Wrona Aggie pewnego dnia odnajduje martwego człowieka, o czym jej współlokatorka Vicki przekonuje się w doprawdy niecodzienny sposób... Kobieta niezwłocznie zgłasza sprawę na policję. Nieoczekiwanie to właśnie ona staje się główną podejrzaną w sprawie, chociaż dowody wskazują, że jest to wręcz niemożliwe, aby ona była sprawczynią zbrodni. Coś tu zdecydowanie nie gra i Vicki z przyjaciółmi będą musieli zaryzykować naprawdę wiele, aby spróbować odkryć prawdę. Jednak czy im się uda, a ostatecznie gra okaże się warta świeczki? Gdyby tego było mało, nie jest to jedyna dziwna rzecz, która w ostatnim czasie miała miejsce w miasteczku...

„Jezioro Ciszy” jest jednocześnie szóstą częścią cyklu „Inni” i samodzielną powieścią, jednak nadal osadzoną w tym samym uniwersum. Dzięki temu może być ona traktowana jako oddzielna książka, dlatego mogą po nią sięgnąć również osoby, które wcześniej nie miały okazji poznać wspomnianej wyżej serii autorstwa Anne Bishop. Bardzo lubię powieści tej autorki, ponieważ posiadają one charakterystyczny klimat oraz równowagę pomiędzy akcją, przygodą, codziennymi relacjami pomiędzy bohaterami, a humorem. „Jezioro Ciszy” w niczym nie odbiega od tego schematu. Na każdym kroku widać, że autorka bardzo dokładnie przemyślała sobie fabułę, a wykreowany przez nią świat przedstawiony jest bardzo szczegółowo przedstawiony, co dodaje mu wiarygodności.

W „Jeziorze Ciszy” autorka przenosi akcję do innego miejsca i wykorzystując okazję, przedstawia czytelnikom zupełnie nową główną bohaterkę. Chociaż bardzo polubiłam Meg i spółkę, to cieszę się, że Anne Bishop postanowiła w znanym już świecie wprowadzić podmuch świeżości i stworzyć nową grupę przyjaciół, a co za tym idzie, inne problemy. Ciężka i gęsta, ale okraszona humorem atmosfera, mnóstwo zwrotów akcji oraz fantastyczne istoty i wielowarstwowa fabuła są chyba największymi zaletami tej historii. Do tego autorka posiada wyjątkowy styl, który dodaje dodatkowego smaczku powieści. Kolejnym plusem jest to, że Anne Bishop ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów, co dodatkowo ubarwia odbiór całości. Zapewniam, że warto sięgnąć po tę pozycję, bo jeżeli lubicie podobne klimaty, to jest wprost idealna dla Was!

Sposób, w jaki autorka ukazuje Innych, za każdym razem mnie zadziwia. Czasami te opisy są zabawne czy urocze, aby po chwili wywołać ciarki na plecach czy obrzydzenie. Podoba mi się ta skrajność, ponieważ Anne Bishop ukazuje czytelnikom jak naprawdę Inni są inni, a chociaż czasami budzą sympatię czy zaufanie, to jednak są dzicy. Zresztą opisując ich w taki, a nie inny sposób, autorka udowadnia swoją bystrość i spostrzegawczość oraz niesamowitą zdolność obserwacji oraz specyficzne poczucie humoru. Ona z najmniejszej codziennej drobnostki, na którą ludzie na co dzień nie zwracają uwagi, potrafi stworzyć niezwykle przemawiającą do wyobraźni anegdotkę ze świata Innych, a dodatkowo podkreślają to reakcje bohaterów będących ludźmi.

Chociaż książka ma spore gabaryty, to podczas czytania zupełnie się tego nie odczuwa i ostatecznie kończy się ona szybciej, niżby się chciało. Jeżeli o mnie chodzi, to wciągnęła mnie od pierwszej i trzymała w garści do ostatniej strony. Anne Bishop doskonale potrafi budować napięcie, akcja jest wielowątkowa i cały czas prze do przodu. Powiem Wam jedno: autorka zdecydowanie trzyma poziom, ba! - cały czas się rozwija. „Jezioro Ciszy” to zdecydowanie warte uwagi Urban Fantasy i pozycja, która nie pozwoli się ze sobą nudzić.

Cykl/Seria: Inni T. 6
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Jezioro Ciszy
Tytuł oryginału: Lake Silence
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Teriana spędza kolejne dni na pirackim statku, którego kapitanem jest jej matka. Siedemnastoletnia dziewczyna wie, że kiedyś to ona będzie jej następczynią, a tym samym najważniejszą osobą na Quincense. Kiedy jednak dobijają do brzegu Celendrialu, największym marzeniem nastolatki jest spotkanie z dawno niewidzianą przyjaciółką. Dziewczyna nie spodziewa się, że ich, wydawałoby się, niewinna rozmowa będzie początkiem zdarzeń, które przyniosą olbrzymie konsekwencje dla jej rasy - Maarinów. Niestety prawo morza zdecydowanie różni się od tego, które obowiązuje na lądzie...

Dawno nie miałam okazji czytać powieści o piratach, a ta historia zaintrygowała mnie już od pierwszych stron. Jak na dobre fantasy przystało, autorce udało się stworzyć rozbudowany świat przedstawiony, który jest (jak sama podkreśliła) częściowo wzorowany na Imperium Rzymskim. Z każdą stroną czytelnik odkrywa coś nowego, na szczęście na końcu książki został umieszczony glosariusz, który zdecydowanie pomaga w usystematyzowaniu wiedzy i zrozumieniu pewnych pojęć. Występujące w książce postacie zdecydowanie nie są płaskie i jednoznaczne, a „Mroczne Wybrzeża” mają jeszcze jedną ogromną zaletę – historia w nich opisana nie jest przewidywalna. Przyznaję, że miałam podczas czytania pewne podejrzenia, do czego autorka zmierza, jednak ona doskonale posługuje się zwrotami akcji i to w najmniej oczekiwanych momentach.

Chociaż to Teriana wydaje się być najważniejszą postacią w powieści, to jest jedną z dwójki głównych bohaterów. W książce pojawiają się naprzemiennie rozdziały, w których wydarzenia przedstawione są z perspektywy dziewczyny lub Marka, będącego legatem legendarnego legionu. Główni bohaterowie są charakterni i co najważniejsze – inteligentni. Postać chłopaka jest nie mniej interesująca niż młodej piratki, ponieważ skrywa pełną tajemnic przeszłość, którą autorka odkrywa przed czytelnikami krok po kroku.

Spodobało mi się też to, że Danielle L. Jensen niczego nie ugładza – piraci są niepokorni, a legioniści brutalni, kiedy trzeba. Jednocześnie ukazuje też ich ich drugie, można by powiedzieć - to prawdziwe oblicze. Nie od dziś wiadomo, że ludzie noszą różne maski i nikt nie jest samotną wyspą, a przeszłość ma ogromny wpływ na człowieka. W „Mrocznych Wybrzeżach” zostało to bardzo dobrze ukazane.

Co jeszcze mogę powiedzieć o tej wciągającej jak ocean powieści? Jest to dobrze napisane Young Adult fantasy, w którym właściwie każda strona jest przygodą. Razem z bohaterami wyruszyłam na podróż po niebezpiecznych głębinach w celu odkrycia kolejnych sekretów. Spotkałam się niedawno z takim stwierdzeniem, że chociaż prawdopodobnie już wszystko zostało napisane, to tak naprawdę liczy się to, jak temat został ujęty. „Mroczne Wybrzeża” są jedną z tych książek, w której występują znajomo brzmiące motywy, ale jednak wątki ukazane są w taki sposób, że nie sposób jest nie czytać powieści z przyjemnością, jak czegoś zupełnie nowego. Może i znajdzie się w niej kilka przewidywalnych momentów, jednak w niczym to nie umniejsza odbioru całości. Książkę zdecydowanie polecam fanom pełnych przygód historii, w których nie brakuje fantastycznych stworzeń i wierzeń oraz pełnych magii kultur. Największą wadą powieści jest to, że nie jeszcze nie wiadomo, kiedy pojawi się u nas kolejny tom pełen nowych przygód!

„Ponieważ odwaga i siła woli mają swoje granice. Strach nie. A istnieją rzeczy gorsze od bólu”*.



Cykl/Seria: Mroczne Wybrzeża T. 1
Autor: Danielle L. Jensen
Tytuł: Mroczne Wybrzeża
Tytuł oryginału: Dark Shores
Wydawnictwo: Galeria Książki
Liczba stron: 406

Ari z dnia na dzień musi na nowo podejmować nierówną walkę z rzeczywistością. Wszyscy w okolicy wiedzą, że jest czarownicą i chociaż część z nich z chęcią skorzystałaby z jej pomocy, to jednak przez jednego dobrze urodzonego mężczyznę została zepchnięta na margines. Z jednej strony chciałaby uciec z tego miejsca i zacząć życie od nowa, z drugiej jednak serce nie pozwala na porzucenie przekazywanej w jej rodzinie z pokolenia na pokolenie ziemi. Pewnego dnia przez przypadek zostanie wplątana w magiczną intrygę, której konsekwencje całkowicie zmienią jej dotychczasowe życie. Niestety okazuje się, że przed przeznaczeniem ciężko jest się ukryć...

Przyznaję, że po pierwszy tom „Tir Alainn” sięgnęłam, ponieważ wcześniej bardzo spodobała mi się seria „Inni” tej samej autorki. Mam dobrą wiadomość – jeżeli podobały Wam się przygody Meg Corbyn i jej przyjaciół, to z pewnością polubicie Ari i pochłoną Was jej przygody! „Filary Świata” posiadają już wszystko to, co dobrze znamy: magię, łączenie cech zwierzęcych i ludzkich, różnorodność gatunkową postaci, niesamowite przygody, wartką akcję, ale nie tylko. Anne Bishop doskonale utrzymuje równowagę pomiędzy mrocznymi wydarzeniami, a humorystycznymi epizodami i przyprawiającymi o ciarki scenami. Nie mówiąc już o tym, jak dobrze wychodzi jej budowanie napięcia.

W „Filarach Świata” autorce udaje się sięgnąć po pierwotny odłam magii, który pochodzi od natury, dlatego też nie brakuje w książce tajemnych rytuałów czy magicznych uroków, którym często bliżej jest do klątwy. Z każdą kolejną przeczytaną powieścią autorki dostrzegam nie tylko polepszenie jej stylu i warsztatu, ale także to, że jej pomysły stają się coraz bardziej intrygujące. Kiedy już wejdzie się do świata Ari, to ciężko się od niego oderwać, ponieważ pochłania on w całości od pierwszej do ostatniej strony. Jak dobrze, że to dopiero początek tej przygody!

Zaczęłam dość ogólnikowo, więc przyszła pora na przybliżenie kilku elementów fabuły. Główną bohaterką książki jest czarownica Ari, jednak od czasu do czasu wydarzenia ukazywane są także z perspektywy kilku innych bohaterów. W pierwszej części serii oprócz ludzi czytelnicy na swojej drodze spotkają czarownice (zbliżone do tych, które kojarzymy ze średniowieczem), tajemniczy Mały Lud oraz posiadających różnorodne moce Fae. Świat stworzony przez autorkę jest rozbudowany i spójny, dzięki czemu z chęcią odkrywa się kolejne jego zakamarki. W graniczącej ze światem ludzi krainie zamieszkują Fae, wśród których panują coraz bardziej ponure nastroje – coś złego dzieje się z Filarami Świata, przez co zanikają całe części ich świata, łącznie ze zamieszkującymi je rodami. Jednak czym tak naprawdę są i gdzie znajdują się Filary Świata oraz jak zapobiec klęsce, to dopiero muszą odkryć i Fae, i czytelnicy. Zdaję sobie sprawę, że powyższe informacje nie są zbyt szczegółowe, ale zapewniam, że robię to dla Waszego dobra. Na koniec dodam tylko, że nie jest to pozycja dla osób, którym w powieściach przeszkadza brutalność i występowanie erotyzmu.

W twórczości Anne Bishop jest coś takiego, co sprawia, że chociaż jej książki są bardzo oryginalne, to podczas zapoznawania się z nimi czytelnik odczuwa swojego rodzaju przytulność i komfort, jakby wracał do czegoś dobrze znanego. Książkę polecam wszystkim, którzy lubią fantastyczne światy, intrygi, przygody, niezwykłe istoty i magię. Nie zabrakło tutaj też wątku romantycznego, a nawet pewnego rodzaju trójkąta miłosnego, jednak zdecydowanie nie jest on oczywisty, a w pewnym momencie robi się wręcz niebezpiecznie. Nie będę zdradzać więcej, ale uwierzcie, że nie znudzicie się! Jeżeli znacie poprzednie powieści Anne Bishop, to nie musicie się wahać – ta też z pewnością przypadnie Wam do gustu.

Cykl/Seria: Tir Alainn t. 1
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Filary Świata
Tytuł oryginału: The Pillars of the World
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 528

Presley to młoda kobieta po przejściach, która po latach wraca do rodzinnego Tennessee i niespodziewanie spotyka tam swoją nastoletnią miłość. Tylko że jego nie powinno tam być! Nadchodzi czas, kiedy kobieta wbrew sobie zaczyna wierzyć w przeznaczenie. Droga, która się przed nią rozpościera zdecydowanie nie jest prosta i usłana płatkami kwiatów. Wspomnienia wracają, rzeczywistość bywa brutalna, a Presley już nie jest tą samą osobą co kiedyś – dlaczego jednak jej uczucia wydają się pozostawać niezmienne? Czy los da jej kolejną szansę?

„Powiedz, że zostaniesz” nie było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Corinne Michaels, ponieważ wcześniej miałam okazję zapoznać się z „Consolation” i „Conviction”. Jeżeli chodzi o tamtą serię zdecydowanie bardziej podobał mi się tom pierwszy, ale w obu zauważyłam coś więcej niż przeciętny romans – książki są bardzo emocjonalne, nie brakuje w nich elementu zaskoczenia i zwrotów akcji, a poruszane w nich problemy nie są sztucznie rozdmuchane, tylko naprawdę nimi są. Z tą świadomością oraz zaintrygowana zapowiedzią książki postanowiłam sięgnąć po „Powiedz, że zostaniesz”.

Książka wciąga niesamowicie od pierwszych stron. Niestety czasami tak jest, że im dalej w las, tym więcej drzew – tutaj jest troszeczkę podobnie. Nie mam na myśli, że ten romans jest zły, jednak podobnie jak w przypadku „Conviction” odniosłam wrażenie, że autorka w pewnym momencie troszeczkę się pogubiła. Corinne Michaels ma skłonność do zbyt szybkiego rozwiązywania problemów, które stawia na drodze swoim bohaterom, przez co czasami brakuje odpowiedniego podtrzymania napięcia. W pewnym momencie zabrakło mi jakiegoś zaskakującego zwrotu akcji, który sprawiłby, że stałaby się mniej przewidywalna.

Powieść czytało się przyjemnie i zdecydowanie nie brakowało w niej różnorodnych emocji, co stało się już dla mnie cechą charakterystyczną Corinne Michaels. Autorka ma przyjemny styl, jednak powinna jeszcze troszeczkę popracować nad dopracowaniem fabuły – gdyby potrafiła utrzymać początkowy poziom, jej książka mogłyby należeć do grupy tych, których się nie zapomina. Nie jest to może powieść, która całkowicie mnie pochłonęła, jednak można z nią spędzić kilka przyjemnych chwil. Mam nadzieję, że autorka dalej będzie pracowała nad swoim warsztatem i będę miała okazję przeczytać naprawdę wyjątkowe dzieło, które wyjdzie spod jej pióra, ponieważ ma do tego predyspozycje.

Cykl/Seria: Wróć do mnie t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Powiedz, że zostaniesz
Tytuł oryginału: Say You'll Stay
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 474

Marzyliście kiedyś, aby znaleźć się w jednej z baśni? Jestem pewna, że tak. Czasami jednak warto uważać, czego sobie życzymy...

Alex i Conner są bliźniętami, których życie od jakiegoś czasu nie układa się tak, jak powinno. Pewnego dnia otrzymują oni od babci niesamowitą księgę pełną baśni. Nie mają nawet najmniejszego pojęcia, jak bardzo jest ona niezwykła, ani do jakiego stopnia zmieni się ich życie. Rodzeństwo trafia do Kariny Opowieści i ma okazję przekonać się, jak wyglądają kulisy znanych przez wszystkich historii. To, że spotkani przez nich na drodze bohaterowie ich zaskoczą, jest chyba delikatnym niedopowiedzeniem. Coś jednak zawsze musi pójść nie tak i tym razem zdecydowanie nie może być inaczej, dlatego Alex i Conner będą mieli problem z powrotem do rzeczywistości, a tym samym do domu. Dopiero teraz rozpocznie się dla niech prawdziwa przygoda, w której sami staną się głównymi bohaterami!

Już kiedy zobaczyłam zapowiedź tej powieści, wiedziałam, że to historia dla mnie – od początku przyciągała mnie jak magnes. Mam czasami wrażenie, że już nigdy nie wyrosnę z książek dla dzieci i młodzieży – ale czy jest w tym coś złego? Niedawno przeczytałam pewne zdanie, z którym nie mogę się nie zgodzić. Niestety nie jestem go w stanie przytoczyć w oryginalnym brzmieniu, ale chodziło o to, że naprawdę dobrze napisana książka dla dzieci powinna się podobać nie tylko docelowej grupie wiekowej, ale także dorosłym czytelnikom. Moim zdaniem „Kraina Opowieści” doskonale się wpisuje do tej kategorii.

Wracając jednak do samego „Zaklęcia Życzeń”, które jest pierwszym tomem serii (tak, na szczęście to dopiero początek przygody!) – jeden rzut oka na okładkę i opis wystarczył, abym wyczuła potencjalny hit. Książka od razu skojarzyła mi się z moim ukochanym „Baśnioborem”, a do tego doszedł motyw wprowadzenia zamieszania w baśniach, który chyba nigdy mi się nie znudzi (tutaj pozwolę sobie polecić serię „Akademia Dobra i Zła”, chociaż ta jest skierowana do troszeczkę starszych czytelników niż „Kraina Opowieści” czy wspomniany przed chwilą „Baśniobór”). Nie ukrywam, że do książki zachęcił mnie także autor, którego kojarzę jeszcze z serialu „Glee”. Powiem tylko, że intuicja po raz kolejny mnie nie zawiodła!

Muszę podkreślić, że pozycja została bardzo ładnie wydana i oprócz wszystkich innych walorów, które ze sobą niesie, pięknie prezentuje się na półce. Niby mała rzecz, a cieszy! Zresztą także w środku znajdują się uzupełniające rozdziały ilustracje i w niczym nie przeszkadza to, że są czarno-białe.

Powieść jest pełna magii, humoru, przygód i zwrotów akcji, a do tego niepozbawiona mądrości – czego chcieć więcej? Zapewniam, że po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzycie na baśnie w ten sam sposób, co dotychczas. Specjalnie nie zdradziłam Wam więcej szczegółów, ponieważ największą frajdą jest samodzielne odkrywanie kolejnych niespodzianek, które przygotował dla czytelników autor. Mnie nie pozostaje nic innego jak tylko cierpliwie czekać na kontynuację, chociaż mam cichą nadzieję, że pojawi się na polskim rynku już wkrótce.

Cykl/Seria: Kraina Opowieści t. 1
Autor: Chris Colfer
Tytuł: Zaklęcie Życzeń
Tytuł oryginału: The Land of Stories: The Wishing Spell
Wydawnictwo: Młodzieżówka
Liczba stron: 452

Ciemnoskóra nastoletnia Starr pochodzi z ubogiej dzielnicy, jednak ma szansę uczęszczać do dobrej prywatnej szkoły. Wydaje się, że jest szczęściarą, ale jednak życie pokazuje, że nic nie jest proste. Jak większość ludzi w tym wieku Starr również poszukuje swojej tożsamości, a w jej przypadku jest to wyjątkowo trudne, ponieważ znajduje się na granicy dwóch zupełnie różnych światów, ciągle wahając się, któremu z nich tak naprawdę powinna być wierna. Życie dziewczyny całkowicie upada, kiedy na jej oczach zostaje zabity jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Sytuacja wydaje się oczywista, a jednak okazuje się niezwykle skomplikowana – niewinny chłopak został postrzelony przez białego policjanta, a Starr jest jedynym wiarygodnym świadkiem. Okazuje się, że nie ma dobrego wyjścia z sytuacji, ponieważ powiedzenie prawdy może kosztować nastolatkę nawet życie. Nikt nawet nie spodziewa się, jak wiele mogą zmienić słowa jednej dziewczyny.

Z pewnością już po samym opisie „The Hate U Give” domyślacie się, że jest to jedna z tych powieści, która chociaż jest skierowana do młodzieży, to niesie za sobą przesłanie i powinna spodobać się także starszym czytelnikom. W dużej części historia ta przedstawia, jak nadal niełatwe jest życie czarnoskórych ludzi w Ameryce. Nie da się ukryć, że głównym tematem książki jest panujący w kraju rasizm. Temat jest trudy i ważny, a autorce udało się go przedstawić w bardzo przystępny sposób. Smutne w tym wszystkim jest to, że książka jest tak bardzo aktualna i prawdziwa. Problem rasizmu sięga w daleką przeszłość, świat się rozwija i brnie do przodu, a w tej sprawie niewiele się zmienia.

Książka napisana jest przystępnym, lekkim stylem, dzięki czemu szybko się ją czyta. Historia jest naprawdę warta uwagi i dopracowana, jednak zabrakło mi czegoś w zakończeniu, co niestety często zauważam pod koniec książek. Odniosłam wrażenie, że autorka przez całą powieść dążyła do jakiegoś konkretnego punktu czy wydarzenia, a nagle zgubiła się i nie miała pojęcia, jak to wszystko zamknąć, więc zrobiła to w taki a nie inny sposób. Moim zdaniem „THUG” zasługiwał na coś więcej. Tytuł jest bardzo wymowny i zakończenie powinno być tak samo dobitne.

„Nienawiść, którą dajesz”, to jedna z tych historii, która jest niepowtarzalna i której się nie zapomina. Chociaż tematy w niej poruszane zdecydowanie nie należą do optymistycznych, to nie brakuje w niej pozytywnych emocji i specyficznego humoru. Co więcej, książka niesie za sobą niezwykle ważne przesłanie – przekonajcie się o tym sami! Powieść została zaadaptowana i film miał już swoją światową premierą, więc tylko kwestią czasu jest, kiedy pojawi się w polskich kinach. Mam przeczucie, że to widowisko będzie warte uwagi, więc śledźcie repertuary kin, ale najpierw koniecznie sięgnijcie po wersję papierową!

Autor: Angie Thomas
Tytuł: The Hate U Give: Nienawiść, którą dajesz
Tytuł oryginału: The Hate U Give
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 447

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Lia zostaje pojmana, a następnie jest przetrzymywana w królestwie Vendy, jednak wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż się tego spodziewała. Księżniczka już nie ma na kim polegać, a tym bardziej komu ufać. Zostaje wplątana w polityczną intrygę, na czele której stoi rządzący Vemdą Komizar. Kiedy dziewczynie wydaje się, że już nie ma dla niej nadziei na lepszy los, okazuje się, że Komizar postanawia wykorzystać ją do swoich celów. Im większą Lia otrzymuje wolność, tym lepiej zapoznaje się ze zwyczajami zamieszkujących Vendę ludzi i zaczyna rozumieć panujące w w tym królestwie zasady. Wszystko idzie w zupełnie innym, niż planowanym przez nią wcześniej kierunku, a tym samym z więzionej ofiary przemienia się w osobę, która postanowi wykorzystać swoją obecną sytuację do poprawy losu innych. Gdyby tylko ciągle nie czuła na karku oddechu Komizara i jego sprzymierzeńców oraz miała pewność, że Rafe znajdzie się daleko stąd. Jakby tego było mało, cały czas gdzieś pośród myśli księżniczki pojawia się pytanie – co z Kadenem?

Pierwsza część serii „Kroniki Ocalałych” nie ustrzegła się przed pewnymi niedociągnięciami, jednak zdecydowanie miała w sobie „to coś”. Jedną z najmocniejszych zalet książki była ciągnąca się przez całą powieść zagadka, który z bohaterów jest księciem, a który zabójcą. Oczekując na drugi tom zastanawiałam się, w jakim kierunku autorka poprowadzi fabułę, kiedy już ta największa tajemnica została odkryta. Muszę przyznać, że Mary L. Pearson udało się wybrnąć z sytuacji, a kreowanie niejednoznacznych postaci jest zdecydowanie jej mocną stroną.

W „Zdradzieckim sercu” już wiadomo, kto jest kim, ale autorka dba o to, żeby ciągle wyprowadzać czytelników w pole. Lea nadal pozostaje główną bohaterką i większość powieści przedstawiona jest z jej perspektywy, jednak od czasu do czasu pojawiają się rozdziały, w których narratorami są inne postacie. Mary L. Pearson sprawia, że co kilkanaście stron zastanawiamy się, czy dany bohater jest tym dobrym czy wręcz przeciwnie, nie mówiąc już o tym, że przez większą część historii przedstawiani są w niejednoznaczny sposób. Przyznaję, że autorce udało się wprowadzić w książce kilka zwrotów akcji, którymi udało jej się mnie całkowicie zaskoczyć – jestem bardzo ciekawa, jak uda się jej rozwinąć pewne wątki w kolejnej części, a wszystko wskazuje na to, że dużo się tam będzie działo!

Tak jak w „Fałszywym pocałunku”, tak i w części drugiej autorka postarała się przedstawić nie tylko główny wątek, ale wprowadziła też wiele pobocznych. Czytając powieść od razu widać, że podczas pisania miała cały czas w głowie wymyślony przez siebie świat i to bardzo szczegółowy jego obraz. Akcja z każdą stroną brnie do przodu i chociaż nie jest historia pełna fajerwerków i mknąca z prędkością światła, to fabuła poprowadzona jest w taki sposób, że wzbudza zainteresowanie i nie można się z nią nudzić. Mary E. Pearson wydaje się świadomie budować napięcie, kiedy zaczyna poruszać jakiś wzbudzający zainteresowanie temat, a potem pozostawiając go niedopowiedziany w zawieszeniu. Mam dziwne przeczucie, że rozwiązanie pewnych zagadek czytelnicy poznają dopiero na końcowych stronach ostatniej części serii.

Serię poleciłabym przede wszystkim czytelniczkom, które lubią powieści przygodowe z małym dodatkiem fantasy i posiadające wątek miłosnego trójkąta. Muszę jednak podkreślić, że w „Zdradzieckim sercu”, zwłaszcza w porównaniu z częścią pierwszą, jest to raczej motyw drugoplanowy, ponieważ główna bohaterka ma zdecydowanie większe problemy na głowie. Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron - intrygowało mnie, jak dalej potoczą się losy bohaterów, zwłaszcza że w powieści pojawiło się kilka nowych interesujących postaci. Podobało mi się także, jak autorce udało się poprowadzić proces dojrzewania postaci Lii – pod koniec „Zdradzieckiego serca” zdecydowanie nie jest już tą samą księżniczką, którą poznaliśmy w „Fałszywym pocałunku”. Teraz nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać na kolejną część serii „Kronik ocalałych”.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 2
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Zdradzieckie serce
Tytuł oryginału: The heart of betrayal
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 527

Shaker Heights – perfekcyjne miasteczko, pełne perspektyw, planów i... zasad. Wydaje się wprost wyciągnięte z kart katalogu, w którym prezentowane są doskonałe miejsca do zamieszkania dla rodzin z dziećmi. Elena Richardson wydaje się wprost idealnie pasować do tego miejsca. Wszystko wydaje się układać po jej myśli, aż do momentu, kiedy w jej sąsiedztwie pojawia się Mia Warren wraz ze swoją nastoletnią córką. Jej dotychczas wspaniałe życie, w które włożyła tyle pracy, czasu i energii, wydaje się trząść w posadach. Zbliżają się wydarzenia, które postawią Mię i Elenę po dwóch różnych stronach i kiedy Elena postanowi zdeklasować przeciwniczkę, niechcący wejdzie na ścieżkę, która poprowadzi ją (i nie tylko) w nieoczekiwanym kierunku...

Słowem-kluczem dla tej powieści jest z pewnością tożsamość, która została przedstawiona w niej w przeróżnych aspektach. Chociaż nie wiem, jak bardzo człowiek by tego pragnął, ani jak bardzo by się starał, to życie nie jest idealne. Za to nie brakuje w nim niespodzianek i to nie zawsze takich, jakie byśmy chcieli spotkać na swojej drodze. Może i niektórzy sami przed sobą potrafią długo udawać, że da się żyć według konkretnego planu, ale prawdopodobnie tak, jak bohaterowie książki, pewnie przekonają się, że to nie jest możliwe. Nie zawsze na wszystko jest jedna prawidłowa odpowiedź, prawda niestety bywa brutalna, a zderzenie z nią niezwykle bolesne. To tylko kilka z powodów, dla których „Male ogniska” wzbudzają tak wiele emocji. Powieść w dużej części jest dialogiem pomiędzy stawianymi przed sobą dwoma stronami medalu – i nie zawsze jest to równa walka.

Powieść napisana jest takim stylem, że czyta się ją szybko i płynnie. Historie, które rozgrywają się na kartach książki zmuszają do przystanięcia nad nimi na chwilę zadumy. Akcja niespiesznie prowadzi do celu podróży, a gdy z czasem czytelnik złapie właściwy trop, dotrze do końca sam nie wiedząc kiedy, za to z pewnością nie pozostanie obojętny. Z czasem okazuje się, że tytuł można rozumieć na różne sposoby, jednak pewne jest to, że idealnie pasuje do treści.

Jeżeli lubicie tajemnice i macie ochotę zajrzeć do świata, którym rządzą zasady, a przy okazji chcecie przekonać się, jakie mogą być konsekwencje ich radykalnego przestrzegania – sięgnijcie po tę powieść. Jest to historia o niesamowitej miłości, jaka potrafi łączyć matkę z dzieckiem, ale autorka porusza w niej także wiele innych wątków związanych z rodziną i bliskimi osobami. W powieści nie brakuje w humoru i jest przepełniona emocjami do tego stopnia, że czytelnik momentami może poczuć się zmanipulowany, ale jest to zdecydowanie zabieg celowy. Ta współczesna powieść potrafi zaskoczyć i jest jedną z tych, które pozostają w nas na długo po jej przeczytaniu.

Autor: Celeste Ng
Tytuł: Małe ogniska
Tytuł oryginału: Little Fires Everywhere
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 423

Cinder jest cyborgiem należącym do wdowy, która posiada dwie córki. O ile nastolatka nie jest w najlepszych stosunkach ze starszą z sióstr, o tyle z młodszą z nich, noszącą imię Peony, bardzo się przyjaźni. Cinder jest mechanikiem o niezwykłych umiejętnościach, co zawdzięcza między innymi swoim mechanicznym ulepszeniom, które jednak skrzętnie skrywa przed światem. Wieści o jej zdolnościach trafiają nawet do księcia, który pewnego razu prosi ją o pomoc, przy okazji starając się nawiązać z nią bliższe relacje. W kraju panuje epidemia, na zdrowiu podupadł już król, a kilka godzin po spotkaniu z księciem Kaiem Cinder jest świadkiem pojawienia się objawów śmiertelnej choroby u Peony. Dziewczyna nie ma najmniejszego pojęcia, że ten dzień zapoczątkuje falę zdarzeń, która zmieni jej życie już na zawsze...

O „Cinder” i całej Sadze Księżycowej słyszałam już jakiś czas temu. Wiadomo – znane wszystkim wielbicielom powiedzenie „tak wiele książek, a tak mało czasu” sprawiło, że udało mi się po nią sięgnąć dopiero ostatnio. Przyznaję, że chociaż powieść intrygowała mnie zarówno ze względu na tematykę, jak i nawiązanie do baśni o Kopciuszku, a przy tym została obdarzona przyciągającą wzrok szatą graficzną, to jednak do końca nie miałam pojęcia, czego się po niej spodziewać. Nie powiem, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy już jednak wczułam się w charakterystyczny klimat „Cinder”, to pochłonęłam ją w błyskawicznym tempie, poświęcając jej każdą wolną chwilę, która mi się po drodze przytrafiła.

Wbrew pozorom książka wymyka się wielu schematom. Chociaż występują w niej też wątki wszystkim już znane z literatury młodzieżowej oraz wspomniany motyw Kopciuszka, to autorka wykorzystała je w naprawdę interesujący i oryginalny sposób. Przyznaję, że to połączenie zrobiło na mnie wrażenie i nie pozwoliło się oderwać od książki. W książce pojawia się jedna wielka zagadka, którą już od samego początku potrafi rozwiązać prawdopodobnie prawie każdy czytelnik. Nie zmienia to jednak faktu, że dzięki przedstawieniu całość historii w tak fascynujący sposób to niedopracowanie ostatecznie nie powinno przeszkadzać w odbiorze. Powieść ma tyle mocnych stron, że niewielkie niedociągnięcia autorki zdecydowanie schodzą na drugi plan.

Marissa Meyer ma bardzo lekkie pióro, a powieść napisana jest przystępnym językiem. Podoba mi się to, w jaki sposób płynnie wprowadza do fabuły wszelkie kwestie technologiczne, ale także elementy fantasy. Bohaterowie powieści są tak skonstruowani, że części z nich nie da się nie lubić, za to do części żywi się wręcz przeciwne uczucia. Znalazło się też kilka postaci niejednoznacznych i jestem bardzo ciekawa, jak autorka dalej pokieruje ich losami. Jak to w baśniach bywa, tak i tutaj główną rolę gra walka dobra ze złem, które wydają się być ukazane w dość jednoznaczny sposób.

W „Cinder” podoba mi się również dyskretny sposób, w jaki autorka wprowadza czytelnika do tego niesamowitego świata. Zresztą Marissa Meyer pozostawia w treści mnóstwo haczyków, przez co po zakończeniu książki człowiek nie może się doczekać sięgnięcia po kolejną część, aby poznać rozwiązania wszystkich tajemnic. Czytając powieść czytelnik ma szansę zapomnieć na chwilę o otaczającym go świecie i zatopić się w tym baśniowym, który posiada naprawdę niesamowity, wręcz magiczny klimat.

Autorka nie tylko miała świetny pomysł na tę książkę, ale również potrafiła go wykorzystać. Ta nowoczesna wersja baśni przedstawiona w odświeżonej formie jest naprawdę warta uwagi. „Cinder” jest dopiero pierwszym tomem cyklu, ale już zapowiada wyróżniającą się spośród innych młodzieżowych książek fantasy historię. Bardzo lubię kiedy autorzy czerpią ze znanych utworów, przy tym robiąc to dobrze i dodając im nowego blasku – Marissie Meyer zdecydowanie się to udało. Co więcej widać, że historia o Kopciuszku była zaledwie inspiracją do czegoś znacznie bardziej rozbudowanego. Jeżeli również lubicie książki w podobnym stylu, albo przynajmniej intrygujące dystopijne historie dla młodzieży z elementami science-fiction, to zdecydowanie powinniście poznać losy Cinder. Ja serdecznie polecam Wam tę pozycję i z niecierpliwością czekam na kolejny tom, który ukaże się już wkrótce, bo jeszcze w tym miesiącu!

Cykl/Seria: Saga Księżycowa t. 1
Autor: Marissa Meyer
Tytuł: Cinder
Tytuł oryginału: Cinder
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 424

Ameryka początku XX wieku. Ava Lavender rodzi się ze skrzydłami, a to nie jest najbardziej niezwykła czy też dziwna rzecz, która miała miejsce w dziejach jej rodu. Każdy z członków rodziny Avy wyróżniał się spośród innych śmiertelników i był tak wyjątkowy, że aż zupełnie nieprzystosowany do rzeczywistości. Jej najbliżsi i przodkowie to barwna plejada postaci, o których nie da się łatwo zapomnieć…

Wracając jednak do Avy - już od samych narodzin nie miała łatwo, a nic nie wskazywało na to, że z czasem będzie lepiej. Dziewczyna ma brata bliźniaka (po którego zachowaniu można wywnioskować, że cierpi na autyzm), właściwie od początku zepchniętego na drugi plan, ponieważ to moment narodzin i skrzydła jego siostry zabierają całą uwagę otoczenia. Pod szpitalem, w którym przyszli na świat, pojawiają się zbiorowiska ludzi modlących się do cudownego dziecka.

Im Ava jest starsza, tym trudniej jej ukryć prawdę o sobie. Posiada dwójkę bliskich przyjaciół, a z czasem ma nawet szansę spotkać na swej drodze miłość. Niestety, nic jednak nie trwa wiecznie i nadchodzi moment, kiedy jej życie wydaje się składać jak domek z kart. Gdyby Ava miała mało codziennych problemów, w jej okolicy pojawia się młody mężczyzna, który bierze nastolatkę za anioła i wpada w obsesję na jej punkcie. Nieszczęśliwy splot zdarzeń doprowadzi do prawdziwej tragedii...

Przyznaję, że dawno nie czytałam książki utrzymanej w podobnej stylistyce. Tym bardziej dziwi, że jest to powieść współczesna, ponieważ i język, i sposób prowadzenia fabuły imitują nurt, który kojarzy nam się z tym popularnym co najmniej kilkadziesiąt lat temu. Jest to ogromna zaleta książki, ponieważ czytelnik od razu wczuwa się w odpowiedni klimat, a jednocześnie, dzięki lekkiemu pióru autorki, wręcz przepływa przez kolejne strony. Już sam pomysł na tę historię jest oryginalny, a sposób pisania Leslye Walton tylko dodatkowo podkreśla wszystkie walory lektury. Jeżeli ktoś lubi specyficzne powieści, których treść zdaje się skryta za mgłą czy też kurtyną, to z pewnością się nie zawiedzie! Historia Avy zdecydowanie nie należy do tych łatwych, lekkich i przyjemnych, bo autorka momentami nie skąpi brutalności, jednak to jedna z tych opowieści, obok których nie da się przejść obojętnie.

Chociaż to Ava jest główną bohaterką, to nie tylko ona skupia na sobie uwagę. Z pokolenia na pokolenie rodzina Avy przejawia wyjątkową oryginalność u każdego z jej członków. Można by powiedzieć, że delikatnie to ujęłam... Mówiąc wprost - są oni po prostu wyjątkowymi dziwakami i do tego każdy na swój sposób. Zresztą większość występujących w książce postaci została tak wykreowana, aby czytelnik z chęcią zaznajamiał się z ich losami i wręcz żałował, że nie może poznać ich bliżej.

W „Osobliwych i cudownych przypadkach Avy Lavender” występuje charakterystyczna, wręcz baśniowa magia, która razem z wszędobylskimi duchami, piórami, ptakami i symbolizmem tworzą niesamowitą otoczkę dla tej historii. Tak jak już wspomniałam, wbrew pozorom nie jest to beztroska czy prosta w odbiorze książka, nie brakuje w niej bólu i cierpienia, a szczęśliwe chwile można by zliczyć na palcach jednej ręki. Nawet już samo zakończenie książki pozostawia czytelnika w zawieszeniu, ponieważ zmuszony jest zastanowić się, co się naprawdę wydarzyło, wracając się przy tym do samego początku lektury. Ostatecznie pozostaje jedynie niedosyt, że to już naprawdę koniec.

Bardzo się cieszę, że miałam okazję okazję zapoznać się z tą pozycją, bo jest naprawdę wyjątkowa i z pewnością pozostanie w mojej pamięci na długo. Mimo że w tej historii nie brakuje sytuacji ukazujących tę mroczniejszą stronę rzeczywistości, to zawiera również jej niesamowitą mieszankę z magią, która przedstawiona jest w sposób dyskretny i bardzo realny – po odłożeniu książki aż trudno wrócić do świata, w którym istnieje ona jedynie w wyobraźni wybranych.

Książka naprawdę zrobiła na mnie duże wrażenie. Rzadko spotyka się u nas pozycje tego typu. Przedstawiona historia ociera się o realizm magiczny, jednak nie jest typową przedstawicielką tego gatunku. Chociaż najprościej byłoby sklasyfikować tę powieść jako młodzieżówkę, to jednak zasługuje zdecydowanie na więcej, bo przmówi także do starszych czytelników. Może i znalazłaby się niejedna książka z podobnymi wątkami, jednak “Osobliwe i cudowne przypadki Avy Lavender” jako całość są naprawdę niepowtarzalne. Chociaż akcja nie pędzi do przodu jak szalona, to historia jest napisana takim stylem, że się tego zupełnie nie odczuwa i wręcz pochłania kolejne rozdziały. W tej książce jest coś tak ulotnego, że ciężko to nazwać słowami, a dzięki czemu wyróżnia się spośród innych i przyciąga jak magnes. Wszechobecna tajemniczość dodatkowo podkreśla klimat panujący w powieści. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś uda mi się trafić na podobną historię, najlepiej stworzoną przez tę samą autorkę.



Autor: Leslye Walton
Tytuł: Osobliwe i cudowne przypadki Avy Lavender
Tytuł oryginału: The Strange and Beautiful Sorrows of Ava Lavender
Wydawnictwo: SQN Imaginatio
Liczba stron: 300

Cathy wydaje się posiadać życie idealne. Zresztą jej historia początkowo wygląda jak pierwsze minuty komedii romantycznej. Nadchodzi jednak moment, kiedy nad jej losem zaczynają pojawiać się ciemne chmury, które w krótkim czasie zamienią się w tornado, pozostawiające jej życie w zgliszczach. Wszystko zaczyna się od tego, że kobieta nie jest w stanie utrzymać ciąży, chociaż najbardziej na świecie pragnie właśnie dziecka. W momencie największego kryzysu, kiedy zamiast prawdziwej kobiety widzi w sobie tylko pusty przedmiot, na jej drodze pojawia się Arsen i przewraca wszystko do góry nogami. To, co wydaje się jednak proste i oczywiste, wcale takie nie jest, ale o tym musicie przekonać się już sami!

Autorce bardzo dobrze udało się ukazać, jak bywa okrutny los i że w prawdziwym życiu nic nie jest po prostu czarne albo białe. Czasami okoliczności są tak skomplikowane, że chociaż ktoś robi wiele strasznych i niewybaczalnych rzeczy, to nadal przecież pozostaje istotą ludzką, posiadającą w sobie o wiele więcej niż tylko tę mroczną stronę osobowości. Chociaż postaciom występującym w książce wiele brakowało do wzorowego postępowania, a szczególnie Arsen i Cathy w wielu momentach byli po prostu nie do zniesienia, to podczas zapoznawania się z całością powieści nie dało się im chociaż trochę nie współczuć. Bardzo spodobało mi się to, że Mia Asher ukazała tę historię z perspektywy różnych bohaterów, co jeszcze bardziej podkreślało dręczące ich dylematy.

Jak już wspomniała, główna bohaterka zdecydowanie nie należy do ideałów, a w pewnym momencie swojego życia całkowicie się pogubiła. Czasami ciężko jest obiektywnie ocenić niektóre sytuacje z perspektywy czytelnika i tak jest właśnie w tym wypadku. Kobieta w pewnym momencie zaczyna sama siebie nienawidzić, a jednak nie potrafi przerwać niesamowicie toksycznego romansu, w który się wplątała. Autorka postawiła przed bohaterami mnóstwo dylematów życiowych, a przede wszystkim tych o charakterze moralnym – i nie bała się ukazać mocno kontrowersyjnej odsłony człowieczeństwa. Z drugiej strony pokazała również, jak człowiek jest skomplikowany, a nie każde wielkie uczucie ma szansę i prawo mieć szczęśliwe zakończenie.

Nie polecam „Arsena” czytelniczkom o słabszych nerwach, które nie przepadają z wątkami erotycznymi, wulgarnością oraz przemocą, ponieważ tych elementów nie brakuje na stronach powieści. W moim odczuciu jest ich nawet trochę za dużo, ponieważ czasami odwracają uwagę od tego, co w całości historii jest najważniejsze, a niektóre sceny wydają się być wprowadzone przez autorkę na siłę. Z drugiej strony jednak zdaję sobie sprawę, że wiele osób sięgając po powieść w konwencji współczesnego romansu liczy właśnie na tego rodzaju „momenty” - myślę, że Ci czytelnicy nie powinni być zawiedzeni.

Chociaż „Arsen” wydaje się być po prostu skomplikowaną historią miłosną, to jednak daje też do myślenia. Ta powieść jest napisana w taki sposób, że mimo pewnych niedociągnięć czytelnik po prostu musi wiedzieć, co będzie dalej i jak się to wszystko skończy. Czy ostatecznie wzbudzi w nim pozytywne czy negatywne wrażenia zdaje się nie mieć takiego znaczenia jak to, że z pewnością nie pozostawi go obojętnym. Autorce udało się doskonale ukazać emocje osoby, która wplątuje się w romans i zapewniam Was – nie ma w tym nic, co człowiek chciałby mieć na sumieniu. Obawiam się jednak, że w prawdziwym życiu mogłoby być jedynie gorzej...

Czasami czytając powieść łatwo jest nam jednoznacznie wypowiedzieć się na temat postępowania bohaterów – zresztą z pewnością niejednokrotnie mieliście do czynienia z postacią, którą potępialiście i której postępowania nie potrafiliście w żaden sposób zrozumieć. Mia Asher przedstawia całą historię w taki sposób, że chociaż nie zgadzamy się z decyzjami i czynami bohaterów, to przeżywamy ich rozterki razem z nimi. „Arsen” jest jak niesamowicie emocjonalny rollercoaster. Do tego wszystkiego muszę dodać, że zakończenie jest naprawdę piękne i zaskakujące. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale nie sądzę, żeby się ktoś po niej tego spodziewał. Z pewnością nie jest to książka dla każdego i jako że jest to jednak odmiana romansu, to spodoba się raczej kobietom. Moim zdaniem warto chociaż spróbować sięgnąć po „Arsena” i spróbować przekonać się na własnej skórze, że nie wszystko jest tak proste, jak się czasami z boku wydaje.

Autor: Mia Asher
Tytuł: Arsen
Tytuł oryginału: Arsen: A Broken Love Story
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 450

Nadszedł dzień, w którym w wyniku wyniszczającej choroby zginęły nie tylko wszystkie dzieci, ale także dorośli. Powstał nowy świat – zamieszkany i rządzony przez nastolatków. Jak można się domyślić, każdy z nich stara się radzić sobie jak najlepiej, ale nie wszyscy tracąc grunt pod nogami potrafią się przystosować do nowej rzeczywistości. Zresztą nie jest to wcale łatwe, ponieważ w wielu młodych ludziach, którzy zostali pozbawieni czujnego oka dorosłych, pojawiają się błyskawicznie kiełkujące ziarna zła, prowokujące zachowania przekraczające granice człowieczeństwa. Do tego dochodzi świadomość, że w okolicach osiemnastych urodzin u nich również pojawią się objawy śmiertelnej choroby, więc wkrótce i tak umrą. Nie wszyscy jednak schodzą na złą drogę. Znajdują się młodzi ludzie, a wręcz całe ich społeczności, które próbują odzyskać jak najwięcej z tego, co straciły, albo takie, które próbują odbudować świat na nowych zasadach. Jefferson należy do jednej z bardziej cywilizowanych wspólnot, na której czele stoi jego starszy brat. Zbliżają się jednak urodziny Washa i wkrótce Jeff będzie musiał zastanowić się, co robić dalej, nie zostawiając członków klanu samym sobie...

„Młody świat” to pierwsza część dystopijnej serii autorstwa Chrisa Weitza, który jest znanym reżyserem. Już w zapowiedzi powieści pojawiła się informacja, że ma zostać ona zekranizowana, co dodatkowo zachęciło mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Poza tym lubię postapokaliptyczne książki dla młodzieży i chociaż temat ten nie jest już niczym nowym na rynku, to jak zapewne zdajecie sobie sprawę, najważniejsze jest dobre ujęcie tematu. Tego ostatniego nie można „Młodemu światowi” odebrać, ponieważ autor zadbał o odpowiedni klimat, w którym utrzymana została cała historia. Książka jest szczera, bezpośrednia i brutalna. Chociaż nie brakuje jej kilku słabszych stron, to z pewnością jest warta uwagi, jeżeli tylko interesuje Was podobna tematyka.

Bardzo spodobał mi się sposób prowadzenia fabuły, zwłaszcza że w książce występuje dwoje głównych narratorów, a dotyczące ich rozdziały pojawiają się naprzemiennie. Chrisowi Weitzowi bardzo dobrze udało się odpowiednio zróżnicować sposób prowadzenia narracji, bo chociaż rozdziały dotyczące każdego z bohaterów wyróżniają się graficznie dzięki zastosowaniu różnych fontów, to i bez tego zabiegu czytelnik bez problemu domyśliłby się kto jest kim po jego wypowiedziach i przemyśleniach. Nie dość, że bohaterowie pochodzą z różnych środowisk, są różnej płci, to jeszcze są zupełnie odmienni charakterologicznie.

Zdecydowanie nie chciałabym trafić do świata przedstawionego w powieści. Postapokaliptyczny Nowy Jork sprawia, że aż ciarki przechodzą po plecach, a najgorsze jest to, jak ta mroczna wizja autora brzmi bardzo wiarygodnie. Chociaż powieść jest skierowana przede wszystkim do młodzieży, to autor nie skąpi pełnych brutalności scen, nie waha się użyć przekleństwa i nie ma najmniejszego zamiaru zamiatać pod dywan niewygodnych tematów. Pisze wprost, niczego nie ukrywając i nie dbając o zachowanie delikatności. Świat po Apokalipsie (czy też Aposi, jak pieszczotliwie nazywa ją główna bohaterka) został przedstawiony bardzo obrazowo.

Oczywiście, że można by przyczepić się do pewnych niedociągnięć czy powtarzalności znanych już z innych powieści wątków i motywów, ale w moim odczuciu nie są one na tyle znaczące, żeby zepsuć odbiór całości (chociaż inni zaznajomieni z literaturą o podobnej tematyce lub bardziej wymagający czytelnicy mogą odczuć to trochę bardziej). W pewnym dość znaczącym dla fabuły momencie przeszkadzało mi trochę nagromadzenie zbiegów okoliczności, a tym, co najbardziej rzuciło mi się w oczy, jeżeli chodzi o wady jest to, że powieść wydaje się zbyt „filmowa”. Mam tu na myśli spłycenie pewnych opisów, zbytnie uproszczenie części dialogów i pójście na skróty przez autora w niektórych wątkach. O ile w filmie te zabiegi mogłyby pozostać niezauważone lub można by przymknąć na nie oko, o tyle w książce brakuje tego rozwinięcia i pogłębienia. Jednym z wyjątków jest przedstawienie dwójki głównych bohaterów, a przy okazji wspomnianych już narratorów powieści, których nie tylko mamy okazję bliżej poznać i zrozumieć, ale także spojrzeć na nich z innej perspektywy dzięki naprzemiennie występujących rozdziałach z ich narracją.

"Młody świat" to historia, którą ciężko mi polecić konkretnej grupie czytelników. Moim zdaniem, jeżeli po przeczytaniu powyżej opinii stwierdzicie, że książka Was zainteresowała, to po prostu po nią sięgnijcie - zwłaszcza ze względu na realizm przedstawionej w niej postapokaliptycznej rzeczywistości. W książce autor umieścił niejedno naprawdę trafne spostrzeżenia na temat współczesnego człowieka. Co więcej odarł go z tego, co wydaje mu się w danym momencie najważniejsze i kazał sobie radzić samemu z tym, co pozostało. Powieść jest w dużej części przerażająco realistyczna i momentami aż za łatwo jest sobie wyobrazić, że rozgrywające się w niej wydarzenia mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że wszystko to pozostanie jedynie na stronach książek i tylko w takiej postaci przyspieszy nam tętno. "Młody świat" to nie jest pozycja dla ludzi o słabych nerwach. Jak można się było spodziewać, powieść została zakończona w takim momencie, że nie pozostaje nic innego, jak po prostu czekać na kolejną część.

Cykl/Seria: Młody świat t. 1
Autor: Chris Weitz
Tytuł: Młody świat
Tytuł oryginału: The Young World
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 357

Księżniczka Morrighan, zwana przez bliskich Lia, w dniu swojego ślubu ucieka prawie spod samego ołtarza. Dziewczyna chce żyć po swojemu i odnaleźć prawdziwą miłość, a nie w wieku piętnastu lat wyjść za mąż z obowiązku i to jeszcze za człowieka z wrogiego rodu, którego nigdy wcześniej nie widziała na oczy. Wraz ze swoją przyjaciółką Pauline udaje się do niewielkiego miasteczka, gdzie zostaje kelnerką i postanawia wieść normalne życie z dala od okrutnej rzeczywistości wyższych sfer. Dziewczyna musi pozostać w ukryciu, ponieważ prawdopodobnie szuka jej pół królestwa, poza tym swoją ucieczką złamała sojusz z Dalbreck. Wbrew pewnym niedogodnościom Lia bardzo polubiła swoje nowe życie, zwłaszcza gdy pojawiło się w nim dwóch tajemniczych młodzieńców, z których jeden natychmiast skradł jej serce. W tym świecie jednak nikt nie jest tym, kim się wydaje, ponieważ każdy z bohaterów posiada własne i do tego niemałe tajemnice. Czy w takiej sytuacji cokolwiek może się potoczyć po myśli któregokolwiek z nich? Los nie raz udowadnia, że potrafi być niesamowicie przewrotny...

Na początku zacznę od tego, że szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tej książce czegoś trochę bardziej ambitnego. Po zapoznaniu się z nią nie mogę jednak narzekać, ponieważ powieść, mimo początkowo zawiedzionych oczekiwań, przypadła mi do gustu. „Fałszywy pocałunek” jest to romans YA rozgrywający się w świecie z pogranicza fantasy. Znaleźć można w nim znany już motyw trójkąta miłosnego, jednak mimo pewnego niedopracowania, o którym jeszcze wspomnę, wątek ten jest przedstawiony w bardzo oryginalny i interesujący sposób.

Księżniczka poznaje w tym samym czasie dwóch chłopców, jednak każdy z nich ukrywa się pod innym imieniem i profesją. Chociaż to Lia jest główną bohaterką i narratorką większej części powieści, to naprzemiennie pojawiają się w niej rozdziały ukazane z punktu widzenia całej trójki bohaterów. Dziewczyna nie ma pojęcia, kim tak naprawdę są jej nowi towarzysze, a jedyną przewagą czytelnika jest to, że zna prawdziwe tożsamości młodych mężczyzn. Jeden z nich to książę, przed ślubem z którym Lia uciekła, a drugi to jej potencjalny zabójca – jednak który jest który? Na poznanie odpowiedzi na to pytanie pozostaje poczekać czytelnikowi prawie do końca książki.

Zastanawiacie się, jak to możliwe, że nie wiadomo kto jest kim, skoro duża część rozdziałów widziana jest także oczami obu męskich bohaterów? Powiem Wam tylko, że autorka jest naprawdę sprytna i świetnie to rozegrała. Rozdziały zaczynają się nagłówkami „Kaden”, „Rafe”, „Książę” lub „Zabójca”. Widać, że obaj bohaterowie pałają uczuciem do księżniczki, lecz każdy z nich przeżywa rozterki, z których powodu musi przed nią ukrywać wiele rzeczy. Mary E. Pearson naprawdę udało się przedstawić to wszystko w taki sposób, aby nie można było mieć pewności co do ich prawdziwej tożsamości. Przez całą książkę można zgadywać i domyślać się kto jest kim, jednak autorka tak często wpuszcza czytelnika w przysłowiowe maliny, że do ostatecznego rozwiązania pod koniec powieści niczego nie może być pewnym.

Największym problemem wątku romantycznego jest to, że wszystko zaczyna się od miłości od pierwszego wejrzenia, która pojawia się właściwie znikąd i to między osobami, które wcale się nie znają. Oczywiście uczucie to od początku jest bardzo mocne, do mnie jednak nie przemówiły argumenty o tym, jaka ona jest piękna, a jej zachowanie tak różne od tego, jakiego spodziewali się po niej Kaden i Rafe. Szkoda, że autorka troszkę bardziej nie dopracowała początku tej znajomości, bo z pewnością uwiarygodniłoby to bohaterów i wzmocniło pozytywny odbiór całej książki przez czytelników.

Przyznaję, że nie polubiłam głównej bohaterki. Lia w moim odczuciu jest jak równia pochyła, która z jednej strony wykazuje się niesamowitą siłą i odwagą, a z drugiej nie wie, czego tak naprawdę chce. Do tego wbrew czyhającemu z każdej strony niebezpieczeństwu, bez żadnej refleksji rzuca się w romans z pierwszym lepszym przystojnym chłopakiem, na którego widok poczuła motyle w brzuchu. Zdecydowanie bardziej polubiłam jej momentami aż nazbyt naiwną, ale wierną i uroczą przyjaciółkę, czy nawet Kadena i Rafe’a, którzy też nie są pozbawieni wad czy chwilowego braku rozsądku, ale ukazana została złożoność ich sytuacji, przez co ich pobudki są lepiej uzasadnione.

”Fałszywy pocałunek” to nie tylko romans. Wokół trójki głównych bohaterów życie toczy się dalej swoim torem, a ich rzeczywistość przypomina znane nam średniowiecze. Spiski, walki pomiędzy królestwami, aranżowane małżeństwa, brutalna rzeczywistość wojowników i zabójców, wszelkiego rodzaju oszustwa, wszechobecna niesprawiedliwość, prawdziwa przyjaźń, skomplikowane relacje rodzinne – to część z wielu wątków pobocznych, które występują w powieści i zostały bardzo dobrze przedstawione. Szkoda, że nie zostały bardziej rozbudowane, jednak w dużym stopniu zostało to ograniczone przez główny wątek fabuły. Zważywszy na to, że już wiemy, kto jest księciem, a kto zabójcą, istnieje nadzieja, że w kolejnej części akcja zostanie rozbudowana.

Tak jak już wspomniałam, spodziewałam się czegoś innego, bardziej skomplikowanego i klimatycznego, osadzonego mocno w realiach fantasy. Chociaż akurat tego w „Fałszywym pocałunku” nie znalazłam, a powieści nie brakuje pewnych niedociągnięć i nie porusza nowego tematu, to pierwszy tom „Kronik Ocalałych” zdecydowanie jest warty uwagi, zwłaszcza ze względu na formę. Książka spodoba się wszystkim, którzy lubią romantyczne wątki rozgrywające się w wypełnionym elementami magii otoczeniu. Akcja może nie pędzi do przodu i przez większość czasu nie jest zbyt dynamiczna, a wątek tajemniczego daru księżniczki jest raczej drugoplanowy, jednak nie można powiedzieć, że w powieści brakuje emocji i wrażeń. Autorka zadbała, żeby nawet schematyczny wątek trójkąta miłosnego został ukazany w taki sposób, żeby intrygować. Zważywszy na końcówkę książki można spodziewać się, że w kolejnym tomie zmieni się środek ciężkości akcji, ponieważ główna zagadka tożsamości towarzyszy Lii została odkryta, więc teraz może skupić się na jej umiejętnościach i rozwoju akcji. Kiedy patrzy się na całość, nie mogło być inaczej - „Fałszywy pocałunek” kończy się zawieszeniem fabuły w kulminacyjnym momencie. Mimo że główny sekret został odkryty i nie wiadomo, jak to wpłynie na dalszy ciąg historii, to ja już czekam na drugi tom – po prostu chcę wiedzieć, w jakim kierunku pójdzie autorka, bo seria ma spory potencjał.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 1
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Fałszywy pocałunek
Tytuł oryginału: The Kiss of Deception
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 432

Clay to zwykły nastolatek, który tak naprawdę niczym specjalnym się nie wyróżnia - jest po prostu typem miłego chłopca z przedmieścia. Jego życie przestaje być jednak normalne w momencie, kiedy pewnego dnia znajduje na wycieraczce zaadresowane do niego pudełko po butach pełne kaset magnetofonowych. Pierwszą jego myślą jest, że ktoś postanowił mu zrobić niespodziankę. Niestety prawda jest zupełnie inna i mrozi krew w żyłach, bowiem na kasetach znajdują się nagrania przygotowane przez dziewczynę, która niedawno popełniła samobójstwo. Już na samym początku Hannah informuje, że jeżeli odsłuchuje się właśnie tę kasetę, to jest się jednym z trzynastu powodów, które doprowadziły do jej śmierci...

Kilka lat temu miałam już okazję zapoznać się z powieścią „13 powodów” i zrobiła na mnie wtedy spore wrażenie (więcej można znaleźć tutaj). Ostatnimi czasy zrobiło się głośno o serialu, który powstał na jej podstawie i kiedy otrzymałam możliwość przypomnienia sobie treści książki, z chęcią z niej skorzystałam. Czy moje wrażenia zmieniły się od ostatniego razu?

Sięgając ponownie po „13 powodów” pamiętałam ogólne wrażenie po pierwszym jej przeczytaniu, ogólny zarys fabuły oraz kilka bardziej szczegółowych wątków. Zdziwiłam się jednak, jak szybko i łatwo udało się zostać ponownie wciągniętą przez tę powieść. Tak jak główny bohater po prostu nie mogłam się oderwać od historii Hannah i czekałam na chwilę, kiedy dowiem się jak to wszystko się skończy. Owszem, może i styl autora nie jest wybitny, pewne wydarzenia są nieco naciągane, a podejście do świata głównej bohaterki co najmniej dziwne, jednak nie da się odmówić Asherowi, że jego powieść wciąga i zmusza do przemyśleń. Pewne jest to, że nie da się koło niej przejść obojętnie. Postawcie się na miejscu głównego bohatera – żyjecie z dnia na dzień, nikomu nie robicie krzywdy, aż tu pewnego dnia otrzymujecie kasetę od zmarłego znajomego i dowiadujecie się, że nieświadomie staliście się powodem, przez który się zabił. Podejrzewam, że zmieniłoby to życie już na zawsze. Clay posiada jednak jeszcze jeden problem – wbrew temu, co wydawało się dziewczynie, nie wszystkim była obojętna. Każdy człowiek na swój sposób postrzega świat i przez całe swoje życie niejednokrotnie się myli. Hannah czuła się odrzucona, Clay po prostu bał się postawić pierwszego zdecydowanego kroku, a każde z nich miało swoje racje - w końcu każdy kij ma dwa końce. W tym przypadku jednak garść niedomówień doprowadziła do tragedii, chociaż w przypadku osoby innej niż Hannah to samo zachowanie nie miałoby aż tak wielkiego znaczenia.

Interesującym efektem zastosowanym w książce jest wykorzystanie w niej symboli, które pojawiają się na odtwarzaczach. Mam tu na myśli przyciski takie jak Play czy Pauza, których grafiki dodatkowo pozwalają odróżnić narrację Claya od odsłuchiwanych przez niego nagrań Hannah. Niestety nie jestem pewna, czy ten element został wykorzystany w poprzednim wydaniu, chociaż wydaje mi się, że bym to zapamiętała. W środku nowej wersji książki znajduje się też szesnastostronicowa wkładka z fotosami z serialu.

„13 powodów” to książka opowiadająca o wydarzeniach, które nie powinny mieć miejsca. Niejednokrotnie podczas czytania przechodziły mnie ciarki na myśl, że podobna do jednej z opisanych sytuacji mogłaby mi się przytrafić. Z pewnością nie doprowadziłoby mnie to do myśli samobójczych, ale byłoby to trudne czy nawet traumatyczne przeżycie. Niestety na świecie żyje niejedna Hannah, a my sami nie zdajemy sobie sprawy, jak czasami ogromy wpływ nieświadomie wywieramy na innych. To książka przeznaczona dla młodzieży, jednak także dorośli powinni po nią sięgnąć, mimo że może wydawać im się trochę niedojrzała czy przerysowana. Najważniejszy jest jednak jej przekaz i moim zdaniem warto się na chwilę przy nim zatrzymać i przemyśleć kilka spraw, a nawet spróbować coś zmienić. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak serdecznie polecić Wam powieść „13 powodów” i obejrzeć w końcu serial Briana Yorkeya.

Autor: Jay Asher
Tytuł: 13 powodów
Tytuł oryginału: Thirteen Reasons Why
Wydawnictwo: Rebis
Liczba stron: 272

Alcatraz Smedry obchodzi właśnie swoje trzynaste urodziny. Kiedy próbuje przygotować dla swoich przybranych rodziców na obiad zwykłą zupkę błyskawiczną, kuchnia zamienia się w ruinę. Alcatraz posiada bowiem pewien niezwykły dar – umiejętność psucia, czegokolwiek tylko dotknie. W międzyczasie chłopiec otrzymuje tajemniczą przesyłkę i wszystko wskazuje na to, że została ona nadana przed trzynastoma laty przez prawdziwych rodziców Alcatraza. Jednak jak to jest możliwe, skoro w ciągu swojego krótkiego życia dzięki swoim anty-zdolnościom nastolatek mieszkał już u kilkunastu par zastępczych rodziców? Wkrótce jednak okaże się, że Al tak naprawdę nic o sobie nie wie, a wszystko, co do tej pory wydawało mu się być pewne, zostanie postawione pod znakiem zapytania. W otrzymanej przez niego paczce znajduje się około garści piasku, który niebawem zostaje skradziony, a chłopiec nieświadomie wplącze się w ogólnoświatowy spisek nikczemnych Bibliotekarzy...

Brandon Sanderson zabiera czytelnika w pełną przygód drogę w przerysowanym i niewiarygodnym świecie przedstawionym. Momentami książka wydaje się wręcz niedorzeczna, ale dzięki temu jest zabawna i charakterystyczna. Grupki głównych bohaterów nie da się nie polubić i przez cały czas dopinguje się im w ich poczynaniach. Mamy tutaj pakującego się nieustannie w kłopoty nastolatka, jego wojowniczą rówieśnicę, zwariowanego staruszka, nieprzeciętnych rozmiarów pociesznego antropologa i kontrastującego z nim pod względem wyglądu lingwistę. Większość tej grupy posiada dziwne dary, takie jak wspomniane psucie wszystkiego przez głównego bohatera czy wieczne spóźnianie się jego dziadka. Pojawia się pytanie, jak można takie antytalenty w ogóle nazwać darami, ale po przeczytaniu „Piasku Raszida” nie można już mieć co do tego wątpliwości. Do tego dochodzą przeciwnicy głównych bohaterów, czyli niebezpieczni Bibliotekarze, którzy cały czas knują, jak przejąć całkowitą władzę nad światem. Ta wciągająca historia zobrazowana jest przy tym bardzo ładnymi i dobrze uzupełniającymi tekst ilustracjami Hayley Lazo.

Już sam pomysł na książkę niezwykle mi się spodobał, ale sama twórczość Brandona Sandersona jeszcze bardziej! W tej powieści wiele się dzieje, momentami panuje w niej wręcz chaos, ale wszystko razem składa się na logiczną i przemyślaną całość. Autor nie skąpił wyobraźni i wykorzystał w „Piasku Raszida” naprawdę wiele pomysłów. Jednym z intrygujących rozwiązań są nieodłączne atrybuty głównych bohaterów, czyli magiczne okulary – a każda para posiada inne możliwości! Autor wprowadził również podział świata na dwie części – Ciszlandy (czyli świat, który znamy, a przy tym opanowany w dużym stopniu przez Bibliotekarzy) oraz Wolne Królestwa (o których pozwolę sobie nie zdradzać więcej informacji, aby nie psuć potencjalnym czytelnikom zabawy).

Serdecznie polecam tę historię – sama wprost nie mogłam się od niej oderwać! Brandon Sanderson napisał tę książkę w sposób, który naprawdę lubię – jest pełna humoru i absurdalnych wydarzeń. W „Publishers Weekly” porównano powieść Sandersona ze znanym z „Serii Niefortunnych Zdarzeń” Lemonym Snicketem i muszę przyznać, że podczas czytania też pojawiło mi się w głowie takie skojarzenie w odniesieniu do stylu obu autorów. Czytałam serię Snicketa wiele lat temu i bardzo mi się podobała, ale mimo to wydaje mi się, że „Piasek Raszida” jest jeszcze lepszy. Poza tym uwielbiam wątek związany z Bibliotekrzami i ich niecnymi planami, łącznie z aluzjami do ich zakulisowego panowania nas światem – po przeczytaniu tej książki już chyba nikt nie pomyśli o nich stereotypowo. „Piasek Raszida” to fantastyczna przygoda dla osoby w każdym wieku.

Cykl/Seria: Alcatraz kontra Bibliotekarze t. 1
Autor: Brandon Sanderson
Tytuł: Piasek Raszida
Tytuł oryginału: Alcatraz Versus the Evil Librarians
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 312

Dziewiętnastowieczny Nowy Jork. Josephine Montfort to przebywająca na pensji zamożna młoda dama, która już wkrótce ma zostać zaręczona z dziedzicem znamienitego rodu. Dziewczyna jest zafascynowana poruszającą kontrowersyjne tematy dziennikarką i sama próbuje pisać do szkolnej gazetki artykuły w podobnym stylu, jednak ich tematyka nie jest według ówczesnych standardów stosowna dla kobiety - zwłaszcza tak młodej. Nadchodzi dzień, kiedy świat Jo legnie w gruzach. Dziewczyna dowie się, że jej ojciec zginął podczas czyszczenia broni. Nastolatka nie może jednak w to uwierzyć, ponieważ był on doświadczonym strzelcem i nie było mowy, aby popełnił taki błąd. Kiedy Josephine wróci do domu i po kryjomu rozpocznie prywatne śledztwo, przekona się, że niektóre tajemnice są zamiatane pod naprawdę grube dywany, a prawda bywa niezwykle okrutna...

Dzięki powieści „Wielki Błękit” rozpoczynającej „Sagę Ognia i Wody” miałam już wcześniej możliwość zapoznania się z twórczością Jennifer Donnelly. Chociaż tamta powieść mi się podobała, to jednak „Płytkie groby” to zupełnie inna klasa - również jest to powieść dla młodzieży, jednak na zdecydowanie lepszym poziomie, dojrzalsza i bardziej dopracowana.

Autorce udało się utrzymać równowagę pomiędzy sztucznym życiem elit, a brutalnym światem ubogich. Bardzo dobrze wyszło jej również zobrazowanie ówczesnej obyczajowości, wszelkich konwenansów, ale też niesprawiedliwości. W prosty i przystępny sposób ukazała, że nie miało znaczenia, z której warstwy społecznej się pochodziło - zawsze było się z wielu stron ograniczonym, a wolność była towarem deficytowym, zwłaszcza dla kobiet.

Przez książkę przewija się cała paleta różnobarwnych postaci. Czasami łatwiej, a czasami trudniej jest zgadnąć, kto tu jest tym dobrym, a kto czarnym charakterem. W „Płytkich grobach” występują tacy bohaterowie, których można pokochać od pierwszego wejrzenia, ale też tacy, którzy od razu wzbudzają antypatię. Nie brakuje również odcieni szarości czy wyraźnie przerysowanych postaci, które potrafią rozśmieszyć i zdecydowanie dodają fabule kolorytu.

„Płytkie groby” nie są książką pozbawioną słabszych stron. Przykładowo trzeba przyznać, że chociaż autorka starała się wszelkimi sposobami ukryć przed domownikami eskapady głównej bohaterki, to i tak moim zdaniem wieczne przebywanie poza domem Jo było co najmniej podejrzane. Nawet w naszych czasach ciężko by było ukryć takie zachowanie przed troskliwym rodzicem czy bliskimi znajomymi przez tak długi czas. Poza tym, chociaż w trakcie powieści dużo się dzieje i nie brakuje zwrotów akcji, to jednak zakończeń wielu wątków można się dość szybko domyślić. W moim odczuciu nie zabiera to lekturze tak wiele, jakby się na pierwszy rzut oka wydawało (w końcu gatunek, jakim jest powieść detektywistyczna, której akcja rozgrywa się w XIX wieku zobowiązuje do większej tajemniczości), ponieważ „Płytkie groby” są napisane w taki sposób, że sam klimat pozwala się w niej zanurzyć bez reszty. Dużą część książki udało mi się przeczytać w komunikacji miejskiej i za każdym razem, kiedy dojeżdżałam na przystanek docelowy nie mogłam się pogodzić z odłożeniem lektury na później, a to dobrze o niej świadczy.

Podsumowując, „Płytkie groby” to moim zdaniem młodzieżówka detektywistyczna na bardzo dobrym poziomie. Cała historia i specyficzny nastrój, w jakim została utrzymana, zdecydowanie rekompensują drobne niedoskonałości. Mocną stroną książki jest też z pewnością jej tematyka, która na współczesnym rynku książek dla młodzieży jest niczym powiew świeżości. Młodziutka arystokratka poznaje młodego dziennikarza i razem, chociaż każde z nich dla własnych celów, postanawiają znaleźć wytłumaczenie śmierci ojca Josephine. Ich sprzymierzeńcami w trakcie śledztwa są między innymi nastoletnia złodziejka i asystent patologa sądowego. Im dalej brną, tym więcej tajemnic wychodzi na jaw, a przy okazji rozwiązywania zagadek trafiają między innymi na cmentarz czy do szpitala psychiatrycznego, nie mówiąc o tym, że nie brakuje im bezpośredniego kontaktu ze zwłokami. Moim zdaniem to wystarczające zapewnienie, że z „Płytkimi grobami” nie można się nudzić.

Autor: Jeniffer Donnelly
Tytuł: Płytkie groby
Tytuł oryginału: These Shallow Graves
Wydawnictwo: YA!
Liczba stron: 524

Okres przedświąteczny. Nowy Jork. Ogromna księgarnia. Czerwony notatnik. Dwoje nastolatków, którzy nie mają pojęcia o swoim istnieniu.

Tak właśnie zaczyna się historia Dasha i Lily. Chłopak nienawidzi świąt Bożego Narodzenia, a te zbliżają się ogromnymi krokami, w końcu jest już 21 grudnia. Właśnie wybrał się do swojej ulubionej księgarni Strand i podszedł do regału z pozycjami ulubionego autora, gdzie między książkami ujrzał coś, czego z pewnością się nie spodziewał – tajemniczy czerwony notatnik. Jak mógłby się nie skusić i do niego nie zajrzeć? Z zaskoczeniem odkrywa, że specjalnie odłożyła go tam nastoletnia dziewczyna, która zostawiła w nim wskazówki do oryginalnego zadania. Przekorny Dash postanawia podjąć zawarte w notesie wyzwanie. Do czego go to doprowadzi? [...] Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Myślnik
Autor: Rachel Cohn, David Levithan
Tytuł: Księga Wyzwań Dasha i Lily
Tytuł oryginału: Dash & Lily's Book of Dares
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 312

Tella Holloway wydaje się przeciętną amerykańską szesnastolatką, jednak to tylko pozory... Jej starszy brat jest śmiertelnie chory, a lekarze nie potrafią postawić diagnozy. Rodzice Telli i Cody'ego postanawiają dla dobra syna przeprowadzić się z tętniącego życiem Bostonu na całkowite odludzie. Chociaż dziewczyna bardzo kocha brata, trudno jej się pogodzić z niedostatkiem wygód, a przede wszystkim brakiem kontaktu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia znajduje w swoim pokoju tajemniczy elektroniczny przedmiot, wydaje jej się, że los się do niej uśmiechnął [...]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Ogień i Woda
Autor: Victoria Scott
Tytuł: Ogień i woda
Tytuł oryginału: Fire & Flood
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 368

Z Gawaldonu co cztery lata w jedenastą noc jedenastego miesiąca ginie dwoje dzieci, które mają co najmniej dwanaście lat. Jedno zawsze zapiera dech swoją urodą i zachwyca dobrocią, a drugie jest (łagodnie mówiąc) niezbyt ładnym dziwadłem. Dzieci, które są swoimi przeciwieństwami, porywane są przez Dyrektora Akademii Dobra i Zła. Jedno z nich uczy się Dobra, a drugie Zła, aby po ukończeniu szkoły trafić do baśni. Jednak tego roku coś poszło nie tak... Zabrane zostają dwie przyjaciółki: piękna i wychowana jak księżniczka Sofia oraz mieszkająca na cmentarzu, wycofana Agata. Problem polega na tym, że to Sofia trafia do Akademii Zła, a Agata do Akademii Dobra. Jedna z nich pragnie trafić do właściwej szkoły, a druga wrócić do domu. Czy uda im się spełnić marzenia? I czy w tym przypadku pomyłka ma w ogóle rację bytu? A może to próba? W końcu w baśniach nic nie dzieje się bez przyczyny...

"W PRASTAREJ PUSZCZY TRWA
AKADEMIA DOBRA I ZŁA.
BLIŹNIACZE WIEŻE JAK DWIE GŁOWY,
JEDNA DLA SZLACHETNYCH,
DRUGA DLA PODŁYCH.
UCIECZKA Z NIEJ NIEMOŻLIWA.
JEDYNA DROGA WYJŚCIA
W BAŚNI SIĘ UKRYWA"*.

Nie będę ukrywać, że "Akademia Dobra i Zła" już na samym początku mnie OCZAROWAŁA. Co najważniejsze, wrażenie to utrzymało się aż do ostatniej strony, po której przeczytaniu pomyślałam: "Ale jak to? To już?! Ta część nie mogła się tak skończyć - chcę natychmiast wiedzieć, co będzie dalej!". Cieszę się jedynie z tego, że sięgnęłam po nią dopiero teraz, kiedy drugi tom jest już na rynku, a trzeci i (przynajmniej prawdopodobnie) ostatni pojawi się na początku roku, inaczej oczekiwanie byłoby torturą.

Powieść jest pełna uroku, specyficznego humoru, magii, walki dobra ze złem - a to dopiero początek! Wiele rzeczy, zwłaszcza stereotypów, jest w niej jeszcze bardziej wyolbrzymionych. Autor czerpie pełnymi garściami nie tylko z klasycznych baśni, ale także współczesnej literatury dziecięcej i młodzieżowej. W publikacji niejednokrotnie dopatrzyłam się nawiązań do Harry'ego Potter'a (zwłaszcza jeżeli chodzi o funkcjonowanie Akademii). Myślę, że "Akademia Dobra i Zła" spodobałaby się też fanom serii "Baśniobór". Oczywiście autorowi nie brakuje wyobraźni, a wszelkie nawiązania do innych dzieł są celowe - Soman Chainani stworzył coś zupełnie nowego, a wszystkie aluzje i wskazówki dodają tylko jego powieści wyjątkowości.

Do "Akademii Dobra i Zła" oprócz opisu przyciągnęła mnie także okładka. To połączenie przeciwieństw - jasnej i ciemnej strony, a wszystko utrzymane w bajkowej konwencji. Jest wspaniała! Dodam, że na początku każdego rozdziału znajdują się cudowne szkice (nie wspominając już o rysunku Akademii, który znajduje się na początku książki), które dodatkowo pomagają wczuć się w atmosferę panującą w książce. Wbrew pozorom nie jest to powieść dla młodszej młodzieży, chociaż jej także się spodoba. Wiele z poruszonych w "Akademii Dobra i Zła" zagadnień można zrozumieć dopiero w pewnym wieku. Jest to nie tylko wielowątkowa, ale także wielowarstwowa historia.

W "Akademii Dobra i Zła" akcja zdecydowanie nie stoi w miejscu. Ciągle coś się dzieje, z każdą stroną pojawiają się jakieś nowości, a bohaterki co i rusz wpadają w nowe tarapaty. Czytelnik cały czas zastanawia się, co z tego wszystkiego wyniknie. Narracja jest trzecioosobowa. Spodobało mi się rozwiązanie polegające na naprzemiennym ukazywaniu tego, co przydarza się jednej albo drugiej dziewczynce, zwłaszcza że są od siebie tak różne. Między innymi dzięki tym dwóm bohaterkom Soman Chainani pokazuje, że nie tak łatwo odróżnić dobro od zła, ponieważ nic tak naprawdę nie jest czarno-białe.

"Akademia Dobra i Zła" to zdecydowanie moje klimaty. Trochę starego, trochę nowego, a co najważniejsze - wylewająca się z każdej strony baśniowość! Autorowi udało się przelać swoją miłość do baśni na papier, a ja wprost nie mogłam się od tej książki oderwać. Oczywiście, można by doszukiwać się wad (przykładowo w wielu momentach powieść jest przewidywalna), ale po co? Zresztą większość baśni jest prosta i przewidywalna, a ludzie (włączając mnie) i tak je kochają. Dla mnie najważniejsze jest to, że świetnie się przy niej bawiłam, czytałam z zapartym tchem, nieraz śmiałam się sama do siebie (autor przerysowuje postacie do granic absurdu), przewracałam kartkę za kartką bez zwracania uwagi na płynący gdzieś obok czas i kibicowałam bohaterom, przeżywając przygody razem z nimi. Moim zdaniem to właśnie jest najlepsza rekomendacja.

Cykl/Seria: Akademia Dobra i Zła t. 1
Autor: Soman Chainani
Tytuł: Akademia Dobra i Zła
Tytuł oryginału: The School for Good and Evil
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 496

*Chainani S.: Akademia Dobra i Zła. Warszawa 2015.

Jest Halloween, a Cole uczęszcza już do szóstej klasy, uznał więc, że nadeszła pora na coś więcej niż zbieranie cukierków. Chłopiec słyszał, że w okolicy zamieszkał mężczyzna, który przygotowywał efekty specjalne w Hollywood. Stworzona przez niego uliczka strachu robi podobno niezwykłe wrażenie, więc Cole postanawia zwiedzić ją wraz z przyjaciółmi. Żadne z nich nie spodziewa się jednak tego, co się wydarzy. Przyjaciele chłopca zostaną porwani, a on sam podąży im na ratunek. Dzieci trafią do niezwykłej krainy, na którą składa się Pięć Królestw. Chcąc ratować Daltona i Jennę, Cole wpadnie w ogromne tarapaty i przeżyje niejedną przygodę, na swojej drodze spotka także niezwykłych sprzymierzeńców…

"Łupieżcy niebios" to pierwsza powieść Brandona Mulla, jaką miałam przyjemność przeczytać, jednak już teraz mogę zapewnić, że nie będzie ostatnia*. Słyszałam wcześniej wiele pochlebnych opinii o jego książkach, szczególnie o serii „Baśniobór”, ale nie miałam okazji się z nimi zapoznać. Na początku zastanawiałam się, czy "Łupieżcy niebios" to historia dla mnie. Bardzo lubię powieści dla dzieci i młodzieży, ale opis tej, jakkolwiek interesujący, brzmiał znajomo – chłopiec, który musi uratować tajemniczą krainę? Przecież to już było nie raz. Tytuł, chociaż intrygujący, zbytnio kojarzył mi się z podniebnymi piratami, a okładka (ilustrująca fragment treści), mimo że przyjemna dla oka, wydała mi się dziwna. Moje obawy okazały się jednak nieuzasadnione, bo to powieść zdecydowanie wyjątkowa i warta uwagi!

Owszem, głównym bohaterem jest chłopiec, który ma do wykonania ważne i niebezpieczne zadanie (nawet niejedno). "Łupieżców niebios" także można luźno powiązać z wizją podbijających przestworza piratów. Jednak to dopiero początek. Odnoszę wrażenie, że Brandon Mull ma niczym nieograniczoną wyobraźnię. Autor sam podkreślił w nocie do czytelników, że w "Łupieżcach niebios" opisał dopiero jedno z Pięciu Królestw, a każde z nich jest inne. Zresztą wrzuca czytelnika na głęboką wodę i nie pozwala mu się nudzić, ponieważ od samego początku akcja wartko się rozwija, a do tego w każdym rozdziale Mull serwuje kolejne niespodzianki, zagadki, nowości, wyjaśnienia… Długo można by wymieniać, ale uwierz mi na słowo, że potrafi zaskoczyć!

Kolejną zaletą Brandona Mulla jest umiejętność tworzenia wyrazistych bohaterów o różnorodnych osobowościach. Szczerze powiedziawszy, miałabym problem ze wskazaniem ulubionej postaci, ponieważ jest ich niemało, a wiele z nich naprawdę polubiłam. Wracając jeszcze do wyobraźni autora – stworzył on świat, w którym zadbał o każdy szczegół. Podział Obrzeży jest wyraźny, pojawiają się oryginalne stworzenia i przedmioty, a każdym królestwem rządzą inne prawa. Mull ukazuje także magię; ona również nie istnieje „tak po prostu”, tylko funkcjonuje według określonych reguł. Oczywiście nie wszystko zostało jeszcze wyjaśnione, a zakończenie pozostawia bez odpowiedzi wiele pytań, ale to powieść naprawdę rozbudowana oraz wielowątkowa i jestem pewna, że w kolejnych częściach wszystkie zagadki zostaną rozwikłane. Momentami fabuła może wydawać się zagmatwana, jednak warto czytać dalej i powoli odkrywać kolejne fragmenty układanki.

Już nie mogę się doczekać dalszego ciągu przygód Cole’a i jego przyjaciół, bo to jedna z tych opowieści, na których kontynuację czeka się z niecierpliwością. Pociesza mnie jedynie fakt, że mogę w międzyczasie zapoznać się z innymi powieściami Brandona Mulla, mam nadzieję, że równie fascynującymi. Chociaż "Łupieżcy niebios" skierowani są do grupy młodszych nastolatków, jestem pewna, że wielu starszych czytelników znajdzie tu coś dla siebie – szczególnie ci, którzy lubią pełną przygód fantasy. Połączenie baśniowości/elementów baśniowych oraz balansowania na granicy jawy i snu dało niesamowity efekt. W książce nie brakuje też humoru, dzięki czemu czyta się ją z jeszcze większą przyjemnością. Nie jest to historia o niczym, tylko przemyślana opowieść, w której pomiędzy wierszami autor przemycił kilka uniwersalnych prawd i morałów tak, by były przystępne dla młodych czytelników. I Ty wyrusz do świata wyobraźni po niezwykłą przygodę!

Cykl/Seria: Pięć Królestw t. 1
Autor: Brandon Mull
Tytuł: Łupieżcy niebios
Tytuł oryginału: Sky Raiders
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 440

*Na blogu jako pierwsza pojawiła się opinia do "Baśnioboru", jednak "Łupieżcy niebios" w rzeczywistości były pierwszą książką autorstwa Brandona Mulla, którą przeczytałam. Pierwotnie powyższy tekst został opublikowany w serwisie Ravelo.pl [klik].