Presley to młoda kobieta po przejściach, która po latach wraca do rodzinnego Tennessee i niespodziewanie spotyka tam swoją nastoletnią miłość. Tylko że jego nie powinno tam być! Nadchodzi czas, kiedy kobieta wbrew sobie zaczyna wierzyć w przeznaczenie. Droga, która się przed nią rozpościera zdecydowanie nie jest prosta i usłana płatkami kwiatów. Wspomnienia wracają, rzeczywistość bywa brutalna, a Presley już nie jest tą samą osobą co kiedyś – dlaczego jednak jej uczucia wydają się pozostawać niezmienne? Czy los da jej kolejną szansę?

„Powiedz, że zostaniesz” nie było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Corinne Michaels, ponieważ wcześniej miałam okazję zapoznać się z „Consolation” i „Conviction”. Jeżeli chodzi o tamtą serię zdecydowanie bardziej podobał mi się tom pierwszy, ale w obu zauważyłam coś więcej niż przeciętny romans – książki są bardzo emocjonalne, nie brakuje w nich elementu zaskoczenia i zwrotów akcji, a poruszane w nich problemy nie są sztucznie rozdmuchane, tylko naprawdę nimi są. Z tą świadomością oraz zaintrygowana zapowiedzią książki postanowiłam sięgnąć po „Powiedz, że zostaniesz”.

Książka wciąga niesamowicie od pierwszych stron. Niestety czasami tak jest, że im dalej w las, tym więcej drzew – tutaj jest troszeczkę podobnie. Nie mam na myśli, że ten romans jest zły, jednak podobnie jak w przypadku „Conviction” odniosłam wrażenie, że autorka w pewnym momencie troszeczkę się pogubiła. Corinne Michaels ma skłonność do zbyt szybkiego rozwiązywania problemów, które stawia na drodze swoim bohaterom, przez co czasami brakuje odpowiedniego podtrzymania napięcia. W pewnym momencie zabrakło mi jakiegoś zaskakującego zwrotu akcji, który sprawiłby, że stałaby się mniej przewidywalna.

Powieść czytało się przyjemnie i zdecydowanie nie brakowało w niej różnorodnych emocji, co stało się już dla mnie cechą charakterystyczną Corinne Michaels. Autorka ma przyjemny styl, jednak powinna jeszcze troszeczkę popracować nad dopracowaniem fabuły – gdyby potrafiła utrzymać początkowy poziom, jej książka mogłyby należeć do grupy tych, których się nie zapomina. Nie jest to może powieść, która całkowicie mnie pochłonęła, jednak można z nią spędzić kilka przyjemnych chwil. Mam nadzieję, że autorka dalej będzie pracowała nad swoim warsztatem i będę miała okazję przeczytać naprawdę wyjątkowe dzieło, które wyjdzie spod jej pióra, ponieważ ma do tego predyspozycje.

Cykl/Seria: Wróć do mnie t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Powiedz, że zostaniesz
Tytuł oryginału: Say You'll Stay
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 474

Ciemnoskóra nastoletnia Starr pochodzi z ubogiej dzielnicy, jednak ma szansę uczęszczać do dobrej prywatnej szkoły. Wydaje się, że jest szczęściarą, ale jednak życie pokazuje, że nic nie jest proste. Jak większość ludzi w tym wieku Starr również poszukuje swojej tożsamości, a w jej przypadku jest to wyjątkowo trudne, ponieważ znajduje się na granicy dwóch zupełnie różnych światów, ciągle wahając się, któremu z nich tak naprawdę powinna być wierna. Życie dziewczyny całkowicie upada, kiedy na jej oczach zostaje zabity jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Sytuacja wydaje się oczywista, a jednak okazuje się niezwykle skomplikowana – niewinny chłopak został postrzelony przez białego policjanta, a Starr jest jedynym wiarygodnym świadkiem. Okazuje się, że nie ma dobrego wyjścia z sytuacji, ponieważ powiedzenie prawdy może kosztować nastolatkę nawet życie. Nikt nawet nie spodziewa się, jak wiele mogą zmienić słowa jednej dziewczyny.

Z pewnością już po samym opisie „The Hate U Give” domyślacie się, że jest to jedna z tych powieści, która chociaż jest skierowana do młodzieży, to niesie za sobą przesłanie i powinna spodobać się także starszym czytelnikom. W dużej części historia ta przedstawia, jak nadal niełatwe jest życie czarnoskórych ludzi w Ameryce. Nie da się ukryć, że głównym tematem książki jest panujący w kraju rasizm. Temat jest trudy i ważny, a autorce udało się go przedstawić w bardzo przystępny sposób. Smutne w tym wszystkim jest to, że książka jest tak bardzo aktualna i prawdziwa. Problem rasizmu sięga w daleką przeszłość, świat się rozwija i brnie do przodu, a w tej sprawie niewiele się zmienia.

Książka napisana jest przystępnym, lekkim stylem, dzięki czemu szybko się ją czyta. Historia jest naprawdę warta uwagi i dopracowana, jednak zabrakło mi czegoś w zakończeniu, co niestety często zauważam pod koniec książek. Odniosłam wrażenie, że autorka przez całą powieść dążyła do jakiegoś konkretnego punktu czy wydarzenia, a nagle zgubiła się i nie miała pojęcia, jak to wszystko zamknąć, więc zrobiła to w taki a nie inny sposób. Moim zdaniem „THUG” zasługiwał na coś więcej. Tytuł jest bardzo wymowny i zakończenie powinno być tak samo dobitne.

„Nienawiść, którą dajesz”, to jedna z tych historii, która jest niepowtarzalna i której się nie zapomina. Chociaż tematy w niej poruszane zdecydowanie nie należą do optymistycznych, to nie brakuje w niej pozytywnych emocji i specyficznego humoru. Co więcej, książka niesie za sobą niezwykle ważne przesłanie – przekonajcie się o tym sami! Powieść została zaadaptowana i film miał już swoją światową premierą, więc tylko kwestią czasu jest, kiedy pojawi się w polskich kinach. Mam przeczucie, że to widowisko będzie warte uwagi, więc śledźcie repertuary kin, ale najpierw koniecznie sięgnijcie po wersję papierową!

Autor: Angie Thomas
Tytuł: The Hate U Give: Nienawiść, którą dajesz
Tytuł oryginału: The Hate U Give
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 447

Shaker Heights – perfekcyjne miasteczko, pełne perspektyw, planów i... zasad. Wydaje się wprost wyciągnięte z kart katalogu, w którym prezentowane są doskonałe miejsca do zamieszkania dla rodzin z dziećmi. Elena Richardson wydaje się wprost idealnie pasować do tego miejsca. Wszystko wydaje się układać po jej myśli, aż do momentu, kiedy w jej sąsiedztwie pojawia się Mia Warren wraz ze swoją nastoletnią córką. Jej dotychczas wspaniałe życie, w które włożyła tyle pracy, czasu i energii, wydaje się trząść w posadach. Zbliżają się wydarzenia, które postawią Mię i Elenę po dwóch różnych stronach i kiedy Elena postanowi zdeklasować przeciwniczkę, niechcący wejdzie na ścieżkę, która poprowadzi ją (i nie tylko) w nieoczekiwanym kierunku...

Słowem-kluczem dla tej powieści jest z pewnością tożsamość, która została przedstawiona w niej w przeróżnych aspektach. Chociaż nie wiem, jak bardzo człowiek by tego pragnął, ani jak bardzo by się starał, to życie nie jest idealne. Za to nie brakuje w nim niespodzianek i to nie zawsze takich, jakie byśmy chcieli spotkać na swojej drodze. Może i niektórzy sami przed sobą potrafią długo udawać, że da się żyć według konkretnego planu, ale prawdopodobnie tak, jak bohaterowie książki, pewnie przekonają się, że to nie jest możliwe. Nie zawsze na wszystko jest jedna prawidłowa odpowiedź, prawda niestety bywa brutalna, a zderzenie z nią niezwykle bolesne. To tylko kilka z powodów, dla których „Male ogniska” wzbudzają tak wiele emocji. Powieść w dużej części jest dialogiem pomiędzy stawianymi przed sobą dwoma stronami medalu – i nie zawsze jest to równa walka.

Powieść napisana jest takim stylem, że czyta się ją szybko i płynnie. Historie, które rozgrywają się na kartach książki zmuszają do przystanięcia nad nimi na chwilę zadumy. Akcja niespiesznie prowadzi do celu podróży, a gdy z czasem czytelnik złapie właściwy trop, dotrze do końca sam nie wiedząc kiedy, za to z pewnością nie pozostanie obojętny. Z czasem okazuje się, że tytuł można rozumieć na różne sposoby, jednak pewne jest to, że idealnie pasuje do treści.

Jeżeli lubicie tajemnice i macie ochotę zajrzeć do świata, którym rządzą zasady, a przy okazji chcecie przekonać się, jakie mogą być konsekwencje ich radykalnego przestrzegania – sięgnijcie po tę powieść. Jest to historia o niesamowitej miłości, jaka potrafi łączyć matkę z dzieckiem, ale autorka porusza w niej także wiele innych wątków związanych z rodziną i bliskimi osobami. W powieści nie brakuje w humoru i jest przepełniona emocjami do tego stopnia, że czytelnik momentami może poczuć się zmanipulowany, ale jest to zdecydowanie zabieg celowy. Ta współczesna powieść potrafi zaskoczyć i jest jedną z tych, które pozostają w nas na długo po jej przeczytaniu.

Autor: Celeste Ng
Tytuł: Małe ogniska
Tytuł oryginału: Little Fires Everywhere
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 423

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Do Natalie dociera przerażająca prawda – Aaron żyje, a przeszłości nie da się cofnąć. Nadchodzi czas, kiedy sama sobie musi odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście chciałaby zmienić ostatnie miesiące. Przecież to właśnie w momencie, kiedy już wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, jej świat ponownie został wywrócony do góry nogami. Lee jednak musi być twarda i jakoś poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. Los zdecydowanie jej tego nie ułatwia, bo pomijając i tak już skomplikowane stosunki na froncie ona-Aaron-Liam, życie ma dla niej jeszcze kilka innych niespodzianek. Jak ma z tego wybrnąć ta młoda filigranowa kobieta? Z pewnością będzie musiała wykorzystać moc swojej wewnętrznej siły, której istnienia do tej pory nawet się nie spodziewała.

Muszę niestety zacząć od tego, że o ile powieść „Consolation” pozytywnie mnie zaskoczyła, o tyle „Conviction” mnie rozczarowała. W pierwszej części opisywane przez autorkę losy Natalie posiadały konkretną fabułę, wyraźnie było widać pomysł na tę historię, a czytając zakończenie czytelnik musiał dać sobie chwilę na dojście do siebie i zadanie pytania „jak to w ogóle się mogło stać?!”. W „Conviction” jednak już tego zabrakło. Odniosłam wrażenie, jakby Corinne Michaels sama zaplątała się w tym, jak ma poprowadzić dalej narrację i skupiła się na zagubieniu oraz emocjach głównej bohaterki, a właściwie przede wszystkim na jej przeżyciach erotycznych. Kiedy sięgałam po tę powieść, miałam nadzieję, że będzie emocjonująca i pełna prawdziwych przeciwności losu, a nawet spodziewałam się jakiejś wyjątkowej tragedii. Podczas czytania jednak w pewnym momencie zaczęło mnie irytować idealizowanie na siłę bohaterów, którzy przez to znacząco stracili na wiarygodności. Niestety po kilkudziesięciu stronach miałam też dość ciągłego rozpadania się Natalie na kawałki, a zakończenie całkowicie mnie zawiodło. Nie będę tutaj zdradzać szczegółów, ale po przeczytaniu ostatniego zdania w mojej głowie pojawiła się myśl „no bez przesady!”.

Zaczęłam od tego, co mi się nie podobało, ale powieść ma także i dobre strony. Autorka bardzo wiarygodnie przedstawia emocje bohaterów. Nie można jej nic zarzucić pod tym względem, ponieważ bardzo dobrze udaje jej się opisywanie przeżyć wewnętrznych występujących w książce postaci (chociaż przyznaję - w kilku momentach odniosłam wrażenie, że zabrakło jej słów). Podobało mi się również przeplatanie rozdziałów, w których narratorami są różni bohaterowie. Nie można też zarzucić powieści braku akcji, ponieważ co jakiś czas autorka zrzuca bohaterom na barki kolejne ciężkie sytuacje.

Nie chciałabym, żebyście odrzucili tę pozycję ze względu na wymienione wcześniej przez mnie wady, ponieważ mogłam trochę je wyolbrzymić, ale chyba po prostu tym razem moje oczekiwania zwiodły mnie na manowce. Dla porównania podrzucam link do mojej opinii na temat wspomnianego już „Consolation”, dzięki któremu z taką nadzieją sięgnęłam po „Conviction”. Zdaję sobie sprawę, że wiele czytelniczek będzie usatysfakcjonowanych lekturą, jednak jeżeli tak jak ja spodziewacie się czegoś więcej niż romansu, to niestety tym razem nie mogę Wam polecić tej pozycji. Książka miała zapewnić wiele emocji i zaskoczeń, jednak o ile tych pierwszych nie brakowało, to niestety tych drugich nie byłam w stanie odnaleźć. „Conviction” skończyłam, ponieważ pierwszą część serii polubiłam na tyle, że chciałam przekonać się, jak potoczą się losy bohaterów. Bardzo mi szkoda, że autorce nie udało się mnie pozytywnie zaskoczyć, ponieważ ta historia miała moim zdaniem naprawdę duży potencjał.

Cykl/Seria: Consolation Duet t. 2
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Conviction
Tytuł oryginału: Conviction
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 302

Cathy wydaje się posiadać życie idealne. Zresztą jej historia początkowo wygląda jak pierwsze minuty komedii romantycznej. Nadchodzi jednak moment, kiedy nad jej losem zaczynają pojawiać się ciemne chmury, które w krótkim czasie zamienią się w tornado, pozostawiające jej życie w zgliszczach. Wszystko zaczyna się od tego, że kobieta nie jest w stanie utrzymać ciąży, chociaż najbardziej na świecie pragnie właśnie dziecka. W momencie największego kryzysu, kiedy zamiast prawdziwej kobiety widzi w sobie tylko pusty przedmiot, na jej drodze pojawia się Arsen i przewraca wszystko do góry nogami. To, co wydaje się jednak proste i oczywiste, wcale takie nie jest, ale o tym musicie przekonać się już sami!

Autorce bardzo dobrze udało się ukazać, jak bywa okrutny los i że w prawdziwym życiu nic nie jest po prostu czarne albo białe. Czasami okoliczności są tak skomplikowane, że chociaż ktoś robi wiele strasznych i niewybaczalnych rzeczy, to nadal przecież pozostaje istotą ludzką, posiadającą w sobie o wiele więcej niż tylko tę mroczną stronę osobowości. Chociaż postaciom występującym w książce wiele brakowało do wzorowego postępowania, a szczególnie Arsen i Cathy w wielu momentach byli po prostu nie do zniesienia, to podczas zapoznawania się z całością powieści nie dało się im chociaż trochę nie współczuć. Bardzo spodobało mi się to, że Mia Asher ukazała tę historię z perspektywy różnych bohaterów, co jeszcze bardziej podkreślało dręczące ich dylematy.

Jak już wspomniała, główna bohaterka zdecydowanie nie należy do ideałów, a w pewnym momencie swojego życia całkowicie się pogubiła. Czasami ciężko jest obiektywnie ocenić niektóre sytuacje z perspektywy czytelnika i tak jest właśnie w tym wypadku. Kobieta w pewnym momencie zaczyna sama siebie nienawidzić, a jednak nie potrafi przerwać niesamowicie toksycznego romansu, w który się wplątała. Autorka postawiła przed bohaterami mnóstwo dylematów życiowych, a przede wszystkim tych o charakterze moralnym – i nie bała się ukazać mocno kontrowersyjnej odsłony człowieczeństwa. Z drugiej strony pokazała również, jak człowiek jest skomplikowany, a nie każde wielkie uczucie ma szansę i prawo mieć szczęśliwe zakończenie.

Nie polecam „Arsena” czytelniczkom o słabszych nerwach, które nie przepadają z wątkami erotycznymi, wulgarnością oraz przemocą, ponieważ tych elementów nie brakuje na stronach powieści. W moim odczuciu jest ich nawet trochę za dużo, ponieważ czasami odwracają uwagę od tego, co w całości historii jest najważniejsze, a niektóre sceny wydają się być wprowadzone przez autorkę na siłę. Z drugiej strony jednak zdaję sobie sprawę, że wiele osób sięgając po powieść w konwencji współczesnego romansu liczy właśnie na tego rodzaju „momenty” - myślę, że Ci czytelnicy nie powinni być zawiedzeni.

Chociaż „Arsen” wydaje się być po prostu skomplikowaną historią miłosną, to jednak daje też do myślenia. Ta powieść jest napisana w taki sposób, że mimo pewnych niedociągnięć czytelnik po prostu musi wiedzieć, co będzie dalej i jak się to wszystko skończy. Czy ostatecznie wzbudzi w nim pozytywne czy negatywne wrażenia zdaje się nie mieć takiego znaczenia jak to, że z pewnością nie pozostawi go obojętnym. Autorce udało się doskonale ukazać emocje osoby, która wplątuje się w romans i zapewniam Was – nie ma w tym nic, co człowiek chciałby mieć na sumieniu. Obawiam się jednak, że w prawdziwym życiu mogłoby być jedynie gorzej...

Czasami czytając powieść łatwo jest nam jednoznacznie wypowiedzieć się na temat postępowania bohaterów – zresztą z pewnością niejednokrotnie mieliście do czynienia z postacią, którą potępialiście i której postępowania nie potrafiliście w żaden sposób zrozumieć. Mia Asher przedstawia całą historię w taki sposób, że chociaż nie zgadzamy się z decyzjami i czynami bohaterów, to przeżywamy ich rozterki razem z nimi. „Arsen” jest jak niesamowicie emocjonalny rollercoaster. Do tego wszystkiego muszę dodać, że zakończenie jest naprawdę piękne i zaskakujące. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale nie sądzę, żeby się ktoś po niej tego spodziewał. Z pewnością nie jest to książka dla każdego i jako że jest to jednak odmiana romansu, to spodoba się raczej kobietom. Moim zdaniem warto chociaż spróbować sięgnąć po „Arsena” i spróbować przekonać się na własnej skórze, że nie wszystko jest tak proste, jak się czasami z boku wydaje.

Autor: Mia Asher
Tytuł: Arsen
Tytuł oryginału: Arsen: A Broken Love Story
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 450

Natalie, nazywana przez bliskich Lee, właśnie przeżyła ogromną tragedię. Jedynym, co jej pozostało, są szczęśliwe wspomnienia oraz ukochana córeczka, która przychodzi na świat wkrótce po stracie ukochanego męża Lee, Aarona. Młoda kobieta stara się być silna i radzić sobie z nową rzeczywistością, jednak straciła jedną z najcenniejszych rzeczy w życiu i jest całkowicie rozbita. Jest jednak jedna osoba, która potrafi przebić się przez wzniesiony przez nią mur i powiedzieć jej wprost, co myśli o jej ukrywaniu się przed światem. Tym człowiekiem jest Liam, najbliższy przyjaciel jej zmarłego męża, który obiecał Aaronowi, że w razie potrzeby zaopiekuje się jego żoną i dzieckiem. Kiedy zacznie stopniowo spełniać pokładane w nim nadzieje, wszystko zacznie toczyć się w niespodziewanym dla bohaterów kierunku...

W „Consolation” autorka ukazuje, jak niełatwe i niejednokrotnie brutalne jest życie bliskich oraz rodzin oficerów marynarki wojennej, a wszystko to przekłada się przecież także życie innych osób, zwłaszcza tych zajmujących na co dzień stanowiska szczególnie narażające życie. Powieść porusza również temat tragedii i żałoby, w tym różne sposoby radzenia sobie z nimi. Chociaż można być cały czas czujnym oraz zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństwa, to nie da się przygotować na nagłą stratę ukochanej osoby. Powieść napisana jest prostym i przystępnym językiem. Bardzo podobało mi się, że autorka cały czas umiejętnie żonglowała scenami pełnymi smutku, tymi bardziej zrównoważonymi i codziennymi, a takimi tryskającymi humorem. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i charakterystyczni, nie sposób ich nie polubić. Co więcej, są również bardzo wiarygodni i dzięki temu bez trudu można sobie wyobrazić sytuacje, które mają miejsce w powieści.

Szczerze powiedziawszy nie pamiętam, kiedy ostatnio sięgnęłam po romans (pomijając pozycje YA). W książce pojawiają się pewne stałe elementy, które występują w tym gatunku: piękny on i piękna ona, on to typ niegrzecznego, przy tym jednocześnie uroczego mężczyzny; ona z jednej strony twarda jak skała, a przy tym niesamowicie wrażliwa. Co jednak najważniejsze, podczas czytania nie rzuca się aż tak bardzo w oczy, ponieważ zostało poprzeplatane innymi wątkami i okolicznościami, dzięki czemu „Consolation” zdecydowanie nie można nazwać zwykłym i przewidywalnym romansidłem. Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron i bardzo dobrze mi się ją czytało, jednak nie obyło się bez pewnych zgrzytów.

Zdaję sobie sprawę, na czym opierają się tego rodzaju książki oraz czego powinnam się mniej więcej spodziewać, ale to nie znaczy, że przy drobnych zmianach ta powieść nie mogłaby być jeszcze lepsza. Co mam dokładnie na myśli? Rozumiem, że autorka chciała pokazać kolejne fazy wychodzenia z żałoby bohaterki i rozpoczęcia przez nią nowego życia oraz to, jak trudno jest otworzyć się jej na nowe możliwości. Moim zdaniem jednak trochę za szybko weszła na tereny seksualności, chociaż trzeba Corinne Michaels przyznać, że starała się to zrobić stopniowo i w większości przypadków wydarzenia wynikały ze związków przyczynowo-skutkowych. Nie będę tutaj zdradzać szczegółów, ale występuje jeszcze jeden wątek dotyczący głównej bohaterki, w którym autorka trochę za bardzo przyspieszyła akcję. Wystarczy, że w obu przypadkach trochę by zwolniła, książka na niczym by przez to nie straciła, a wręcz jeszcze bardziej zyskała na wiarygodności.

Wydawnictwo Szósty Zmysł odważnie wchodzi na rynek i istnieje ogromna szansa, że każda kolejna ich powieść będzie coraz lepsza. Widać, że starają się poruszyć tę delikatniejszą stronę duszy swoich czytelniczek. "Consolation" mimo wielu cech mogących wskazywać na to, że jest jedną z wielu podobnych do siebie powieści należących do tego gatunku, posiada w sobie coś więcej - po pierwsze interesującą i wciągającą fabułę, a po drugie poboczne wątki, które są "o czymś" i zmuszają do przemyśleń.

Pierwszy tom serii "Consolation" jest pełen skrajnych emocji. Już po kilku rozpoczynających książkę stronach widać, że autorka jest bardzo uczuciową osobą i potrafi przenieść tę część siebie na papier. Losy Lee i Liama (które możemy poznać z perspektywy ich obojga) udowadniają, jak skomplikowane bywa życie uczuciowe, na które często mamy mniejszy wpływ, niż nam się wydaje. Emocje bywają kapryśne, a co najgorsze, czasami płynąca z nich energia jest ukierunkowana nie w taki oczywisty, a tym bardziej pożądany sposób, jakby się wydawało czy chciało. Podsumowując, jeżeli macie ochotę na połączenie, które z jednej strony Was wzruszy, a z drugiej rozbawi, pozostawi nutkę nostalgii, ale również jest uzupełnione "momentami", to nie wahajcie się, tylko sięgnijcie po "Consolation"! To historia dla kobiet, na którą z pewnością nie pozostaną obojętne. Zakończenie sprawia, że nie chce się nic więcej, tylko sięgnąć po kolejny tom, na który niestety jeszcze trochę przyjdzie nam poczekać.

Cykl/Seria: Consolation Duet t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Consolation
Tytuł oryginału: Consolation
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 302

Tina (czy też właściwe Christina), zwana obecnie Drobinką, jako dziecko wraz z matką emigrowała z niewielkiej wioski w Kongu do Kenii. Chociaż posiada pewne wspomnienia z tamtego czasu, to tak naprawdę nie wie, dlaczego musiały uciekać i niestety nie pozna odpowiedzi bezpośrednio od źródła, ponieważ jej matka już nie żyje. Po przybyciu do Kenii jej mama została pokojówką bardzo majętnego, białego człowieka, z którym wdała się w romans i poczęła córkę – młodszą siostrę Tiny. Sytuacja była o tyle skomplikowana, że mężczyzna miał już żonę i dwoje dzieci. Pewnego dnia Tina podsłuchała rozmowę Greyhilla z jej matką, a wkrótce potem została ona zamordowana. Nie znaleziono sprawcy, ale Tina jest pewna, że to on popełnił ten okrutny czyn i poprzysięga mu zemstę.

Mija kilka lat, w międzyczasie nastolatka oddaje siostrę pod opiekę sióstr zakonnych, a sama wstępuje w szeregi młodocianego gangu Goondan i zostaje złodziejką. Nadchodzi dzień, w którym dziewczyna ma okazję odkryć prawdę. Jednocześnie ma szansę dopełnić starannie zaplanowanej zemsty, jednak nieoczekiwanie w trakcie włamania wpada niespodziewanie na syna Greyhilla, a jednocześnie na swojego przyjaciela z dzieciństwa, Michaela. Od tego momentu już nic nie pójdzie zgodnie z planem, nie mówiąc już o tym, że chłopak nie wierzy w przewinę ojca i będzie starał się za wszelką cenę to udowodnić...

Chociaż sięgając po tę powieść nie za bardzo wiedziałam, czego się spodziewać, to już sam opis mnie zaintrygował. Nie miałam do tej pory okazji czytać powieści o podobnej tematyce, której akcja rozgrywa się w Afryce, a do tego jest w tak dużym stopniu realistyczna. Patrząc na wiek głównych bohaterów oraz sposób prowadzenia fabuły, powieść skierowana jest przede wszystkim do młodych czytelników. Nie chcę tutaj zdradzać zbyt wiele, bo w moim odczuciu odkrywanie wszystkiego krok po kroku, podążając za główną bohaterką, jest najlepszym rozwiązaniem. Zapewniam jednak, że w powieści dużo się dzieje i na pewno nie można się nudzić podczas jej czytania. Akcja jest dynamiczna, a zarazem pełna tajemnic, ponieważ na każdym kroku pojawiają się nowe fakty, które pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy.

Książka napisana jest prostym i przystępnym językiem. Spodobały mi się użyte w niej obcojęzyczne wtrącenia, w postaci nie tłumaczonych z suahili, wręcz slangowych słów i wyrażeń. Zabieg ten pomaga dodatkowo wczuć się w klimat panujący w powieści. Co ważne, już na samym początku książki znajduje się słowniczek z dość obszernym wyjaśnieniem, więc nie ma obaw, że nieznajomość jednego z takich słów przeszkodzi w prawidłowym odbiorze.

W moim odczuciu „Miasto świętych i złodziei” to intrygujący i napisany na dobrym poziomie kryminał dla młodzieży. Na pewno jest to książka oryginalna, zarówno ze względu na sam pomysł, jak i sposób prowadzenia fabuły. Znajdziemy w powieści pewne motywy znane z literatury Young Adult, jednak tym razem mają raczej drugoplanowe znaczenie. Autorka skupiła się przede wszystkim na opowiedzeniu kolejnych losów Tiny, jej niełatwym życiu, pragnieniu zemsty, a w końcu stopniowym odkrywaniu prawdy. Ważne dla całości historii (co zresztą podkreśla autorka we wstępie), jest ukazanie problemów, z jakimi zmaga się wielu mieszkańców Afryki, a zwłaszcza kobiet-imigrantek. W trakcie czytania nie da się odłożyć tej pozycji na półkę i o niej zapomnieć, ponieważ Natalie C. Anderson potrafi utrzymać napięcie, przez co czytelnik nie może się doczekać, co będzie dalej. Książkę polecam nie tylko młodzieży, bo tak jak już wspomniałam, jest to powieść, która się wyróżnia i jest zdecydowanie warta uwagi, co zresztą potwierdzają zdobyte przez nią liczne nagrody.

Autor: Natalie C. Anderson
Tytuł: Miasto świętych i złodziei
Tytuł oryginału: City of Saints & Thieves
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Isolda Oberreiter, czyli tytułowa ciotka Poldi, jest rezolutną i ekscentryczną sześćdziesięciolatką. Ta Niemka nie wyruszyła jednak na podbój Sycylii – chciała tylko w końcu wypocząć i umrzeć w spokoju. Jak wiadomo, losy ludzkie chadzają własnymi drogami, więc i na Poldi czeka niejedna niespodzianka. Wszystko wydaje się iść po jej myśli, kiedy odkrywa, że zaginął jej pomocnik i ogrodnik w jednym... Poldi nie może tego tak zostawić! Kobieta wszczyna własne śledztwo, przy okazji przechodząc cały czas w poprzek drogi sycylijskiej policji, zwłaszcza przystojnego komisarza Montany. Komu pierwszemu uda się rozwiązać zagadkę i jaki będzie miało to wpływ na nowe życie Isolde? Aby się przekonać, koniecznie sięgnijcie po tę powieść!

Już patrząc na okładkę i czytając znajdujący się na niej opis, można domyślić się, że zawartość książki będzie lekka i zabawna. Pod tym względem Mario Giordano zdecydowanie nie zawodzi. Nie powiem, że jego poczucie humoru będzie odpowiadało wszystkim potencjalnym czytelnikom, ale ja nie potrafiłam się nie uśmiechać podczas czytania. Ciotka Poldi jest przeurocza, chociaż raczej starałabym się nie wchodzić jej w drogę!

Interesującym zabiegiem okazało się wykorzystanie w roli narratora bliskiego członka rodziny Poldi, który to przedstawia losy zainteresowanej na podstawie tego, co od niej usłyszał. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz spotkałam się z takim typem narracji i zaintrygował mnie on. Mario Giordano ma lekkie pióro, więc przyzwyczajenie się do stylu powieści nie sprawia większych problemów. To, co mi trochę przeszkadzało, to włoskie wtrącenia – zdaję sobie sprawę, że wprowadzają one w klimat powieści i przy okazji ją urozmaicają, jednak nie mając bliższego kontaktu z tym językiem, miałam momentami problem z utrzymaniem płynności czytania. O ile części znaczeń można było się domyślić, o tyle brak zrozumienia niektórych słów po prostu utrudniał mi całkowite wczucie się w treść. Szkoda, że chociaż na końcu powieści nie umieszczono słowniczka, który przydałby się bardziej dociekliwym czytelnikom. Przypominam jednak, że moja opinia powstała na bazie prebooka, więc w wersji ostatecznej może wyglądać to trochę inaczej.

Szczerze powiedziawszy przy okazji zapowiedzi tej pozycji pierwszy raz spotkałam się z pojęciem „cozy mystery”, którym określa się powieść kryminalną posiadającą złagodzone czy też przedstawione w żartobliwy sposób przemoc oraz podteksty seksualne. Poza tym przestępczość dotyczy małej, lokalnej i raczej zamkniętej społeczności, a detektywem jest amator i najczęściej kobieta. Patrząc na powieść „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” można stwierdzić, że wpisuje się wręcz idealnie w te ramy – takie łagodne oblicze kryminału (co wcale nie oznacza, że jest to książka skierowana wyłącznie do kobiet!).

Szkoda, że wydawnictwu nie udało się wydać tej powieści wcześniej. Premiera książki planowana jest na 12 września, a moim zdaniem byłaby to pozycja idealna na wakacje – lekka, przyjemna, pełna przygód, a do tego rozgrywająca się na gorącej Sycylii i posiadającą zwariowaną, bardzo charakterystyczną (a przy okazji charakterną!) główną bohaterką. Z drugiej strony jednak... Jeżeli tęsknicie za letnimi klimatami, to ta historia będzie idealna na zbliżające się wielkimi krokami coraz dłuższe chłodne jesienne wieczory. Książka jest tak specyficzna jak jej główna bohaterka, więc nie wszystkim przypadnie do gustu, ale wiele osób z pewnością pokocha Isolde i dla nich mam dobrą wiadomość, ponieważ „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” to pierwszy tom serii o przygodach tej charyzmatycznej kobiety! Ja bardzo dobrze bawiłam się z bohaterami książki i przyjemnie spędziłam czas z powieścią. Tak jak się spodziewałam, to lektura idealna na oderwanie się na chwilę od codziennych problemów, która pozwala rzucić się w wir szalonej przygody z kryminalną zagadką w tle.

Cykl/Seria: Ciotka Poldi t. 1
Autor: Mario Giordano
Tytuł: Ciotka Poldi i sycylijskie lwy
Tytuł oryginału: Tante Poldi und die sizilianischen Löwen
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 400

W jedną z nocy spadających gwiazd babcia zabrała trojkę swoich wnucząt, aby mogły podziwiać ten niesamowity spektakl, a przy okazji mieć szansę na spełnienie marzeń. Każde z dzieci wypowiedziało życzenie z nadzieją, że zrealizują się one, kiedy dorosną. Jak to jednak często bywa, życie okazuje się przewrotne i ma swoje plany, o czym przekonają się bohaterowie powieści. Ich najskrytsze pragnienia będą miały szansę na stanie się rzeczywistością, jednak los zaskoczy sposobem ich realizacji. Czy młodym ludziom uda się odnaleźć szczęście? Powiem Wam jedno – uważajcie, czego sobie życzycie...

„Noc Perseidów” to tak naprawdę historia o dwóch braciach, którzy różnią się od siebie jak ogień i woda. Wojtek jest starszy i już jakiś czas temu rzucił się w wir pracy. Po młodzieńczym zawodzie miłosnym przestał wierzyć w prawdziwe uczucie, został kierowcą tira i z pełną świadomością wybrał los samotnego wilka. Lubi swoje obecne życie i mimo pojawiającej się od czasu do czasu tęsknoty za drugą połówką nie zamierza niczego zmieniać. Wiadomo jednak, jak świat długi i szeroki, że przeznaczenie lubi robić psikusy w najmniej spodziewanym momencie.

Chociaż Tomek jest młodszy, to wydaje się być tym bardziej odpowiedzialnym i rodzinnym z braci. Ukończył studia prawnicze, właściwie od zawsze zna swoją dziewczynę i wiąże z nią całą swoją przyszłość. Nadchodzi w jego życiu moment, kiedy postanawia wejść na kolejny etap znajomości i w końcu oświadcza się wybrance. Wydawałoby się, że wszystko toczy się właściwym torem, kiedy młody mężczyzna zaczyna mieć coraz więcej wątpliwości, a przy tym z dnia na dzień coraz więcej myśli zaczyna poświęcać niedawno poznanej, ale intrygującej Adriannie. Ada już na pierwszy rzut oka jest przeciwieństwem Emilki, która czasami wydaje się Tomkowi zbyt prosta i skromna dla niego.

Z jednej strony książka wydaje się lekka i przyjemna, a z drugiej pokazuje prawdziwe ludzkie dramaty w bardzo realistyczny sposób. Tym, co najbardziej przeszkadzało mi podczas czytania, była jedna z bohaterek, która moim zdaniem była zbyt wyidealizowana. Rozumiem, że w pewnym stopniu taka była jej rola, ale mimo to jej postać została przejaskrawiona.

W moim odczuciu w powieści zbyt często pojawiały się sceny erotyczne, bo chociaż w wielu wypadkach były one uzasadnione, to czasami wydawały się wplecione w treść trochę na siłę. Niektóre momenty książki naprawdę poradziłyby sobie o wiele lepiej bez tego rodzaju uzupełnienia. Uprzedzam również osoby, które nie lubią wulgaryzmów w literaturze, bo tych też w tej powieści nie brakuje.

To, co moim zdaniem jest jedną z najmocniejszych stron powieści, to zakończenie. Nie będę tutaj zdradzać w jakim kierunku poprowadziła je autorka, ale przyznaję, że zaskoczyła mnie, a do tego napisała je w interesujący, zmuszający do przemyśleń sposób. Bardzo spodobało mi się to, jaki wpływ na fabułę miały Noce Perseidów, które dodały do całości odrobinę magii. Chociaż, tak jak już wspomniałam, problemy poruszane w powieści są jak najbardziej realne, to Edyta Świętek postanowiła w pewnym stopniu osłodzić tę łyżkę dziegciu.

„Noc Perseidów” spodobała mi się i pewnie jeszcze nie raz sięgnę po inne powieści autorki. Historia jest wielopłaszczyznowa i chociaż skupia się na głównych bohaterach, to czytelnik ma okazję przeczytać także o losach ich bliskich. Nie dajcie się zwieść cudownej okładce - „Noc Perseidów” nie jest jedynie romantyczną baśnią okraszoną przejściowymi problemami, ponieważ to napisana na dobrym poziomie powieść obyczajowa, która pozwoli na pewne tematy i ludzi spojrzeć z nowej perspektywy. Jeżeli lubicie książki poruszające kontrowersyjną tematykę i zawierające skomplikowane wątki uczuciowe, ale napisane w prosty i przystępny sposób, to „Noc Perseidów” powinna Wam się spodobać.

Autor: Edyta Świętek
Tytuł: Noc Perseidów
Wydawnictwo: 319
Liczba stron: Replika

Caddy odkąd pamięta przyjaźni się z Rosie i nie wyobraża sobie, żeby coś miało to zmienić. Pewnego dnia jednak w mieście, w którym mieszkają nastolatki, pojawia się nowa dziewczyna. Suzanne zaczyna chodzić do klasy z Rosie i z dnia na dzień coraz bardziej się do siebie zbliżają. Caddy, w której budzi się uczucie zazdrości o przyjaciółkę, z jednej strony podziwia „nową”, z drugiej jednak wydaje jej się, że jest z nią coś nie tak i postanawia odkryć jej sekret. Kiedy prawda wychodzi na jaw, wszystko się zmienia, a tego, co się wydarzy później, na początku nikt by nie był w stanie przewidzieć...

„Piękne złamane serca” to powieść dla nastolatek o pięknie i trudach prawdziwej dziewczęcej przyjaźni – chociaż niejedna dorosła kobieta z chęcią przypomni sobie, jak to było mieć naście lat i przeżywać przygody razem z najbliższymi przyjaciółkami. Jest to historia również dla tych, którzy mają ochotę odpocząć od powieści młodzieżowych z rozbudowanym wątkiem miłosnym. Ciężko jest znaleźć książkę o nastolatkach, w których zupełnie nie pojawia się temat chłopców, ponieważ jest to znaczący element dojrzewania, jednak w „Pięknych złamanych sercach” jest to wątek trzeciorzędny, będący raczej tłem rozgrywających się w powieści wydarzeń.

Widać, że Sara Barnard starała się, aby jej historia była jak najbardziej wiarygodna, jakby z życia wzięta. Kto wie, wcale nie zdziwiłabym się, gdyby coś podobnego wydarzyło się naprawdę, a z pewnością jest to kompilacja wydarzeń, które w zbliżonej formie miały już gdzieś miejsce. Autorka stara się ukazać, że prawdziwe życie nie jest łatwe, za to pełne cieni, ale zawsze pozostaje iskierka nadziei. Pomiędzy słowami stara się też przekonać czytelnika, że czasami po prostu trzeba potrafić zaufać innym ludziom, a wołanie o pomoc jest rodzajem prawdziwej odwagi.

Duża część książki mówi o tym, w jak ciężkiej sytuacji życiowej znajdują się niektóre dzieci i nastolatkowie oraz jak ogromny ma to na nich wpływ. Łatwo jest powiedzieć, że ktoś się karygodnie zachowuje, jest zbuntowany, ma zły wpływ na innych czy wykazuje skłonności do agresji i autodestrukcji. Komuś, kto otrzymał taką etykietę, niełatwo jest się jej potem pozbyć. Niestety większość z nas nie zastanawia się, skąd się biorą takie zachowania, czym są spowodowane i jak tej osobie pomóc. Jest to bardzo trudny i ciężki temat, ale dzięki lekkiemu i prostemu stylowi autorce udało się w przystępny sposób przybliżyć losy nastolatki z problemami.

Akcja książki nie pędzi, tylko płynie jednostajnie do przodu. Pozwala powoli zapoznać się z całą historią i bohaterami, przyzwyczaić się do nich, spróbować zrozumieć różne punkty widzenia, a zwłaszcza przygotować na to, co z czasem nastąpi. Tak jak w prawdziwym życiu, tak i w „Pięknych złamanych sercach” nic nie dzieje się bez przyczyny. Losy Caddy, Rosie i Suzanne powinny pozostać dla czytelnika światełkiem nadziei w ciężkich chwilach.

Po „Pięknych złamanych sercach” nie spodziewajcie się fajerwerków. To nie jest historia, która ma być efektowna, kiedy to przewraca się kolejne kartki z wypiekami na twarzy czekając na rozstrzygnięcie akcji. Owszem, następuje tutaj punkt kulminacyjny i nie brakuje scen poruszających emocje, jednak całość wydaje się stosunkowo spokojna i podąża torem ku konkretnemu celowi. Zapewniam jednak, że chociaż akcja jest zrównoważona, to zdecydowanie nie jest nudna – po prostu ta książka jest inna i różni się zdecydowanie od powieści młodzieżowych, które w ostatnim czasie pojawiają się na naszym rynku. Nie macie też co liczyć na klasyczny happy end, bo przecież w życiu też nic nie jest proste i oczywiste. „Piękne złamane serca” mają dawać nadzieję, a nie obiecywać, że wszystko potoczy się jak w bajce.

Historia Caddy i jej przyjaźni zdecydowanie jest powieścią skierowaną do płci pięknej, jednak moim zdaniem bez ograniczeń wiekowych. To doskonała pozycja dla przyjaciółek, ale również czytających duetów matka-córka. Po jej zakończeniu pojawia się wewnętrzna potrzeba do podzielenia się nią z kimś bliskim i przedyskutowania pewnych tematów. To nie jest książka, która wciąga i zachwyca od pierwszych stron, nie jest też pozbawiona wad, ale naprawdę warto zapoznać się z historią „Pięknych złamanych serc”, gdyż porusza ona ważną i niełatwą tematykę oraz momentami chwyta za serce. Ta powieść jest jak jej okładka – z pozoru skromna i minimalistyczna, a jednak aż bije z niej blask.

Autor: Sara Barnard
Tytuł: Piękne złamane serca
Tytuł oryginału: Beautiful Broken Things
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 350

Clay to zwykły nastolatek, który tak naprawdę niczym specjalnym się nie wyróżnia - jest po prostu typem miłego chłopca z przedmieścia. Jego życie przestaje być jednak normalne w momencie, kiedy pewnego dnia znajduje na wycieraczce zaadresowane do niego pudełko po butach pełne kaset magnetofonowych. Pierwszą jego myślą jest, że ktoś postanowił mu zrobić niespodziankę. Niestety prawda jest zupełnie inna i mrozi krew w żyłach, bowiem na kasetach znajdują się nagrania przygotowane przez dziewczynę, która niedawno popełniła samobójstwo. Już na samym początku Hannah informuje, że jeżeli odsłuchuje się właśnie tę kasetę, to jest się jednym z trzynastu powodów, które doprowadziły do jej śmierci...

Kilka lat temu miałam już okazję zapoznać się z powieścią „13 powodów” i zrobiła na mnie wtedy spore wrażenie (więcej można znaleźć tutaj). Ostatnimi czasy zrobiło się głośno o serialu, który powstał na jej podstawie i kiedy otrzymałam możliwość przypomnienia sobie treści książki, z chęcią z niej skorzystałam. Czy moje wrażenia zmieniły się od ostatniego razu?

Sięgając ponownie po „13 powodów” pamiętałam ogólne wrażenie po pierwszym jej przeczytaniu, ogólny zarys fabuły oraz kilka bardziej szczegółowych wątków. Zdziwiłam się jednak, jak szybko i łatwo udało się zostać ponownie wciągniętą przez tę powieść. Tak jak główny bohater po prostu nie mogłam się oderwać od historii Hannah i czekałam na chwilę, kiedy dowiem się jak to wszystko się skończy. Owszem, może i styl autora nie jest wybitny, pewne wydarzenia są nieco naciągane, a podejście do świata głównej bohaterki co najmniej dziwne, jednak nie da się odmówić Asherowi, że jego powieść wciąga i zmusza do przemyśleń. Pewne jest to, że nie da się koło niej przejść obojętnie. Postawcie się na miejscu głównego bohatera – żyjecie z dnia na dzień, nikomu nie robicie krzywdy, aż tu pewnego dnia otrzymujecie kasetę od zmarłego znajomego i dowiadujecie się, że nieświadomie staliście się powodem, przez który się zabił. Podejrzewam, że zmieniłoby to życie już na zawsze. Clay posiada jednak jeszcze jeden problem – wbrew temu, co wydawało się dziewczynie, nie wszystkim była obojętna. Każdy człowiek na swój sposób postrzega świat i przez całe swoje życie niejednokrotnie się myli. Hannah czuła się odrzucona, Clay po prostu bał się postawić pierwszego zdecydowanego kroku, a każde z nich miało swoje racje - w końcu każdy kij ma dwa końce. W tym przypadku jednak garść niedomówień doprowadziła do tragedii, chociaż w przypadku osoby innej niż Hannah to samo zachowanie nie miałoby aż tak wielkiego znaczenia.

Interesującym efektem zastosowanym w książce jest wykorzystanie w niej symboli, które pojawiają się na odtwarzaczach. Mam tu na myśli przyciski takie jak Play czy Pauza, których grafiki dodatkowo pozwalają odróżnić narrację Claya od odsłuchiwanych przez niego nagrań Hannah. Niestety nie jestem pewna, czy ten element został wykorzystany w poprzednim wydaniu, chociaż wydaje mi się, że bym to zapamiętała. W środku nowej wersji książki znajduje się też szesnastostronicowa wkładka z fotosami z serialu.

„13 powodów” to książka opowiadająca o wydarzeniach, które nie powinny mieć miejsca. Niejednokrotnie podczas czytania przechodziły mnie ciarki na myśl, że podobna do jednej z opisanych sytuacji mogłaby mi się przytrafić. Z pewnością nie doprowadziłoby mnie to do myśli samobójczych, ale byłoby to trudne czy nawet traumatyczne przeżycie. Niestety na świecie żyje niejedna Hannah, a my sami nie zdajemy sobie sprawy, jak czasami ogromy wpływ nieświadomie wywieramy na innych. To książka przeznaczona dla młodzieży, jednak także dorośli powinni po nią sięgnąć, mimo że może wydawać im się trochę niedojrzała czy przerysowana. Najważniejszy jest jednak jej przekaz i moim zdaniem warto się na chwilę przy nim zatrzymać i przemyśleć kilka spraw, a nawet spróbować coś zmienić. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak serdecznie polecić Wam powieść „13 powodów” i obejrzeć w końcu serial Briana Yorkeya.

Autor: Jay Asher
Tytuł: 13 powodów
Tytuł oryginału: Thirteen Reasons Why
Wydawnictwo: Rebis
Liczba stron: 272

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

W życiu Girl Online nadszedł czas na zmiany i z pewnością nie będzie się nudzić! Chociaż oficjalnie nie są już parą, Penny martwi przedłużająca się nieobecność Noah. Chłopak zapadł się po ziemię i mimo że dziewczyna stara się o nim zapomnieć, to na każdym kroku nawiedzają ją duchy przeszłości. Jednak to nie koniec kłopotów. W domu jej najbliższego przyjaciela panuje tak gęsta atmosfera, że Elliot zaczyna się tam dusić, a z dnia na dzień jest coraz gorzej. Megan dostaje się do renomowanej szkoły dla przyszłych artystów, ale okazuje się, że nie czuje się tam tak dobrze, jak to wszystkim przedstawia. Do tego na drodze Penny stanie dwoje nowych znajomych – niesamowicie utalentowana, ale wrażliwa Posey oraz przystojny i zagadkowy Szkot Callum. To jednak dopiero początek...

„Girl Online solo” to trzeci tom serii o przygodach Penny. Tak jak to miało miejsce wcześniej, rozdziały o perypetiach Penny i jej przyjaciół przeplatają się z notkami z bloga Girl Online, co urozmaica lekturę oraz uwiarygadnia postać sympatycznej głównej bohaterki. Zoe Sugg po raz kolejny nie pozwala się nudzić, między innymi dzięki wprowadzeniu kilku nowych wątków, a i przedłużająca się nieobecność Noah ma na to niemały wpływ. Jak z tą nową sytuacją i piętrzącymi się wokół czarnymi chmurami poradzi sobie Penny?

Zoella doskonale potrafi przemycić pomiędzy wierszami system wartości i przypomnieć czytelnikowi, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Pokazuje, że mimo pojawiających się na naszej drodze kłopotów, zawsze warto walczyć i wierzyć, że w końcu wzejdzie słońce. Po raz kolejny Zoe udało się opisać niejeden problem bliski współczesnym nastolatkom. Podoba mi się również, że nie tylko poruszony został ich temat, ale w treści znajdują się także rady, jak można próbować sobie poradzić z ich rozwiązaniem.

Zoella trzyma poziom. Książka jest lekka, przyjemna i... urocza. Jest to taka niezobowiązująca lektura, przy której można się zrelaksować - na chwilę znaleźć się Brighton, poczuć jego klimat (opisy Zoe są niesamowicie obrazowe i zachęcające!), albo poznać światową gwiazdę pop, która tak naprawdę okazuje się zwykłym kolegą czy też koleżanką z sąsiedztwa. Podobnie jak w poprzednich częściach autorka skupiła się na tym, jak ważna jest przyjaźń. Jeżeli lubisz takie klimaty, to nowa powieść Zoelli z pewnością Ci się spodoba. Cieszę się, że miałam okazję po raz kolejny spotkać się ze starymi znajomymi i poznać ich dalsze losy. Wygląda na to, że to ostatni tom serii, ale po cichu liczę na to, iż to jeszcze nie koniec przygody z Girl Online.

Cykl/Seria:Girl Online t. 3
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online solo
Tytuł oryginału: Girl Online: Going Solo
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 348

Okres przedświąteczny. Nowy Jork. Ogromna księgarnia. Czerwony notatnik. Dwoje nastolatków, którzy nie mają pojęcia o swoim istnieniu.

Tak właśnie zaczyna się historia Dasha i Lily. Chłopak nienawidzi świąt Bożego Narodzenia, a te zbliżają się ogromnymi krokami, w końcu jest już 21 grudnia. Właśnie wybrał się do swojej ulubionej księgarni Strand i podszedł do regału z pozycjami ulubionego autora, gdzie między książkami ujrzał coś, czego z pewnością się nie spodziewał – tajemniczy czerwony notatnik. Jak mógłby się nie skusić i do niego nie zajrzeć? Z zaskoczeniem odkrywa, że specjalnie odłożyła go tam nastoletnia dziewczyna, która zostawiła w nim wskazówki do oryginalnego zadania. Przekorny Dash postanawia podjąć zawarte w notesie wyzwanie. Do czego go to doprowadzi? [...] Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Myślnik
Autor: Rachel Cohn, David Levithan
Tytuł: Księga Wyzwań Dasha i Lily
Tytuł oryginału: Dash & Lily's Book of Dares
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 312

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Penny szuka swojego miejsca na ziemi - no bo skąd szesnastolatka może wiedzieć, co będzie chciała robić przez resztę życia?! Do tego po ostatnich wydarzeniach zrezygnowała z prowadzenia bloga Girl Online. Teraz wrzuca notki tylko dla kilku wybranych osób i to pod wymownym nickiem Girl Offline... która już nigdy nie będzie online. Nie wszystko jednak idzie w złym kierunku, ponieważ Noah zabiera Penny w swoją pierwszą trasę koncertową. Do tego po Europie! Mają zamiar spędzać razem mnóstwo czasu, a w każdym kolejnym mieście urządzać sobie Dzień Magicznej Tajemnicy. Czy uda im się spełnić te postanowienia? Czy życie w trasie naprawdę jest takie fascynujące, jak się wydaje? Czy idealna trasa koncertowa na pewno taka będzie? Jak wiele trzeba poświęcić dla spełnienia marzeń... a czyichś marzeń? I czy w ogóle warto?

"Girl Online w trasie" to kontynuacja książki "Girl Online" popularnej vlogerki Zoelli (a właściwie Zoe Sugg). Przyznam, że "Girl Online w trasie" pozytywnie mnie zaskoczyła! Było lekko, przyjemnie, a nawet bajkowo i wydawałoby się, że będzie przewidywalnie, a jednak autorce udało się poprowadzić główny wątek w mniej oczywisty sposób. Penny zachowuje się jak zwykła nastolatka - ma lepsze i gorsze momenty. Nie jest na pewno postacią bezbarwną i płaską. Popełnia błędy i często nie zachowuje się tak jakby chciała, ale powoli zaczyna też wierzyć w siebie i promieniować wewnętrzną siłą.

Niech projekt okładki nie zmyli - ta część nie jest wcale taka różowa i cukierkowa. Nad główną bohaterką, a także jej najbliższymi, niejednokrotnie zbierają się czarne chmury. Chociaż czasami przerysowane, to jednak wykreowane postacie są prawdziwe - nie ma tu ideałów, każda z nich ma wady, zalety i swój bagaż doświadczeń. W powieści jednak panuje równowaga, bo można w niej znaleźć momenty zarówno smutne, wywołujące dreszczyk emocji, jak i zabawne. Autorka nie pozwala się nudzić!

Lektura jest niezobowiązująca i przystępna, a jednak poruszone są w niej też ciemniejsze strony życia. Po raz kolejny autorka zwraca dużą uwagę na współczesne zagrożenia wynikające z wszechobecnych nowoczesnych technologii. Czy zastanawiamy się na co dzień, jak łatwo wtargnąć w naszą prywatność? Czego można dowiedzieć się o kimś, wchodząc na jego profil na portalu społecznościowym? Jak wiele potrafi o nas powiedzieć zagubiony smartfon? Czy sławna osoba we współczesnych czasach ma w ogóle możliwość być sobą i mieć chociaż namiastkę prywatnego życia? Jak łatwo nagiąć prawdę robiąc zdjęcie w "odpowiednim momencie"? To tylko część problemów, które Zoella porusza w swojej powieści.

Osobom, którym podobała się część pierwsza, z pewnością spodoba się także część druga. Zawiedzeni mogą być tylko Ci, którzy spodziewają się idylli. Zoe Sugg stara się nam pokazać wiarygodnych bohaterów i realne problemy, a moim zdaniem jej się to udaje. Nie jest to z pewnością literatura ambitna, ale wbrew pozorom nie jest to też nic nie wnoszące czytadło. Autorce udało się sprawić, że przez całą powieść kibicowałam bohaterom książki i miałam nadzieję, że wszystko skończy się dobrze. Po przeczytaniu ostatniego rozdziału można spodziewać się, że powieść będzie miała swoją kontynuację (a może to tylko moja podświadomość mi to podpowiada?). Osobiście już nie mogę się doczekać kolejnych przygód pełnej sprzeczności i uroku osobistego Penny!

Cykl/Seria: Girl Online t. 2
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online w trasie
Tytuł oryginału: Girl Online On Tour
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 338

Uwaga! Tekst powstał w oparciu o prebook.

Bohaterką książki jest zwykła brytyjska nastolatka… no, może troszeczkę bardziej niezdarna. Do tego kłopoty zdecydowanie lubią Penny, chociaż nie można powiedzieć, że z wzajemnością. Dziewczyna prowadzi bloga pod nickiem "Girl Online", gdzie pisze anonimowo o swoim codziennym życiu i problemach, a także dzieli się swoją pasją do fotografii. Pewnego dnia w szkole ma miejsce incydent, o którym zdecydowanie chciałaby zapomnieć, więc kiedy pojawia się okazja na kilkudniowy wyjazd do Nowego Jorku, czuje, że nareszcie uśmiechnęło się do niej szczęście. Penny przeżywa niesamowitą przygodę, jakby wprost wyciągniętą ze snu, ale czy ta bajka będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Autorką książki jest Zoe Sugg, szerzej znana jako videoblogerka Zoella. Patrząc na treść książki – kto lepiej mógłby się wczuć w rolę głównej bohaterki, niż młoda dziewczyna działająca na co dzień w sieci? To, że autorka wie, o czym pisze, przebija się ze stron powieści (o ile weźmie się pod uwagę wyolbrzymianie i upraszczanie niektórych zjawisk na potrzeby fabuły). Zresztą "Girl Online" jest jak najbardziej aktualna: znajduje się w niej wiele odniesień do współczesnej kultury masowej, często mowa jest też o mediach społecznościowych. Jeżeli już mowa o wirtualnej rzeczywistości – w książce został poruszony temat anonimowości w sieci (a raczej jej braku).

"Girl Online" to książka opowiadająca o perypetiach nastoletniej bohaterki. Autorka położyła nacisk na wirtualną działalność Penny oraz wątek uczuciowy. Powieść czyta się błyskawicznie (wręcz czyta się sama) i jeżeli po przejrzeniu kilku pierwszych stron książka się spodoba, to pozostanie już tak do końca. "Girl Online" jest dokładnie taka, jak jej okładka – słodka i romantyczna (intryguje mnie tylko jeden szczegół: skąd wziął się na nią pomysł, kiedy zdecydowanie kojarzy się ona z latem, a akcja książki przypada na zimę i Święta Bożego Narodzenia).

To, co rzuciło mi się w oczy podczas czytania, to szczerość opisu wewnętrznych przeżyć nastolatków. Może i zostały one przerysowane, ale różne sytuacje i problemy, które spotykają bohaterów, są jak najbardziej prawdziwe i aktualne. Co ciekawe, Zoelli udało się zamieścić w tekście kilka rad, jak radzić sobie z niektórymi z nich. Czasami podczas czytania czułam się, jakbym wróciła do czasów szkolnych i plotkowała z koleżankami podczas przerwy międzylekcyjnej. Zresztą każdy z nas przeżywał (lub właśnie przeżywa) okres, w którym najmniejsza wpadka urasta do niewiarygodnej skali, co pozwala w wielu momentach utożsamić z główną bohaterką.

"Girl Online" to książka, która mimo swojej nieskomplikowanej i momentami bardzo „cukierkowej” fabuły porusza tematy, które mogą prowadzić do dyskusji. Niektóre z nich, to wpływ Internetu na współczesny świat (zwłaszcza nastolatków), przeżywanie traum powypadkowych, akceptacja homoseksualizmu wśród najbliższych, a takie przykłady można by mnożyć.

Powieść Zoelli zdecydowanie nie jest literaturą z wysokiej półki, ani książką pełną akcji czy posiadającą rozbudowaną i zawiłą fabułę. Jest to książka lekka, prosta i przyjemna, może przewidywalna, nawet przesłodzona, ale jeżeli ktoś lubi niewymagające obyczajowe dziewczęce młodzieżówki, to będzie zadowolony. Patrząc na opisy i okładkę spodziewałam się powieści, przy której będę mogła się odprężyć i która poprawi mi humor. Nie zawiodłam się, bo właśnie taka była – urocza i bajkowa.

Cykl/Seria: Girl Online t. 1
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online
Tytuł oryginału: Girl Online
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 368

Powieść opowiada o losach niespełna trzydziestoletniej Beaty, która mieszka z przyjaciółką próbującą zeswatać ją ze swoim bratem. Młoda kobieta pewnego dnia przez przypadek odkrywa, że jej ojciec tak naprawdę nie może nim być. Postanawia wynająć prywatnego detektywa, który ma pomóc jej w odkryciu prawdy. W tym samym czasie otrzymuje zaproszenie na ślub siostry, chociaż od lat nie utrzymuje z rodziną żadnego kontaktu. Sprawy przybierają niespodziewany obrót…

"Martwe jezioro" to druga książka Olgi Rudnickiej, którą przeczytałam, ale także debiut autorki. Podobnie jak w "Natalii 5", także w tej powieści Olga Rudnicka umieściła pierwiastek humoru, jednak w o wiele mniejszej dawce. Przyznam, że na samą myśl o tym, co spotkało główną bohaterkę, włos się na głowie jeży. Zdecydowanie nie chciałabym się znaleźć na jej miejscu, bo autorka nie poskąpiła jej wrażeń.

Książka jest napisana bardzo przystępnym i lekkim stylem, przez co nie tylko dobrze się ją czyta, a wręcz pochłania. Cieszę się, że trafiłam na nią właśnie teraz, bo moim zdaniem jest to idealna lektura na wakacje. Ta dość niewielka książka łączy w sobie dowcip, wątek kryminalny, ale też sporo elementów powieści obyczajowych i motyw rodzącego się uczucia.

"Martwe jezioro" spokojnie mogę polecić każdemu, kto ma ochotę na niezobowiązującą lekturę, w której jednak sporo się dzieje. Olga Rudnicka zadbała, żeby ani bohaterowie książki, ani czytelnicy się nie nudzili. W dodatku Beata jest tak prawdziwa i sympatyczna, że nie sposób jej nie polubić. Zresztą dotyczy to także kilku innych postaci, chociaż nie brakuje też czarnych charakterów. Jak się skończy historia Beaty? Tego nie zdradzę, ale zachęcam do samodzielnego odkrycia mrocznych sekretów "Martwego jeziora".

Cykl/Seria: Martwe Jezioro
Autor: Olga Rudnicka
Tytuł: Martwe jezioro
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 231

Czy pięć bohaterek o tym samym imieniu i nazwisku, które w dodatku są siostrami, kojarzy się z niezłym zamieszaniem? Oczywiście, że tak! Do tego tajemnicze samobójstwo (a może jednak morderstwo?), pokaźny spadek (o ile uda się odkryć jego całość) i dwóch sympatycznych policjantów (przynajmniej zazwyczaj) - to już prawdziwy chaos. Dorzućmy jeszcze szczyptę humoru i powstanie mieszanka wybuchowa w postaci powieści "Natalii 5". Och, prawie zapomniałabym o dwóch małych aniołkach, czy też raczej diablątkach! A to przecież dopiero wierzchołek góry lodowej…

Olga Rudnicka ma lekkie pióro, dzięki czemu jej powieść czytało się bardzo dobrze. Widać, że ma dystans i nie boi się wcielać w życie najbardziej szalonych pomysłów. Chociaż początkowo miałam problem ze zbyt dużą liczbą dialogów (wiem jednak, że dla wielu osób będzie to zaleta), to z czasem przyzwyczaiłam się do ich ilości i już nie przyciągały tak mojej uwagi. Obawiałam się także, że będę miała problem z rozróżnieniem jednej Natalii od drugiej… trzeciej, czwartej i piątej, ale autorce doskonale udało się z tego wybrnąć. Zresztą nawet gdyby tego nie zrobiła, to siostry tak bardzo się od siebie różnią i każda z nich jest tak charakterystyczna, że nie sposób ich ze sobą pomylić.

Podczas czytania tej książki nie da się nudzić. Dużo się dzieje, nie brakuje intryg, akcja pędzi do przodu, jest zabawnie, ale i tajemniczo… Długo można by wymieniać jej zalety. Nie jest to może literatura wysokich lotów, ale z pewnością powieść warta lektury.

Nie ma co tu dużo mówić – Oldze Rudnickiej udało się stworzyć przezabawny współczesny kryminał, od którego nie można się oderwać. Polecam go wszystkim, którzy chcą lekko i przyjemnie spędzić czas. Podczas lektury niejeden raz głośno się zaśmiałam, a autorce wielokrotnie udało się zasiać we mnie ziarno niepewności przy rozwiązywaniu zagadek. Nie da się nie polubić sióstr Sucharskich i cieszę się, że przede mną jeszcze jedno spotkanie z nimi w drugim tomie. Aż strach, co wymyślą tym razem…

Cykl/Seria: Natalii 5
Autor: Olga Rudnicka
Tytuł: Natalii 5
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 560

Życie Zacha podąża zdecydowanie nie w tę stronę, którą powinno. Ma niewiele ponad 30 lat, niedawno rozwiódł się z żoną, która wyprowadza się z ich córką do innego kraju, a jego galeria chyli się ku upadkowi. Do tego dochodzi jeszcze bark weny co, jak można się domyślić, dla artysty jest niezwykle bolesne. Zach znajduje jednak cel w swoim życiu, chociaż nie ma pojęcia, czy robi dobrze i do czego go to doprowadzi. Mężczyzna jest zafascynowany pewnym nieżyjącym już od dawna malarzem – Charlsem Aubreyem. Ma zamiar napisać o nim książkę, ale ponieważ posiada podejrzenia, że może być jego wnukiem, chciałby opisać w niej coś więcej. O czymś, czego nikomu nie udało się do tej pory odkryć. Poza tym na rynku pojawiają się obrazy sygnowane nazwiskiem Aubreya, w których Zach dostrzega pewne nieścisłości. Postanawia więc wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi do niewielkiego miasteczka, w którym jego babcia poznała kiedyś Aubreya, jednak to, co tam zastanie, przejdzie jego najśmielsze oczekiwania. Czy wszystkie sekrety przeszłości powinny zostać odkryte?

"Echa pamięci" to moje drugie spotkanie z twórczością Katherine Webb i od razy muszę przyznać, że o wiele bardziej owocne. Chociaż obie powieści oparte są na podobnym schemacie (próba odkrycia biegu wydarzeń, który miał miejsce wiele lat wcześniej; duża ilość retrospekcji przeplatających się z bieżącymi wydarzeniami; podejmowane pod wpływem impulsu decyzje, których tragiczne skutki będą widoczne jeszcze przez długi czas), to w moim odczuciu książka "Echa pamięci" jest zdecydowanie lepsza od "Dziedzictwa", które było dla mnie zbyt przewidywalne, a momentami wręcz nużące. Odczułam też wyraźnie, że znacząco poprawił się warsztat autorki – nie znalazłam tutaj pewnych mankamentów, które przeszkadzały mi w jej poprzedniej powieści.

Czytając "Echa pamięci" niejednokrotnie wydawało mi się, że wiem, co się wydarzy, albo że udało mi się odgadnąć jakiś sekret. I chociaż kilka razy tak było (bo trzeba przyznać, że autorka nie oszczędza czytelnikowi wrażeń), to wielokrotnie byłam zaskoczona tym, jak potoczyły się losy bohaterów. Jest to zdecydowanie wielki atut Katherine Webb, która dając czytelnikowi chwilę satysfakcji, w następnej wyprowadza go w pole!

Książka "Echa pamięci" nie jest tylko opowieścią o Zachu. Jest to powieść wielowątkowa, w której poznajemy kilka historii, losy różnych ludzi. Autorka nie daje się nudzić, piętrząc przed bohaterami coraz to nowe trudności, a do tego na każdym kroku podtrzymując napięcie. Bardzo często korzysta przy tym z zabiegu zawieszania akcji. W kulminacyjnych momentach nagle cofamy się kilkadziesiąt lat wcześniej i musimy czekać kolejne kilkanaście stron na to, jak skończy się dany wątek… a w międzyczasie we fragmentarycznych retrospekcjach pojawiają się nowe intrygujące niedopowiedzenia. W ten właśnie sposób czytelnik wpada w koło pełne wątpliwości, które dodatkowo podsycają jego ciekawość.

Ta powieść wciąga, bardzo dobrze się ją czyta, a polski tytuł jest jak najbardziej trafny – nie dość, że doskonale oddaje treść, to po przeczytaniu jej echa jeszcze długo będą odzywać się w pamięci czytelnika. Od pierwszych stron panuje w niej niepokojący klimat, opisy są niezwykle malownicze i oddziałują na wyobraźnię. Łatwo wczuć się w bohaterów, w pewien sposób zrozumieć ich postępowanie, chociaż nie zawsze jest to łatwe. W tej książce nic nie jest całkowicie białe ani całkowicie czarne.

Odniosę się jeszcze do okładki, która jest bardzo przyjemna… można by powiedzieć, że aż za, zważywszy na nastrój, w jakim utrzymana jest powieść. Nie zmienia to jednak faktu, że przyciąga wzrok kojącym, choć też tajemniczym widokiem, a także pastelową kolorystyką.

Podsumowując – serdecznie polecam "Echa pamięci"! Od pierwszych stron ma w sobie coś, co przyciąga, a podczas czytania wręcz odczuwa się ekscytację i niepokój. Katherine Webb użyła w niej bardzo plastycznego i obrazowego języka. Co się wydarzy dalej? Jakie jeszcze tajemnice wyjdą na jaw? Te pytania towarzyszą czytelnikowi cały czas, a i tak często okazuje się, że odpowiedzi nie są tak oczywiste, jak się wydawały. Swoje największe asy autorka wyciąga z rękawa dopiero pod sam koniec książki. Nie jest to pozycja całkowicie pozbawiona wad, ale ma w sobie „to coś” i jest zdecydowanie warta lektury. I chociaż nie jest lekka i przyjemna, wręcz przeciwnie – mroczna, tajemnicza, niepokojąca i poruszająca trudne tematy – moim zdaniem to idealna lektura na wakacje!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Echa pamięci
Tytuł oryginału: A Half Forgotten Song
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 504

„Norwegian Wood” to historia Toru Watanabe. Młody chłopak zakochuje się w dziewczynie przyjaciela, który w wieku siedemnastu lat popełnił samobójstwo. Sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana, ponieważ Naoko jest słaba psychicznie, nie radzi sobie ze swoimi wewnętrznymi demonami i wkrótce z tego powodu trafia do sanatorium. Toru czeka cierpliwie na dziewczynę, odwiedza ją i pisze do niej listy, aż spotyka Midori, która jest jej zupełnym przeciwieństwem. Przed chłopakiem stają trudne wybory oraz wydarzenia, które zmienią go na zawsze.

Tytuł powieści pochodzi od piosenki Beatlesów, która jest bardzo ważnym elementem historii Toru. Muszę przyznać, że utwory kojarzące się z latami 60., które występują w książce, są jedną z jej najmocniejszych stron. Jest to coś, co pozwala wejść w klimat tamtych czasów, bo chociaż autor niejednokrotnie opisuje ówczesną Japonię, to raczej nakreśla szkic. Szkoda, bo gdyby opisy były pogłębione i bardziej szczegółowe, może lepiej można by wczuć się w tamtejszą kulturę i całą opowieść.

Ogromną wadą jest dla mnie to, że prawie wszystkie wątki zostały zamykane aktem seksualnym albo jego namiastką. Po którejś takiej scenie z kolei zaczęłam dochodzić do wniosku, że autor umieścił w powieści swoje fantazje, które w danym momencie przyszły mu na myśl. Naprawdę nie potrafię zrozumieć, co miał na celu, ale dla mnie to było co najmniej dziwne. Nawet najbardziej intrygujące części historii były zakańczane w taki sposób, że miałam ochotę rzucić książkę w kąt. Już nie wspominając, że autor często traktuje kobiety jako narzędzia, mające ulżyć mężczyźnie w napięciu i spełniać jego zachcianki.

Trzeba przyznać, że w książce tej nie ma przeciętnych osobowości. Nie mogę jednak powiedzieć, że jest to zaleta. Wszyscy bohaterowie są wyalienowanymi indywidualistami, a część z nich posiada zaburzenia psychiczne. Nie potrafiłam w żaden sposób zrozumieć ich postępowania, często zupełnie nielogicznego (nie mam tu na myśli bohaterów, którzy mają problemy związane z zaburzeniami).

Muszę przyznać, że było w „Norwegian Wood” coś, co mnie przyciągało. Na tyle, że ją skończyłam, chociaż tego żałuję. Nic nie rozczarowało mnie tak, jak właśnie zakończenie. Chociaż autor przygotowywał na nie powoli od więcej niż połowy powieści, to liczyłam na coś więcej. Nic mnie nie zaskoczyło, nic mnie nie zdziwiło, nic mnie nie zszokowało – po prostu nic mnie nie poruszyło, a jedynie poczułam rozczarowanie. I złość, że przez całą książkę liczyłam na coś więcej, a skończyło się niesmakiem.

Historia jest nieskomplikowana i napisana przystępnym językiem. Autor sprawia, że czytelnik czuje się, jakby brał udział w wydarzeniach. Nawet najbardziej banalna rzecz jest opisana w interesujący sposób. Szkoda tylko, że tych opisów jest tak mało, a sama historia jest dziwna, przedstawiona w odpychający sposób. Wydaje się, że książka miała opowiadać o dojrzewaniu, przeistaczaniu się z chłopca w mężczyznę. Jednak zostało to zepchnięte na drugi plan przez wszechobecną żądzę i motyw samobójstwa.

Okładka jest bardzo ładna i przyciągająca wzrok – utrzymana w odcieniach różu z delikatnymi kwiatami wiśni i dużym, zwracającym uwagę nazwiskiem autora. Zresztą całe wydanie jest naprawdę porządne, dzięki dużym akapitom i odpowiedniej interlinii powieść szybko się czyta.

Niestety „Norwegian Wood” okazało się moim największym rozczarowaniem roku. I o książce, i o autorze słyszałam wiele pochlebnych opinii, dużo się po niej spodziewałam. Raczej już nie sięgnę po powieści Murakamiego. Może nie zrozumiałam przesłania, a może jeszcze nieodpowiednia pora. Książka jednak nie podobała mi się, bo chociaż autor niejednokrotnie mnie intrygował i momentami wzbudzał moje zainteresowanie, to kilka akapitów dalej czułam się jeszcze bardziej zawiedziona. Cały czas liczyłam, że coś się wreszcie wydarzy, że zostanie rozwinięte lub wyjaśnione, a czułam się jak człowiek błądzący we mgle. Jeżeli miałabym wybrać jedno słowo, którym opisałabym tę książkę, to wybrałabym: „irytująca”.

Autor: Haruki Murakami
Tytuł: Norwegian Wood
Tytuł oryginału: ノルウェーの森
Wydawnictwo: Muza
Liczba stron: 472

Samobójstwo. Słowo to zdecydowanie negatywnie się kojarzy. A gdyby zostało głównym tematem książki? Ono oraz powody, które do niego doprowadziły? Jay Asher właśnie to zrobił, a głównym bohaterem uczynił jeden z tytułowych trzynastu powodów.

Pewnego dnia Clay znajduje na wycieraczce paczkę i na początku spodziewa się miłej niespodzianki. W pudełku po butach znajduje się siedem kaset magnetofonowych. Okazuje się, że zostały nagrane przez Hannah, która dwa tygodnie wcześniej popełniła samobójstwo. Clay słucha kaset i poznaje trzynaście powodów, które doprowadziły dziewczynę do podjęcia dramatycznej w skutkach decyzji. Każda z trzynastu zapełnionych stron to jedna historia, która odpowiada jednej osobie. Hannah na pierwszej taśmie zaznaczyła, że jeżeli otrzymało się tę paczkę to znaczy, że jest się jednym z powodów, który doprowadził ją do samobójstwa. Clay, który w pierwszej chwili myśli, że to pomyłka i nie może sobie przypomnieć żadnej krzywdy wyrządzonej Hannah, z czasem nie może się doczekać na swoją kolej. Z jednej strony chciałby mieć to już za sobą, a z drugiej boi się tego, co usłyszy…

Trzynaście powodów. Trzynaście historii. Trzynaście osób. Jedna tragedia.

Nie, właściwie nie. Tragedii jest więcej, ale wszystkie doprowadzają do podjęcia decyzji przez Hannah, która jest głównym tematem książki. Można dyskutować, czy jej powody były słuszne czy nie, ale czy jest coś takiego jak wystarczający powód by odebrać sobie życie? Trzeba się zagłębić w psychikę konkretnego człowieka, a to niełatwe, może nawet niemożliwe. Autor doskonale to ukazał i to w prosty, przystępny sposób. Każdy z nas jest inny i to, co dla jednej osoby nie ma znaczenia, dla innej może być najważniejszą rzeczą na świecie. Właśnie to ma nam uzmysłowić ta powieść.

Książka jest napisana w taki sposób, że czytając ją, bardzo łatwo jest wczuć się w głównego bohatera. Razem z nim przeżywa się wszystkie nagrania – można mieć wrażenie, że słyszy się głos Hannah opowiadającej o tym, co ją spotkało, a nawet poczuć się, jakby to do nas kierowała swoje słowa. Cała historia jest bardzo realistycznie przedstawiona. Człowiek nie zdaje sobie sprawy, jak nieświadomie może kogoś skrzywdzić. Jak mało wiemy o ludziach, których spotykamy na swojej drodze. Jak czasami przypadek, coś, co wydaje się nie mieć większego znaczenia, potrafi zmienić czyjeś całe życie. Jay Asher to pokazał i nakłonił do refleksji. Jeden człowiek i jeden jego nierozważny czyn może spowodować lawinę zdarzeń, którą ciężko zatrzymać.

Sposób przedstawienia całej historii jest bardzo ciekawy. Nie spodoba się każdemu, ale z pewnością jest oryginalny. Książkę czyta się dobrze i szybko, zainteresuje ona nie tylko młodego czytelnika, do którego jest przede wszystkim skierowana, ale także starszego. Wydawałoby się, że dorośli są bardziej świadomi, chociaż historia Hannah ukazuje, że niekoniecznie jest to prawda. Powieść porusza trudny temat, ale prezentuje go w lekkiej formie. Autor zmusza do przemyśleń i jest nadzieja, że może dzięki niej uda się komuś pomóc – bo podkreśla, jak ważne, chociaż niełatwe, jest uważne słuchanie drugiego człowieka. „Trzynaście powodów” to książka, która potrafi zaskoczyć, chociaż wydaje się, że zakończenie znamy od samego początku i przez to jest przewidywalna. Powieść przedstawia bardzo ciekawe podejście do tematu. Podczas czytania można dowiedzieć się, co czuła dziewczyna, która zdecydowała się odebrać sobie życie. Jednocześnie przedstawiane są przeżycia jej kolegi, który zapoznaje się dzięki nagraniom z jej (i jak się okazuje nie tylko jej) losami, niestety kiedy jest już za późno na jakąkolwiek reakcję.

Cykl/Seria: Salamandra
Autor: Jay Asher
Tytuł: Trzynaście powodów
Tytuł oryginału: Thirteen Reasons Why
Wydawnictwo: Rebis
Liczba stron: 272