Powieść opowiada o losach niespełna trzydziestoletniej Beaty, która mieszka z przyjaciółką próbującą zeswatać ją ze swoim bratem. Młoda kobieta pewnego dnia przez przypadek odkrywa, że jej ojciec tak naprawdę nie może nim być. Postanawia wynająć prywatnego detektywa, który ma pomóc jej w odkryciu prawdy. W tym samym czasie otrzymuje zaproszenie na ślub siostry, chociaż od lat nie utrzymuje z rodziną żadnego kontaktu. Sprawy przybierają niespodziewany obrót…

"Martwe jezioro" to druga książka Olgi Rudnickiej, którą przeczytałam, ale także debiut autorki. Podobnie jak w "Natalii 5", także w tej powieści Olga Rudnicka umieściła pierwiastek humoru, jednak w o wiele mniejszej dawce. Przyznam, że na samą myśl o tym, co spotkało główną bohaterkę, włos się na głowie jeży. Zdecydowanie nie chciałabym się znaleźć na jej miejscu, bo autorka nie poskąpiła jej wrażeń.

Książka jest napisana bardzo przystępnym i lekkim stylem, przez co nie tylko dobrze się ją czyta, a wręcz pochłania. Cieszę się, że trafiłam na nią właśnie teraz, bo moim zdaniem jest to idealna lektura na wakacje. Ta dość niewielka książka łączy w sobie dowcip, wątek kryminalny, ale też sporo elementów powieści obyczajowych i motyw rodzącego się uczucia.

"Martwe jezioro" spokojnie mogę polecić każdemu, kto ma ochotę na niezobowiązującą lekturę, w której jednak sporo się dzieje. Olga Rudnicka zadbała, żeby ani bohaterowie książki, ani czytelnicy się nie nudzili. W dodatku Beata jest tak prawdziwa i sympatyczna, że nie sposób jej nie polubić. Zresztą dotyczy to także kilku innych postaci, chociaż nie brakuje też czarnych charakterów. Jak się skończy historia Beaty? Tego nie zdradzę, ale zachęcam do samodzielnego odkrycia mrocznych sekretów "Martwego jeziora".

Cykl/Seria: Martwe Jezioro
Autor: Olga Rudnicka
Tytuł: Martwe jezioro
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 231

Czy pięć bohaterek o tym samym imieniu i nazwisku, które w dodatku są siostrami, kojarzy się z niezłym zamieszaniem? Oczywiście, że tak! Do tego tajemnicze samobójstwo (a może jednak morderstwo?), pokaźny spadek (o ile uda się odkryć jego całość) i dwóch sympatycznych policjantów (przynajmniej zazwyczaj) - to już prawdziwy chaos. Dorzućmy jeszcze szczyptę humoru i powstanie mieszanka wybuchowa w postaci powieści "Natalii 5". Och, prawie zapomniałabym o dwóch małych aniołkach, czy też raczej diablątkach! A to przecież dopiero wierzchołek góry lodowej…

Olga Rudnicka ma lekkie pióro, dzięki czemu jej powieść czytało się bardzo dobrze. Widać, że ma dystans i nie boi się wcielać w życie najbardziej szalonych pomysłów. Chociaż początkowo miałam problem ze zbyt dużą liczbą dialogów (wiem jednak, że dla wielu osób będzie to zaleta), to z czasem przyzwyczaiłam się do ich ilości i już nie przyciągały tak mojej uwagi. Obawiałam się także, że będę miała problem z rozróżnieniem jednej Natalii od drugiej… trzeciej, czwartej i piątej, ale autorce doskonale udało się z tego wybrnąć. Zresztą nawet gdyby tego nie zrobiła, to siostry tak bardzo się od siebie różnią i każda z nich jest tak charakterystyczna, że nie sposób ich ze sobą pomylić.

Podczas czytania tej książki nie da się nudzić. Dużo się dzieje, nie brakuje intryg, akcja pędzi do przodu, jest zabawnie, ale i tajemniczo… Długo można by wymieniać jej zalety. Nie jest to może literatura wysokich lotów, ale z pewnością powieść warta lektury.

Nie ma co tu dużo mówić – Oldze Rudnickiej udało się stworzyć przezabawny współczesny kryminał, od którego nie można się oderwać. Polecam go wszystkim, którzy chcą lekko i przyjemnie spędzić czas. Podczas lektury niejeden raz głośno się zaśmiałam, a autorce wielokrotnie udało się zasiać we mnie ziarno niepewności przy rozwiązywaniu zagadek. Nie da się nie polubić sióstr Sucharskich i cieszę się, że przede mną jeszcze jedno spotkanie z nimi w drugim tomie. Aż strach, co wymyślą tym razem…

Cykl/Seria: Natalii 5
Autor: Olga Rudnicka
Tytuł: Natalii 5
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 560

Przyznam, że po tej książce spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Na początku usłyszałam o filmie, który był szeroko reklamowany zwłaszcza, że w jedną z bohaterek wciela się Emma Watson, znana z roli Hermiony w serii o Harry’m Potterze. Zainteresowała mnie tematyka – jak kilkoro bogatych nastolatków, właściwie bez żadnych planów i większych przygotowań, nie mówiąc o umiejętnościach, może przez prawie rok okradać domy gwiazd, znajdujące się w chronionych dzielnicach? Kiedy usłyszałam o książce, spodziewałam się powieści dla nastolatek raczej luźno opartej na faktach. Zawartość „Bling Ring” zaskoczyła mnie w pozytywny sposób.

Pewnie wiele osób podobnie jak ja nie spodziewało się, że książka jest powieścią młodzieżową. Jednak to tylko pozory. Jej autorką jest dziennikarka, której artykuł o tytułowej grupie „Bling Ring” został opublikowany w „Vanity Fair”. To właśnie na jego kanwie powstał scenariusz do wspomnianego powyżej filmu Sofii Coppoli oraz niniejsza książka.

„Bling Ring” jest historią prawdziwą, opartą na faktach. Autorka musiała wykonać sporo pracy, aby jak najlepiej oddać historię tych młodych ludzi. Przeprowadzała wywiady z nimi, ich prawnikami, rodzinami oraz wieloma innym osobami, które w większy lub mniejszy sposób miały związek ze sprawą. Można tu znaleźć reakcje ludzi oraz okradzionych sław. Po przeczytaniu całej książki czytelnik i tak nie wie w co wierzyć – wersje są sprzeczne, wiele spraw oficjalnie nie zostało wyjaśnionych i rozwiązanych. Można dojść także do wniosku, że mało brakowało, a nikt nie dowiedziałby się o Bling Ringu... Wszystko jest ukazane w przystępny sposób i dobrze się czyta, więc nie pozostaje nic innego, jak zainteresowanych zaprosić do lektury.

Jednak to jeszcze nie wszystko. Chociaż to Bling Ring i ich kradzieże są głównym tematem książki, to nie jedynym. Autorka zastanawia się, co tak naprawdę sprawiło, że zamożni nastolatkowie z (wydawałoby się) dobrych domów zaczynają zachowywać się jak przestępcy. Opisuje ona przemiany w kulturze amerykańskiej, nawiązuje do historii i pokazuje jak zmieniała się młodzież na przestrzeni lat, zwraca uwagę na rolę kobiet, dużo pisze o miejscu celebrytów we współczesnym świecie, a także o portalach plotkarskich i wpływie reality shows na młodych ludzi (można przeczytać, jak naprawdę powstaje taki program). Autorka pokazuje, jak ważna obecnie jest sława i jakie to wszystko niesie za sobą konsekwencje.

Uważam, że jest to pozycja warta uwagi. Bardzo szybko się ją czyta, a można się z niej wiele dowiedzieć. Ukazuje, że mimo współczesnego postępu, prawo często pozostaje bezsilne, a granica dobra i zła zaciera się coraz bardziej. Wszystkie informacje w książce oparte są na społeczności i kulturze Amerykanów, ale nie da się ukryć, że można przenieść ją także na polski grunt. Przecież i u nas znane są gwiazdy światowego formatu, na MTV pojawiają się odcinki programów opisywanych w książce, oglądamy te same filmy, zamożni ludzie korzystają ze znanych marek odzieżowych, a duża część naszej kultury dąży w kierunku amerykanizacji. „Bling Ring” zmusza do przemyśleń nad tym, co nas otacza i do czego mogą doprowadzić media, a wizja zdecydowanie nie jest pocieszająca.

Autor: Nancy Jo Sales
Tytuł: Bling Ring
Tytuł oryginału: The Bling Ring: The Teenaged Burglary Gang That Took Hollywood
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 312

Londyn, 1862 rok. Susan Trinder to siedemnastoletnia sierota. Wychowują ją pani Sucksby i pan Ibbs - ona nielegalnie opiekuje się porzuconymi dziećmi, a on ma warsztat, jednak przede wszystkim zajmuje się paserstwem. Mieszka z nimi jeszcze kilka osób, a każda z nich jest specyficzna. Każda z nich jest złodziejem.

Pewnego dnia w ich domu pojawia się Richard Rivers, którego wszyscy nazywają Dżentelmenem. Jest przystojnym, około dwudziestoośmioletnim mężczyzną, który pochodzi z bogatej rodziny. Jednak zajmuje się on fałszerstwem i oszustwem, a obecnie pomaga pewnemu starszemu mężczyźnie w porządkowaniu i oprawie zbioru obrazów. Ma dla Susan propozycję – chce ograbić siostrzenicę tego mężczyzny, która ma odziedziczyć spory spadek. Jest tylko jeden warunek – żeby otrzymać pieniądze, dziedziczka musi wyjść za mąż. I to Richard ma zamiar nim zostać. Na drodze do realizacji jego planu stoi towarzysząca panience przyzwoitka. Właśnie tutaj Susan ma do odegrania swoją rolę – ponieważ obecna pokojówka damy zachorowała na szkarlatynę, to ona ma ją zastąpić. Za pomoc Richardowi ma otrzymać odpowiednią część ze zdobytych łupów.

Ową panienką jest Maud Lilly. Jest w tym samym wieku, co Susan i podobnie jak ona, jest sierotą. Znajduje się pod opieką wuja, który ponad życie kocha zgromadzoną przez siebie kolekcję książek (swoją drogą bardzo osobliwą). Żyją na uboczu, a Maud pomaga mu w tworzeniu katalogu jego zbiorów. Jedynymi ludźmi, z jakimi ma kontakt, jest służba oraz goście jej wuja, którym czyta na głos.

W końcu Susan trafia do Briar, gdzie czuje się nieswojo. Została wyrwana z zupełnie innego świata, na co była całkowicie nieprzygotowana. Pomimo początkowych trudności przyzwyczaja się do nowego otoczenia i z czasem przywiązuje się do swojej rówieśnicy. Cały czas jednak ma przed oczami wizję zdobycia pieniędzy dla swoich opiekunów, o czym zresztą Dżentelmen nie daje jej zapomnieć. Jednak wkrótce nie wiadomo już, kto kogo i dlaczego oszukuje, a na rozwiązanie tej zagadki trzeba poczekać prawie do samego końca powieści…

„Złodziejka” jest książką złożoną i posiadającą wiele wątków. Akcja w pewnym momencie zaczyna się komplikować, a potem już do samego końca staje się coraz bardziej zagmatwana. Na początku historia jest utrzymana w umiarkowanym klimacie, ale im dalej się czyta, tym więcej pojawia się zagadek, intryg i zdrad. Czasami, gdy jakaś sprawa wydaje się już rozwiązywać, okazuje się, że pojawia się jeszcze więcej pytań. Z czasem wszystkie elementy zaczynają do siebie pasować.

Książka ma dwie narratorki i jest podzielona na trzy części. W dwóch z nich poznajemy historię z perspektywy Susan, a w jednej – Maud. Jest to bardzo ciekawe rozwiązanie, które ukazuje, jak duże znaczenie na postrzeganie sytuacji ma charakter człowieka, jego intencje, a przede wszystkim – posiadane informacje. Chociaż wiele wydarzeń jest opisanych dwa razy, są przedstawione w tak odmienny sposób, że się tego nie odczuwa. Czytając przekonuje się, jak pozory i nastawienie potrafią wpłynąć na to, co widzimy. To bardzo ciekawe zobaczyć coś z dwóch punktów widzenia i po porównaniu wersji wydarzeń zobaczyć jak się różnią, chociaż nadal mówią o tym samym. Cała historia nabiera zupełnie innego znaczenia.

Przyznam, że wielu części zagadki nie udało mi się odgadnąć, albo zrobiłam to z dużym opóźnieniem i myślą, dlaczego wcześniej na to nie wpadłam. Jednak kiedy nie zna się wszystkich szczegółów, tajemnice nie są łatwe do odgadnięcia. Autorka miała naprawdę świetny pomysł na powieść. Zwroty akcji są tak niespodziewane i jest ich tak wiele, że książka z każdą stroną wciąga coraz bardziej. Ciekawa jestem ilu osobom i w jakim stopniu udaje się domyślić, co się wydarzy.

W całej historii panuje ponura, tajemnicza i mroczna atmosfera. Nie brakuje tu także tragicznych wydarzeń. Wszystkie straszne wypadki mają jedno źródło – pragnienia zdobycia majątku. Tytuł okazuje się dwuznaczny. Fabuła jest interesująca, ale też dość specyficzna. Nie mogę zdradzić jednak zbyt wielu szczegółów, aby nie zepsuć elementu zaskoczenia, który towarzyszył mi niezmiennie przez prawie całą powieść.

„Złodziejka” to książka klimatyczna i przyciągająca uwagę. Jest to opowieść o różnych formach zdrady, żądzy pieniądza, tożsamości oraz trudnej i zakazanej miłości, ale nie tylko. Porusza wiele tematów i problemów, o których w czasach wiktoriańskich z pewnością często się nie mówiło – a jednak istniały. Historię tę można by określić mianem komedii omyłek, jednak nie ma z komedią nic wspólnego.

Cykl/Seria: Biblioteczka Interesującej Prozy
Autor: Sarah Waters
Tytuł: Złodziejka
Tytuł oryginału: Fingersmith
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 464