Kristin Ryder to mieszkająca w Londynie fotografka. Kobieta wydaje się wieść dość przeciętne życie, obraca się jednak w kręgach powiązanych z wszelkiego rodzaju sztuką – poczynając od artystów streetartowych po fotografów gwiazd światowego formatu. Z tego, co sama myśli o swojej ścieżce kariery, można wywnioskować, że zapowiadała się jako prawdziwy talent. Przewrotny los sprawił jednak, że gdzieś po drodze się zagubiła, a teraz przyjmuje przeważnie dość przeciętne i standardowe zlecenia. To wszystko nie zmienia jednak faktu, że jej życie płynie dość spokojnie. Codzienność Kristin nie obywa się oczywiście bez pewnych komplikacji, ale kobieta nie ma też większych problemów. Sytuacja ta jednak trwa do czasu, kiedy pewnego dnia otwiera maila o tajemniczym tytule "Odsłona 1", który rozpoczyna falę zdarzeń, zmieniających stopniowo życie kobiety w piekło...

Aga Lesiewicz doskonale wie, co to znaczy utrzymywać czytelnika w stanie ciągłego oczekiwania. Wszystkie wydarzenia przeżywamy razem z główną bohaterką, zwłaszcza że narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Tak jak Kristin od razu zaczynamy podejrzewać, że odczytanie tajemniczej wiadomości mailowej łączy się z czymś niepokojącym. Autorce udało się poprowadzić fabułę tak, że czytelnik nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, kto jest winny, bo w pewnym momencie każdy staje się podejrzany. Bohaterce wydaje się, że wpada już w paranoję, jednak osobiście wcale nie dziwię się prześladującym ją myślom, zważywszy na to, przez co musi przechodzić. Tak naprawdę już pod koniec pierwszego rozdziału Aga Lesiewicz zamieściła fragment, po którym wiedziałam, że skończę tę powieści choćby po to, aby poznać rozwiązanie. Co więcej, okazało się, że ten fragment jest jeszcze bardziej niejednoznaczny, jakby się wydawało.

Nie mogę powiedzieć, że książka jest idealna, ponieważ kilka razy się zawiodłam. Pewne fragmenty mogłyby być też trochę bardziej dopracowanie. Nie zmienia to jednak faktu, że powieść jest dobrze napisana i bardzo wciągająca - nawet jeżeli trafi się na wątek, który niezbyt pasuje do naszych oczekiwań czy gustu, to i tak chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej. Adze Lesiewicz nie da się odmówić pomysłowości, bo potrafi dręczyć (szczególnie psychicznie) swoją bohaterkę na wiele różnych sposobów. Czy zbieg okoliczności zawsze nim jest, czy wręcz przeciwnie - czasami jest starannie zaplanowany? Kiedy czytamy “Zaślepienie”, z ciarkami na plecach zaczynamy skłaniać się ku drugiej części tego pytania.

W trakcie czytania można sobie zadawać pytanie, dlaczego w momencie, kiedy zorientowała się, że ktoś próbuje zniszczyć jej życie, Kristin nie zdecydowała się pójść na policję, ani dlaczego nikt jej tego nie doradził, chociaż opowiedziała część swoich losów co najmniej kilku osobom. Z drugiej strony jednak - jeżeli policja by pomogła, to nie byłoby całej historii, a gdyby nie zadziałała tak, jak powinna, to i tak nie wniosłoby to nic nowego do tematu. Jest to dość dyskusyjny wątek, ponieważ czytelnik rzeczywiście wczuwając się w losy bohaterki, nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie postanowiła zgłosić się po pomoc do służb, które mają za zadanie dbać o bezpieczeństwo. Przy tym najgorsza jest świadomość, że podobna historia mogłaby przydarzyć się każdemu i w jak dużej części jesteśmy bezsilni w takiej sytuacji. Może splot wydarzeń nie byłaby tak obrazowy, ale zważywszy na to, co czasami się słyszy, ich przebieg mógłby być równie przerażający. Niestety ludzie są zdolni do mrożących krew w żyłach postępków, a tak naprawdę nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co ktoś może skrywać pod okazywaną nam na co dzień maską.

Chociaż udało mi się przewidzieć część zakończenia, to muszę przyznać, że autorka doskonale wykorzystała element zaskoczenia. Pod koniec tak zaplątała fabułę, że do pewnego momentu nie ma się pojęcia, w jakim kierunku ona zmierza. Mimo pewnych podejrzeń powstałych w trakcie czytania powieści, czytelnik i tak będzie zaskoczony sposobem, w jaki autorka zakończyła główny wątek. Aga Lesiewicz gra z nami w taką samą grę, jaką prowadzi prześladowca z Kristin.

Thriller psychologiczny to mój ulubiony rodzaj powieści z dreszczykiem i “Zaślepienie” wpisuje się w tę kategorię, chociaż plasuje się mniej więcej w połowie skali, która obrazuje poziom przeczytanych przeze mnie książek z tego gatunku. Chciałoby się powiedzieć, że po przeczytaniu człowiek aż boi się otworzyć wiadomość mailową, jednak aż tak źle jeszcze nie jest. Z drugiej strony lepiej, żeby do czytelników książki przez jakiś czas nie przychodziły wiadomości ze słowem “Odsłona” w tytule, bo wtedy z pewnością przejdą ich po plecach ciarki. Widać, że autorka przemyślała fabułę i starała się ją jak najlepiej dopracować, chociaż nie obyło się bez pewnych potknięć. Muszę przyznać, że w doskonały sposób połączyła główne wątki z tymi pobocznymi, chociaż nie zawsze wszystko szło w takim kierunku, jakim bym oczekiwała. Aga Lesiewicz wydaje się wychodzić z założenia, że człowiek jest tylko człowiekiem i może popełniać nawet najgłupsze błędy - jednak zawsze musi liczyć się z konsekwencjami swoich czynów. „Zaślepieni” polecam wszystkim, którzy mają ochotę na thriller, podczas czytania którego można poczuć mały dreszczyk emocji. Zbliża się Halloween, więc ta pozycja będzie na tę okazję jak znalazł - może i nie ma w niej wampirów, wiedźm czy wilkołaków, ale prześladowca zachowuje się tak, jakby był duchem…

Autor: Aga Lesiewicz
Tytuł: Zaślepienie
Tytuł oryginału: Exposure
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 402

Młoda archeolożka Joan Seabrook postanawia wreszcie wziąć życie we własne ręce i wyrusza wraz z narzeczonym do Omanu, aby spełnić swoje marzenie. Podczas pobytu w Maskacie ma okazję poznać osobiście swoją idolkę, jednak nie ma pojęcia, że dzięki temu spotkaniu rozpocznie się przygoda jej życia. Wydawało jej się, że po wyprawie do Azji jej życie wkroczy na dawno zaplanowaną ścieżkę, jednak pustynia zmienia ludzi, a obcy kraj potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Chociaż Joan od dziecka była zafascynowana Arabią, to z pewnością w najśmielszych wizjach przyszłości nie spodziewała się tego, co ją spotka. Po zbliżeniu się do znanej podróżniczki i pionierki, Joan zostanie wmanipulowana w osobiste sprawy Maud, które narażą ją na niebezpieczeństwo. Wszystkie działania obu bohaterek oraz narastające od lat sekrety złożą się na pełną wrażeń historię z emocjonującym zakończeniem.

Powieść “Angielka” posiada tak naprawdę dwie główne bohaterki, których losy splatają się ze sobą w zaskakujący sposób (szkoda, że w związku z tym tytuł nie został ujęty w liczbie mnogiej). W książce naprzemiennie pojawiają się rozdziały, w których główną rolę odgrywają Joan (w częściach rozgrywających się we współczesności bohaterek, czyli w 1958 roku) i Maud (w częściach skupiających się na czasach jej młodości). Większość wątków książki skoncentrowana jest na Joan, dzięki czemu czytelnik na bieżąco może śledzić wydarzenia z perspektywy jej losów. W przypadku Maud wygląda to trochę inaczej, ponieważ o ile jej przeszłość (która staje się osią akcji), jest dość szczegółowo i stopniowo ukazywana, o tyle o jej obecnych działaniach i planach wiemy tyle, ile dowiaduje się na ten temat z rozdziałów o Joan. Jest to interesujące rozwiązanie, bowiem cały czas wokół treści krąży aura tajemnicy i niepewności, a chociaż można się pewnych rzeczy domyślić, to jednak autorka odsłania wszystkie karty dopiero na końcu książki. Pytań i niedopowiedzeń przez całą historię nie brakuje, co dodatkowo motywuje czytelnika do zapoznawania się z kolejnymi stronami.

Zderzenie się z prawdziwym obliczem mistrza czy podziwianej osoby bywa bolesne - bo ile tak naprawdę wiemy o ludziach, których dokonaniami zachwycamy się na odległość, a obraz ich postaci znamy tylko z książek, czasopism czy telewizji? Joan przekonuje się o tym na własnej skórze i nie jest to dla niej łatwe doświadczenie.

Autorka porusza w „Angielce” wiele często niełatwych tematów. Oprócz standardowych wątków obyczajowym, Katherine Webb porusza także tematykę podróżowania i życia na pustyni czy wojny partyzanckiej, ale nie tylko. W tej powieści nie zabraknie różnorodności, a opisy okolic Omanu są bardzo realistyczne i fascynujące - chociaż osobiście zdecydowanie nie udałabym się w tamte rejony!

Jeżeli mieliście już styczność z twórczością Katherine Webb i polubiliście jej styl, to ta powieść rówież powinna się Wam spodobać, bo jest podobna do swoich poprzedniczek. Największą różnicą jest to, że akcja “Angielki” rozgrywa się w egzotycznym Omanie i w dużej części akcja zostaje przeniesiona na pustynię czy tereny niedostępnych dla przeciętnego człowieka, przez co poruszane problemy są troszkę inne niż te znane z “Dziedzictwa” czy “Ech pamięci”. Nie brakuje jednak w książce rodzinnych tajemnic i dramatów, a na większość rozwiązań przyjdzie poczekać do samego końca lektury.

Osobiście lubię powieści Katherine Webb. Posiadają one specyficzny klimat, który utrzymuje się jeszcze chwilę po skończeniu lektury. Może i nie są to książki z wyższej półki czy też historie pozbawione wad, ale pozwalają wczuć się w treść oraz przeżycia bohaterów i razem z nimi poszukiwać odpowiedzi na pytania. Chociaż moją dotychczas ulubioną powieścią tej autorki są “Echa pamięci”, to “Angielka” nie odbiega od niej w znaczącym stopniu poziomem. Na początku miałam problem z wciągnięciem się w akcję, jednak z czasem się to zmieniło i od pewnego momentu z każdą kolejną stroną było już coraz lepiej. “Angielka” to tak naprawdę opowieść o silnych, niezależnych kobietach, które posiadają ogromne marzenia i decydują same o sobie. Jeżeli macie ochotę na wakacyjną lekturę, w której nie brakuje upalnych ustroni, intryg i przygód, to sięgnijcie po tę historię!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Angielka
Tytuł oryginału: The English Girl
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 480

Caddy odkąd pamięta przyjaźni się z Rosie i nie wyobraża sobie, żeby coś miało to zmienić. Pewnego dnia jednak w mieście, w którym mieszkają nastolatki, pojawia się nowa dziewczyna. Suzanne zaczyna chodzić do klasy z Rosie i z dnia na dzień coraz bardziej się do siebie zbliżają. Caddy, w której budzi się uczucie zazdrości o przyjaciółkę, z jednej strony podziwia „nową”, z drugiej jednak wydaje jej się, że jest z nią coś nie tak i postanawia odkryć jej sekret. Kiedy prawda wychodzi na jaw, wszystko się zmienia, a tego, co się wydarzy później, na początku nikt by nie był w stanie przewidzieć...

„Piękne złamane serca” to powieść dla nastolatek o pięknie i trudach prawdziwej dziewczęcej przyjaźni – chociaż niejedna dorosła kobieta z chęcią przypomni sobie, jak to było mieć naście lat i przeżywać przygody razem z najbliższymi przyjaciółkami. Jest to historia również dla tych, którzy mają ochotę odpocząć od powieści młodzieżowych z rozbudowanym wątkiem miłosnym. Ciężko jest znaleźć książkę o nastolatkach, w których zupełnie nie pojawia się temat chłopców, ponieważ jest to znaczący element dojrzewania, jednak w „Pięknych złamanych sercach” jest to wątek trzeciorzędny, będący raczej tłem rozgrywających się w powieści wydarzeń.

Widać, że Sara Barnard starała się, aby jej historia była jak najbardziej wiarygodna, jakby z życia wzięta. Kto wie, wcale nie zdziwiłabym się, gdyby coś podobnego wydarzyło się naprawdę, a z pewnością jest to kompilacja wydarzeń, które w zbliżonej formie miały już gdzieś miejsce. Autorka stara się ukazać, że prawdziwe życie nie jest łatwe, za to pełne cieni, ale zawsze pozostaje iskierka nadziei. Pomiędzy słowami stara się też przekonać czytelnika, że czasami po prostu trzeba potrafić zaufać innym ludziom, a wołanie o pomoc jest rodzajem prawdziwej odwagi.

Duża część książki mówi o tym, w jak ciężkiej sytuacji życiowej znajdują się niektóre dzieci i nastolatkowie oraz jak ogromny ma to na nich wpływ. Łatwo jest powiedzieć, że ktoś się karygodnie zachowuje, jest zbuntowany, ma zły wpływ na innych czy wykazuje skłonności do agresji i autodestrukcji. Komuś, kto otrzymał taką etykietę, niełatwo jest się jej potem pozbyć. Niestety większość z nas nie zastanawia się, skąd się biorą takie zachowania, czym są spowodowane i jak tej osobie pomóc. Jest to bardzo trudny i ciężki temat, ale dzięki lekkiemu i prostemu stylowi autorce udało się w przystępny sposób przybliżyć losy nastolatki z problemami.

Akcja książki nie pędzi, tylko płynie jednostajnie do przodu. Pozwala powoli zapoznać się z całą historią i bohaterami, przyzwyczaić się do nich, spróbować zrozumieć różne punkty widzenia, a zwłaszcza przygotować na to, co z czasem nastąpi. Tak jak w prawdziwym życiu, tak i w „Pięknych złamanych sercach” nic nie dzieje się bez przyczyny. Losy Caddy, Rosie i Suzanne powinny pozostać dla czytelnika światełkiem nadziei w ciężkich chwilach.

Po „Pięknych złamanych sercach” nie spodziewajcie się fajerwerków. To nie jest historia, która ma być efektowna, kiedy to przewraca się kolejne kartki z wypiekami na twarzy czekając na rozstrzygnięcie akcji. Owszem, następuje tutaj punkt kulminacyjny i nie brakuje scen poruszających emocje, jednak całość wydaje się stosunkowo spokojna i podąża torem ku konkretnemu celowi. Zapewniam jednak, że chociaż akcja jest zrównoważona, to zdecydowanie nie jest nudna – po prostu ta książka jest inna i różni się zdecydowanie od powieści młodzieżowych, które w ostatnim czasie pojawiają się na naszym rynku. Nie macie też co liczyć na klasyczny happy end, bo przecież w życiu też nic nie jest proste i oczywiste. „Piękne złamane serca” mają dawać nadzieję, a nie obiecywać, że wszystko potoczy się jak w bajce.

Historia Caddy i jej przyjaźni zdecydowanie jest powieścią skierowaną do płci pięknej, jednak moim zdaniem bez ograniczeń wiekowych. To doskonała pozycja dla przyjaciółek, ale również czytających duetów matka-córka. Po jej zakończeniu pojawia się wewnętrzna potrzeba do podzielenia się nią z kimś bliskim i przedyskutowania pewnych tematów. To nie jest książka, która wciąga i zachwyca od pierwszych stron, nie jest też pozbawiona wad, ale naprawdę warto zapoznać się z historią „Pięknych złamanych serc”, gdyż porusza ona ważną i niełatwą tematykę oraz momentami chwyta za serce. Ta powieść jest jak jej okładka – z pozoru skromna i minimalistyczna, a jednak aż bije z niej blask.

Autor: Sara Barnard
Tytuł: Piękne złamane serca
Tytuł oryginału: Beautiful Broken Things
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 350

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

W życiu Girl Online nadszedł czas na zmiany i z pewnością nie będzie się nudzić! Chociaż oficjalnie nie są już parą, Penny martwi przedłużająca się nieobecność Noah. Chłopak zapadł się po ziemię i mimo że dziewczyna stara się o nim zapomnieć, to na każdym kroku nawiedzają ją duchy przeszłości. Jednak to nie koniec kłopotów. W domu jej najbliższego przyjaciela panuje tak gęsta atmosfera, że Elliot zaczyna się tam dusić, a z dnia na dzień jest coraz gorzej. Megan dostaje się do renomowanej szkoły dla przyszłych artystów, ale okazuje się, że nie czuje się tam tak dobrze, jak to wszystkim przedstawia. Do tego na drodze Penny stanie dwoje nowych znajomych – niesamowicie utalentowana, ale wrażliwa Posey oraz przystojny i zagadkowy Szkot Callum. To jednak dopiero początek...

„Girl Online solo” to trzeci tom serii o przygodach Penny. Tak jak to miało miejsce wcześniej, rozdziały o perypetiach Penny i jej przyjaciół przeplatają się z notkami z bloga Girl Online, co urozmaica lekturę oraz uwiarygadnia postać sympatycznej głównej bohaterki. Zoe Sugg po raz kolejny nie pozwala się nudzić, między innymi dzięki wprowadzeniu kilku nowych wątków, a i przedłużająca się nieobecność Noah ma na to niemały wpływ. Jak z tą nową sytuacją i piętrzącymi się wokół czarnymi chmurami poradzi sobie Penny?

Zoella doskonale potrafi przemycić pomiędzy wierszami system wartości i przypomnieć czytelnikowi, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Pokazuje, że mimo pojawiających się na naszej drodze kłopotów, zawsze warto walczyć i wierzyć, że w końcu wzejdzie słońce. Po raz kolejny Zoe udało się opisać niejeden problem bliski współczesnym nastolatkom. Podoba mi się również, że nie tylko poruszony został ich temat, ale w treści znajdują się także rady, jak można próbować sobie poradzić z ich rozwiązaniem.

Zoella trzyma poziom. Książka jest lekka, przyjemna i... urocza. Jest to taka niezobowiązująca lektura, przy której można się zrelaksować - na chwilę znaleźć się Brighton, poczuć jego klimat (opisy Zoe są niesamowicie obrazowe i zachęcające!), albo poznać światową gwiazdę pop, która tak naprawdę okazuje się zwykłym kolegą czy też koleżanką z sąsiedztwa. Podobnie jak w poprzednich częściach autorka skupiła się na tym, jak ważna jest przyjaźń. Jeżeli lubisz takie klimaty, to nowa powieść Zoelli z pewnością Ci się spodoba. Cieszę się, że miałam okazję po raz kolejny spotkać się ze starymi znajomymi i poznać ich dalsze losy. Wygląda na to, że to ostatni tom serii, ale po cichu liczę na to, iż to jeszcze nie koniec przygody z Girl Online.

Cykl/Seria:Girl Online t. 3
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online solo
Tytuł oryginału: Girl Online: Going Solo
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 348

Ross Poldark po wojnie w Ameryce powraca do rodzinnej Kornwalii. To, co zastaje na miejscu, budzi w nim gniew i rozczarowanie. Jego ojciec zmarł zaledwie kilka miesięcy wcześniej, a służący zdążyli już doprowadzić dom na skraj ruiny. Najbliższa rodzina podczas spotkania zachowuje się, jakby zobaczyła ducha, ponieważ wszyscy myśleli, że już nie żyje. Gdyby tego było mało, Ross dowiaduje się, że dziewczyna, którą miał zamiar poślubić i myśli o której pomogły mu przetrwać wojnę, właśnie zaręczyła się z jego najbliższym kuzynem. Rossowi nie jest łatwo, ale postanawia doprowadzić swój majątek (a przy tym swoje życie) do porządku. Nie ma nawet pojęcia ile niespodzianek i przeszkód los postanowił postawić na jego drodze...

Rossowi nie brakuje hartu ducha i potrafi stawiać na swoim. Nie boi się łamać zasad, kiedy uznaje je za niesprawiedliwe, a z czasem okazuje się, że także panujące w jego czasach normy społeczne są dla niego za ciasne. Przy tym młody Poldark posiada ogromne serce i jest pełen empatii. Dzięki temperamentowi, który nadał bohaterowi autor, nie sposób się przy tej książce nudzić. Ross jednak nie jest jedyną złożoną postacią, a ponieważ bohaterowie są bardzo różnorodni, podczas lektury w czytelniku budzą się wszelkie emocje - złość, smutek, radość, współczucie, ekscytacja czy wzruszenie to dopiero początek listy. Chociaż to Ross jest głównym bohaterem, to w powieści poznajemy losy także innych postaci, a kilku z nich po prostu nie sposób nie polubić (włączając w to samego Rossa).

Czas akcji książki przypada na lata 1783-1787. Muszę przyznać, że dużą przyjemność sprawiło mi przeniesienie się do osiemnastowiecznej Kornwalii. Opisy tych przepięknych terenów nie są zbyt obszerne, ale za to oddziałują na wyobraźnię. Uwielbiam powieści historyczne i tutaj "Ross Poldark" również mnie nie zawiódł, ponieważ miałam okazję dowiedzieć się jak funkcjonowała kornwalijska społeczność kilkaset lat temu. Autor nie skąpił szczegółów dotyczących obyczajowości, życia codziennego, ziemiaństwa, a nawet górnictwa, które w tamtych czasach było w Kornwalii powszechne. Winston Graham pozwolił czytelnikowi zajrzeć za kulisy epoki, a zrobił to w przystępny sposób, w czym pomogło mu lekkie pióro oraz styl, który pomaga wczuć się w klimat powieści.

Uważam, że niestety książka została obdarzona nietrafioną okładką. O ile dolna jej połowa prezentuje się dość interesująco, to górna część aż za bardzo kojarzy się z romansem z niższej półki. Początek serii „Dziedzictwo Rodu Poldarków” to raczej połączenie powieści historycznej i sagi rodzinnej. Chociaż często książka jest promowana jako literatura kobieca, to moim zdaniem powieść "Ross Poldark" z chęcią przeczytałby niejeden mężczyzna.

O istnieniu książki nie dowiedziałabym się, gdyby nie serial nakręcony na jej podstawie. I tutaj ciekawostka – powieść pojawiła się na naszym rynku mniej więcej w połowie sezonu serialu emitowanego w polskiej telewizji. Zresztą gdyby nie powstanie serialu "Poldark: Wichry Losu" i zdobycie przez niego popularności, książka prawdopodobnie w ogóle by się u nas nie ukazała (co według mnie byłoby dużą stratą), ponieważ jej oryginalna wersja miała swoją premierę w 1945 roku. Chociaż książkowego Rossa Poldarka mamy okazję poznać dopiero teraz, to w Anglii należy już do klasyki. Cieszę się jednak, że to wszystko się wydarzyło i mogę dzisiaj tę powieść polecić. "Ross Poldark" jest to niezwykła wielowarstwowa historia, ukazująca życie codzienne na południu osiemnastowiecznej Anglii. Ja już nie mogę doczekać się dalszych losów Rossa i jego rodziny (zarówno w wersji książkowej, jak i serialowej).

Cykl/Seria: Dziedzictwo Rodu Poldarków t. 1
Autor: Winston Graham
Tytuł: Ross Poldark
Tytuł oryginału: Ross Poldark
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 464

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Akcja "Klątwy z przeszłości" rozpoczyna się około pół roku po wydarzeniach z zakończenia "Zemsty czarownicy". Thomas J. Ward dopiero co skończył trzynaście lat, a ponieważ stracharz nie czuje się zbyt dobrze, chłopiec otrzymuje pierwsze samodzielne zadanie. Pewien ksiądz (a zarazem brat stracharza) próbuje pokonać bogina, jednak z fatalnym skutkiem – Tom będzie musiał go uratować. To dopiero początek kłopotów. W Priestown pojawia się Kwizytor, który traktuje stracharzy jak czarownice, więc mistrz i jego uczeń znajdują się w niebezpieczeństwie. W mieście sieje grozę potężny Mór, z dnia na dzień rosnący w siłę. Już raz stracharz próbował go pokonać, ale nie udało mu się. Chłopca czeka ciężki czas i wiele trudnych wyborów […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 2
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Klątwa z przeszłości
Tytuł oryginału: The Spook's Cruse
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 356

Thomas J. Ward ma niespełna trzynaście lat i jest siódmym synem siódmego syna, dzięki czemu dysponuje niezwykłymi umiejętnościami. Pewnego dnia jego rodzice decydują, że jest idealnym kandydatem na stracharza i oddają go na ucznia do obecnego mistrza. Chociaż John Gregory chroni ludzi przed złem, jednocześnie budzi w nich grozę, co sprawia, że pozostaje samotnikiem. Czy Tom jest gotowy na takie życie? Czy poradzi sobie z próbą? Czy sprawdzi się w roli ucznia stracharza i uda mu się zgłębić tajniki tego fachu? Kim okaże się Alice? Najpierw młody bohater będzie musiał dowiedzieć się, jak pokonać strach i odróżniać sen od jawy […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 1
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Zemsta czarownicy
Tytuł oryginału: The Spook's Apprentice
Wydawnictwo: Jaguar Liczba stron: 272

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Penny szuka swojego miejsca na ziemi - no bo skąd szesnastolatka może wiedzieć, co będzie chciała robić przez resztę życia?! Do tego po ostatnich wydarzeniach zrezygnowała z prowadzenia bloga Girl Online. Teraz wrzuca notki tylko dla kilku wybranych osób i to pod wymownym nickiem Girl Offline... która już nigdy nie będzie online. Nie wszystko jednak idzie w złym kierunku, ponieważ Noah zabiera Penny w swoją pierwszą trasę koncertową. Do tego po Europie! Mają zamiar spędzać razem mnóstwo czasu, a w każdym kolejnym mieście urządzać sobie Dzień Magicznej Tajemnicy. Czy uda im się spełnić te postanowienia? Czy życie w trasie naprawdę jest takie fascynujące, jak się wydaje? Czy idealna trasa koncertowa na pewno taka będzie? Jak wiele trzeba poświęcić dla spełnienia marzeń... a czyichś marzeń? I czy w ogóle warto?

"Girl Online w trasie" to kontynuacja książki "Girl Online" popularnej vlogerki Zoelli (a właściwie Zoe Sugg). Przyznam, że "Girl Online w trasie" pozytywnie mnie zaskoczyła! Było lekko, przyjemnie, a nawet bajkowo i wydawałoby się, że będzie przewidywalnie, a jednak autorce udało się poprowadzić główny wątek w mniej oczywisty sposób. Penny zachowuje się jak zwykła nastolatka - ma lepsze i gorsze momenty. Nie jest na pewno postacią bezbarwną i płaską. Popełnia błędy i często nie zachowuje się tak jakby chciała, ale powoli zaczyna też wierzyć w siebie i promieniować wewnętrzną siłą.

Niech projekt okładki nie zmyli - ta część nie jest wcale taka różowa i cukierkowa. Nad główną bohaterką, a także jej najbliższymi, niejednokrotnie zbierają się czarne chmury. Chociaż czasami przerysowane, to jednak wykreowane postacie są prawdziwe - nie ma tu ideałów, każda z nich ma wady, zalety i swój bagaż doświadczeń. W powieści jednak panuje równowaga, bo można w niej znaleźć momenty zarówno smutne, wywołujące dreszczyk emocji, jak i zabawne. Autorka nie pozwala się nudzić!

Lektura jest niezobowiązująca i przystępna, a jednak poruszone są w niej też ciemniejsze strony życia. Po raz kolejny autorka zwraca dużą uwagę na współczesne zagrożenia wynikające z wszechobecnych nowoczesnych technologii. Czy zastanawiamy się na co dzień, jak łatwo wtargnąć w naszą prywatność? Czego można dowiedzieć się o kimś, wchodząc na jego profil na portalu społecznościowym? Jak wiele potrafi o nas powiedzieć zagubiony smartfon? Czy sławna osoba we współczesnych czasach ma w ogóle możliwość być sobą i mieć chociaż namiastkę prywatnego życia? Jak łatwo nagiąć prawdę robiąc zdjęcie w "odpowiednim momencie"? To tylko część problemów, które Zoella porusza w swojej powieści.

Osobom, którym podobała się część pierwsza, z pewnością spodoba się także część druga. Zawiedzeni mogą być tylko Ci, którzy spodziewają się idylli. Zoe Sugg stara się nam pokazać wiarygodnych bohaterów i realne problemy, a moim zdaniem jej się to udaje. Nie jest to z pewnością literatura ambitna, ale wbrew pozorom nie jest to też nic nie wnoszące czytadło. Autorce udało się sprawić, że przez całą powieść kibicowałam bohaterom książki i miałam nadzieję, że wszystko skończy się dobrze. Po przeczytaniu ostatniego rozdziału można spodziewać się, że powieść będzie miała swoją kontynuację (a może to tylko moja podświadomość mi to podpowiada?). Osobiście już nie mogę się doczekać kolejnych przygód pełnej sprzeczności i uroku osobistego Penny!

Cykl/Seria: Girl Online t. 2
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online w trasie
Tytuł oryginału: Girl Online On Tour
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 338

"Zakazana królowa" to historia francuskiej księżniczki - Katarzyny de Valois. Początek powieści przedstawia ciężki los małej dziewczynki oraz jej siostry, które posiadają surową i skupioną na sobie matkę oraz popadającego w szaleństwo ojca. Nastoletnia już Katarzyna zakochuje się od pierwszego wejrzenia w Henryku Lancasterze i ma nadzieję, że jej życie zacznie zmierzać w dobrym kierunku. W końcu, pomimo początkowych trudności, Katarzyna wychodzi za Henryka V. Pełna miłości do męża dziewczyna trafia na dwór angielski, wkrótce pojawia się dziedzic. Jednak młoda królowa jest tak naprawdę samotna, czuje się odrzucona. Czy znajdzie w sobie siłę, by walczyć o swoje szczęście? I czy uda jej się osiągnąć upragniony cel?

Powieść Anne O’Brien bardzo dobrze i (mimo znaczącej objętości) szybko się czyta, ponieważ napisana jest lekkim, przystępnym stylem. Jest to lektura interesująca i wciągająca, a perypetie Katarzyny de Valois pełne są nadziei, trudnych chwil, miłości i różnorakich przeszkód. Zdecydowanie nie miała łatwego życia. Z czasem okazało się, że nie należy do osób, które przyjmują wszystko, a swoje oczekiwania odkładają na bok. Autorka doskonale ukazała zachodzące w bohaterce zmiany – i te związane z metryką, jak i te z doświadczeniami. Na kartach powieści Katarzyna jest po prostu człowiekiem – pełnym wątpliwości, bojącym się o przyszłość oraz posiadającym swoje wady i zalety.

Na okładce "Zakazanej królowej" przeczytać można, że jest lepsza od Philippy Greogry i niestety nie mogę tego potwierdzić. Nie jest to nawet książka na poziomie twórczości wspomnianej autorki. I chociaż widząc na różnych książkach tego typu reklamy, zdaję sobie sprawę, że często nie mają wiele wspólnego z prawdą, to czasami zdarza mi się wpaść w pułapkę. W tym wypadku dodatkowo w błąd wprowadzić mogły szata graficzna oraz okres historyczny, który obejmuje powieść. Nie chcę jednak powiedzieć przez to, że jest to zła książka. Jest po prostu inna i lżejsza w odbiorze.

Chociaż Anne O’Brien bardzo zręcznie prowadzi narrację, to jednak pod względem fabuły nie dorównuje Philippie Gregory, która jest dla mnie królową powieści historycznych. Powieść prowadzona jest z perspektywy wspomnień Katarzyny, i skupia się na jej uczuciach, przemyśleniach i przemianach wewnętrznych. Phillipa Gregory ukazuje świat przedstawiony z różnych perspektyw, dużą część zajmują odniesienia do wydarzeń historycznych¸ podczas gdy Anne O’Brien skupia się po prostu na życiu codziennym królowej Anglii. Moim zdaniem jej powieść jest skierowana do kobiet. Wszystko wydaje się bardziej ugładzone i brakuje tutaj szerszego spojrzenia, kiedy Philippa Gregory starała się opisać wszystko bardzo szczegółowo i realistycznie.

To, co trochę przeszkadzało mi podczas czytania, to niedopowiedzenia i pewne luki w fabule. Przykładowo na jednej stronie Katarzyna jest w ciąży, a na drugiej pisze do męża, że dziecko ma już trzy miesiące, chociaż pomiędzy tymi zdarzeniami nie było żadnej widocznej przerwy, tylko przeszły płynnie jedno w drugie. Czasami takie sytuacje wprowadzały w błąd - musiałam na chwilę zatrzymać się i zastanowić, czy czegoś nie przeoczyłam. Ponieważ przy rozdziałach nie ma dat, często ciężko stwierdzić ile bohaterka ma lat i ile czasu minęło od jakiegoś wydarzenia, co byłoby w przypadku takiej powieści bardzo przydatne.

"Zakazana królowa" to powieść historyczna, dzięki której możemy wczuć się w Katarzynę de Valois i razem z nią stanąć przed niejednym dylematem. Jest to także fragment historii, kiedy zostaje zapoczątkowana intrygująca dynastia Tudorów. Skąd się nagle pojawili Tudorowie w powieści o losach żony Lancestera można dowiedzieć się z powieści (o ile wcześniej nie kojarzy się faktów historycznych). W książce nie brakuje dworskich intryg, jednak autorka skupiła się na miłościach Katarzyny oraz jej pragnieniu przynależności i zrozumienia, co momentami przytłacza. Książkę bez wahania mogę polecić fankom powieści historycznych, które niekoniecznie skupiają się w fabule na walce o tron i utrzymaniu władzy. Osobiście zostałam wciągnięta do tego świata sprzed setek lat i w wir uczuć głównej bohaterki, od pierwszej aż do ostatniej strony.

Autor: Anne O'Brien
Tytuł: Zakazana królowa: niezwykłe początki dynastii Tudorów
Tytuł oryginału: The Forbidden Queen
Wydawnictwo: Harlequin
Liczba stron: 400

Uwaga! Tekst powstał w oparciu o prebook.

Bohaterką książki jest zwykła brytyjska nastolatka… no, może troszeczkę bardziej niezdarna. Do tego kłopoty zdecydowanie lubią Penny, chociaż nie można powiedzieć, że z wzajemnością. Dziewczyna prowadzi bloga pod nickiem "Girl Online", gdzie pisze anonimowo o swoim codziennym życiu i problemach, a także dzieli się swoją pasją do fotografii. Pewnego dnia w szkole ma miejsce incydent, o którym zdecydowanie chciałaby zapomnieć, więc kiedy pojawia się okazja na kilkudniowy wyjazd do Nowego Jorku, czuje, że nareszcie uśmiechnęło się do niej szczęście. Penny przeżywa niesamowitą przygodę, jakby wprost wyciągniętą ze snu, ale czy ta bajka będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Autorką książki jest Zoe Sugg, szerzej znana jako videoblogerka Zoella. Patrząc na treść książki – kto lepiej mógłby się wczuć w rolę głównej bohaterki, niż młoda dziewczyna działająca na co dzień w sieci? To, że autorka wie, o czym pisze, przebija się ze stron powieści (o ile weźmie się pod uwagę wyolbrzymianie i upraszczanie niektórych zjawisk na potrzeby fabuły). Zresztą "Girl Online" jest jak najbardziej aktualna: znajduje się w niej wiele odniesień do współczesnej kultury masowej, często mowa jest też o mediach społecznościowych. Jeżeli już mowa o wirtualnej rzeczywistości – w książce został poruszony temat anonimowości w sieci (a raczej jej braku).

"Girl Online" to książka opowiadająca o perypetiach nastoletniej bohaterki. Autorka położyła nacisk na wirtualną działalność Penny oraz wątek uczuciowy. Powieść czyta się błyskawicznie (wręcz czyta się sama) i jeżeli po przejrzeniu kilku pierwszych stron książka się spodoba, to pozostanie już tak do końca. "Girl Online" jest dokładnie taka, jak jej okładka – słodka i romantyczna (intryguje mnie tylko jeden szczegół: skąd wziął się na nią pomysł, kiedy zdecydowanie kojarzy się ona z latem, a akcja książki przypada na zimę i Święta Bożego Narodzenia).

To, co rzuciło mi się w oczy podczas czytania, to szczerość opisu wewnętrznych przeżyć nastolatków. Może i zostały one przerysowane, ale różne sytuacje i problemy, które spotykają bohaterów, są jak najbardziej prawdziwe i aktualne. Co ciekawe, Zoelli udało się zamieścić w tekście kilka rad, jak radzić sobie z niektórymi z nich. Czasami podczas czytania czułam się, jakbym wróciła do czasów szkolnych i plotkowała z koleżankami podczas przerwy międzylekcyjnej. Zresztą każdy z nas przeżywał (lub właśnie przeżywa) okres, w którym najmniejsza wpadka urasta do niewiarygodnej skali, co pozwala w wielu momentach utożsamić z główną bohaterką.

"Girl Online" to książka, która mimo swojej nieskomplikowanej i momentami bardzo „cukierkowej” fabuły porusza tematy, które mogą prowadzić do dyskusji. Niektóre z nich, to wpływ Internetu na współczesny świat (zwłaszcza nastolatków), przeżywanie traum powypadkowych, akceptacja homoseksualizmu wśród najbliższych, a takie przykłady można by mnożyć.

Powieść Zoelli zdecydowanie nie jest literaturą z wysokiej półki, ani książką pełną akcji czy posiadającą rozbudowaną i zawiłą fabułę. Jest to książka lekka, prosta i przyjemna, może przewidywalna, nawet przesłodzona, ale jeżeli ktoś lubi niewymagające obyczajowe dziewczęce młodzieżówki, to będzie zadowolony. Patrząc na opisy i okładkę spodziewałam się powieści, przy której będę mogła się odprężyć i która poprawi mi humor. Nie zawiodłam się, bo właśnie taka była – urocza i bajkowa.

Cykl/Seria: Girl Online t. 1
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online
Tytuł oryginału: Girl Online
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 368

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Daniel i Beatrice nadal przebywają u doktora i zapoznają się z tajnikami wiedzy smokologicznej. Ich zadaniem jest pomoc w wykluciu się smoczątka. Wkrótce do rodzeństwa dołącza nowa koleżanka - pochodząca z Ameryki, rezolutna Nia Hayes. W międzyczasie okazuje się, że wśród smoków zapanowała niebezpieczna choroba, a przed dziećmi po raz kolejny zostanie postawione trudne zdanie. Daniel i Beatrice wyruszają w pełną przygód drogę do świątyni Hong Wei. Czy i tym razem będą w stanie uratować smoki? Czy uda im się rozwiązać zagadkę na czas?

"Tajemnica Smoczego Almanachu" to drugi tom „Kronik Smokologii”. W tej części na czytelnika czeka jeszcze więcej przygód i co najważniejsze - jeszcze więcej smoków! Tutaj nie ma miejsca na nudę, a rodzeństwo wpada w jeszcze większe tarapaty, niż to miało miejsce w "Oku Smoka". Daniel po raz kolejny ma problem z małym smoczątkiem, które jest wyjątkowo urocze, a okaże się, że także ważniejsze, niż można by się spodziewać. Rodzeństwo dostanie ciężkie i odpowiedzialne zadanie, aby odkryć recepturę leku i uratować smoki przed niezwykłą chorobą, do tego ich rodzicie i kilkoro innych smokologów znajdzie się w niebezpieczeństwie. Jak można się było spodziewać, Aleksandra Gorynyczka da o sobie jeszcze znać…

Tak jak w przypadku "Oka Smoka" książka jest urozmaicona szkicami. Na początku każdego rozdziału znajduje się fragment "Liber Draconis", czyli tytułowego Smoczego Almanachu. Jest to księga wyjątkowa i niezwykle intrygująca, o czym można się przekonać, zapoznając się z przygodami dwojga młodych bohaterów, którzy odwiedzą tym razem kilka zakątków świata. Autor miał bardzo ciekawe pomysły – tajemnicza księga, Smoczy Ekspres, lodowy pałac, a zwłaszcza wszystkie szczegóły związane ze smokami.

"Tajemnica Smoczego Almanachu" podobała mi się bardziej niż tom pierwszy. Akcja jest wartka, prze do przodu, a do tego poznajemy kilka gatunków smoków i ich przedstawicieli, którzy posiadają zdecydowanie różniące się od siebie charaktery. Momentami jest smutno, momentami zabawnie – autorowi udało się zachować równowagę i stworzyć interesującą opowieść. "Tajemnica Smoczego Almanachu" to sympatyczna, chociaż momentami naiwna, opowieść o perypetiach młodych bohaterów i niezwykłych smokach. Książkę czyta się naprawdę przyjemnie i doskonale pobudza wyobraźnię.

Cykl/Seria: Kroniki Smokologii t. 2
Autor: Dugald A. Steer
Tytuł: Tajemnica Smoczego Almanachu
Tytuł oryginału: The Dragon's Diary: The Dragonology Chronicles
Wydawnictwo: Debit
Liczba stron: 267

Wierzysz w to, że na świecie żyją smoki? Nie? Więc może czas najwyższy sięgnąć po tę książkę…

Daniel i jego siostra Beatrice mają spędzić lato u doktora Drake’a, właściciela „Dragonalii dra Drake’a”, czyli sklepu pełnego różnego rodzaju przedmiotów związanych ze smokami (w tym nieskończonej ilości figurek i rzeźb przedstawiających te niesamowite stworzenia). W krótkim czasie przekonują się, że ich rodzice należą do Tajnego i Starożytnego Towarzystwa Smokologii, a oni trafili do letniej szkoły smokologii i zostają adeptami tej fascynującej oraz elitarnej dziedziny. Okazuje się jednak, że chociaż z istnienia smoków zdają sobie sprawę jedynie nieliczni, to nie wszyscy mają wobec nich dobre zamiary…

Książki o smokach są mi bliskie, ponieważ uwielbiam te majestatyczne, inteligentne i tajemnicze stworzenia. Po prostu przyciągają mnie i ciekawią, a jestem pewna, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. "Oko Smoka" to pierwszy tom „Kronik Smokologii” i już samo to oraz klimatyczna okładka przyciągnęły mnie do tej pozycji. Jednak czy było warto się skusić?

Książka jest napisana w specyficzny sposób. Rozdziały są krótkie, ale chociaż opisywane w nich wydarzenia występują chronologicznie i są jednym ciągiem zdarzeń, to nie są przedstawione jednolicie – każdy wydaje się cząstką poruszającą odrębne zagadnienie. Powieść została urozmaicona szkicami, listami i tabelami. "Oko Smoka" bardzo szybko się czyta, chociaż trochę przeszkadzało mi wyrównanie tekstu do lewej strony.

Są tajemnice, są zagadki, są smoki i są przygody, a jednak czegoś brakuje. Wyraźnie wyczuwalne jest, że to dopiero początek. "Oko Smoka" dobrze się czyta, chociaż widać, że potencjał nie został do końca wykorzystany. Mimo to ja podczas czytania "Oka Smoka" dobrze się bawiłam i z chęcią sięgnę po kolejny tom.

Pozycja jest lekka w odbiorze i interesująca, okraszona przyjemnymi dla oka czarno-białymi ilustracjami. Dużym atutem są wszelkie opisy związane ze smokami i ich zwyczajami, zwłaszcza znajdujące się na początku każdego rozdziału spostrzeżenia z „Osobistego notatnika dra Drake’a”. Książka przeznaczona jest dla młodszych nastolatków, jednak wielbicielom smoków, którzy nie chcą jeszcze do końca dorosnąć, także powinna się spodobać.

Cykl/Seria: Kroniki Smokologii t. 1
Autor: Dugald A. Steer
Tytuł: Oko Smoka
Tytuł oryginału: The Dragon's Eye: The Dragonology Chronicles
Wydawnictwo: Debit
Liczba stron: 288

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Excalibur" to ostatni tom "Trylogii Arturiańskiej". Rozmowy Derfla z Igraine kolejny raz urozmaicają opowieść i pozwalają odpocząć od pola walki. Zgodnie z obietnicą Derfla, wszystko ma swój czas i większość niewyjaśnionych wcześniej wątków zostaje doprowadzonych do końca. Ostatnia część jest zakończeniem historii o Arturze, a także o reszcie bohaterów, w tym o samym Derflu.

W powieści nie brakuje akcji, a opisy wojen i bitew są tak sugestywne, że pochłania się je jednym tchem. Wielość i różnorodność bohaterów jest kolejnym aspektem powieści, na który należy zwrócić uwagę. Postaci jest wiele, a każda ma swój indywidualny charakter i cechy, które wyróżniają je spośród pozostałych. Kolejnym atutem jest to, że nie ma tu klasycznego podziału na dobro i zło – granice są zatarte. Derfel, Ceinwyn, Ginewra, Merlin, Sansum, Aelle – to bohaterowie, którzy zdecydowanie pozostaną w mojej pamięci na dłużej.

Zakończenie pozostaje otwarte i każdy może sobie do pewnego stopnia dopowiedzieć je w taki sposób, jaki mu najbardziej odpowiada. Chociaż raczej wolę zamknięte zakończenia, to w tym przypadku jestem skłonna zadowolić się rozwiązaniem przedstawionym przez autora. Pozostawienie akcji okrytej aurą tajemniczości (a nawet szczyptą magii) pasuje do klimatu powieści i ostatecznie daje bardzo ciekawy efekt.

"Trylogia Arturiańska" to cykl, który bez zastanowienia mogę polecić. Jestem bardzo zadowolona z tego, że udało mi się na niego trafić. Jest to niezwykle wciągająca powieść historyczna, która mimo próby oddania realizmu, zawiera także elementy magii i mistycyzmu. I chociaż osobiście postać samego Artura mnie nie przekonała, to jest wielu innych bohaterów, a do tego mnóstwo wydarzeń, dzięki którym seria jest bardzo ciekawą lekturą.

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 3
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Excalibur
Tytuł oryginału: Excalibur
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 580

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Czerwona królowa" to drugi tom cyklu „Wojna Dwu Róż”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1453-1485. Na początku poznajemy Małgorzatę Beaufort jako dziewczynkę, której zauroczenie postawą Joanny d’Arc zamienia się w pielęgnowaną przez całe życie fascynację jej osobą. Małgorzata jest bardzo wierząca (przynajmniej w swoim mniemaniu) i przekonana, że została wybrana przez Boga do wielkich rzeczy. Z czasem, kiedy przekonuje się, że sama nie jest w stanie sięgnąć swoich marzeń, przenosi ambicje na syna. Tylko czy przyniesie to szczęście jej rodzinie i jej samej?

"Czerwona królowa" jest historią o dziewczynce, która zbyt szybko musiała dorosnąć. O nastolatce, która musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. O kobiecie, która przez całe życie musiała patrzeć na brutalną stronę świata. Jednak Małgorzata nie zamknęła się w sobie i nie poddała się – postanowiła walczyć. Gdyby żyła w obecnych czasach, określano by ją jako tą, która „idzie po trupach do celu”. Mimo że zasłania się swoją niezwykłą bogobojnością (zresztą niejednokrotnie oszukując w ten sposób samą siebie), nie waha się kłamać, knuć intryg, a także popełniać o wiele gorszych uczynków.

Przyznam, że "Czerwona królowa" podobała mi się jeszcze bardziej niż "Biała królowa". Więcej się w niej działo, nie było tu dłużących się momentów, a Małgorzata Beaufort jest postacią niezwykle charakterystyczną. Historie obu powieści oczywiście częściowo się nakładają, ale są przedstawione z zupełnie różnych punktów widzenia. Często poznajemy historię ukazaną z jednej perspektywy, przez co utożsamiamy się z wybraną stroną konfliktu. Tutaj autorka pokusiła się o coś więcej – w "Białej królowej" poznajemy Yorków, a w "Czerwonej" królowej Lancesterów. Dzięki temu zabiegowi widzimy, że wszyscy są ludźmi kierowanymi swoimi pobudkami, a nie tylko przeciwnikami bez duszy. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem niezwykłego talentu Philippy Gregory.

Okładka utrzymana jest w tej samej stylistyce, co tom pierwszy cyklu. Dominuje w niej jednak czerwona kolorystyka, która wyraźnie nawiązuje do czerwonej róży symbolizującej Lancesterów. Po przeczytaniu powieści muszę także przyznać, że modelka znajdująca się na okładce bardzo dobrze odzwierciedla charakter głównej bohaterki – ma po prostu ten bijący z niej chłód, poczucie własnej wartości i wewnętrzną moc.

Powieść jest zdecydowanie warta lektury. Bardzo szybko się ją czyta, bo wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Losy Małgorzaty Beaufort są doprawdy niezwykłe, a ona sama jest wyjątkowa. Koło takiej powieści nie da się przejść obojętnie – cały czas zastanawiałam się, co zrobiłabym na miejscu bohaterów, którym czasami kibicowałam, a czasami miałam ochotę ich powstrzymać. Jedyne, co mogę jeszcze dodać, to jedno słowo - polecam!

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Czerwona królowa
Tytuł oryginału: The Red Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 384

Życie Zacha podąża zdecydowanie nie w tę stronę, którą powinno. Ma niewiele ponad 30 lat, niedawno rozwiódł się z żoną, która wyprowadza się z ich córką do innego kraju, a jego galeria chyli się ku upadkowi. Do tego dochodzi jeszcze bark weny co, jak można się domyślić, dla artysty jest niezwykle bolesne. Zach znajduje jednak cel w swoim życiu, chociaż nie ma pojęcia, czy robi dobrze i do czego go to doprowadzi. Mężczyzna jest zafascynowany pewnym nieżyjącym już od dawna malarzem – Charlsem Aubreyem. Ma zamiar napisać o nim książkę, ale ponieważ posiada podejrzenia, że może być jego wnukiem, chciałby opisać w niej coś więcej. O czymś, czego nikomu nie udało się do tej pory odkryć. Poza tym na rynku pojawiają się obrazy sygnowane nazwiskiem Aubreya, w których Zach dostrzega pewne nieścisłości. Postanawia więc wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi do niewielkiego miasteczka, w którym jego babcia poznała kiedyś Aubreya, jednak to, co tam zastanie, przejdzie jego najśmielsze oczekiwania. Czy wszystkie sekrety przeszłości powinny zostać odkryte?

"Echa pamięci" to moje drugie spotkanie z twórczością Katherine Webb i od razy muszę przyznać, że o wiele bardziej owocne. Chociaż obie powieści oparte są na podobnym schemacie (próba odkrycia biegu wydarzeń, który miał miejsce wiele lat wcześniej; duża ilość retrospekcji przeplatających się z bieżącymi wydarzeniami; podejmowane pod wpływem impulsu decyzje, których tragiczne skutki będą widoczne jeszcze przez długi czas), to w moim odczuciu książka "Echa pamięci" jest zdecydowanie lepsza od "Dziedzictwa", które było dla mnie zbyt przewidywalne, a momentami wręcz nużące. Odczułam też wyraźnie, że znacząco poprawił się warsztat autorki – nie znalazłam tutaj pewnych mankamentów, które przeszkadzały mi w jej poprzedniej powieści.

Czytając "Echa pamięci" niejednokrotnie wydawało mi się, że wiem, co się wydarzy, albo że udało mi się odgadnąć jakiś sekret. I chociaż kilka razy tak było (bo trzeba przyznać, że autorka nie oszczędza czytelnikowi wrażeń), to wielokrotnie byłam zaskoczona tym, jak potoczyły się losy bohaterów. Jest to zdecydowanie wielki atut Katherine Webb, która dając czytelnikowi chwilę satysfakcji, w następnej wyprowadza go w pole!

Książka "Echa pamięci" nie jest tylko opowieścią o Zachu. Jest to powieść wielowątkowa, w której poznajemy kilka historii, losy różnych ludzi. Autorka nie daje się nudzić, piętrząc przed bohaterami coraz to nowe trudności, a do tego na każdym kroku podtrzymując napięcie. Bardzo często korzysta przy tym z zabiegu zawieszania akcji. W kulminacyjnych momentach nagle cofamy się kilkadziesiąt lat wcześniej i musimy czekać kolejne kilkanaście stron na to, jak skończy się dany wątek… a w międzyczasie we fragmentarycznych retrospekcjach pojawiają się nowe intrygujące niedopowiedzenia. W ten właśnie sposób czytelnik wpada w koło pełne wątpliwości, które dodatkowo podsycają jego ciekawość.

Ta powieść wciąga, bardzo dobrze się ją czyta, a polski tytuł jest jak najbardziej trafny – nie dość, że doskonale oddaje treść, to po przeczytaniu jej echa jeszcze długo będą odzywać się w pamięci czytelnika. Od pierwszych stron panuje w niej niepokojący klimat, opisy są niezwykle malownicze i oddziałują na wyobraźnię. Łatwo wczuć się w bohaterów, w pewien sposób zrozumieć ich postępowanie, chociaż nie zawsze jest to łatwe. W tej książce nic nie jest całkowicie białe ani całkowicie czarne.

Odniosę się jeszcze do okładki, która jest bardzo przyjemna… można by powiedzieć, że aż za, zważywszy na nastrój, w jakim utrzymana jest powieść. Nie zmienia to jednak faktu, że przyciąga wzrok kojącym, choć też tajemniczym widokiem, a także pastelową kolorystyką.

Podsumowując – serdecznie polecam "Echa pamięci"! Od pierwszych stron ma w sobie coś, co przyciąga, a podczas czytania wręcz odczuwa się ekscytację i niepokój. Katherine Webb użyła w niej bardzo plastycznego i obrazowego języka. Co się wydarzy dalej? Jakie jeszcze tajemnice wyjdą na jaw? Te pytania towarzyszą czytelnikowi cały czas, a i tak często okazuje się, że odpowiedzi nie są tak oczywiste, jak się wydawały. Swoje największe asy autorka wyciąga z rękawa dopiero pod sam koniec książki. Nie jest to pozycja całkowicie pozbawiona wad, ale ma w sobie „to coś” i jest zdecydowanie warta lektury. I chociaż nie jest lekka i przyjemna, wręcz przeciwnie – mroczna, tajemnicza, niepokojąca i poruszająca trudne tematy – moim zdaniem to idealna lektura na wakacje!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Echa pamięci
Tytuł oryginału: A Half Forgotten Song
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 504

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Nieprzyjaciel Boga" to drugi tom trylogii opowiadającej alternatywną wersję legendy o królu Arturze. Także tutaj narratorem jest Derfel, co sprawia, że książkę czyta się podobnie jak "Zimowego monarchę". Wydarzenie zaczynają nabierać tempa, a akacja coraz bardziej się rozwija. Autorowi udało się utrzymać specyficzny klimat oraz - pomimo znacznej objętości – nieustanne napięcie.

Bohaterowie znani z poprzedniej części bardzo się rozwijają. Derfel zdecydowanie nabiera charakteru - nie jest już tylko jedną z wielu osób w powieści i narratorem, ale także niezwykle intrygującą postacią, która niejednokrotnie zaskakuje. Moją uwagę zwrócił szczególnie wątek o pochodzeniu Derfla, który ma znaczący wpływ na dalszy ciąg opowieści i jestem pewna, że będzie kontynuowany w kolejnym tomie. Przyznam, że prawda o jego rodzinie zaskoczyła mnie i uważam, że jest to bardzo dobre rozwiązanie ze strony autora. Derfel okazuje się kimś więcej, niż na początku się wydaje, a jego losy zaczynają być bardziej zajmujące niż samego Artura.

Na tle innych zdecydowanie wyróżniają się także Merlin, wraz z jego ciętym językiem oraz Ginewra, której poczynania stają się bardzo zastanawiające. Jestem pewna, że jeszcze niejednokrotnie jej postępowanie zadziwi. Także wątek Ceinwyn został poprowadzony w ciekawy sposób – jej postawa jest dowodem na to, że nie warto sądzić po pozorach.

Oprócz znanych już bohaterów pojawia się także wielu nowych, którzy także posiadają różnorodne i interesujące osobowości. W "Nieprzyjacielu Boga" występuje motyw wyraźnie nawiązujący do Tristana i Izoldy. Podobnie jak legenda o Arturze jest przedstawiony w trochę inny, bardziej mroczny sposób.

Muszę przyznać, że część ta wciągnęła mnie jeszcze bardziej niż poprzednia, między innymi ze względu na szybko rozwijającą się akcję i wiele nowych wątków. Jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się losy bohaterów i co się jeszcze wydarzy. Jedno jest pewne – będzie się działo!

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 2
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Nieprzyjaciel Boga
Tytuł oryginału: The Enemy of God
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 520

Wróciłam do "Zaczarowanych baletek", ponieważ książkę tę pozytywnie zapamiętałam z czasów późnego dzieciństwa. Muszę przyznać, że nie zawiodłam się, jak to czasami bywa z czytanymi kolejny raz powieściami. Uważam, że jest to obowiązkowa pozycja dla dzieci, chociaż z pewnością nie tylko one znajdą w niej coś dla siebie.

Jest to historia trzech osieroconych dziewczynek, które dzięki tajemniczym okolicznościom oraz dobrym sercom pewnego starszego pana i jego wnuczki, dostały możliwość wychowywania się razem. Nie zawsze jednak wszystko układa się tak, jakbyśmy chcieli, więc także trzy przyrodnie siostry napotykają na swojej drodze trudności. Pewnego dnia składają przyrzeczenie, że ich nazwisko wejdzie do historii. Czy tak się stanie? Na pewno przyszłość przyniesie im wiele niespodzianek, a czytelnikowi mnóstwo zabawy.

"Zaczarowane baletki" to urocza historia o spełnianiu marzeń i jak czasami można pomóc w ich realizacji oraz o tym, że najważniejsze, to iść za głosem serca. Chociaż klasyka najczęściej nie spotyka się z entuzjazmem wśród dzieci i młodzieży (zresztą nie tylko), to myślę, że ta pozycja jest wyjątkiem od reguły.

Cykl/Seria: Klasyka [wydaw. Rytm]
Autor: Noel Streafeild
Tytuł: Zaczarowane baletki
Tytuł oryginału: Ballet Shoes
Wydawnictwo: Rytm
Liczba stron: 198

Posiadam niewyjaśniony sentyment do legend arturiańskich – zaczytuję się we wszystkim, co ma z nimi mniejszy lub większy związek. Nie ukrywam, że sięgnęłam po "Zimowego monarchę" ze względu na przepiękną okładkę i znajdującą się na niej wzmiankę o królu Arturze. Powieść ta, chociaż oparta na znanych i wielokrotnie wykorzystywanych motywach, wyróżnia się na tle pozostałych. Jest to odświeżone spojrzenie na tę lubianą przez wielu historię.

Napisana właściwie na nowo przez Bernarda Cornwella legenda opowiada losy wielu znanych już bohaterów. Oprócz samego Artura, pojawiają się między innymi Lancelot, Ginewra, Morgana, Galahad, a także Merlin. Jednak nie są to już ci sami, wyidealizowani bohaterowie, a ludzie z krwi i kości - pełni wad i często borykający się ze zwykłymi problemami. Świat przedstawiony przez autora jest miejscem mrocznym i nieprzyjaznym, gdzie toczy się gra o władzę. Pomimo wprowadzenia większego realizmu, autor nie pozbył się całkowicie tajemnicy i magii, co tylko dodatkowo urozmaica i tak wartką akcję powieści.

Narratorem historii o Arturze oraz jego otoczeniu jest mnich Derfel, który wiele lat wcześniej był przyjacielem Artura, wojownikiem i tym samym naocznym świadkiem wydarzeń. Tworzy swoje dzieło w tajemnicy (pomijając swoją królową, a zarazem opiekunkę - Igraine) i opisuje całą historię bez żadnych ubarwień, które według niego występują w twórczości bardów. Opowiadane przez niego krok po kroku losy bohaterów, w tym podejmowane przez nich decyzje oraz ich skutki, wzbudzają wiele emocji i wciągają od początku do końca.

Nawiązując do okładki – zdecydowanie przyciąga ona wzrok. Sama jej kolorystyka sprawia, że człowiekowi robi się chłodno. Klimat tworzą celtycki wzór i padający śnieg, które są tłem dla samotnego, odartego z liści drzewa oraz wspaniałej rękojeści miecza na pierwszym planie. Obok takiej okładki nie da się przejść obojętnie. Myślę, że obok powieści także nie.

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 1
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Zimowy monarcha
Tytuł oryginału: The Winter King: A Novel of Arthur
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 560

Pewnego dnia dwudziestosiedmioletnia, owdowiała Elżbieta Woodville postanawia wziąć los swój i synów we własne ręce. Piękna potomkini boginki żywiołu wody, Meluzyny, staje na drodze Edwarda IV, aby poprosić go o pomoc. Młody król zakochuje się z wzajemnością w prześlicznej kobiecie, bierze z nią sekretny ślub, a następnie (wbrew obawom jej najbliższych) oficjalnie przedstawia ją jako królową Anglii. Przywiązana do rodziny, pełna namiętności, ale też ambicji Elżbieta wkracza w sam środek walk o tron pomiędzy Lancasterami i Yorkami. Dopiero z czasem przekona się, jak wiele będzie musiała poświęcić w imię miłości i pozycji…

"Biała królowa" rozpoczyna cykl Philippy Gregory „Wojna Dwu Róż”. Jest to w Anglii okres poprzedzający panowanie Tudorów, czyli epokę, którą autorka opisuje w swoim „Cyklu tudorowskim”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1464-1485 i jest przedstawiona z punktu widzenia Elżbiety, urozmaicona od czasu do czasu listami innych bohaterów książki. Z jednej strony pierwszoosobowa narracja bywa uciążliwa, ponieważ całą historię poznajemy oczami jednej bohaterki, ale z drugiej – Philippa Gregory podkreśla zdolności Elżbiety pochodzące od Meluzyny: czytanie przyszłości czy też niezwykłe połączenie z wodą. Podobał mi się mistyczny pierwiastek, który przejawiał się w tej, jakby nie było, opartej na faktach powieści historycznej.

Tutaj ponownie nawiążę do autorki. Podziwiam jej warsztat, a przede wszystkim przygotowanie merytoryczne. Chociaż tworzy fikcję literacką, to pisząc o postaciach historycznych Philippa Gregory w dużej części opiera się na faktach. Dodatkowo na końcu powieści umieszczone są jej komentarze (w których pokrótce pisze, co jest prawdą, a do czego użyła swojej wyobraźni) oraz bibliografia.

Nie mogę niestety napisać, że język przez nią używany jest lotny, a książkę szybko się czyta. Zdarzyło się kilka momentów, które po prostu się dłużyły. Moim zdaniem nie ujmuje to jednak nic całej historii – Elżbieta jest nieprzeciętną i silną kobietą, a wszystkie rozgrywające się wokół niej wydarzenia niezwykle intrygujące, ale też… tajemnicze. Autorka nie zdradza wszystkiego i pozostawia wiele niedopowiedzeń, które dodatkowo pobudzają ciekawość czytelnika.

Jak to mam w zwyczaju, odniosę się do okładki, która jest po prostu… królewska. Nie potrafię znaleźć tu lepszego określenia, ponieważ z jakiegoś powodu jest to moje pierwsze skojarzenie, kiedy na nią patrzę. Jest utrzymana w pomarańczowej kolorystyce, przypomina teksturę marmuru, na której znajduje się tajemnicza kobieta, z twarzą przysłoniętą srebrno-białym pnączem róż. Nie potrafiłabym przejść obok niej obojętnie. Powrócę jeszcze do występujących często w książce róż – każdy rozdział rozpoczyna motyw, który ma nawiązywać do dwóch rodów: biała róża symbolizuje Yorków, a czerwona przedstawia Lancasterów.

"Biała królowa" nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Philippy Gregory, ponieważ wcześniej przeczytałam całą „Sagę rodu Laceyów”. Chociaż serie te bardzo się od siebie różnią, to obie niezwykle mi się podobały. Czekają już zresztą na mnie pozostałe tomy „Wojny Dwu Róż” i z pewnością sięgnę także po pozostałe książki autorstwa Gregory. Podsumowując – powieść serdecznie polecam. Jest wciągająca, cały czas się coś dzieje, nie brakuje intryg, walk o władzę, ani czarnych charakterów. Nie obyło się nawet bez pewnego rodzaju morałów – uważaj czego sobie życzysz, wyrządzone zło powraca, a zapoczątkowanie czegoś, nad czym się nie do końca panuje, trudno zatrzymać. I co najważniejsze – hierarchia wartości. Czy Elżbieta, stając przed wyborem władzy, a szczęściem własnych dzieci, zadecyduje dobrze?

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Biała królowa
Tytuł oryginału: The White Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 480

„Portret Doriana Graya” rozpoczyna się od spotkania malarza Bazylego Hallwarda ze swoim przyjacielem, lordem Henrykiem Wottonem. Lord Henryk jest zaintrygowany opowieścią Bazylego i pragnie poznać jego pełnego cnót, a do tego niezwykle przystojnego znajomego. Jednak Bazyli wcale nie jest skłonny spełnić tej prośby, ponieważ obawia się, że będzie miał zły wpływ na młodego chłopaka. Do spotkania jednak ostatecznie dochodzi, ponieważ Dorian Gray pojawia się, aby dalej pozować do portretu Bazylemu. Lord Henryk oraz Dorian ulegają wzajemnej fascynacji, chociaż każdy z innego powodu – ich charaktery bowiem różnią się w znaczący sposób. Lord Henryk ogłasza naturalnej wielkości portret dziełem życia Bazylego, a Dorian pod wpływem chwili wyraża życzenie, by to obraz starzał się zamiast niego...

Powyższa zapowiedź to zaledwie zalążek tego, co zostało opisane w powieści. Szczerze powiedziawszy ciężko pisać o jej treści, ponieważ jest bardzo specyficzna i trzeba sięgnąć po książkę, aby przekonać się, co tak naprawdę się w niej zawiera. To nie sama akacja jest w utworze najważniejsza, ale wszystkie dygresje i przemyślenia bohaterów, a przede wszystkim przemiana Doriana. Dzieło Oscara Wilde’a zawiera wiele myśli – samemu jednak trzeba odróżnić wartościowe od tych, które z pewnością nimi nie są. Dodatkowo przez całą książkę czytelnik stawia sobie pytanie: „W którą stronę ostateczne podążysz, Dorianie?”. Można tylko spodziewać się tego, co nieuniknione.

Powieść nie jest łatwa i mimo dość niewielkiej objętości, nie czyta się jej szybko. Właściwie można, ale uważam, że nie jest to najlepsze posunięcie. Jest to książka, nad którą trzeba się zatrzymać, gdzie warto przemyśleć każde zdanie. Złapałam się na tym, że gdy coś mi umknęło, musiałam wracać i czytać akapit od początku, aby uchwycić właściwy sens. Jednak mimo tej specyficzności zdecydowanie warto przeczytać „Portret Doriana Graya”. Nawet zakończenie zarobiło na mnie wrażenie, tym większe, gdy odniosłam je do całości powieści.

„Portret Doriana Graya” to już klasyka, a jak wiadomo, o klasyce można długo dyskutować. Z pewnością jest to książka, którą wypada znać, chociaż wiele osób poczuje się po paru stronach zniechęcone. Przemiana głównego bohatera jest stopniowa, ogromne znaczenie ma wpływ, jaki wywołują na niego inni – zwłaszcza lord Henryk. Interesujące jest zagłębianie się w mroczne zakamarki dusz tych postaci (znaczące okazało się tutaj użycie portretu Doriana – bardzo oryginalny pomysł autora). Styl Oscara Wilde’a wyróżnia się i dodatkowo podkreśla treść. Zdecydowanie polecam i nawet jeżeli ktoś ulegnie chwilowemu zniechęceniu, proponuję za jakiś czas powrócić do tej książki, bo naprawdę warto się z nią zapoznać. Na koniec mała rada w nawiązaniu do historii Doriana: uważaj, czego sobie życzysz…

Autor: Oscar Wilde
Tytuł: Portret Doriana Graya
Tytuł oryginału: The picture of Dorian Gray
Wydawnictwo: WAB
Liczba stron: 304