"Zakazana królowa" to historia francuskiej księżniczki - Katarzyny de Valois. Początek powieści przedstawia ciężki los małej dziewczynki oraz jej siostry, które posiadają surową i skupioną na sobie matkę oraz popadającego w szaleństwo ojca. Nastoletnia już Katarzyna zakochuje się od pierwszego wejrzenia w Henryku Lancasterze i ma nadzieję, że jej życie zacznie zmierzać w dobrym kierunku. W końcu, pomimo początkowych trudności, Katarzyna wychodzi za Henryka V. Pełna miłości do męża dziewczyna trafia na dwór angielski, wkrótce pojawia się dziedzic. Jednak młoda królowa jest tak naprawdę samotna, czuje się odrzucona. Czy znajdzie w sobie siłę, by walczyć o swoje szczęście? I czy uda jej się osiągnąć upragniony cel?

Powieść Anne O’Brien bardzo dobrze i (mimo znaczącej objętości) szybko się czyta, ponieważ napisana jest lekkim, przystępnym stylem. Jest to lektura interesująca i wciągająca, a perypetie Katarzyny de Valois pełne są nadziei, trudnych chwil, miłości i różnorakich przeszkód. Zdecydowanie nie miała łatwego życia. Z czasem okazało się, że nie należy do osób, które przyjmują wszystko, a swoje oczekiwania odkładają na bok. Autorka doskonale ukazała zachodzące w bohaterce zmiany – i te związane z metryką, jak i te z doświadczeniami. Na kartach powieści Katarzyna jest po prostu człowiekiem – pełnym wątpliwości, bojącym się o przyszłość oraz posiadającym swoje wady i zalety.

Na okładce "Zakazanej królowej" przeczytać można, że jest lepsza od Philippy Greogry i niestety nie mogę tego potwierdzić. Nie jest to nawet książka na poziomie twórczości wspomnianej autorki. I chociaż widząc na różnych książkach tego typu reklamy, zdaję sobie sprawę, że często nie mają wiele wspólnego z prawdą, to czasami zdarza mi się wpaść w pułapkę. W tym wypadku dodatkowo w błąd wprowadzić mogły szata graficzna oraz okres historyczny, który obejmuje powieść. Nie chcę jednak powiedzieć przez to, że jest to zła książka. Jest po prostu inna i lżejsza w odbiorze.

Chociaż Anne O’Brien bardzo zręcznie prowadzi narrację, to jednak pod względem fabuły nie dorównuje Philippie Gregory, która jest dla mnie królową powieści historycznych. Powieść prowadzona jest z perspektywy wspomnień Katarzyny, i skupia się na jej uczuciach, przemyśleniach i przemianach wewnętrznych. Phillipa Gregory ukazuje świat przedstawiony z różnych perspektyw, dużą część zajmują odniesienia do wydarzeń historycznych¸ podczas gdy Anne O’Brien skupia się po prostu na życiu codziennym królowej Anglii. Moim zdaniem jej powieść jest skierowana do kobiet. Wszystko wydaje się bardziej ugładzone i brakuje tutaj szerszego spojrzenia, kiedy Philippa Gregory starała się opisać wszystko bardzo szczegółowo i realistycznie.

To, co trochę przeszkadzało mi podczas czytania, to niedopowiedzenia i pewne luki w fabule. Przykładowo na jednej stronie Katarzyna jest w ciąży, a na drugiej pisze do męża, że dziecko ma już trzy miesiące, chociaż pomiędzy tymi zdarzeniami nie było żadnej widocznej przerwy, tylko przeszły płynnie jedno w drugie. Czasami takie sytuacje wprowadzały w błąd - musiałam na chwilę zatrzymać się i zastanowić, czy czegoś nie przeoczyłam. Ponieważ przy rozdziałach nie ma dat, często ciężko stwierdzić ile bohaterka ma lat i ile czasu minęło od jakiegoś wydarzenia, co byłoby w przypadku takiej powieści bardzo przydatne.

"Zakazana królowa" to powieść historyczna, dzięki której możemy wczuć się w Katarzynę de Valois i razem z nią stanąć przed niejednym dylematem. Jest to także fragment historii, kiedy zostaje zapoczątkowana intrygująca dynastia Tudorów. Skąd się nagle pojawili Tudorowie w powieści o losach żony Lancestera można dowiedzieć się z powieści (o ile wcześniej nie kojarzy się faktów historycznych). W książce nie brakuje dworskich intryg, jednak autorka skupiła się na miłościach Katarzyny oraz jej pragnieniu przynależności i zrozumienia, co momentami przytłacza. Książkę bez wahania mogę polecić fankom powieści historycznych, które niekoniecznie skupiają się w fabule na walce o tron i utrzymaniu władzy. Osobiście zostałam wciągnięta do tego świata sprzed setek lat i w wir uczuć głównej bohaterki, od pierwszej aż do ostatniej strony.

Autor: Anne O'Brien
Tytuł: Zakazana królowa: niezwykłe początki dynastii Tudorów
Tytuł oryginału: The Forbidden Queen
Wydawnictwo: Harlequin
Liczba stron: 400

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Czerwona królowa" to drugi tom cyklu „Wojna Dwu Róż”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1453-1485. Na początku poznajemy Małgorzatę Beaufort jako dziewczynkę, której zauroczenie postawą Joanny d’Arc zamienia się w pielęgnowaną przez całe życie fascynację jej osobą. Małgorzata jest bardzo wierząca (przynajmniej w swoim mniemaniu) i przekonana, że została wybrana przez Boga do wielkich rzeczy. Z czasem, kiedy przekonuje się, że sama nie jest w stanie sięgnąć swoich marzeń, przenosi ambicje na syna. Tylko czy przyniesie to szczęście jej rodzinie i jej samej?

"Czerwona królowa" jest historią o dziewczynce, która zbyt szybko musiała dorosnąć. O nastolatce, która musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. O kobiecie, która przez całe życie musiała patrzeć na brutalną stronę świata. Jednak Małgorzata nie zamknęła się w sobie i nie poddała się – postanowiła walczyć. Gdyby żyła w obecnych czasach, określano by ją jako tą, która „idzie po trupach do celu”. Mimo że zasłania się swoją niezwykłą bogobojnością (zresztą niejednokrotnie oszukując w ten sposób samą siebie), nie waha się kłamać, knuć intryg, a także popełniać o wiele gorszych uczynków.

Przyznam, że "Czerwona królowa" podobała mi się jeszcze bardziej niż "Biała królowa". Więcej się w niej działo, nie było tu dłużących się momentów, a Małgorzata Beaufort jest postacią niezwykle charakterystyczną. Historie obu powieści oczywiście częściowo się nakładają, ale są przedstawione z zupełnie różnych punktów widzenia. Często poznajemy historię ukazaną z jednej perspektywy, przez co utożsamiamy się z wybraną stroną konfliktu. Tutaj autorka pokusiła się o coś więcej – w "Białej królowej" poznajemy Yorków, a w "Czerwonej" królowej Lancesterów. Dzięki temu zabiegowi widzimy, że wszyscy są ludźmi kierowanymi swoimi pobudkami, a nie tylko przeciwnikami bez duszy. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem niezwykłego talentu Philippy Gregory.

Okładka utrzymana jest w tej samej stylistyce, co tom pierwszy cyklu. Dominuje w niej jednak czerwona kolorystyka, która wyraźnie nawiązuje do czerwonej róży symbolizującej Lancesterów. Po przeczytaniu powieści muszę także przyznać, że modelka znajdująca się na okładce bardzo dobrze odzwierciedla charakter głównej bohaterki – ma po prostu ten bijący z niej chłód, poczucie własnej wartości i wewnętrzną moc.

Powieść jest zdecydowanie warta lektury. Bardzo szybko się ją czyta, bo wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Losy Małgorzaty Beaufort są doprawdy niezwykłe, a ona sama jest wyjątkowa. Koło takiej powieści nie da się przejść obojętnie – cały czas zastanawiałam się, co zrobiłabym na miejscu bohaterów, którym czasami kibicowałam, a czasami miałam ochotę ich powstrzymać. Jedyne, co mogę jeszcze dodać, to jedno słowo - polecam!

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Czerwona królowa
Tytuł oryginału: The Red Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 384

Pewnego dnia dwudziestosiedmioletnia, owdowiała Elżbieta Woodville postanawia wziąć los swój i synów we własne ręce. Piękna potomkini boginki żywiołu wody, Meluzyny, staje na drodze Edwarda IV, aby poprosić go o pomoc. Młody król zakochuje się z wzajemnością w prześlicznej kobiecie, bierze z nią sekretny ślub, a następnie (wbrew obawom jej najbliższych) oficjalnie przedstawia ją jako królową Anglii. Przywiązana do rodziny, pełna namiętności, ale też ambicji Elżbieta wkracza w sam środek walk o tron pomiędzy Lancasterami i Yorkami. Dopiero z czasem przekona się, jak wiele będzie musiała poświęcić w imię miłości i pozycji…

"Biała królowa" rozpoczyna cykl Philippy Gregory „Wojna Dwu Róż”. Jest to w Anglii okres poprzedzający panowanie Tudorów, czyli epokę, którą autorka opisuje w swoim „Cyklu tudorowskim”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1464-1485 i jest przedstawiona z punktu widzenia Elżbiety, urozmaicona od czasu do czasu listami innych bohaterów książki. Z jednej strony pierwszoosobowa narracja bywa uciążliwa, ponieważ całą historię poznajemy oczami jednej bohaterki, ale z drugiej – Philippa Gregory podkreśla zdolności Elżbiety pochodzące od Meluzyny: czytanie przyszłości czy też niezwykłe połączenie z wodą. Podobał mi się mistyczny pierwiastek, który przejawiał się w tej, jakby nie było, opartej na faktach powieści historycznej.

Tutaj ponownie nawiążę do autorki. Podziwiam jej warsztat, a przede wszystkim przygotowanie merytoryczne. Chociaż tworzy fikcję literacką, to pisząc o postaciach historycznych Philippa Gregory w dużej części opiera się na faktach. Dodatkowo na końcu powieści umieszczone są jej komentarze (w których pokrótce pisze, co jest prawdą, a do czego użyła swojej wyobraźni) oraz bibliografia.

Nie mogę niestety napisać, że język przez nią używany jest lotny, a książkę szybko się czyta. Zdarzyło się kilka momentów, które po prostu się dłużyły. Moim zdaniem nie ujmuje to jednak nic całej historii – Elżbieta jest nieprzeciętną i silną kobietą, a wszystkie rozgrywające się wokół niej wydarzenia niezwykle intrygujące, ale też… tajemnicze. Autorka nie zdradza wszystkiego i pozostawia wiele niedopowiedzeń, które dodatkowo pobudzają ciekawość czytelnika.

Jak to mam w zwyczaju, odniosę się do okładki, która jest po prostu… królewska. Nie potrafię znaleźć tu lepszego określenia, ponieważ z jakiegoś powodu jest to moje pierwsze skojarzenie, kiedy na nią patrzę. Jest utrzymana w pomarańczowej kolorystyce, przypomina teksturę marmuru, na której znajduje się tajemnicza kobieta, z twarzą przysłoniętą srebrno-białym pnączem róż. Nie potrafiłabym przejść obok niej obojętnie. Powrócę jeszcze do występujących często w książce róż – każdy rozdział rozpoczyna motyw, który ma nawiązywać do dwóch rodów: biała róża symbolizuje Yorków, a czerwona przedstawia Lancasterów.

"Biała królowa" nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Philippy Gregory, ponieważ wcześniej przeczytałam całą „Sagę rodu Laceyów”. Chociaż serie te bardzo się od siebie różnią, to obie niezwykle mi się podobały. Czekają już zresztą na mnie pozostałe tomy „Wojny Dwu Róż” i z pewnością sięgnę także po pozostałe książki autorstwa Gregory. Podsumowując – powieść serdecznie polecam. Jest wciągająca, cały czas się coś dzieje, nie brakuje intryg, walk o władzę, ani czarnych charakterów. Nie obyło się nawet bez pewnego rodzaju morałów – uważaj czego sobie życzysz, wyrządzone zło powraca, a zapoczątkowanie czegoś, nad czym się nie do końca panuje, trudno zatrzymać. I co najważniejsze – hierarchia wartości. Czy Elżbieta, stając przed wyborem władzy, a szczęściem własnych dzieci, zadecyduje dobrze?

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Biała królowa
Tytuł oryginału: The White Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 480

Główną bohaterką powieści „Julia” Anne Fortier jest Julie Jacobs, a właściwie Giulietta Tolomei. Młoda kobieta po śmierci ciotki dostaje w spadku trzy przedmioty: list, paszport oraz klucz. Za to jej siostra bliźniaczka dziedziczy dom wraz z majątkiem. Julie czuje się rozgoryczona, jednak zgodnie z ostatnią prośbą ciotki wyrusza do Sieny, gdzie czeka ją przygoda życia. Bo nic nie jest takie, jakim się wydaje…

Każdy rozdział książki rozpoczyna się cytatem z Shakespeare’a, a książka przepełniona jest nawiązaniami do „Romea i Julii”. Duże znaczenie w życiu bohaterów odgrywa klątwa rzucona przez brata Laurentego. Tylko czy naprawdę istnieje? A jeżeli tak, czy można ją przełamać? Powieść łączy dwie historie w jednej - nie dość, że poznajemy alternatywną wersję Romea i Julii, to dodatkowo mamy do czynienia z ich potomkami, czy też alter ego tych średniowiecznych bohaterów. Ich losy niespodziewanie łączą się ze sobą, co prowadzi do nieoczekiwanych wydarzeń.

„Julia” ma w sobie coś magicznego, przez co wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Czytając o Sienie, która jest przedstawiona w bardzo malowniczy sposób, ma się ochotę zobaczyć to miejsce na własne oczy i ruszyć śladem bohaterów. Powieść wprost przyciąga swoim tajemniczym klimatem. Historia posada wiele wątków, które przeplatają się ze sobą, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Czytelnik zagłębiając się w nią zaczyna zastanawiać się, jak ważne są więzy krwi i jak wielki wpływ na nasze życie ma przeznaczenie.

Powieść jest emocjonująca i pełna uroku, przez co nie można się od niej oderwać. Do tego na każdym kroku zaskakuje - momentami wydaje się być przewidywalna, aż nagle pojawia się nowy wątek, który wszystko zmienia. Akcja jest wartka, cały czas coś się dzieje, dzięki czemu staje się niezwykle wciągająca. Cały czas chce się więcej i więcej, aż tu nagle… po prostu się kończy. Osobiście bardzo chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów.

Wędrówka Julie ku prawdzie jest liryczna, niezwykle romantyczna, momentami wręcz tragiczna, ale potrafi też rozbawić. Razem z główną bohaterką rozwiązujemy zagadki przeszłości oraz odkrywamy sekrety rodzinne. Nie da się przejść obojętnie obok losów bohaterów, które przyprawiają o szybsze bicie serca, bo nie wiadomo, komu można tak naprawdę zaufać.

Anne Fortier jest kolejną osobą, która udowodniła, że historie napisane przez Shakespearea są ponadczasowe, a inspiracja słynnym pisarzem okazała się w tym przypadku jak najbardziej trafna. Chociaż obawiałam się, że książka może być mało oryginalna, to bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Historia opisana w „Julii” wydaje się być czymś zupełnie odrębnym od oryginału, ale równie pasjonującym. Jestem pewna, że kiedyś do niej chętnie wrócę i jeszcze raz wyruszę z Giullietą w podróż po współczesnej i średniowiecznej Sienie.

Autor: Anne Fortier
Tytuł: Julia
Tytuł oryginału: Juliet
Wydawnictwo: Świat Książki
Liczba stron: 480

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

„Meridon” jest trzecim i ostatnim tomem, który opowiada o losach rodu Laceyów. Tytułowa Meridon, a właściwie nieświadoma swojego pochodzenia Sara Lacey, wychowuje się wśród cyganów razem ze swoją przyrodnią siostrą. Prowadzą ciężkie życie i w końcu postanawiają uwolnić się od despotycznego ojca. Trafiają do trupy cyrkowej, której stają się gwiazdami. Jednak tragiczne wydarzenie doprowadza Meridon do kolejnej ucieczki…

Główna bohaterka odkąd pamięta ma sny, w których jest posiadaczką majątku, jednak po przebudzeniu nigdy nie pamięta jego nazwy. Po ucieczce podświadomie podąża do Wideacre, gdzie nagle trafia wprost w życie arystokracji, które nie jest tak wspaniałe, jak się tego spodziewała. Co zrobi? Czy podjęte przez nią decyzje będą słuszne? Co się stanie z Wideacre?

Jak można spodziewać się po przeczytaniu poprzednich tomów, życie Meridon-Sary nie będzie usłane różami. Akcja pierwszej połowy skupiała się na życiu bohaterki wśród cyganów i w trupie cyrkowej, a drugiej na jej losach już po dotarciu do Wideacre. Moim zdaniem druga część jest zdecydowanie lepsza od pierwszej, w której autorka skupiła się bardziej na kunszcie akrobatycznym niż na treści. Przynajmniej takie są to moje subiektywne odczucia.

„Meridon” podobała mi się najmniej z całej serii, jednak historia w niej opowiedziana w dalszym ciągu jest bardzo interesująca. Nadal pojawiają się wyraziści bohaterowie i nadal podczas czytania stawiane są te same pytania. Część ta wyróżnia się spojrzeniem na wszystko z całkowicie odmiennej perspektywy przez to, że główna bohaterka w przeciwieństwie od matki i babki wychowała się w zupełnie innym środowisku. Aby przekonać się, jak skończą się dzieje rodu Laceyów i majątku Wideacre, trzeba koniecznie przeczytać przygody Sary.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 3
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Meridon
Tytuł oryginału: Meridon
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 696

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

„Dziecko szczęścia” jest drugim tomem trylogii opowiadającej o losach rodu Laceyów. Tym razem głównymi bohaterami stają się Julia oraz Richard - dzieci Beatrice i Harry’ego. Chociaż wychowują się jako kuzynostwo i nie mają pojęcia o swoim bliskim pokrewieństwie, łączy ich ogromna więź. Beatrcie przed swoim tragicznym końcem postarała się, aby oboje jej dzieci odziedziczyło majątek. Czy młodzi posiadacze zmienią losy Wideacre na lepsze? Czy zakończy się ciążące nad rodziną fatum? Jedno jest pewne – musi się dużo wydarzyć, zanim się o tym przekonamy.

Richard był bardzo impulsywny i zawsze stawiał na swoim. Julia była spokojna i uległa, przez co „kuzyn” miał na nią ogromny wpływ. Poza tym go uwielbiała i na wszystko mu pozwalała. Z biegiem czasu ich opiekunowie zaczęli zauważać, jak wielkie znaczenie ma presja wywierana na Julię przez Richarda i postanowiono, że wyjedzie ona na jakiś czas do miasta. Młoda dziewczyna poznaje tam przystojnego adoratora, z którym bardzo dobrze się rozumieją, jednak na drodze do ich szczęścia staje obietnica zaręczyn, którą wiele lata wcześniej Julia złożyła Richardowi.

Książka posiada wiele wątków i chociaż skupia się na przeżyciach Julii, to poznajemy również historie wielu innych bohaterów - także tych poznanych w poprzednim tomie. Losy postaci są zaskakujące, pełne tragicznych wydarzeń, z których każde pociąga za sobą kolejne. Jak wiadomo historia lubi się powtarzać – rodzeństwo nie dość, że płaci za błędy rodziców, to jeszcze wiele z nich powtarza. Julia sama przed sobą stara się ukrywać prawdę, wydaje się niewiarygodnie naiwna i do tego nawiedzają ją wizje Beatrice. Richard wyróżnia się urodą, jednak jego dusza jest dogłębnie zepsuta, a tylko Ralph zdaje się to dostrzegać. Ponieważ Megson doskonale znał Beatrice, widzi więcej niż inni i stara się pomóc rodzeństwu. Dodam, że kolejny raz odegra on znaczącą rolę w losach rodziny.

Podczas zagłębiania się w powieść pojawi się pytanie, czy da się jeszcze uratować majątek? Poza tym pojawią się inne – co się wydarzy, gdy Richard i Julia dowiedzą się, że są rodzeństwem? A trzeba dodać, że nie stanie się to w sprzyjających okolicznościach. Czy w majątku i domu Lacey’ów zagości w końcu zgoda i harmonia? A może wręcz przeciwnie?

Aby poznać odpowiedzi na te pytania, trzeba koniecznie przeczytać książkę. Podobnie jak pierwszy tom jest pełna napięcia i wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Jest pełna zaskakujących wątków oraz nieoczekiwanych wydarzeń. Bohaterowie są tak różnorodni i barwni, że nie można się z nimi nudzić. Książka porusza wiele trudnych tematów, jest wprost przepełniona różnego rodzaju problemami, z którymi często spotykają się także ludzie współcześnie. „Dziecko szczęścia” pokazuje między innymi, jak życie potrafi wzmocnić człowieka i jak wiele jest on w stanie poświęcić dla tych, których kocha. Zakończenie posiada ciekawą formę, a do tego zachęca do sięgnięcia po kolejny tom. Po przewróceniu ostatniej strony byłam zdziwiona, że to już koniec i nie mogłam się doczekać dalszych, pasjonujących losów rodu.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Dziecko szczęścia
Tytuł oryginału: The favoured child
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 593

„Dziedzictwo” (znane także jako „Majątek Wideacre”) jest pierwszym tomem trylogii opowiadającej o rodzie Laceyów. Poznajemy małą dziewczynkę, Beatrice Lacey, prawdziwą córeczkę tatusia oraz ulubienicę mieszkańców Wideacre. Jednak im jest starsza, tym większa zachodzi w niej przemiana. Sielankowe życie w majątku zamienia się w istny koszmar, a to wszystko za sprawą tej jednej młodej kobiety, która kocha ziemię bardziej niż wszystko inne...

Już jako dziecko Beatrice wykazywała nadzwyczajne przywiązanie do ziemi ojca. Im była starsza, tym bardziej zwiększała się jej obsesja posiadania Wideacre na wyłączność. Jednak według ówczesnego prawa nie miała ku takim marzeniom żadnych podstaw, a spadkobiercą majątku miał zostać jej brat - Harry. Mimo to Beatrice nie poddała się i poświęciła wszystko (dosłownie wszystko!), aby osiągnąć swój cel. Żądza posiadania doprowadza ją do szaleństwa i niszczy nie tylko żyjących wokół niej ludzi, ale także doprowadza do upadku to, co dla niej najcenniejsze – ziemię Wideacre. W pewnym momencie dociera do niej, że nie ma już żadnych szans na spełnienie swych największych marzeń, jednak zmienia tylko plan i doprowadza do sytuacji, kiedy to jej potomek ma zostać dziedzicem... Aby przekonać się, jak wyglądało życie Beatrice oraz jak to wszystko się skończy, trzeba koniecznie przeczytać pierwszy tom „Sagi rodu Laceyów”.

Philippa Gregory napisała świetną powieść, pełną napięcia i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książkę czyta się z zapartym tchem, a bohaterowie (przede wszystkim Beatrice) budzą w czytelniku skrajne emocje. „Dziedzictwo” opowiada o kobiecie, która aby osiągnąć swój upragniony cel, jest zdolna do wszystkiego. Ukazuje także, jak wiele złego może wyrządzić jeden człowiek.

Osobiście książka bardzo mnie wciągnęła. Nie pamiętam bohatera, do którego zapałałabym taką nienawiścią jak do Beatrcie. Mimo tego od historii jej losów nie można się oderwać i z każdą chwilą chce się więcej. Chociaż książka jest dość gruba, to czyta się ją bardzo szybko. Nie jest to jednak lekka, spokojna lektura. Spodoba się wszystkim, których fascynują intrygi, kontrowersje oraz mocne osobowości. Polecam ją także wszystkim lubiącym, kiedy książka porusza w nich różnego rodzaju emocje.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Dziedzictwo
Tytuł oryginału: Wideacre
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 611