Austria, 1279 rok. Jaksa i Lambert przybywają na turniej rycerski odbywający się na zamku Rappottenstein i chociaż początkowo wydaje się to być wydarzenie podobne wielu innym, to z czasem zaczynają zachodzić coraz bardziej niepokojące okoliczności towarzyszące. Gdyby tego było mało, w okolicy dochodzi do brutalnych ataków, a w miejscach zbrodni zawsze pojawiają się wyryte na drzewach słowa. Pośród ludności zamieszkującej te tereny zaczynają w związku z tym krążyć legendy o Titivillusie, demonie słów. Czy bohaterom uda się udaremnić spisek? I czy mają szansę wygrać potyczkę z diabolicznym mordercą?

Na samym początku muszę zaznaczyć, że chociaż „Czarcie słowa” są drugą częścią serii, to można ją równie dobrze potraktować jako osobną powieść, ponieważ wszystkie nowe wątki w książce rozpoczynają się i zostają zakończone w tym samym tomie. Dzięki Grzegorzowi Wielgusowi czytelnicy mają okazję po raz kolejny przenieść się do średniowiecza wraz z Jaksą Gryfitą, Lambertem z Myślenic oraz inkwizytorem, bratem Gotfrydem. Tym razem bohaterowie wyruszyli na poszukiwanie przygód poza granice Polski i również tam postanowili nieźle namieszać. Z tą trójką nie można się nudzić!

Już podczas recenzowania „Pękniętej korony”, czyli pierwszej części serii, zwróciłam uwagę na to, jak dobrze autorowi udaje się stosować stylizację językową oraz jak realistycznie oddaje on specyficzny klimat ówczesnych czasów. Jego książki są pełne przygód i intryg, sięga również po folklor średniowiecznych europejczyków, co jest dodatkowym smaczkiem. Ogromną zaletą dla mnie jest również specyficzny „męski” humor, który pojawia się zwłaszcza w dialogach, dodatkowo podkreślając relacje występujące pomiędzy bohaterami. Jeżeli już mowa o pojawiających się w książce postaciach, to może i ich sylwetki nie są szczegółowo przybliżone, a jednak są wyraziste i nie brakuje im charakteru.

„Czarcie słowa” to bardzo dobra książka przygodowa, zwłaszcza dla wielbicieli powieści historycznych. Ta historia wyróżnia się pod wieloma względami, zwłaszcza spośród polskiej współczesnej literatury tego typu i jest zdecydowanie warta uwagi. Nie wszyscy poszukują literatury ambitnej z górnej półki, a w moim odczuciu jest to porządne czytadło, które przede wszystkim spodoba się czytelnikom płci męskiej (ale nie tylko!). Chociaż przygody bohaterów nie są oparte na prawdziwych postaciach, to okoliczności wydają się bardzo realne i przemawiają do wyobraźni. Jeżeli macie ochotę na chwilę przenieść się w czasie, wziąć udział w pojedynkach rycerskich, rozwikłać kilka zagadek i przeżyć niejedną awanturniczą przygodę, to nie zastanawiajcie się, tylko sięgnijcie po „Czarcie słowa”! Jeżeli podobała Wam się „Pęknięta korona”, to tym bardziej nie macie się nad czym zastanawiać – ja cieszę się, że miałam okazję wrócić do tego świata i mam nadzieję, że jeszcze mi się to uda.

Cykl/Seria: Brat Gotfryd T. 2
Autor: Grzegorz Wielgus
Tytuł: Czarcie słowa
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 365

Pełnia średniowiecza, Kraków i okolice - w tych oto okolicznościach pewnego dnia do pełniącego rolę inkwizytora brata Gotfryda zgłasza się Jaksa. Mężczyzna odnalazł w rzece bardzo okaleczone, a tym samym trudne do identyfikacji zwłoki. Rozpoczyna się poszukiwanie tożsamości ofiary oraz winnego zbrodni. Z czasem sprawa wydaje się coraz bardziej gmatwać, gdyż nie wiadomo, czy bohaterowie poszukują człowieka czy potwora rodem z sennych koszmarów. Rycerz Jaksa i jego przyboczni biorą sobie za punkt honoru rozwikłanie tajemnicy i doprowadzenie tej sprawy do końca. W międzyczasie na bohaterów czeka niejedna przygoda i niespodzianka. Okazuje się bowiem, że wspomniany trup może i był pierwszym, ale nie ostatnim...

Nie jest łatwo umieścić „Pękniętej korony” w jednej kategorii. W moim odczuciu jest to powieść przygodowa z elementami kryminału, która ze względu na czas akcji i sposób stylizacji języka posiada niezwykły, wyróżniający ją na tle innych powieści współczesnych klimat. Bardzo przypadł mi do gustu sposób wykorzystania przez autora ludowych wierzeń i średniowiecznej przesądności – od razu widać, że duża część postaci występujących w książce wierzy w istnienie demonicznych sił, które tylko czekają na odpowiedni moment, aby zaatakować.

Styl i poczucie humoru autora sprawiają, że jest to książka, która spodoba się przede wszystkim mężczyznom, ale nie tylko im. Przyznam, że autorowi udało się wciągnąć mnie w wir historii, chociaż momentami musiałam się mocno skupić, aby nie pogubić się pośród mnogości bohaterów o specyficznych przydomkach. Chociaż to jedna z najmniejszych objętościowo powieści, które przeczytałam w ostatnim czasie, to zdecydowanie nie odczułam w niej braku treści czy akcji. Grzegorz Wielgus sprawnie operuje słowem, dzięki czemu potrafi zabrać czytelnika do stworzonego przez siebie świata. Spodobało mi się również to, że wszyscy bohaterowie są pełnowymiarowi i posiadają charakter, nawet jeżeli niektórzy z nich pojawiają się tylko na chwilę. Czasami może wydawać się, że opisy postaci są zbyt krótkie, czy ich losy są niedoprowadzone do końca. Moim zdaniem jest to jednak zabieg celowy, który dodaje bohaterom tajemniczości, a jednocześnie nadaje im wystarczającej wyrazistości, aby przyciągnęli uwagę czytelnika.

Fascynuje mnie okres średniowiecza, jednak nie jestem w stanie ocenić, na ile autorowi rzeczywiście udało się wiarygodnie przedstawić pewne aspekty i jak dokładnie oddał ówczesne realia. Na tyle, na ile pozwala mi moja orientacja w temacie, odnoszę wrażenie, że Grzegorz Wielgus uchwycił wiele z cech tego okresu, które najbardziej intrygują czytelników powieści historycznych. W „Pękniętej koronie” nie zabrakło pojedynków i bitew, swoje miejsce znalazły też między innymi wątki polityczne. Sam sposób stylizacji języka i prowadzenia fabuły pozwala na moment zagłębić się w innym świecie - epoce, której nie będziemy już mieli okazji poznać z autopsji. Autorowi daję również ogromnego plusa za to, że akcję umieścił w polskich realiach.

„Pęknięta korona” jest to pierwsza powieść Grzegorza Wielgus, którą przeczytałam, jednak jeżeli będę miała jeszcze kiedyś taką okazję, to z chęcią sięgnę po inne tytuły jego autorstwa. Chociaż książka wydaje się mieć zamknięte zakończenie, to mam cichą nadzieję, że doczekamy się kontynuacji przygód bohaterów, w innych, ale równie interesujących okolicznościach. Może i nie jest to historia, którą czytałam od deski do deski z zapartym tchem i można byłoby poprawić w niej kilka drobnych elementów, jednak nie zmienia to faktu, że bardzo przyjemnie spędziłam z nią czas i zapewniła mi rozrywkę na kilka godzin. Tak jak już wspomniałam, powieść polecam zwłaszcza mężczyznom oraz kobietom, które lubią literaturę przygodową tego typu.

Autor: Grzegorz Wielgus
Tytuł: Pęknięta korona
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 240

Młoda archeolożka Joan Seabrook postanawia wreszcie wziąć życie we własne ręce i wyrusza wraz z narzeczonym do Omanu, aby spełnić swoje marzenie. Podczas pobytu w Maskacie ma okazję poznać osobiście swoją idolkę, jednak nie ma pojęcia, że dzięki temu spotkaniu rozpocznie się przygoda jej życia. Wydawało jej się, że po wyprawie do Azji jej życie wkroczy na dawno zaplanowaną ścieżkę, jednak pustynia zmienia ludzi, a obcy kraj potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Chociaż Joan od dziecka była zafascynowana Arabią, to z pewnością w najśmielszych wizjach przyszłości nie spodziewała się tego, co ją spotka. Po zbliżeniu się do znanej podróżniczki i pionierki, Joan zostanie wmanipulowana w osobiste sprawy Maud, które narażą ją na niebezpieczeństwo. Wszystkie działania obu bohaterek oraz narastające od lat sekrety złożą się na pełną wrażeń historię z emocjonującym zakończeniem.

Powieść “Angielka” posiada tak naprawdę dwie główne bohaterki, których losy splatają się ze sobą w zaskakujący sposób (szkoda, że w związku z tym tytuł nie został ujęty w liczbie mnogiej). W książce naprzemiennie pojawiają się rozdziały, w których główną rolę odgrywają Joan (w częściach rozgrywających się we współczesności bohaterek, czyli w 1958 roku) i Maud (w częściach skupiających się na czasach jej młodości). Większość wątków książki skoncentrowana jest na Joan, dzięki czemu czytelnik na bieżąco może śledzić wydarzenia z perspektywy jej losów. W przypadku Maud wygląda to trochę inaczej, ponieważ o ile jej przeszłość (która staje się osią akcji), jest dość szczegółowo i stopniowo ukazywana, o tyle o jej obecnych działaniach i planach wiemy tyle, ile dowiaduje się na ten temat z rozdziałów o Joan. Jest to interesujące rozwiązanie, bowiem cały czas wokół treści krąży aura tajemnicy i niepewności, a chociaż można się pewnych rzeczy domyślić, to jednak autorka odsłania wszystkie karty dopiero na końcu książki. Pytań i niedopowiedzeń przez całą historię nie brakuje, co dodatkowo motywuje czytelnika do zapoznawania się z kolejnymi stronami.

Zderzenie się z prawdziwym obliczem mistrza czy podziwianej osoby bywa bolesne - bo ile tak naprawdę wiemy o ludziach, których dokonaniami zachwycamy się na odległość, a obraz ich postaci znamy tylko z książek, czasopism czy telewizji? Joan przekonuje się o tym na własnej skórze i nie jest to dla niej łatwe doświadczenie.

Autorka porusza w „Angielce” wiele często niełatwych tematów. Oprócz standardowych wątków obyczajowym, Katherine Webb porusza także tematykę podróżowania i życia na pustyni czy wojny partyzanckiej, ale nie tylko. W tej powieści nie zabraknie różnorodności, a opisy okolic Omanu są bardzo realistyczne i fascynujące - chociaż osobiście zdecydowanie nie udałabym się w tamte rejony!

Jeżeli mieliście już styczność z twórczością Katherine Webb i polubiliście jej styl, to ta powieść rówież powinna się Wam spodobać, bo jest podobna do swoich poprzedniczek. Największą różnicą jest to, że akcja “Angielki” rozgrywa się w egzotycznym Omanie i w dużej części akcja zostaje przeniesiona na pustynię czy tereny niedostępnych dla przeciętnego człowieka, przez co poruszane problemy są troszkę inne niż te znane z “Dziedzictwa” czy “Ech pamięci”. Nie brakuje jednak w książce rodzinnych tajemnic i dramatów, a na większość rozwiązań przyjdzie poczekać do samego końca lektury.

Osobiście lubię powieści Katherine Webb. Posiadają one specyficzny klimat, który utrzymuje się jeszcze chwilę po skończeniu lektury. Może i nie są to książki z wyższej półki czy też historie pozbawione wad, ale pozwalają wczuć się w treść oraz przeżycia bohaterów i razem z nimi poszukiwać odpowiedzi na pytania. Chociaż moją dotychczas ulubioną powieścią tej autorki są “Echa pamięci”, to “Angielka” nie odbiega od niej w znaczącym stopniu poziomem. Na początku miałam problem z wciągnięciem się w akcję, jednak z czasem się to zmieniło i od pewnego momentu z każdą kolejną stroną było już coraz lepiej. “Angielka” to tak naprawdę opowieść o silnych, niezależnych kobietach, które posiadają ogromne marzenia i decydują same o sobie. Jeżeli macie ochotę na wakacyjną lekturę, w której nie brakuje upalnych ustroni, intryg i przygód, to sięgnijcie po tę historię!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Angielka
Tytuł oryginału: The English Girl
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 480

Dziewiętnastowieczny Nowy Jork. Josephine Montfort to przebywająca na pensji zamożna młoda dama, która już wkrótce ma zostać zaręczona z dziedzicem znamienitego rodu. Dziewczyna jest zafascynowana poruszającą kontrowersyjne tematy dziennikarką i sama próbuje pisać do szkolnej gazetki artykuły w podobnym stylu, jednak ich tematyka nie jest według ówczesnych standardów stosowna dla kobiety - zwłaszcza tak młodej. Nadchodzi dzień, kiedy świat Jo legnie w gruzach. Dziewczyna dowie się, że jej ojciec zginął podczas czyszczenia broni. Nastolatka nie może jednak w to uwierzyć, ponieważ był on doświadczonym strzelcem i nie było mowy, aby popełnił taki błąd. Kiedy Josephine wróci do domu i po kryjomu rozpocznie prywatne śledztwo, przekona się, że niektóre tajemnice są zamiatane pod naprawdę grube dywany, a prawda bywa niezwykle okrutna...

Dzięki powieści „Wielki Błękit” rozpoczynającej „Sagę Ognia i Wody” miałam już wcześniej możliwość zapoznania się z twórczością Jennifer Donnelly. Chociaż tamta powieść mi się podobała, to jednak „Płytkie groby” to zupełnie inna klasa - również jest to powieść dla młodzieży, jednak na zdecydowanie lepszym poziomie, dojrzalsza i bardziej dopracowana.

Autorce udało się utrzymać równowagę pomiędzy sztucznym życiem elit, a brutalnym światem ubogich. Bardzo dobrze wyszło jej również zobrazowanie ówczesnej obyczajowości, wszelkich konwenansów, ale też niesprawiedliwości. W prosty i przystępny sposób ukazała, że nie miało znaczenia, z której warstwy społecznej się pochodziło - zawsze było się z wielu stron ograniczonym, a wolność była towarem deficytowym, zwłaszcza dla kobiet.

Przez książkę przewija się cała paleta różnobarwnych postaci. Czasami łatwiej, a czasami trudniej jest zgadnąć, kto tu jest tym dobrym, a kto czarnym charakterem. W „Płytkich grobach” występują tacy bohaterowie, których można pokochać od pierwszego wejrzenia, ale też tacy, którzy od razu wzbudzają antypatię. Nie brakuje również odcieni szarości czy wyraźnie przerysowanych postaci, które potrafią rozśmieszyć i zdecydowanie dodają fabule kolorytu.

„Płytkie groby” nie są książką pozbawioną słabszych stron. Przykładowo trzeba przyznać, że chociaż autorka starała się wszelkimi sposobami ukryć przed domownikami eskapady głównej bohaterki, to i tak moim zdaniem wieczne przebywanie poza domem Jo było co najmniej podejrzane. Nawet w naszych czasach ciężko by było ukryć takie zachowanie przed troskliwym rodzicem czy bliskimi znajomymi przez tak długi czas. Poza tym, chociaż w trakcie powieści dużo się dzieje i nie brakuje zwrotów akcji, to jednak zakończeń wielu wątków można się dość szybko domyślić. W moim odczuciu nie zabiera to lekturze tak wiele, jakby się na pierwszy rzut oka wydawało (w końcu gatunek, jakim jest powieść detektywistyczna, której akcja rozgrywa się w XIX wieku zobowiązuje do większej tajemniczości), ponieważ „Płytkie groby” są napisane w taki sposób, że sam klimat pozwala się w niej zanurzyć bez reszty. Dużą część książki udało mi się przeczytać w komunikacji miejskiej i za każdym razem, kiedy dojeżdżałam na przystanek docelowy nie mogłam się pogodzić z odłożeniem lektury na później, a to dobrze o niej świadczy.

Podsumowując, „Płytkie groby” to moim zdaniem młodzieżówka detektywistyczna na bardzo dobrym poziomie. Cała historia i specyficzny nastrój, w jakim została utrzymana, zdecydowanie rekompensują drobne niedoskonałości. Mocną stroną książki jest też z pewnością jej tematyka, która na współczesnym rynku książek dla młodzieży jest niczym powiew świeżości. Młodziutka arystokratka poznaje młodego dziennikarza i razem, chociaż każde z nich dla własnych celów, postanawiają znaleźć wytłumaczenie śmierci ojca Josephine. Ich sprzymierzeńcami w trakcie śledztwa są między innymi nastoletnia złodziejka i asystent patologa sądowego. Im dalej brną, tym więcej tajemnic wychodzi na jaw, a przy okazji rozwiązywania zagadek trafiają między innymi na cmentarz czy do szpitala psychiatrycznego, nie mówiąc o tym, że nie brakuje im bezpośredniego kontaktu ze zwłokami. Moim zdaniem to wystarczające zapewnienie, że z „Płytkimi grobami” nie można się nudzić.

Autor: Jeniffer Donnelly
Tytuł: Płytkie groby
Tytuł oryginału: These Shallow Graves
Wydawnictwo: YA!
Liczba stron: 524

Ross Poldark po wojnie w Ameryce powraca do rodzinnej Kornwalii. To, co zastaje na miejscu, budzi w nim gniew i rozczarowanie. Jego ojciec zmarł zaledwie kilka miesięcy wcześniej, a służący zdążyli już doprowadzić dom na skraj ruiny. Najbliższa rodzina podczas spotkania zachowuje się, jakby zobaczyła ducha, ponieważ wszyscy myśleli, że już nie żyje. Gdyby tego było mało, Ross dowiaduje się, że dziewczyna, którą miał zamiar poślubić i myśli o której pomogły mu przetrwać wojnę, właśnie zaręczyła się z jego najbliższym kuzynem. Rossowi nie jest łatwo, ale postanawia doprowadzić swój majątek (a przy tym swoje życie) do porządku. Nie ma nawet pojęcia ile niespodzianek i przeszkód los postanowił postawić na jego drodze...

Rossowi nie brakuje hartu ducha i potrafi stawiać na swoim. Nie boi się łamać zasad, kiedy uznaje je za niesprawiedliwe, a z czasem okazuje się, że także panujące w jego czasach normy społeczne są dla niego za ciasne. Przy tym młody Poldark posiada ogromne serce i jest pełen empatii. Dzięki temperamentowi, który nadał bohaterowi autor, nie sposób się przy tej książce nudzić. Ross jednak nie jest jedyną złożoną postacią, a ponieważ bohaterowie są bardzo różnorodni, podczas lektury w czytelniku budzą się wszelkie emocje - złość, smutek, radość, współczucie, ekscytacja czy wzruszenie to dopiero początek listy. Chociaż to Ross jest głównym bohaterem, to w powieści poznajemy losy także innych postaci, a kilku z nich po prostu nie sposób nie polubić (włączając w to samego Rossa).

Czas akcji książki przypada na lata 1783-1787. Muszę przyznać, że dużą przyjemność sprawiło mi przeniesienie się do osiemnastowiecznej Kornwalii. Opisy tych przepięknych terenów nie są zbyt obszerne, ale za to oddziałują na wyobraźnię. Uwielbiam powieści historyczne i tutaj "Ross Poldark" również mnie nie zawiódł, ponieważ miałam okazję dowiedzieć się jak funkcjonowała kornwalijska społeczność kilkaset lat temu. Autor nie skąpił szczegółów dotyczących obyczajowości, życia codziennego, ziemiaństwa, a nawet górnictwa, które w tamtych czasach było w Kornwalii powszechne. Winston Graham pozwolił czytelnikowi zajrzeć za kulisy epoki, a zrobił to w przystępny sposób, w czym pomogło mu lekkie pióro oraz styl, który pomaga wczuć się w klimat powieści.

Uważam, że niestety książka została obdarzona nietrafioną okładką. O ile dolna jej połowa prezentuje się dość interesująco, to górna część aż za bardzo kojarzy się z romansem z niższej półki. Początek serii „Dziedzictwo Rodu Poldarków” to raczej połączenie powieści historycznej i sagi rodzinnej. Chociaż często książka jest promowana jako literatura kobieca, to moim zdaniem powieść "Ross Poldark" z chęcią przeczytałby niejeden mężczyzna.

O istnieniu książki nie dowiedziałabym się, gdyby nie serial nakręcony na jej podstawie. I tutaj ciekawostka – powieść pojawiła się na naszym rynku mniej więcej w połowie sezonu serialu emitowanego w polskiej telewizji. Zresztą gdyby nie powstanie serialu "Poldark: Wichry Losu" i zdobycie przez niego popularności, książka prawdopodobnie w ogóle by się u nas nie ukazała (co według mnie byłoby dużą stratą), ponieważ jej oryginalna wersja miała swoją premierę w 1945 roku. Chociaż książkowego Rossa Poldarka mamy okazję poznać dopiero teraz, to w Anglii należy już do klasyki. Cieszę się jednak, że to wszystko się wydarzyło i mogę dzisiaj tę powieść polecić. "Ross Poldark" jest to niezwykła wielowarstwowa historia, ukazująca życie codzienne na południu osiemnastowiecznej Anglii. Ja już nie mogę doczekać się dalszych losów Rossa i jego rodziny (zarówno w wersji książkowej, jak i serialowej).

Cykl/Seria: Dziedzictwo Rodu Poldarków t. 1
Autor: Winston Graham
Tytuł: Ross Poldark
Tytuł oryginału: Ross Poldark
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 464

"Zakazana królowa" to historia francuskiej księżniczki - Katarzyny de Valois. Początek powieści przedstawia ciężki los małej dziewczynki oraz jej siostry, które posiadają surową i skupioną na sobie matkę oraz popadającego w szaleństwo ojca. Nastoletnia już Katarzyna zakochuje się od pierwszego wejrzenia w Henryku Lancasterze i ma nadzieję, że jej życie zacznie zmierzać w dobrym kierunku. W końcu, pomimo początkowych trudności, Katarzyna wychodzi za Henryka V. Pełna miłości do męża dziewczyna trafia na dwór angielski, wkrótce pojawia się dziedzic. Jednak młoda królowa jest tak naprawdę samotna, czuje się odrzucona. Czy znajdzie w sobie siłę, by walczyć o swoje szczęście? I czy uda jej się osiągnąć upragniony cel?

Powieść Anne O’Brien bardzo dobrze i (mimo znaczącej objętości) szybko się czyta, ponieważ napisana jest lekkim, przystępnym stylem. Jest to lektura interesująca i wciągająca, a perypetie Katarzyny de Valois pełne są nadziei, trudnych chwil, miłości i różnorakich przeszkód. Zdecydowanie nie miała łatwego życia. Z czasem okazało się, że nie należy do osób, które przyjmują wszystko, a swoje oczekiwania odkładają na bok. Autorka doskonale ukazała zachodzące w bohaterce zmiany – i te związane z metryką, jak i te z doświadczeniami. Na kartach powieści Katarzyna jest po prostu człowiekiem – pełnym wątpliwości, bojącym się o przyszłość oraz posiadającym swoje wady i zalety.

Na okładce "Zakazanej królowej" przeczytać można, że jest lepsza od Philippy Greogry i niestety nie mogę tego potwierdzić. Nie jest to nawet książka na poziomie twórczości wspomnianej autorki. I chociaż widząc na różnych książkach tego typu reklamy, zdaję sobie sprawę, że często nie mają wiele wspólnego z prawdą, to czasami zdarza mi się wpaść w pułapkę. W tym wypadku dodatkowo w błąd wprowadzić mogły szata graficzna oraz okres historyczny, który obejmuje powieść. Nie chcę jednak powiedzieć przez to, że jest to zła książka. Jest po prostu inna i lżejsza w odbiorze.

Chociaż Anne O’Brien bardzo zręcznie prowadzi narrację, to jednak pod względem fabuły nie dorównuje Philippie Gregory, która jest dla mnie królową powieści historycznych. Powieść prowadzona jest z perspektywy wspomnień Katarzyny, i skupia się na jej uczuciach, przemyśleniach i przemianach wewnętrznych. Phillipa Gregory ukazuje świat przedstawiony z różnych perspektyw, dużą część zajmują odniesienia do wydarzeń historycznych¸ podczas gdy Anne O’Brien skupia się po prostu na życiu codziennym królowej Anglii. Moim zdaniem jej powieść jest skierowana do kobiet. Wszystko wydaje się bardziej ugładzone i brakuje tutaj szerszego spojrzenia, kiedy Philippa Gregory starała się opisać wszystko bardzo szczegółowo i realistycznie.

To, co trochę przeszkadzało mi podczas czytania, to niedopowiedzenia i pewne luki w fabule. Przykładowo na jednej stronie Katarzyna jest w ciąży, a na drugiej pisze do męża, że dziecko ma już trzy miesiące, chociaż pomiędzy tymi zdarzeniami nie było żadnej widocznej przerwy, tylko przeszły płynnie jedno w drugie. Czasami takie sytuacje wprowadzały w błąd - musiałam na chwilę zatrzymać się i zastanowić, czy czegoś nie przeoczyłam. Ponieważ przy rozdziałach nie ma dat, często ciężko stwierdzić ile bohaterka ma lat i ile czasu minęło od jakiegoś wydarzenia, co byłoby w przypadku takiej powieści bardzo przydatne.

"Zakazana królowa" to powieść historyczna, dzięki której możemy wczuć się w Katarzynę de Valois i razem z nią stanąć przed niejednym dylematem. Jest to także fragment historii, kiedy zostaje zapoczątkowana intrygująca dynastia Tudorów. Skąd się nagle pojawili Tudorowie w powieści o losach żony Lancestera można dowiedzieć się z powieści (o ile wcześniej nie kojarzy się faktów historycznych). W książce nie brakuje dworskich intryg, jednak autorka skupiła się na miłościach Katarzyny oraz jej pragnieniu przynależności i zrozumienia, co momentami przytłacza. Książkę bez wahania mogę polecić fankom powieści historycznych, które niekoniecznie skupiają się w fabule na walce o tron i utrzymaniu władzy. Osobiście zostałam wciągnięta do tego świata sprzed setek lat i w wir uczuć głównej bohaterki, od pierwszej aż do ostatniej strony.

Autor: Anne O'Brien
Tytuł: Zakazana królowa: niezwykłe początki dynastii Tudorów
Tytuł oryginału: The Forbidden Queen
Wydawnictwo: Harlequin
Liczba stron: 400

Młoda dziewczyna dużo słyszała o cudzoziemskim malarzu, który zamieszkał w Arles, jednak nie miała okazji go spotkać. Rachel jest prostytutką i pewnego dnia przytłoczona swoją sytuacją życiową wybiera się do parku, w którym zasypia. Kiedy otwiera oczy, widzi przed sobą szkicującego ją Vincenta van Gogha we własnej osobie. To przypadkowe spotkanie zmieni życie ich obojga. Tylko czy ta historia będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Może brzmi to jak zwykły romans, jednak "Słoneczniki" są zdecydowanie czymś więcej, czymś o wiele głębszym. Narratorką jest Rachel i jest to opowieść o trudnej miłości, ubóstwie, chorobie, głębokim smutku. Poruszone są w niej tematy poczucia inności, braku akceptacji czy też zrozumienia. To także historia o marzeniach, nadziei i ogromnej pasji.

Sheramy Bundrick w wielu przypadkach opiera się na życiu słynnego malarza, jednakże duża część jest powstałą w jej wyobraźni fikcją. Autorka jest jednak tak bardzo wiarygodna w swoich opisach, że jako czytelnik uwierzyłam jej, że opisana przez nią historia mogła wydarzyć się naprawdę, a to ogromna zaleta.

„Wolę malować ludzkie oczy niż katedry, bo w oczach jest to coś, czego katedry nie mają… ludzka dusza, czy to żebrzącego nędzarza czy ulicznicy, jest dla mnie bardziej interesująca”*.

Lubię książki o malarzach. Jest w nich coś, co mnie przyciąga. Opisy postrzegania świata przez artystów oraz ich pracy są barwne i poruszające, pozwalają inaczej spojrzeć na pewne sprawy. W tym wypadku nie było inaczej, tym bardziej, jeżeli weźmie się pod uwagę ekscentryczną, by nie rzec kontrowersyjną, postać van Gogha. Dodatkowo każdy rozdział rozpoczyna się cytatem z listów artysty lub osób z jego otoczenia.

Książkę mogę szczerze polecić. Nie jest to może pozycja lekka i przyjemna czy też pełna akcji. Przyznam, że znajduje się w niej kilka dłużyzn czy nudniejszych fragmentów, ale reszta treści je rekompensuje. Osobiście przeszkadzały mi też francuskie, a właściwie prowansalskie wtrącenia. Zdaję sobie sprawę, że miały za zadanie dodatkowo uwiarygodnić i ubarwić książkę, jednak mnie jedynie irytowały. "Słoneczniki" szybko się czyta i po prostu chce się wiedzieć, co czeka dalej bohaterów. Ponieważ często mam problem z zakończeniami, które mi się po prostu nie podobają, w tym wypadku muszę przyznać, że jest wręcz przeciwnie – finał jest piękny i wzruszający.

Autor: Sheramy Bundrick
Tytuł: Słoneczniki
Tytuł oryginału: Sunflowers
Wydawnictwo: Świat Książki
Liczba stron: 400

* Bundrick S.: Słoneczniki. Warszawa 2011.

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Akcja "Mrocznego triumfu" rozpoczyna się w momencie, kiedy Sybella ostrzega Ismae przed zasadzką zastawioną na księżną pod murami Nantes, czyli cofa się w czasie do jednego z kulminacyjnych punktów z "Posępnej litości". Największą niespodzianką jest jednak to, że to nie Ismae, a właśnie Sybella staje się główną bohaterką, a tym samym narratorką powieści. Dziewczyna wiele zaryzykowała, aby uprzedzić przyjaciółkę, chociaż i tak grozi jej ogromne niebezpieczeństwo. Jej misja może okazać się zabójcza, ale Sybella jest na tyle zdeterminowana, aby doprowadzić ją do końca. Nie spodziewa się jednak tego, że los też ma wobec niej swój plan […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Fantastyczna Fabryka; Jego Nadobna Zabójczyni t. 2
Autor: Robin LaFevers
Tytuł: Mroczny triumf
Tytuł oryginału: Dark Triumph
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Liczba stron: 504

Nastoletnia Ismae nie ma łatwego życia – matka chciała pozbyć się jej już przed jej narodzinami, przez całe życie czuła się przez wszystkich odrzucana, a w końcu ojciec postanowił pozbyć się jej i wydać za hodowcę świń. Właśnie w dniu ślubu los uśmiecha się swoim dwuznacznym uśmiechem, ponieważ dziewczynę ratuje znienawidzone piętno. Ismae trafia do zakonu Świętego Mortaina, gdzie dowiaduje się, że jest córką samego Boga Śmierci i zostanie wyszkolona na skrytobójczynię…

Muszę przyznać, że do tej powieści przyciągało mnie wszystko: od zapowiedzi, poprzez opis i piękną okładkę, aż po znajdującą się na niej sentencję: „Po co być owcą, skoro można być wilkiem”. W powieści poznajemy historię skrzywdzonej dziewczyny, która nagle trafia do zupełnie nieznanego jej świata i otrzymuje od losu szansę. Czy jednak wszystko jest takie, jak przedstawia to zakon? Czy Ismae będzie w stanie dotrzymać przysięgi złożonej Mortainowi? Co zrobi, kiedy przydzielone jej zadania staną w sprzeczności z podszeptami serca?

Książkę czyta się lekko i szybko, chociaż przyznam, że spodziewałam się po niej czegoś więcej. Jest to fantasy historyczne i mimo że nie brakuje w nim faktów historycznych, intryg dworskich, przygód oraz dawki informacji o kulisach szkolenia i bycia assassinem, to moim zdaniem autorka trochę za bardzo skupiła się na uczuciach głównej bohaterki, a za mało na elementach fantastycznych. Ismae jest sympatyczna, chociaż czasami miałam ochotę przewrócić oczami nad jej zachowaniem, ale najbardziej irytowały mnie wszystkie jej przemyślenia na temat uczuć (powieść pisana jest w pierwszej osobie). Dużą zaletą jest to, z jaką zręcznością Robin LaFevers potrafiła ukazać zmiany zachodzące przez całą powieść w bohaterce.

Ostatecznie jednak "Posępna litość" podobała mi się. Może nie do końca sprostała moim oczekiwaniom, ale autorka miała świetny pomysł na fabułę, przez co powieść wciągnęła mnie i chciałam wiedzieć, jak dalej potoczą się losy bohaterów. Lubię powieści historyczne, a połączenie z fantasy okazało się interesujące. Na kartach książki pojawiają się postacie, które się lubi, do których nie pała się sympatią, ale też takie, o których przez dużą część powieści nie wiadomo, co myśleć– kiedy ma się już swoich faworytów, pozostaje tylko kibicować i czekać, jak potoczy się dalej historia. Pozycja ta posiada kilka wad, ale jest także pełna zalet, dzięki którym warto po nią sięgnąć, jeżeli ktoś ma ochotę na lżejszą lekturę z tego gatunku.

Cykl/Seria: Fantastyczna Fabryka; Jego Nadobna Zabójczyni t. 1
Autor: Robin LaFevers
Tytuł: Posępna litość
Tytuł oryginału: Grave mercy
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Liczba stron: 560

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Excalibur" to ostatni tom "Trylogii Arturiańskiej". Rozmowy Derfla z Igraine kolejny raz urozmaicają opowieść i pozwalają odpocząć od pola walki. Zgodnie z obietnicą Derfla, wszystko ma swój czas i większość niewyjaśnionych wcześniej wątków zostaje doprowadzonych do końca. Ostatnia część jest zakończeniem historii o Arturze, a także o reszcie bohaterów, w tym o samym Derflu.

W powieści nie brakuje akcji, a opisy wojen i bitew są tak sugestywne, że pochłania się je jednym tchem. Wielość i różnorodność bohaterów jest kolejnym aspektem powieści, na który należy zwrócić uwagę. Postaci jest wiele, a każda ma swój indywidualny charakter i cechy, które wyróżniają je spośród pozostałych. Kolejnym atutem jest to, że nie ma tu klasycznego podziału na dobro i zło – granice są zatarte. Derfel, Ceinwyn, Ginewra, Merlin, Sansum, Aelle – to bohaterowie, którzy zdecydowanie pozostaną w mojej pamięci na dłużej.

Zakończenie pozostaje otwarte i każdy może sobie do pewnego stopnia dopowiedzieć je w taki sposób, jaki mu najbardziej odpowiada. Chociaż raczej wolę zamknięte zakończenia, to w tym przypadku jestem skłonna zadowolić się rozwiązaniem przedstawionym przez autora. Pozostawienie akcji okrytej aurą tajemniczości (a nawet szczyptą magii) pasuje do klimatu powieści i ostatecznie daje bardzo ciekawy efekt.

"Trylogia Arturiańska" to cykl, który bez zastanowienia mogę polecić. Jestem bardzo zadowolona z tego, że udało mi się na niego trafić. Jest to niezwykle wciągająca powieść historyczna, która mimo próby oddania realizmu, zawiera także elementy magii i mistycyzmu. I chociaż osobiście postać samego Artura mnie nie przekonała, to jest wielu innych bohaterów, a do tego mnóstwo wydarzeń, dzięki którym seria jest bardzo ciekawą lekturą.

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 3
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Excalibur
Tytuł oryginału: Excalibur
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 580

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Czerwona królowa" to drugi tom cyklu „Wojna Dwu Róż”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1453-1485. Na początku poznajemy Małgorzatę Beaufort jako dziewczynkę, której zauroczenie postawą Joanny d’Arc zamienia się w pielęgnowaną przez całe życie fascynację jej osobą. Małgorzata jest bardzo wierząca (przynajmniej w swoim mniemaniu) i przekonana, że została wybrana przez Boga do wielkich rzeczy. Z czasem, kiedy przekonuje się, że sama nie jest w stanie sięgnąć swoich marzeń, przenosi ambicje na syna. Tylko czy przyniesie to szczęście jej rodzinie i jej samej?

"Czerwona królowa" jest historią o dziewczynce, która zbyt szybko musiała dorosnąć. O nastolatce, która musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. O kobiecie, która przez całe życie musiała patrzeć na brutalną stronę świata. Jednak Małgorzata nie zamknęła się w sobie i nie poddała się – postanowiła walczyć. Gdyby żyła w obecnych czasach, określano by ją jako tą, która „idzie po trupach do celu”. Mimo że zasłania się swoją niezwykłą bogobojnością (zresztą niejednokrotnie oszukując w ten sposób samą siebie), nie waha się kłamać, knuć intryg, a także popełniać o wiele gorszych uczynków.

Przyznam, że "Czerwona królowa" podobała mi się jeszcze bardziej niż "Biała królowa". Więcej się w niej działo, nie było tu dłużących się momentów, a Małgorzata Beaufort jest postacią niezwykle charakterystyczną. Historie obu powieści oczywiście częściowo się nakładają, ale są przedstawione z zupełnie różnych punktów widzenia. Często poznajemy historię ukazaną z jednej perspektywy, przez co utożsamiamy się z wybraną stroną konfliktu. Tutaj autorka pokusiła się o coś więcej – w "Białej królowej" poznajemy Yorków, a w "Czerwonej" królowej Lancesterów. Dzięki temu zabiegowi widzimy, że wszyscy są ludźmi kierowanymi swoimi pobudkami, a nie tylko przeciwnikami bez duszy. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem niezwykłego talentu Philippy Gregory.

Okładka utrzymana jest w tej samej stylistyce, co tom pierwszy cyklu. Dominuje w niej jednak czerwona kolorystyka, która wyraźnie nawiązuje do czerwonej róży symbolizującej Lancesterów. Po przeczytaniu powieści muszę także przyznać, że modelka znajdująca się na okładce bardzo dobrze odzwierciedla charakter głównej bohaterki – ma po prostu ten bijący z niej chłód, poczucie własnej wartości i wewnętrzną moc.

Powieść jest zdecydowanie warta lektury. Bardzo szybko się ją czyta, bo wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Losy Małgorzaty Beaufort są doprawdy niezwykłe, a ona sama jest wyjątkowa. Koło takiej powieści nie da się przejść obojętnie – cały czas zastanawiałam się, co zrobiłabym na miejscu bohaterów, którym czasami kibicowałam, a czasami miałam ochotę ich powstrzymać. Jedyne, co mogę jeszcze dodać, to jedno słowo - polecam!

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Czerwona królowa
Tytuł oryginału: The Red Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 384

Życie Zacha podąża zdecydowanie nie w tę stronę, którą powinno. Ma niewiele ponad 30 lat, niedawno rozwiódł się z żoną, która wyprowadza się z ich córką do innego kraju, a jego galeria chyli się ku upadkowi. Do tego dochodzi jeszcze bark weny co, jak można się domyślić, dla artysty jest niezwykle bolesne. Zach znajduje jednak cel w swoim życiu, chociaż nie ma pojęcia, czy robi dobrze i do czego go to doprowadzi. Mężczyzna jest zafascynowany pewnym nieżyjącym już od dawna malarzem – Charlsem Aubreyem. Ma zamiar napisać o nim książkę, ale ponieważ posiada podejrzenia, że może być jego wnukiem, chciałby opisać w niej coś więcej. O czymś, czego nikomu nie udało się do tej pory odkryć. Poza tym na rynku pojawiają się obrazy sygnowane nazwiskiem Aubreya, w których Zach dostrzega pewne nieścisłości. Postanawia więc wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi do niewielkiego miasteczka, w którym jego babcia poznała kiedyś Aubreya, jednak to, co tam zastanie, przejdzie jego najśmielsze oczekiwania. Czy wszystkie sekrety przeszłości powinny zostać odkryte?

"Echa pamięci" to moje drugie spotkanie z twórczością Katherine Webb i od razy muszę przyznać, że o wiele bardziej owocne. Chociaż obie powieści oparte są na podobnym schemacie (próba odkrycia biegu wydarzeń, który miał miejsce wiele lat wcześniej; duża ilość retrospekcji przeplatających się z bieżącymi wydarzeniami; podejmowane pod wpływem impulsu decyzje, których tragiczne skutki będą widoczne jeszcze przez długi czas), to w moim odczuciu książka "Echa pamięci" jest zdecydowanie lepsza od "Dziedzictwa", które było dla mnie zbyt przewidywalne, a momentami wręcz nużące. Odczułam też wyraźnie, że znacząco poprawił się warsztat autorki – nie znalazłam tutaj pewnych mankamentów, które przeszkadzały mi w jej poprzedniej powieści.

Czytając "Echa pamięci" niejednokrotnie wydawało mi się, że wiem, co się wydarzy, albo że udało mi się odgadnąć jakiś sekret. I chociaż kilka razy tak było (bo trzeba przyznać, że autorka nie oszczędza czytelnikowi wrażeń), to wielokrotnie byłam zaskoczona tym, jak potoczyły się losy bohaterów. Jest to zdecydowanie wielki atut Katherine Webb, która dając czytelnikowi chwilę satysfakcji, w następnej wyprowadza go w pole!

Książka "Echa pamięci" nie jest tylko opowieścią o Zachu. Jest to powieść wielowątkowa, w której poznajemy kilka historii, losy różnych ludzi. Autorka nie daje się nudzić, piętrząc przed bohaterami coraz to nowe trudności, a do tego na każdym kroku podtrzymując napięcie. Bardzo często korzysta przy tym z zabiegu zawieszania akcji. W kulminacyjnych momentach nagle cofamy się kilkadziesiąt lat wcześniej i musimy czekać kolejne kilkanaście stron na to, jak skończy się dany wątek… a w międzyczasie we fragmentarycznych retrospekcjach pojawiają się nowe intrygujące niedopowiedzenia. W ten właśnie sposób czytelnik wpada w koło pełne wątpliwości, które dodatkowo podsycają jego ciekawość.

Ta powieść wciąga, bardzo dobrze się ją czyta, a polski tytuł jest jak najbardziej trafny – nie dość, że doskonale oddaje treść, to po przeczytaniu jej echa jeszcze długo będą odzywać się w pamięci czytelnika. Od pierwszych stron panuje w niej niepokojący klimat, opisy są niezwykle malownicze i oddziałują na wyobraźnię. Łatwo wczuć się w bohaterów, w pewien sposób zrozumieć ich postępowanie, chociaż nie zawsze jest to łatwe. W tej książce nic nie jest całkowicie białe ani całkowicie czarne.

Odniosę się jeszcze do okładki, która jest bardzo przyjemna… można by powiedzieć, że aż za, zważywszy na nastrój, w jakim utrzymana jest powieść. Nie zmienia to jednak faktu, że przyciąga wzrok kojącym, choć też tajemniczym widokiem, a także pastelową kolorystyką.

Podsumowując – serdecznie polecam "Echa pamięci"! Od pierwszych stron ma w sobie coś, co przyciąga, a podczas czytania wręcz odczuwa się ekscytację i niepokój. Katherine Webb użyła w niej bardzo plastycznego i obrazowego języka. Co się wydarzy dalej? Jakie jeszcze tajemnice wyjdą na jaw? Te pytania towarzyszą czytelnikowi cały czas, a i tak często okazuje się, że odpowiedzi nie są tak oczywiste, jak się wydawały. Swoje największe asy autorka wyciąga z rękawa dopiero pod sam koniec książki. Nie jest to pozycja całkowicie pozbawiona wad, ale ma w sobie „to coś” i jest zdecydowanie warta lektury. I chociaż nie jest lekka i przyjemna, wręcz przeciwnie – mroczna, tajemnicza, niepokojąca i poruszająca trudne tematy – moim zdaniem to idealna lektura na wakacje!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Echa pamięci
Tytuł oryginału: A Half Forgotten Song
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 504

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Nieprzyjaciel Boga" to drugi tom trylogii opowiadającej alternatywną wersję legendy o królu Arturze. Także tutaj narratorem jest Derfel, co sprawia, że książkę czyta się podobnie jak "Zimowego monarchę". Wydarzenie zaczynają nabierać tempa, a akacja coraz bardziej się rozwija. Autorowi udało się utrzymać specyficzny klimat oraz - pomimo znacznej objętości – nieustanne napięcie.

Bohaterowie znani z poprzedniej części bardzo się rozwijają. Derfel zdecydowanie nabiera charakteru - nie jest już tylko jedną z wielu osób w powieści i narratorem, ale także niezwykle intrygującą postacią, która niejednokrotnie zaskakuje. Moją uwagę zwrócił szczególnie wątek o pochodzeniu Derfla, który ma znaczący wpływ na dalszy ciąg opowieści i jestem pewna, że będzie kontynuowany w kolejnym tomie. Przyznam, że prawda o jego rodzinie zaskoczyła mnie i uważam, że jest to bardzo dobre rozwiązanie ze strony autora. Derfel okazuje się kimś więcej, niż na początku się wydaje, a jego losy zaczynają być bardziej zajmujące niż samego Artura.

Na tle innych zdecydowanie wyróżniają się także Merlin, wraz z jego ciętym językiem oraz Ginewra, której poczynania stają się bardzo zastanawiające. Jestem pewna, że jeszcze niejednokrotnie jej postępowanie zadziwi. Także wątek Ceinwyn został poprowadzony w ciekawy sposób – jej postawa jest dowodem na to, że nie warto sądzić po pozorach.

Oprócz znanych już bohaterów pojawia się także wielu nowych, którzy także posiadają różnorodne i interesujące osobowości. W "Nieprzyjacielu Boga" występuje motyw wyraźnie nawiązujący do Tristana i Izoldy. Podobnie jak legenda o Arturze jest przedstawiony w trochę inny, bardziej mroczny sposób.

Muszę przyznać, że część ta wciągnęła mnie jeszcze bardziej niż poprzednia, między innymi ze względu na szybko rozwijającą się akcję i wiele nowych wątków. Jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się losy bohaterów i co się jeszcze wydarzy. Jedno jest pewne – będzie się działo!

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 2
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Nieprzyjaciel Boga
Tytuł oryginału: The Enemy of God
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 520

Posiadam niewyjaśniony sentyment do legend arturiańskich – zaczytuję się we wszystkim, co ma z nimi mniejszy lub większy związek. Nie ukrywam, że sięgnęłam po "Zimowego monarchę" ze względu na przepiękną okładkę i znajdującą się na niej wzmiankę o królu Arturze. Powieść ta, chociaż oparta na znanych i wielokrotnie wykorzystywanych motywach, wyróżnia się na tle pozostałych. Jest to odświeżone spojrzenie na tę lubianą przez wielu historię.

Napisana właściwie na nowo przez Bernarda Cornwella legenda opowiada losy wielu znanych już bohaterów. Oprócz samego Artura, pojawiają się między innymi Lancelot, Ginewra, Morgana, Galahad, a także Merlin. Jednak nie są to już ci sami, wyidealizowani bohaterowie, a ludzie z krwi i kości - pełni wad i często borykający się ze zwykłymi problemami. Świat przedstawiony przez autora jest miejscem mrocznym i nieprzyjaznym, gdzie toczy się gra o władzę. Pomimo wprowadzenia większego realizmu, autor nie pozbył się całkowicie tajemnicy i magii, co tylko dodatkowo urozmaica i tak wartką akcję powieści.

Narratorem historii o Arturze oraz jego otoczeniu jest mnich Derfel, który wiele lat wcześniej był przyjacielem Artura, wojownikiem i tym samym naocznym świadkiem wydarzeń. Tworzy swoje dzieło w tajemnicy (pomijając swoją królową, a zarazem opiekunkę - Igraine) i opisuje całą historię bez żadnych ubarwień, które według niego występują w twórczości bardów. Opowiadane przez niego krok po kroku losy bohaterów, w tym podejmowane przez nich decyzje oraz ich skutki, wzbudzają wiele emocji i wciągają od początku do końca.

Nawiązując do okładki – zdecydowanie przyciąga ona wzrok. Sama jej kolorystyka sprawia, że człowiekowi robi się chłodno. Klimat tworzą celtycki wzór i padający śnieg, które są tłem dla samotnego, odartego z liści drzewa oraz wspaniałej rękojeści miecza na pierwszym planie. Obok takiej okładki nie da się przejść obojętnie. Myślę, że obok powieści także nie.

Cykl/Seria: Trylogia arturiańska t. 1
Autor: Bernard Cornwell
Tytuł: Zimowy monarcha
Tytuł oryginału: The Winter King: A Novel of Arthur
Wydawnictwo: Erica
Liczba stron: 560

Pewnego dnia dwudziestosiedmioletnia, owdowiała Elżbieta Woodville postanawia wziąć los swój i synów we własne ręce. Piękna potomkini boginki żywiołu wody, Meluzyny, staje na drodze Edwarda IV, aby poprosić go o pomoc. Młody król zakochuje się z wzajemnością w prześlicznej kobiecie, bierze z nią sekretny ślub, a następnie (wbrew obawom jej najbliższych) oficjalnie przedstawia ją jako królową Anglii. Przywiązana do rodziny, pełna namiętności, ale też ambicji Elżbieta wkracza w sam środek walk o tron pomiędzy Lancasterami i Yorkami. Dopiero z czasem przekona się, jak wiele będzie musiała poświęcić w imię miłości i pozycji…

"Biała królowa" rozpoczyna cykl Philippy Gregory „Wojna Dwu Róż”. Jest to w Anglii okres poprzedzający panowanie Tudorów, czyli epokę, którą autorka opisuje w swoim „Cyklu tudorowskim”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1464-1485 i jest przedstawiona z punktu widzenia Elżbiety, urozmaicona od czasu do czasu listami innych bohaterów książki. Z jednej strony pierwszoosobowa narracja bywa uciążliwa, ponieważ całą historię poznajemy oczami jednej bohaterki, ale z drugiej – Philippa Gregory podkreśla zdolności Elżbiety pochodzące od Meluzyny: czytanie przyszłości czy też niezwykłe połączenie z wodą. Podobał mi się mistyczny pierwiastek, który przejawiał się w tej, jakby nie było, opartej na faktach powieści historycznej.

Tutaj ponownie nawiążę do autorki. Podziwiam jej warsztat, a przede wszystkim przygotowanie merytoryczne. Chociaż tworzy fikcję literacką, to pisząc o postaciach historycznych Philippa Gregory w dużej części opiera się na faktach. Dodatkowo na końcu powieści umieszczone są jej komentarze (w których pokrótce pisze, co jest prawdą, a do czego użyła swojej wyobraźni) oraz bibliografia.

Nie mogę niestety napisać, że język przez nią używany jest lotny, a książkę szybko się czyta. Zdarzyło się kilka momentów, które po prostu się dłużyły. Moim zdaniem nie ujmuje to jednak nic całej historii – Elżbieta jest nieprzeciętną i silną kobietą, a wszystkie rozgrywające się wokół niej wydarzenia niezwykle intrygujące, ale też… tajemnicze. Autorka nie zdradza wszystkiego i pozostawia wiele niedopowiedzeń, które dodatkowo pobudzają ciekawość czytelnika.

Jak to mam w zwyczaju, odniosę się do okładki, która jest po prostu… królewska. Nie potrafię znaleźć tu lepszego określenia, ponieważ z jakiegoś powodu jest to moje pierwsze skojarzenie, kiedy na nią patrzę. Jest utrzymana w pomarańczowej kolorystyce, przypomina teksturę marmuru, na której znajduje się tajemnicza kobieta, z twarzą przysłoniętą srebrno-białym pnączem róż. Nie potrafiłabym przejść obok niej obojętnie. Powrócę jeszcze do występujących często w książce róż – każdy rozdział rozpoczyna motyw, który ma nawiązywać do dwóch rodów: biała róża symbolizuje Yorków, a czerwona przedstawia Lancasterów.

"Biała królowa" nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Philippy Gregory, ponieważ wcześniej przeczytałam całą „Sagę rodu Laceyów”. Chociaż serie te bardzo się od siebie różnią, to obie niezwykle mi się podobały. Czekają już zresztą na mnie pozostałe tomy „Wojny Dwu Róż” i z pewnością sięgnę także po pozostałe książki autorstwa Gregory. Podsumowując – powieść serdecznie polecam. Jest wciągająca, cały czas się coś dzieje, nie brakuje intryg, walk o władzę, ani czarnych charakterów. Nie obyło się nawet bez pewnego rodzaju morałów – uważaj czego sobie życzysz, wyrządzone zło powraca, a zapoczątkowanie czegoś, nad czym się nie do końca panuje, trudno zatrzymać. I co najważniejsze – hierarchia wartości. Czy Elżbieta, stając przed wyborem władzy, a szczęściem własnych dzieci, zadecyduje dobrze?

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Biała królowa
Tytuł oryginału: The White Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 480

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Akcja powieści rozgrywa się w latach 1890-1939. Czytelnik poznaje dalsze losy bohaterów z pierwszego tomu, jednak na scenę wkracza (w jednym przypadku nawet dosłownie) nowe pokolenie. Pojawia się także tytułowy ród Cieślaków, a co kilka rozdziałów można dowiedzieć się, co dzieje się w rodzinie Hryciów w 1995 roku. W tej części autorka skupiła się na przeszłości i czasy współczesne opisywane są nieco lakonicznie – jednak to, co udało jej się zawrzeć w niewielu stronach, jeszcze bardziej pobudza ciekawość. Chociaż pojawiają się nowe wskazówki, tajemnica pierścienia nadal pozostaje niewyjaśniona, ale Iga nie poddaje się. Stare zagadki, nowe problemy i spełniająca się przepowiednia – Małgorzata Gutowska-Adamczyk nie pozwala się nudzić i zapewnia karuzelę wrażeń…

Autorka zdecydowanie nie schodzi poniżej poziomu. W drugim tomie "Cukierni Pod Amorem" pojawia się tak wiele postaci przeżywających swoje własne historie, które się w jakiś sposób ze sobą splatają (niejednokrotnie na wiele sposobów), że rzeczywiście może zakręcić się w głowie, jak po przejażdżce wcześniej wspomnianą karuzelą. Każda podejmowana decyzja ma swoje konsekwencje i często ogromne znaczenie dla dalszego rozwoju wydarzeń.

Chociaż akcja powieści rozgrywa się także podczas I wojny światowej, to czytelnik nie znajduje się w samym środku pola bitwy. Owszem, autorka nie pominęła tego okresu milczeniem i przedstawia nastroje, jakie wtedy panowały, jednak nie skupia się na walce zbrojnej. Ukazuje za to, jak społeczeństwo reagowało na nową sytuację, jak ciężko było przetrwać ten trudny dla Polski okres i jak radzono sobie potem ze skutkami. Nie został zapomniany także wątek emigracyjny. Co ciekawe, autorka ukazała problemy z punktu widzenia różnych warstw społecznych. Nie były to tematy dominujące, jednak wyraźnie można je było wyczytać pomiędzy losami bohaterów powieści.

Podobnie jak w części pierwszej, na końcu książki znajdują się kalendarium, indeks osób oraz drzewo genealogiczne – i całe szczęście! Osobiście nie miałam z tym większych problemów, ale bohaterów jest naprawdę mnóstwo i jeżeli ktoś na chwilę straci koncentrację, lub po prostu nie ma pamięci do nazwisk i imion, bez takiej pomocy mógłby się pogubić. Nie jest to raczej pozycja dla osób, które nie lubią, kiedy w książce występuje duża liczba postaci.

Jestem bardzo ciekawa, czym autorka zaskoczy w kolejnej części, a jestem pewna, że zrobi to jeszcze niejednokrotnie. Po zakończeniu tomu drugiego można spodziewać się, że będzie się bardzo dużo działo, bo Małgorzata Gutowska-Adamczyk umieściła kilka naprawdę intrygujących aluzji dotyczących pewnych wątków. Po raz kolejny jestem pod ogromnym wrażeniem i zdecydowanie polecam tę serię. Jest wciągająca, porusza ogromną liczbę różnorodnych tematów, ale przede wszystkim ukazuje, jak ważna jest rodzina (chociaż nie zawsze jest ukazana pozytywnie). Jeżeli komuś podobała się pierwsza część Sagi o Gutowie, to z pewnością nie będzie zawiedziony tomem drugim!

Cykl/Seria: Saga o Gutowie t. 2
Autor: Małgorzata Gutowska-Adamczyk
Tytuł: Cukiernia pod Amorem. Cieślakowie
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 472

„Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I” jest drugą książką tego autora, którą czytałam. Moja przygoda z jego twórczością rozpoczęła się od sięgnięcia po „Ostatnią Królową”. Bardzo spodobał mi się styl autora oraz sposób, w jaki przedstawił epokę i wszystkie wydarzenia (w tym te całkowicie wymyślone). Kiedy zaczęłam czytać „Sekret Tudorów”, miałam nadzieję, że i tym razem zagłębię się w równie fascynującą historię.

Będąc niemowlęciem, Brendan Prescott był sierotą i podrzutkiem. Na takich jak on czekało jedynie ciężkie życie, jednak Brendan miał wyjątkowe szczęście – wychowywał się w domu księcia Northumberland, Johna Dudleya, gdzie ochmistrzyni Alice otaczała go opieką oraz uczyła czytać i pisać. Oprócz tego podjął nauki u mnicha wynajętego przez rządcę lady Dudley. Jest rok 1553, Brendan ma już około dwudziestu lat i zostaje giermkiem syna księcia, Roberta. Już pierwszego dnia służby otrzymuje swoje pierwsze ważne zadanie, przez które trafia do świata pełnego intryg, zdrad i kłamstw…

Kiedy przeczytałam prolog, byłam podekscytowana – zapowiadał on jakąś niezwykłą tajemnicę. Zagłębiałam się coraz dalej i chociaż książkę czytało mi się bardzo dobrze, to wydawała się przewidywalna… do czasu. Kiedy sprawy zaczęły się powoli rozwiązywać, okazało się, że nie wszystko jest takie, jakie się początkowo wydawało. Autor zdecydowanie potrafi zaskoczyć!

Mocną stroną powieści są także wyraziści bohaterowie. Każdy z nich się czymś wyróżnia, nie ma tu mdłych postaci pozbawionych charakteru, a do tego ile skrywają tajemnic! Jeżeli ktoś lubi złowrogich intrygantów, znajdzie tu z pewnością niejeden taki czarny charakter. Brandon w pewnym momencie już nie wie, czy może komukolwiek ufać i nawet czytelnik nie jest mu w stanie nic doradzić. Zresztą jak powiedział jeden z jego towarzyszy, Prescott ma skłonność do pakowania się w kłopoty.

„Sekret Tudorów” to powieść zdecydowanie warta polecenia. Chociaż główny bohater jest fikcyjny, to wiele otaczających go postaci i wydarzeń jest prawdziwe, co jest dodatkowym atutem. To książka, przy której nie można się nudzić, bo za każdą przewróconą stroną kryje się nowa tajemnica lub zaskakujące rozwiązanie wcześniejszej zagadki. Mam nadzieję, że w Polsce ukaże się kolejny tom, bo chciałabym poznać dalsze losy Brendana i jego towarzyszy… oraz wrogów.

Cykl/Seria: Wyrwane z Kart Historii
Autor: Christopher W. Gortner
Tytuł: Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I
Tytuł oryginału: The Tudor Secret
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 342

Przez długi czas Małgorzatę Gutowską-Adamczyk kojarzyłam z książkami dla młodzieży. Jej twórczość podobała mi się i kiedy dowiedziałam się, że ukazała się powieść dla dorosłych jej autorstwa, postanowiłam po nią sięgnąć. Spodobał mi się już nietypowy pomysł na okładkę, która przedstawia fasadę tytułowej cukierni, nad której drzwiami umieszczona została tabliczka z nazwiskiem Zajezierskich. Na tylnej części okładki znajduje się apetyczna bombonierka na tle imitującym materiał w biało-zieloną kartkę, który kojarzy mi się z domem czy też piknikiem. Nie jest to książka pozbawiona wad, ale muszę przyznać, że nie żałuję ani jednej minuty z nią spędzonej.

Pierwszy tom serii rozpoczyna się w 1995 roku – starsza kobieta dostaje udaru mózgu, a jeden z jej synów stara sobie poradzić z prowadzeniem rodzinnej cukierni bez jej (jak się okazuje) nieodzownej pomocy. W międzyczasie w gazecie odnajduje on artykuł, z którego dowiaduje się, że podczas odbywających się kilkanaście metrów od cukierni wykopalisk odnaleziono mumię. Na jej palcu znajduje się pierścień podobny do tego, który zaginął wiele lat temu w jego rodzinie…

Akcja książki prowadzona jest wielotorowo. Naprzemiennie pojawiają się rozdziały, których akcja rozgrywa się w roku 1995 oraz w połowie i pod koniec dziewiętnastego wieku. Jest to saga rodzinna, ale nie tylko – w ciągu powieści pojawiają się także losy innych mieszkańców Gutowa. Jeżeli mowa o bohaterach, to jest ich naprawdę dużo, a co za tym idzie – książka zawiera w sobie mnóstwo różnorodnych historii ludzkich losów. Bardzo przydatne są drzewa genealogiczne oraz indeks osób z krótkimi opisami, które znajdują się na końcu publikacji.

Spodziewałam się spokojnej i przewidywalnej lektury, a znalazłam książkę pełną intryg, zagadek, niespodzianek i tragedii. Po przeczytaniu kilkunastu stron byłam pewna, że mi się spodoba i nie pomyliłam się. Jest to powieść bardzo specyficzna, nigdy wcześniej nie spotkałam się z podobną. Nie chodzi mi tutaj o sagę, bo po ten gatunek już kiedyś sięgałam. Jednak powieść Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk wyróżnia się spośród nich i to nie tylko budową, ale też treścią. Mnogość różnorodnych i charakterystycznych bohaterów, ogromna ilość historii, tajemnice i sekrety rodzinne, niespodziewane zwroty akcji – to wszystko tutaj znalazłam. Zdarza się także, że niektóre wydarzenia mają miejsce na granicy rzeczywistości i magii czy mistycyzmu.

Książka napisana jest przystępnym językiem, dzięki czemu szybko się ją czyta. Jeżeli pojawiają się trudniejsze słowa, to są one wyjaśnione. Podoba mi się wyróżnienie graficzne rozdziałów - daty na początku części opowiadających o czasach współczesnych zostały napisane prostym fontem, a te dotyczące przeszłości dodatkowo otacza ozdobna ramka. Jeszcze jedna rzecz zwróciła moją uwagę: zagraniczni bohaterowie używają swoich rodzimych języków, co dodaje autentyczności lekturze. Co najważniejsze – w przypisach znajdują się tłumaczenia ich wypowiedzi, a to rzadko się spotyka. Niejednokrotnie przeszkadzały mi w książkach obcojęzyczne wtrącenia, których znaczenia musiałam się domyślać – nie zawsze mam możliwość sprawdzenia ich w innym źródle, a nie każdy jest przecież poliglotą.

„Cukiernia Pod Amorem. Zajezierscy” z pewnością spodoba się wielbicielom sag, ale nie tylko. Powieść polecam wszystkim, którzy lubią książki, dzięki którym można cofnąć się w czasie. Autorka doskonale odtworzyła dziewiętnastowieczne realia. Książka ta opisuje wiele tragicznych wydarzeń, ale nie brakuje też tych pozytywnych – tak jak to w życiu bywa raz jest dobrze, a raz źle. Historie opisane przez Małgorzatę Gutowską-Adamczyk są tek realistycznie przedstawione, że w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, jakie sekrety przeszłości może kryć moja rodzina. Patrząc na losy bohaterów książki nie jestem pewna, czy chciałabym je odkryć, ale powieść czytałam z ogromną przyjemnością. Niektóre wątki nie zostały jeszcze zakończone i już nie mogę się doczekać, kiedy poznam dalszy ciąg tej niesamowitej historii.

Cykl/Seria: Saga o Gutowie t. 1
Autor: Małgorzata Gutowska-Adamczyk
Tytuł: Cukiernia pod Amorem. Zajezierscy
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 472

Dwudziestego ósmego stycznia 814 roku przychodzi na świat córka poganki i kanonika, Joanna. Matka cieszy się ze zdrowej dziewczynki, jednak ojciec jest zawiedziony, że nie urodził mu się syn. Joanna wraz z wiekiem zaczyna wyróżniać się nieprzeciętną inteligencją i udaje się jej namówić starszego z dwóch braci, aby nauczył ją czytać i pisać. Ich ojciec jest oburzony i gdy w niedługim czasie Mateusz umiera, obwinia on dziewczynkę o jego śmierć.

Pewnego dnia przybywa do rodziny gość, który jest zaintrygowany niezwykłą bystrością Joanny. Przez jakiś czas uczy on dziewczynkę, a rok później trafia ona do szkoły katedralnej, gdzie wraz z bratem Janem podejmują naukę. Joanna jest ogromnym wyjątkiem, zważywszy na jej płeć i o ile spełnia się jej największe marzenie, a jej życie do tej pory nie było łatwe, to sytuacja staje się w pewien sposób jeszcze trudniejsza, a obrana droga pełna przeciwności…

Ciężko mi napisać więcej o tej książce, ponieważ nie chcę zdradzić za dużo jej treści. Wiadome jest, że w czasach, kiedy żyła Joanna, kobiety były traktowane jak istoty niższe i to widać na każdej stronie tej książki. Autorka specjalnie to podkreśla, aby ukazać, jak ciężko było Joannie, która nie dość, że była kobietą, to jeszcze wyjątkowo wybitną jak na tamte czasy. Chociaż może się wydawać, że to chrześcijaństwo narzucało kobiecie taką rolę, to kiedy przyjrzeć się uważniej, wcale tak nie było – kobiety często były traktowane gorzej i jak wiemy z historii, trwało to bardzo długo.

W tamtych czasach dziewczynka, która pragnęła wiedzy była wybrykiem natury. Joanna na każdy kroku odczuwała, że jest inna i że nigdzie nie pasuje. Jednak od zawsze posiadała marzenia, ale co najważniejsze, robiła wszystko, aby je realizować. Tylko jak wiele musiała dla nich poświęcić? I czy tak naprawdę było warto? Odpowiedzi na te pytania zawarte są w „Papieżycy Joannie”.

Pierwsze polskie wydanie powieści ukazało się pod tytułem „Której imię wymazano” i według mnie niepotrzebnie został zmieniony. Brzmi on bardzo tajemniczo, a jednocześnie doskonale odnosi się do treści powieści. Dlaczego uważam go za bardziej trafny? Ponieważ wyraża to samo, co tytuł „Papieżyca Joanna”, jednak dowiadujemy się tego dopiero pod koniec powieści, a nie przed przeczytaniem pierwszej strony. Osobiście zawsze doceniam element zaskoczenia w książkach, a tu jednego z nich zostałam pozbawiona. Jest to powieść historyczna, jednak wcześniej nie słyszałam o otoczonej legendą postaci Joanny. Wiem, że obecny tytuł to dosłowne tłumaczenie oryginału, ale i tak bardziej podoba mi się wersja „Której imię wymazano”.

Znalazłam w tej powieści jedną podstawową wadę. Kiedy czytam książki, zawsze znajduję tam postacie, które darzę sympatią oraz takie, do których żywię coś przeciwnego. Lubię wczuwać się w bohaterów i razem z nimi przeżywać wszystkie ich przygody. W tym przypadku niestety mi tego zabrakło. Czytałam tę książkę, fascynowała mnie postać Joanny i jej historia, ale styl autorki nie pozwalał mi współodczuwać. Ciężko to ująć w słowa, ale najprościej mówiąc „Papieżyca Joanna” pomimo pełnej różnorodnych wątków akcji nie wzbudziła we mnie większych emocji.

Postać Joanny jest niezwykle interesująca, a jej historia wyjątkowa. „Papieżyca Joanna” to pozycja zdecydowanie warta uwagi. Jak większość powieści historycznych jest tylko częściowo oparta na faktach, ale zważywszy na to, jak mało wiadomo o Joannie, autorka włożyła w odtworzenie jej losów dużo pracy. Powieść polecam bez zastanowienia każdemu, kto zainteresowany jest wybitnymi jednostkami - nie jest to arcydzieło, ale akcja jest oryginalna i wciągająca. Pozostaje także pytanie – czy papieżyca Joanna naprawdę żyła czy jest tylko legendą? Jeżeli istniała, to zdecydowanie mogłaby zostać jedną z najbardziej intrygujących kobiet w historii.

Autor: Donna Woolfolk Cross
Tytuł: Papieżyca Joanna
Tytuł oryginału: Pope Joan
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 432

„Pani na Czachticach” to wyjątkowa powieść, której bazą jest historia Elżbiety Batorówny, siostrzenicy Stefana Batorego. Ta węgierska księżna jest jedną z największych oraz najsłynniejszych morderczyń wszechczasów. Książka opowiada nie tylko o różnego rodzaju zbrodniach, których dokonała węgierska szlachcianka, ale zawiera też wątki poboczne – niełatwe losy czachticzan, przygody (nierzadko miłosne) tamtejszych zbójników, zapiski z kroniki czachtickiego probostwa oraz wiele innych. Wraz z każdą stroną rośnie napięcie i pojawia się coraz więcej intryg. Nie wiadomo, kto ma szczere zamiary, a kto tylko udaje sprzymierzeńca. Czy zbrodnie Elżbiety Batorówny wyjdą na jaw i spotka ją jak najbardziej zasłużona kara? Droga, którą musi przejść czytelnik, aby uzyskać odpowiedź na to pytanie nie jest krótka, a już na pewno nie przyjemna.

Jak można przeczytać w nocie biograficznej autora, „Pani na Czachticach” była początkowo publikowana w czasopiśmie, aby zwiększyć jego poczytność. Miało to miejsce ponad osiemdziesiąt lat temu, a całe przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem. Muszę przyznać, że wcale mnie to nie dziwi, ponieważ powieść posiada interesującą oraz intrygującą fabułę. Jednak współcześnie to trochę ze mało, a na niektóre jej mankamenty nie sposób nie zwrócić uwagi. W odbiorze czasami przeszkadzały rozdziały, które choć występowały jedne po drugich, niekoniecznie miały między sobą bezpośredni związek. Akcja potrafiła przeskakiwać z jednego wątku na drugi, aby następnie zatoczyć koło. Widać też, że niektóre tematy zostały poruszone, aby zapewnić rozrywkę czytającym – chociaż osią powieści są niebywałe zbrodnie, to nie brakuje tam perypetii miłosnych coraz to nowych par. Czasami wręcz główny motyw spychany był na dalszy plan, co niekoniecznie pozytywnie wpływało na rozwijającą się akcję.

Książkę czyta się dobrze, pomimo niedzisiejszego języka. Jest to mroczna i ponura historia, jednak niepozbawiona promyka nadziei. Nie wszystko jest czarne albo białe i nie zawsze ten, kto odbierany jest przez otoczenie jako zbrodniarz, jest nim naprawdę. Może nie wszystkie wątki rozwiązane są w dobry czy ciekawy sposób, jednak znajdą się też takie, które potrafią zaskoczyć. Autor wprowadza wiele zawiłości, które podsycają zainteresowanie, a akcji też nie brakuje. Trzeba podkreślić, że chociaż „Pani na Czachcicach” opiera się na losach wyjątkowo okrutnej i do szpiku kości złej kobiety, to powstała głównie dla rozrywki i to wyraźnie widać.

Jeżeli ktoś spodziewa się pełnej krwi i przemocy historii mrocznej Elżbiety Batory – zawiedzie się. Owszem, to wszystko się tam znajduje, jednak w wyważonych dawkach. Książka porusza dużą liczbę wątków i opisuje losy wielu postaci. Nie można powiedzieć, że powieść jest zła, bo nie jest, jednak wiele osób sięgających po książkę patrząc na okładkę i czytając opis będzie zawiedziona jej zawartością. Mnie się podobała, wciągnęły mnie dzieje czachticzan oraz ich okrutnej władczyni. Największe wrażenie robi to, że ta historia oparta jest na historycznych faktach i wiele z tych mrożących krew w żyłach zdarzeń naprawdę miało miejsce. Polecam „Panią na Czachcicach” tym, którzy chcą przeczytać ciekawą, chociaż niedoskonałą, powieść historyczną opowiadającą o intrygach, zbrodniach, miłości, sekretach i walce o sprawiedliwość. Zważywszy na postać głównej bohaterki książka nie jest tak drastyczna, jakby się mogło wydawać.

Cykl/Seria: Książnica kieszonkowa
Autor: Jožo Nižnánsky
Tytuł: Pani na Czachticach
Tytuł oryginału: Čachtická pani
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 624