Marzyliście kiedyś, aby znaleźć się w jednej z baśni? Jestem pewna, że tak. Czasami jednak warto uważać, czego sobie życzymy...

Alex i Conner są bliźniętami, których życie od jakiegoś czasu nie układa się tak, jak powinno. Pewnego dnia otrzymują oni od babci niesamowitą księgę pełną baśni. Nie mają nawet najmniejszego pojęcia, jak bardzo jest ona niezwykła, ani do jakiego stopnia zmieni się ich życie. Rodzeństwo trafia do Kariny Opowieści i ma okazję przekonać się, jak wyglądają kulisy znanych przez wszystkich historii. To, że spotkani przez nich na drodze bohaterowie ich zaskoczą, jest chyba delikatnym niedopowiedzeniem. Coś jednak zawsze musi pójść nie tak i tym razem zdecydowanie nie może być inaczej, dlatego Alex i Conner będą mieli problem z powrotem do rzeczywistości, a tym samym do domu. Dopiero teraz rozpocznie się dla niech prawdziwa przygoda, w której sami staną się głównymi bohaterami!

Już kiedy zobaczyłam zapowiedź tej powieści, wiedziałam, że to historia dla mnie – od początku przyciągała mnie jak magnes. Mam czasami wrażenie, że już nigdy nie wyrosnę z książek dla dzieci i młodzieży – ale czy jest w tym coś złego? Niedawno przeczytałam pewne zdanie, z którym nie mogę się nie zgodzić. Niestety nie jestem go w stanie przytoczyć w oryginalnym brzmieniu, ale chodziło o to, że naprawdę dobrze napisana książka dla dzieci powinna się podobać nie tylko docelowej grupie wiekowej, ale także dorosłym czytelnikom. Moim zdaniem „Kraina Opowieści” doskonale się wpisuje do tej kategorii.

Wracając jednak do samego „Zaklęcia Życzeń”, które jest pierwszym tomem serii (tak, na szczęście to dopiero początek przygody!) – jeden rzut oka na okładkę i opis wystarczył, abym wyczuła potencjalny hit. Książka od razu skojarzyła mi się z moim ukochanym „Baśnioborem”, a do tego doszedł motyw wprowadzenia zamieszania w baśniach, który chyba nigdy mi się nie znudzi (tutaj pozwolę sobie polecić serię „Akademia Dobra i Zła”, chociaż ta jest skierowana do troszeczkę starszych czytelników niż „Kraina Opowieści” czy wspomniany przed chwilą „Baśniobór”). Nie ukrywam, że do książki zachęcił mnie także autor, którego kojarzę jeszcze z serialu „Glee”. Powiem tylko, że intuicja po raz kolejny mnie nie zawiodła!

Muszę podkreślić, że pozycja została bardzo ładnie wydana i oprócz wszystkich innych walorów, które ze sobą niesie, pięknie prezentuje się na półce. Niby mała rzecz, a cieszy! Zresztą także w środku znajdują się uzupełniające rozdziały ilustracje i w niczym nie przeszkadza to, że są czarno-białe.

Powieść jest pełna magii, humoru, przygód i zwrotów akcji, a do tego niepozbawiona mądrości – czego chcieć więcej? Zapewniam, że po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzycie na baśnie w ten sam sposób, co dotychczas. Specjalnie nie zdradziłam Wam więcej szczegółów, ponieważ największą frajdą jest samodzielne odkrywanie kolejnych niespodzianek, które przygotował dla czytelników autor. Mnie nie pozostaje nic innego jak tylko cierpliwie czekać na kontynuację, chociaż mam cichą nadzieję, że pojawi się na polskim rynku już wkrótce.

Cykl/Seria: Kraina Opowieści t. 1
Autor: Chris Colfer
Tytuł: Zaklęcie Życzeń
Tytuł oryginału: The Land of Stories: The Wishing Spell
Wydawnictwo: Młodzieżówka
Liczba stron: 452

Ciemnoskóra nastoletnia Starr pochodzi z ubogiej dzielnicy, jednak ma szansę uczęszczać do dobrej prywatnej szkoły. Wydaje się, że jest szczęściarą, ale jednak życie pokazuje, że nic nie jest proste. Jak większość ludzi w tym wieku Starr również poszukuje swojej tożsamości, a w jej przypadku jest to wyjątkowo trudne, ponieważ znajduje się na granicy dwóch zupełnie różnych światów, ciągle wahając się, któremu z nich tak naprawdę powinna być wierna. Życie dziewczyny całkowicie upada, kiedy na jej oczach zostaje zabity jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Sytuacja wydaje się oczywista, a jednak okazuje się niezwykle skomplikowana – niewinny chłopak został postrzelony przez białego policjanta, a Starr jest jedynym wiarygodnym świadkiem. Okazuje się, że nie ma dobrego wyjścia z sytuacji, ponieważ powiedzenie prawdy może kosztować nastolatkę nawet życie. Nikt nawet nie spodziewa się, jak wiele mogą zmienić słowa jednej dziewczyny.

Z pewnością już po samym opisie „The Hate U Give” domyślacie się, że jest to jedna z tych powieści, która chociaż jest skierowana do młodzieży, to niesie za sobą przesłanie i powinna spodobać się także starszym czytelnikom. W dużej części historia ta przedstawia, jak nadal niełatwe jest życie czarnoskórych ludzi w Ameryce. Nie da się ukryć, że głównym tematem książki jest panujący w kraju rasizm. Temat jest trudy i ważny, a autorce udało się go przedstawić w bardzo przystępny sposób. Smutne w tym wszystkim jest to, że książka jest tak bardzo aktualna i prawdziwa. Problem rasizmu sięga w daleką przeszłość, świat się rozwija i brnie do przodu, a w tej sprawie niewiele się zmienia.

Książka napisana jest przystępnym, lekkim stylem, dzięki czemu szybko się ją czyta. Historia jest naprawdę warta uwagi i dopracowana, jednak zabrakło mi czegoś w zakończeniu, co niestety często zauważam pod koniec książek. Odniosłam wrażenie, że autorka przez całą powieść dążyła do jakiegoś konkretnego punktu czy wydarzenia, a nagle zgubiła się i nie miała pojęcia, jak to wszystko zamknąć, więc zrobiła to w taki a nie inny sposób. Moim zdaniem „THUG” zasługiwał na coś więcej. Tytuł jest bardzo wymowny i zakończenie powinno być tak samo dobitne.

„Nienawiść, którą dajesz”, to jedna z tych historii, która jest niepowtarzalna i której się nie zapomina. Chociaż tematy w niej poruszane zdecydowanie nie należą do optymistycznych, to nie brakuje w niej pozytywnych emocji i specyficznego humoru. Co więcej, książka niesie za sobą niezwykle ważne przesłanie – przekonajcie się o tym sami! Powieść została zaadaptowana i film miał już swoją światową premierą, więc tylko kwestią czasu jest, kiedy pojawi się w polskich kinach. Mam przeczucie, że to widowisko będzie warte uwagi, więc śledźcie repertuary kin, ale najpierw koniecznie sięgnijcie po wersję papierową!

Autor: Angie Thomas
Tytuł: The Hate U Give: Nienawiść, którą dajesz
Tytuł oryginału: The Hate U Give
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 447

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Lia zostaje pojmana, a następnie jest przetrzymywana w królestwie Vendy, jednak wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż się tego spodziewała. Księżniczka już nie ma na kim polegać, a tym bardziej komu ufać. Zostaje wplątana w polityczną intrygę, na czele której stoi rządzący Vemdą Komizar. Kiedy dziewczynie wydaje się, że już nie ma dla niej nadziei na lepszy los, okazuje się, że Komizar postanawia wykorzystać ją do swoich celów. Im większą Lia otrzymuje wolność, tym lepiej zapoznaje się ze zwyczajami zamieszkujących Vendę ludzi i zaczyna rozumieć panujące w w tym królestwie zasady. Wszystko idzie w zupełnie innym, niż planowanym przez nią wcześniej kierunku, a tym samym z więzionej ofiary przemienia się w osobę, która postanowi wykorzystać swoją obecną sytuację do poprawy losu innych. Gdyby tylko ciągle nie czuła na karku oddechu Komizara i jego sprzymierzeńców oraz miała pewność, że Rafe znajdzie się daleko stąd. Jakby tego było mało, cały czas gdzieś pośród myśli księżniczki pojawia się pytanie – co z Kadenem?

Pierwsza część serii „Kroniki Ocalałych” nie ustrzegła się przed pewnymi niedociągnięciami, jednak zdecydowanie miała w sobie „to coś”. Jedną z najmocniejszych zalet książki była ciągnąca się przez całą powieść zagadka, który z bohaterów jest księciem, a który zabójcą. Oczekując na drugi tom zastanawiałam się, w jakim kierunku autorka poprowadzi fabułę, kiedy już ta największa tajemnica została odkryta. Muszę przyznać, że Mary L. Pearson udało się wybrnąć z sytuacji, a kreowanie niejednoznacznych postaci jest zdecydowanie jej mocną stroną.

W „Zdradzieckim sercu” już wiadomo, kto jest kim, ale autorka dba o to, żeby ciągle wyprowadzać czytelników w pole. Lea nadal pozostaje główną bohaterką i większość powieści przedstawiona jest z jej perspektywy, jednak od czasu do czasu pojawiają się rozdziały, w których narratorami są inne postacie. Mary L. Pearson sprawia, że co kilkanaście stron zastanawiamy się, czy dany bohater jest tym dobrym czy wręcz przeciwnie, nie mówiąc już o tym, że przez większą część historii przedstawiani są w niejednoznaczny sposób. Przyznaję, że autorce udało się wprowadzić w książce kilka zwrotów akcji, którymi udało jej się mnie całkowicie zaskoczyć – jestem bardzo ciekawa, jak uda się jej rozwinąć pewne wątki w kolejnej części, a wszystko wskazuje na to, że dużo się tam będzie działo!

Tak jak w „Fałszywym pocałunku”, tak i w części drugiej autorka postarała się przedstawić nie tylko główny wątek, ale wprowadziła też wiele pobocznych. Czytając powieść od razu widać, że podczas pisania miała cały czas w głowie wymyślony przez siebie świat i to bardzo szczegółowy jego obraz. Akcja z każdą stroną brnie do przodu i chociaż nie jest historia pełna fajerwerków i mknąca z prędkością światła, to fabuła poprowadzona jest w taki sposób, że wzbudza zainteresowanie i nie można się z nią nudzić. Mary E. Pearson wydaje się świadomie budować napięcie, kiedy zaczyna poruszać jakiś wzbudzający zainteresowanie temat, a potem pozostawiając go niedopowiedziany w zawieszeniu. Mam dziwne przeczucie, że rozwiązanie pewnych zagadek czytelnicy poznają dopiero na końcowych stronach ostatniej części serii.

Serię poleciłabym przede wszystkim czytelniczkom, które lubią powieści przygodowe z małym dodatkiem fantasy i posiadające wątek miłosnego trójkąta. Muszę jednak podkreślić, że w „Zdradzieckim sercu”, zwłaszcza w porównaniu z częścią pierwszą, jest to raczej motyw drugoplanowy, ponieważ główna bohaterka ma zdecydowanie większe problemy na głowie. Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron - intrygowało mnie, jak dalej potoczą się losy bohaterów, zwłaszcza że w powieści pojawiło się kilka nowych interesujących postaci. Podobało mi się także, jak autorce udało się poprowadzić proces dojrzewania postaci Lii – pod koniec „Zdradzieckiego serca” zdecydowanie nie jest już tą samą księżniczką, którą poznaliśmy w „Fałszywym pocałunku”. Teraz nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać na kolejną część serii „Kronik ocalałych”.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 2
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Zdradzieckie serce
Tytuł oryginału: The heart of betrayal
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 527

Kate Hallander jest zwyczajną nastolatką… a przynajmniej tak jej się do tej pory wydawało. Mieszka u ciotki, która (delikatnie mówiąc) nie darzy jej zbyt wielkim uczuciem. Pewnego razu, odwiedzając sklep ezoteryczny, dziewczyna otrzymuje od jego właścicielki sporych rozmiarów starą księgę, która wydaje się skrywać niejedną tajemnicę. Kiedy wykorzystuje zamieszczone w niej zaklęcie miłosne (oczywiście dość luźno stosując się do wskazówek), rozpoczyna ciąg zdarzeń, którego nie będzie już w stanie cofnąć ani zatrzymać. Wkrótce odnajdzie drogę do magicznego świata, zapozna się z różnego rodzaju magicznymi istotami (nie zawsze miłymi i dobrymi), dowie się, że jest wiedźmą oraz będzie walczyć z nikczemną nimfą, a nawet… trafi do więzienia! Jak to wszystko mogło się przydarzyć przeciętnej nastolatce? Tego dowiecie się, sięgając po „Księgę Luster" […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Jaaru T. 1
Autor: Adam Faber
Tytuł: Księga Luster
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Liczba stron: 456

Ameryka początku XX wieku. Ava Lavender rodzi się ze skrzydłami, a to nie jest najbardziej niezwykła czy też dziwna rzecz, która miała miejsce w dziejach jej rodu. Każdy z członków rodziny Avy wyróżniał się spośród innych śmiertelników i był tak wyjątkowy, że aż zupełnie nieprzystosowany do rzeczywistości. Jej najbliżsi i przodkowie to barwna plejada postaci, o których nie da się łatwo zapomnieć…

Wracając jednak do Avy - już od samych narodzin nie miała łatwo, a nic nie wskazywało na to, że z czasem będzie lepiej. Dziewczyna ma brata bliźniaka (po którego zachowaniu można wywnioskować, że cierpi na autyzm), właściwie od początku zepchniętego na drugi plan, ponieważ to moment narodzin i skrzydła jego siostry zabierają całą uwagę otoczenia. Pod szpitalem, w którym przyszli na świat, pojawiają się zbiorowiska ludzi modlących się do cudownego dziecka.

Im Ava jest starsza, tym trudniej jej ukryć prawdę o sobie. Posiada dwójkę bliskich przyjaciół, a z czasem ma nawet szansę spotkać na swej drodze miłość. Niestety, nic jednak nie trwa wiecznie i nadchodzi moment, kiedy jej życie wydaje się składać jak domek z kart. Gdyby Ava miała mało codziennych problemów, w jej okolicy pojawia się młody mężczyzna, który bierze nastolatkę za anioła i wpada w obsesję na jej punkcie. Nieszczęśliwy splot zdarzeń doprowadzi do prawdziwej tragedii...

Przyznaję, że dawno nie czytałam książki utrzymanej w podobnej stylistyce. Tym bardziej dziwi, że jest to powieść współczesna, ponieważ i język, i sposób prowadzenia fabuły imitują nurt, który kojarzy nam się z tym popularnym co najmniej kilkadziesiąt lat temu. Jest to ogromna zaleta książki, ponieważ czytelnik od razu wczuwa się w odpowiedni klimat, a jednocześnie, dzięki lekkiemu pióru autorki, wręcz przepływa przez kolejne strony. Już sam pomysł na tę historię jest oryginalny, a sposób pisania Leslye Walton tylko dodatkowo podkreśla wszystkie walory lektury. Jeżeli ktoś lubi specyficzne powieści, których treść zdaje się skryta za mgłą czy też kurtyną, to z pewnością się nie zawiedzie! Historia Avy zdecydowanie nie należy do tych łatwych, lekkich i przyjemnych, bo autorka momentami nie skąpi brutalności, jednak to jedna z tych opowieści, obok których nie da się przejść obojętnie.

Chociaż to Ava jest główną bohaterką, to nie tylko ona skupia na sobie uwagę. Z pokolenia na pokolenie rodzina Avy przejawia wyjątkową oryginalność u każdego z jej członków. Można by powiedzieć, że delikatnie to ujęłam... Mówiąc wprost - są oni po prostu wyjątkowymi dziwakami i do tego każdy na swój sposób. Zresztą większość występujących w książce postaci została tak wykreowana, aby czytelnik z chęcią zaznajamiał się z ich losami i wręcz żałował, że nie może poznać ich bliżej.

W „Osobliwych i cudownych przypadkach Avy Lavender” występuje charakterystyczna, wręcz baśniowa magia, która razem z wszędobylskimi duchami, piórami, ptakami i symbolizmem tworzą niesamowitą otoczkę dla tej historii. Tak jak już wspomniałam, wbrew pozorom nie jest to beztroska czy prosta w odbiorze książka, nie brakuje w niej bólu i cierpienia, a szczęśliwe chwile można by zliczyć na palcach jednej ręki. Nawet już samo zakończenie książki pozostawia czytelnika w zawieszeniu, ponieważ zmuszony jest zastanowić się, co się naprawdę wydarzyło, wracając się przy tym do samego początku lektury. Ostatecznie pozostaje jedynie niedosyt, że to już naprawdę koniec.

Bardzo się cieszę, że miałam okazję okazję zapoznać się z tą pozycją, bo jest naprawdę wyjątkowa i z pewnością pozostanie w mojej pamięci na długo. Mimo że w tej historii nie brakuje sytuacji ukazujących tę mroczniejszą stronę rzeczywistości, to zawiera również jej niesamowitą mieszankę z magią, która przedstawiona jest w sposób dyskretny i bardzo realny – po odłożeniu książki aż trudno wrócić do świata, w którym istnieje ona jedynie w wyobraźni wybranych.

Książka naprawdę zrobiła na mnie duże wrażenie. Rzadko spotyka się u nas pozycje tego typu. Przedstawiona historia ociera się o realizm magiczny, jednak nie jest typową przedstawicielką tego gatunku. Chociaż najprościej byłoby sklasyfikować tę powieść jako młodzieżówkę, to jednak zasługuje zdecydowanie na więcej, bo przmówi także do starszych czytelników. Może i znalazłaby się niejedna książka z podobnymi wątkami, jednak “Osobliwe i cudowne przypadki Avy Lavender” jako całość są naprawdę niepowtarzalne. Chociaż akcja nie pędzi do przodu jak szalona, to historia jest napisana takim stylem, że się tego zupełnie nie odczuwa i wręcz pochłania kolejne rozdziały. W tej książce jest coś tak ulotnego, że ciężko to nazwać słowami, a dzięki czemu wyróżnia się spośród innych i przyciąga jak magnes. Wszechobecna tajemniczość dodatkowo podkreśla klimat panujący w powieści. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś uda mi się trafić na podobną historię, najlepiej stworzoną przez tę samą autorkę.



Autor: Leslye Walton
Tytuł: Osobliwe i cudowne przypadki Avy Lavender
Tytuł oryginału: The Strange and Beautiful Sorrows of Ava Lavender
Wydawnictwo: SQN Imaginatio
Liczba stron: 300

Księżniczka Morrighan, zwana przez bliskich Lia, w dniu swojego ślubu ucieka prawie spod samego ołtarza. Dziewczyna chce żyć po swojemu i odnaleźć prawdziwą miłość, a nie w wieku piętnastu lat wyjść za mąż z obowiązku i to jeszcze za człowieka z wrogiego rodu, którego nigdy wcześniej nie widziała na oczy. Wraz ze swoją przyjaciółką Pauline udaje się do niewielkiego miasteczka, gdzie zostaje kelnerką i postanawia wieść normalne życie z dala od okrutnej rzeczywistości wyższych sfer. Dziewczyna musi pozostać w ukryciu, ponieważ prawdopodobnie szuka jej pół królestwa, poza tym swoją ucieczką złamała sojusz z Dalbreck. Wbrew pewnym niedogodnościom Lia bardzo polubiła swoje nowe życie, zwłaszcza gdy pojawiło się w nim dwóch tajemniczych młodzieńców, z których jeden natychmiast skradł jej serce. W tym świecie jednak nikt nie jest tym, kim się wydaje, ponieważ każdy z bohaterów posiada własne i do tego niemałe tajemnice. Czy w takiej sytuacji cokolwiek może się potoczyć po myśli któregokolwiek z nich? Los nie raz udowadnia, że potrafi być niesamowicie przewrotny...

Na początku zacznę od tego, że szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tej książce czegoś trochę bardziej ambitnego. Po zapoznaniu się z nią nie mogę jednak narzekać, ponieważ powieść, mimo początkowo zawiedzionych oczekiwań, przypadła mi do gustu. „Fałszywy pocałunek” jest to romans YA rozgrywający się w świecie z pogranicza fantasy. Znaleźć można w nim znany już motyw trójkąta miłosnego, jednak mimo pewnego niedopracowania, o którym jeszcze wspomnę, wątek ten jest przedstawiony w bardzo oryginalny i interesujący sposób.

Księżniczka poznaje w tym samym czasie dwóch chłopców, jednak każdy z nich ukrywa się pod innym imieniem i profesją. Chociaż to Lia jest główną bohaterką i narratorką większej części powieści, to naprzemiennie pojawiają się w niej rozdziały ukazane z punktu widzenia całej trójki bohaterów. Dziewczyna nie ma pojęcia, kim tak naprawdę są jej nowi towarzysze, a jedyną przewagą czytelnika jest to, że zna prawdziwe tożsamości młodych mężczyzn. Jeden z nich to książę, przed ślubem z którym Lia uciekła, a drugi to jej potencjalny zabójca – jednak który jest który? Na poznanie odpowiedzi na to pytanie pozostaje poczekać czytelnikowi prawie do końca książki.

Zastanawiacie się, jak to możliwe, że nie wiadomo kto jest kim, skoro duża część rozdziałów widziana jest także oczami obu męskich bohaterów? Powiem Wam tylko, że autorka jest naprawdę sprytna i świetnie to rozegrała. Rozdziały zaczynają się nagłówkami „Kaden”, „Rafe”, „Książę” lub „Zabójca”. Widać, że obaj bohaterowie pałają uczuciem do księżniczki, lecz każdy z nich przeżywa rozterki, z których powodu musi przed nią ukrywać wiele rzeczy. Mary E. Pearson naprawdę udało się przedstawić to wszystko w taki sposób, aby nie można było mieć pewności co do ich prawdziwej tożsamości. Przez całą książkę można zgadywać i domyślać się kto jest kim, jednak autorka tak często wpuszcza czytelnika w przysłowiowe maliny, że do ostatecznego rozwiązania pod koniec powieści niczego nie może być pewnym.

Największym problemem wątku romantycznego jest to, że wszystko zaczyna się od miłości od pierwszego wejrzenia, która pojawia się właściwie znikąd i to między osobami, które wcale się nie znają. Oczywiście uczucie to od początku jest bardzo mocne, do mnie jednak nie przemówiły argumenty o tym, jaka ona jest piękna, a jej zachowanie tak różne od tego, jakiego spodziewali się po niej Kaden i Rafe. Szkoda, że autorka troszkę bardziej nie dopracowała początku tej znajomości, bo z pewnością uwiarygodniłoby to bohaterów i wzmocniło pozytywny odbiór całej książki przez czytelników.

Przyznaję, że nie polubiłam głównej bohaterki. Lia w moim odczuciu jest jak równia pochyła, która z jednej strony wykazuje się niesamowitą siłą i odwagą, a z drugiej nie wie, czego tak naprawdę chce. Do tego wbrew czyhającemu z każdej strony niebezpieczeństwu, bez żadnej refleksji rzuca się w romans z pierwszym lepszym przystojnym chłopakiem, na którego widok poczuła motyle w brzuchu. Zdecydowanie bardziej polubiłam jej momentami aż nazbyt naiwną, ale wierną i uroczą przyjaciółkę, czy nawet Kadena i Rafe’a, którzy też nie są pozbawieni wad czy chwilowego braku rozsądku, ale ukazana została złożoność ich sytuacji, przez co ich pobudki są lepiej uzasadnione.

”Fałszywy pocałunek” to nie tylko romans. Wokół trójki głównych bohaterów życie toczy się dalej swoim torem, a ich rzeczywistość przypomina znane nam średniowiecze. Spiski, walki pomiędzy królestwami, aranżowane małżeństwa, brutalna rzeczywistość wojowników i zabójców, wszelkiego rodzaju oszustwa, wszechobecna niesprawiedliwość, prawdziwa przyjaźń, skomplikowane relacje rodzinne – to część z wielu wątków pobocznych, które występują w powieści i zostały bardzo dobrze przedstawione. Szkoda, że nie zostały bardziej rozbudowane, jednak w dużym stopniu zostało to ograniczone przez główny wątek fabuły. Zważywszy na to, że już wiemy, kto jest księciem, a kto zabójcą, istnieje nadzieja, że w kolejnej części akcja zostanie rozbudowana.

Tak jak już wspomniałam, spodziewałam się czegoś innego, bardziej skomplikowanego i klimatycznego, osadzonego mocno w realiach fantasy. Chociaż akurat tego w „Fałszywym pocałunku” nie znalazłam, a powieści nie brakuje pewnych niedociągnięć i nie porusza nowego tematu, to pierwszy tom „Kronik Ocalałych” zdecydowanie jest warty uwagi, zwłaszcza ze względu na formę. Książka spodoba się wszystkim, którzy lubią romantyczne wątki rozgrywające się w wypełnionym elementami magii otoczeniu. Akcja może nie pędzi do przodu i przez większość czasu nie jest zbyt dynamiczna, a wątek tajemniczego daru księżniczki jest raczej drugoplanowy, jednak nie można powiedzieć, że w powieści brakuje emocji i wrażeń. Autorka zadbała, żeby nawet schematyczny wątek trójkąta miłosnego został ukazany w taki sposób, żeby intrygować. Zważywszy na końcówkę książki można spodziewać się, że w kolejnym tomie zmieni się środek ciężkości akcji, ponieważ główna zagadka tożsamości towarzyszy Lii została odkryta, więc teraz może skupić się na jej umiejętnościach i rozwoju akcji. Kiedy patrzy się na całość, nie mogło być inaczej - „Fałszywy pocałunek” kończy się zawieszeniem fabuły w kulminacyjnym momencie. Mimo że główny sekret został odkryty i nie wiadomo, jak to wpłynie na dalszy ciąg historii, to ja już czekam na drugi tom – po prostu chcę wiedzieć, w jakim kierunku pójdzie autorka, bo seria ma spory potencjał.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 1
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Fałszywy pocałunek
Tytuł oryginału: The Kiss of Deception
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 432

Caddy odkąd pamięta przyjaźni się z Rosie i nie wyobraża sobie, żeby coś miało to zmienić. Pewnego dnia jednak w mieście, w którym mieszkają nastolatki, pojawia się nowa dziewczyna. Suzanne zaczyna chodzić do klasy z Rosie i z dnia na dzień coraz bardziej się do siebie zbliżają. Caddy, w której budzi się uczucie zazdrości o przyjaciółkę, z jednej strony podziwia „nową”, z drugiej jednak wydaje jej się, że jest z nią coś nie tak i postanawia odkryć jej sekret. Kiedy prawda wychodzi na jaw, wszystko się zmienia, a tego, co się wydarzy później, na początku nikt by nie był w stanie przewidzieć...

„Piękne złamane serca” to powieść dla nastolatek o pięknie i trudach prawdziwej dziewczęcej przyjaźni – chociaż niejedna dorosła kobieta z chęcią przypomni sobie, jak to było mieć naście lat i przeżywać przygody razem z najbliższymi przyjaciółkami. Jest to historia również dla tych, którzy mają ochotę odpocząć od powieści młodzieżowych z rozbudowanym wątkiem miłosnym. Ciężko jest znaleźć książkę o nastolatkach, w których zupełnie nie pojawia się temat chłopców, ponieważ jest to znaczący element dojrzewania, jednak w „Pięknych złamanych sercach” jest to wątek trzeciorzędny, będący raczej tłem rozgrywających się w powieści wydarzeń.

Widać, że Sara Barnard starała się, aby jej historia była jak najbardziej wiarygodna, jakby z życia wzięta. Kto wie, wcale nie zdziwiłabym się, gdyby coś podobnego wydarzyło się naprawdę, a z pewnością jest to kompilacja wydarzeń, które w zbliżonej formie miały już gdzieś miejsce. Autorka stara się ukazać, że prawdziwe życie nie jest łatwe, za to pełne cieni, ale zawsze pozostaje iskierka nadziei. Pomiędzy słowami stara się też przekonać czytelnika, że czasami po prostu trzeba potrafić zaufać innym ludziom, a wołanie o pomoc jest rodzajem prawdziwej odwagi.

Duża część książki mówi o tym, w jak ciężkiej sytuacji życiowej znajdują się niektóre dzieci i nastolatkowie oraz jak ogromny ma to na nich wpływ. Łatwo jest powiedzieć, że ktoś się karygodnie zachowuje, jest zbuntowany, ma zły wpływ na innych czy wykazuje skłonności do agresji i autodestrukcji. Komuś, kto otrzymał taką etykietę, niełatwo jest się jej potem pozbyć. Niestety większość z nas nie zastanawia się, skąd się biorą takie zachowania, czym są spowodowane i jak tej osobie pomóc. Jest to bardzo trudny i ciężki temat, ale dzięki lekkiemu i prostemu stylowi autorce udało się w przystępny sposób przybliżyć losy nastolatki z problemami.

Akcja książki nie pędzi, tylko płynie jednostajnie do przodu. Pozwala powoli zapoznać się z całą historią i bohaterami, przyzwyczaić się do nich, spróbować zrozumieć różne punkty widzenia, a zwłaszcza przygotować na to, co z czasem nastąpi. Tak jak w prawdziwym życiu, tak i w „Pięknych złamanych sercach” nic nie dzieje się bez przyczyny. Losy Caddy, Rosie i Suzanne powinny pozostać dla czytelnika światełkiem nadziei w ciężkich chwilach.

Po „Pięknych złamanych sercach” nie spodziewajcie się fajerwerków. To nie jest historia, która ma być efektowna, kiedy to przewraca się kolejne kartki z wypiekami na twarzy czekając na rozstrzygnięcie akcji. Owszem, następuje tutaj punkt kulminacyjny i nie brakuje scen poruszających emocje, jednak całość wydaje się stosunkowo spokojna i podąża torem ku konkretnemu celowi. Zapewniam jednak, że chociaż akcja jest zrównoważona, to zdecydowanie nie jest nudna – po prostu ta książka jest inna i różni się zdecydowanie od powieści młodzieżowych, które w ostatnim czasie pojawiają się na naszym rynku. Nie macie też co liczyć na klasyczny happy end, bo przecież w życiu też nic nie jest proste i oczywiste. „Piękne złamane serca” mają dawać nadzieję, a nie obiecywać, że wszystko potoczy się jak w bajce.

Historia Caddy i jej przyjaźni zdecydowanie jest powieścią skierowaną do płci pięknej, jednak moim zdaniem bez ograniczeń wiekowych. To doskonała pozycja dla przyjaciółek, ale również czytających duetów matka-córka. Po jej zakończeniu pojawia się wewnętrzna potrzeba do podzielenia się nią z kimś bliskim i przedyskutowania pewnych tematów. To nie jest książka, która wciąga i zachwyca od pierwszych stron, nie jest też pozbawiona wad, ale naprawdę warto zapoznać się z historią „Pięknych złamanych serc”, gdyż porusza ona ważną i niełatwą tematykę oraz momentami chwyta za serce. Ta powieść jest jak jej okładka – z pozoru skromna i minimalistyczna, a jednak aż bije z niej blask.

Autor: Sara Barnard
Tytuł: Piękne złamane serca
Tytuł oryginału: Beautiful Broken Things
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 350

Alcatraz Smedry obchodzi właśnie swoje trzynaste urodziny. Kiedy próbuje przygotować dla swoich przybranych rodziców na obiad zwykłą zupkę błyskawiczną, kuchnia zamienia się w ruinę. Alcatraz posiada bowiem pewien niezwykły dar – umiejętność psucia, czegokolwiek tylko dotknie. W międzyczasie chłopiec otrzymuje tajemniczą przesyłkę i wszystko wskazuje na to, że została ona nadana przed trzynastoma laty przez prawdziwych rodziców Alcatraza. Jednak jak to jest możliwe, skoro w ciągu swojego krótkiego życia dzięki swoim anty-zdolnościom nastolatek mieszkał już u kilkunastu par zastępczych rodziców? Wkrótce jednak okaże się, że Al tak naprawdę nic o sobie nie wie, a wszystko, co do tej pory wydawało mu się być pewne, zostanie postawione pod znakiem zapytania. W otrzymanej przez niego paczce znajduje się około garści piasku, który niebawem zostaje skradziony, a chłopiec nieświadomie wplącze się w ogólnoświatowy spisek nikczemnych Bibliotekarzy...

Brandon Sanderson zabiera czytelnika w pełną przygód drogę w przerysowanym i niewiarygodnym świecie przedstawionym. Momentami książka wydaje się wręcz niedorzeczna, ale dzięki temu jest zabawna i charakterystyczna. Grupki głównych bohaterów nie da się nie polubić i przez cały czas dopinguje się im w ich poczynaniach. Mamy tutaj pakującego się nieustannie w kłopoty nastolatka, jego wojowniczą rówieśnicę, zwariowanego staruszka, nieprzeciętnych rozmiarów pociesznego antropologa i kontrastującego z nim pod względem wyglądu lingwistę. Większość tej grupy posiada dziwne dary, takie jak wspomniane psucie wszystkiego przez głównego bohatera czy wieczne spóźnianie się jego dziadka. Pojawia się pytanie, jak można takie antytalenty w ogóle nazwać darami, ale po przeczytaniu „Piasku Raszida” nie można już mieć co do tego wątpliwości. Do tego dochodzą przeciwnicy głównych bohaterów, czyli niebezpieczni Bibliotekarze, którzy cały czas knują, jak przejąć całkowitą władzę nad światem. Ta wciągająca historia zobrazowana jest przy tym bardzo ładnymi i dobrze uzupełniającymi tekst ilustracjami Hayley Lazo.

Już sam pomysł na książkę niezwykle mi się spodobał, ale sama twórczość Brandona Sandersona jeszcze bardziej! W tej powieści wiele się dzieje, momentami panuje w niej wręcz chaos, ale wszystko razem składa się na logiczną i przemyślaną całość. Autor nie skąpił wyobraźni i wykorzystał w „Piasku Raszida” naprawdę wiele pomysłów. Jednym z intrygujących rozwiązań są nieodłączne atrybuty głównych bohaterów, czyli magiczne okulary – a każda para posiada inne możliwości! Autor wprowadził również podział świata na dwie części – Ciszlandy (czyli świat, który znamy, a przy tym opanowany w dużym stopniu przez Bibliotekarzy) oraz Wolne Królestwa (o których pozwolę sobie nie zdradzać więcej informacji, aby nie psuć potencjalnym czytelnikom zabawy).

Serdecznie polecam tę historię – sama wprost nie mogłam się od niej oderwać! Brandon Sanderson napisał tę książkę w sposób, który naprawdę lubię – jest pełna humoru i absurdalnych wydarzeń. W „Publishers Weekly” porównano powieść Sandersona ze znanym z „Serii Niefortunnych Zdarzeń” Lemonym Snicketem i muszę przyznać, że podczas czytania też pojawiło mi się w głowie takie skojarzenie w odniesieniu do stylu obu autorów. Czytałam serię Snicketa wiele lat temu i bardzo mi się podobała, ale mimo to wydaje mi się, że „Piasek Raszida” jest jeszcze lepszy. Poza tym uwielbiam wątek związany z Bibliotekrzami i ich niecnymi planami, łącznie z aluzjami do ich zakulisowego panowania nas światem – po przeczytaniu tej książki już chyba nikt nie pomyśli o nich stereotypowo. „Piasek Raszida” to fantastyczna przygoda dla osoby w każdym wieku.

Cykl/Seria: Alcatraz kontra Bibliotekarze t. 1
Autor: Brandon Sanderson
Tytuł: Piasek Raszida
Tytuł oryginału: Alcatraz Versus the Evil Librarians
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 312

Dziewiętnastowieczny Nowy Jork. Josephine Montfort to przebywająca na pensji zamożna młoda dama, która już wkrótce ma zostać zaręczona z dziedzicem znamienitego rodu. Dziewczyna jest zafascynowana poruszającą kontrowersyjne tematy dziennikarką i sama próbuje pisać do szkolnej gazetki artykuły w podobnym stylu, jednak ich tematyka nie jest według ówczesnych standardów stosowna dla kobiety - zwłaszcza tak młodej. Nadchodzi dzień, kiedy świat Jo legnie w gruzach. Dziewczyna dowie się, że jej ojciec zginął podczas czyszczenia broni. Nastolatka nie może jednak w to uwierzyć, ponieważ był on doświadczonym strzelcem i nie było mowy, aby popełnił taki błąd. Kiedy Josephine wróci do domu i po kryjomu rozpocznie prywatne śledztwo, przekona się, że niektóre tajemnice są zamiatane pod naprawdę grube dywany, a prawda bywa niezwykle okrutna...

Dzięki powieści „Wielki Błękit” rozpoczynającej „Sagę Ognia i Wody” miałam już wcześniej możliwość zapoznania się z twórczością Jennifer Donnelly. Chociaż tamta powieść mi się podobała, to jednak „Płytkie groby” to zupełnie inna klasa - również jest to powieść dla młodzieży, jednak na zdecydowanie lepszym poziomie, dojrzalsza i bardziej dopracowana.

Autorce udało się utrzymać równowagę pomiędzy sztucznym życiem elit, a brutalnym światem ubogich. Bardzo dobrze wyszło jej również zobrazowanie ówczesnej obyczajowości, wszelkich konwenansów, ale też niesprawiedliwości. W prosty i przystępny sposób ukazała, że nie miało znaczenia, z której warstwy społecznej się pochodziło - zawsze było się z wielu stron ograniczonym, a wolność była towarem deficytowym, zwłaszcza dla kobiet.

Przez książkę przewija się cała paleta różnobarwnych postaci. Czasami łatwiej, a czasami trudniej jest zgadnąć, kto tu jest tym dobrym, a kto czarnym charakterem. W „Płytkich grobach” występują tacy bohaterowie, których można pokochać od pierwszego wejrzenia, ale też tacy, którzy od razu wzbudzają antypatię. Nie brakuje również odcieni szarości czy wyraźnie przerysowanych postaci, które potrafią rozśmieszyć i zdecydowanie dodają fabule kolorytu.

„Płytkie groby” nie są książką pozbawioną słabszych stron. Przykładowo trzeba przyznać, że chociaż autorka starała się wszelkimi sposobami ukryć przed domownikami eskapady głównej bohaterki, to i tak moim zdaniem wieczne przebywanie poza domem Jo było co najmniej podejrzane. Nawet w naszych czasach ciężko by było ukryć takie zachowanie przed troskliwym rodzicem czy bliskimi znajomymi przez tak długi czas. Poza tym, chociaż w trakcie powieści dużo się dzieje i nie brakuje zwrotów akcji, to jednak zakończeń wielu wątków można się dość szybko domyślić. W moim odczuciu nie zabiera to lekturze tak wiele, jakby się na pierwszy rzut oka wydawało (w końcu gatunek, jakim jest powieść detektywistyczna, której akcja rozgrywa się w XIX wieku zobowiązuje do większej tajemniczości), ponieważ „Płytkie groby” są napisane w taki sposób, że sam klimat pozwala się w niej zanurzyć bez reszty. Dużą część książki udało mi się przeczytać w komunikacji miejskiej i za każdym razem, kiedy dojeżdżałam na przystanek docelowy nie mogłam się pogodzić z odłożeniem lektury na później, a to dobrze o niej świadczy.

Podsumowując, „Płytkie groby” to moim zdaniem młodzieżówka detektywistyczna na bardzo dobrym poziomie. Cała historia i specyficzny nastrój, w jakim została utrzymana, zdecydowanie rekompensują drobne niedoskonałości. Mocną stroną książki jest też z pewnością jej tematyka, która na współczesnym rynku książek dla młodzieży jest niczym powiew świeżości. Młodziutka arystokratka poznaje młodego dziennikarza i razem, chociaż każde z nich dla własnych celów, postanawiają znaleźć wytłumaczenie śmierci ojca Josephine. Ich sprzymierzeńcami w trakcie śledztwa są między innymi nastoletnia złodziejka i asystent patologa sądowego. Im dalej brną, tym więcej tajemnic wychodzi na jaw, a przy okazji rozwiązywania zagadek trafiają między innymi na cmentarz czy do szpitala psychiatrycznego, nie mówiąc o tym, że nie brakuje im bezpośredniego kontaktu ze zwłokami. Moim zdaniem to wystarczające zapewnienie, że z „Płytkimi grobami” nie można się nudzić.

Autor: Jeniffer Donnelly
Tytuł: Płytkie groby
Tytuł oryginału: These Shallow Graves
Wydawnictwo: YA!
Liczba stron: 524

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Akcja "Klątwy z przeszłości" rozpoczyna się około pół roku po wydarzeniach z zakończenia "Zemsty czarownicy". Thomas J. Ward dopiero co skończył trzynaście lat, a ponieważ stracharz nie czuje się zbyt dobrze, chłopiec otrzymuje pierwsze samodzielne zadanie. Pewien ksiądz (a zarazem brat stracharza) próbuje pokonać bogina, jednak z fatalnym skutkiem – Tom będzie musiał go uratować. To dopiero początek kłopotów. W Priestown pojawia się Kwizytor, który traktuje stracharzy jak czarownice, więc mistrz i jego uczeń znajdują się w niebezpieczeństwie. W mieście sieje grozę potężny Mór, z dnia na dzień rosnący w siłę. Już raz stracharz próbował go pokonać, ale nie udało mu się. Chłopca czeka ciężki czas i wiele trudnych wyborów […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 2
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Klątwa z przeszłości
Tytuł oryginału: The Spook's Cruse
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 356

Thomas J. Ward ma niespełna trzynaście lat i jest siódmym synem siódmego syna, dzięki czemu dysponuje niezwykłymi umiejętnościami. Pewnego dnia jego rodzice decydują, że jest idealnym kandydatem na stracharza i oddają go na ucznia do obecnego mistrza. Chociaż John Gregory chroni ludzi przed złem, jednocześnie budzi w nich grozę, co sprawia, że pozostaje samotnikiem. Czy Tom jest gotowy na takie życie? Czy poradzi sobie z próbą? Czy sprawdzi się w roli ucznia stracharza i uda mu się zgłębić tajniki tego fachu? Kim okaże się Alice? Najpierw młody bohater będzie musiał dowiedzieć się, jak pokonać strach i odróżniać sen od jawy […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 1
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Zemsta czarownicy
Tytuł oryginału: The Spook's Apprentice
Wydawnictwo: Jaguar Liczba stron: 272

Tella Holloway wydaje się przeciętną amerykańską szesnastolatką, jednak to tylko pozory... Jej starszy brat jest śmiertelnie chory, a lekarze nie potrafią postawić diagnozy. Rodzice Telli i Cody'ego postanawiają dla dobra syna przeprowadzić się z tętniącego życiem Bostonu na całkowite odludzie. Chociaż dziewczyna bardzo kocha brata, trudno jej się pogodzić z niedostatkiem wygód, a przede wszystkim brakiem kontaktu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia znajduje w swoim pokoju tajemniczy elektroniczny przedmiot, wydaje jej się, że los się do niej uśmiechnął [...]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Ogień i Woda
Autor: Victoria Scott
Tytuł: Ogień i woda
Tytuł oryginału: Fire & Flood
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 368

Z Gawaldonu co cztery lata w jedenastą noc jedenastego miesiąca ginie dwoje dzieci, które mają co najmniej dwanaście lat. Jedno zawsze zapiera dech swoją urodą i zachwyca dobrocią, a drugie jest (łagodnie mówiąc) niezbyt ładnym dziwadłem. Dzieci, które są swoimi przeciwieństwami, porywane są przez Dyrektora Akademii Dobra i Zła. Jedno z nich uczy się Dobra, a drugie Zła, aby po ukończeniu szkoły trafić do baśni. Jednak tego roku coś poszło nie tak... Zabrane zostają dwie przyjaciółki: piękna i wychowana jak księżniczka Sofia oraz mieszkająca na cmentarzu, wycofana Agata. Problem polega na tym, że to Sofia trafia do Akademii Zła, a Agata do Akademii Dobra. Jedna z nich pragnie trafić do właściwej szkoły, a druga wrócić do domu. Czy uda im się spełnić marzenia? I czy w tym przypadku pomyłka ma w ogóle rację bytu? A może to próba? W końcu w baśniach nic nie dzieje się bez przyczyny...

"W PRASTAREJ PUSZCZY TRWA
AKADEMIA DOBRA I ZŁA.
BLIŹNIACZE WIEŻE JAK DWIE GŁOWY,
JEDNA DLA SZLACHETNYCH,
DRUGA DLA PODŁYCH.
UCIECZKA Z NIEJ NIEMOŻLIWA.
JEDYNA DROGA WYJŚCIA
W BAŚNI SIĘ UKRYWA"*.

Nie będę ukrywać, że "Akademia Dobra i Zła" już na samym początku mnie OCZAROWAŁA. Co najważniejsze, wrażenie to utrzymało się aż do ostatniej strony, po której przeczytaniu pomyślałam: "Ale jak to? To już?! Ta część nie mogła się tak skończyć - chcę natychmiast wiedzieć, co będzie dalej!". Cieszę się jedynie z tego, że sięgnęłam po nią dopiero teraz, kiedy drugi tom jest już na rynku, a trzeci i (przynajmniej prawdopodobnie) ostatni pojawi się na początku roku, inaczej oczekiwanie byłoby torturą.

Powieść jest pełna uroku, specyficznego humoru, magii, walki dobra ze złem - a to dopiero początek! Wiele rzeczy, zwłaszcza stereotypów, jest w niej jeszcze bardziej wyolbrzymionych. Autor czerpie pełnymi garściami nie tylko z klasycznych baśni, ale także współczesnej literatury dziecięcej i młodzieżowej. W publikacji niejednokrotnie dopatrzyłam się nawiązań do Harry'ego Potter'a (zwłaszcza jeżeli chodzi o funkcjonowanie Akademii). Myślę, że "Akademia Dobra i Zła" spodobałaby się też fanom serii "Baśniobór". Oczywiście autorowi nie brakuje wyobraźni, a wszelkie nawiązania do innych dzieł są celowe - Soman Chainani stworzył coś zupełnie nowego, a wszystkie aluzje i wskazówki dodają tylko jego powieści wyjątkowości.

Do "Akademii Dobra i Zła" oprócz opisu przyciągnęła mnie także okładka. To połączenie przeciwieństw - jasnej i ciemnej strony, a wszystko utrzymane w bajkowej konwencji. Jest wspaniała! Dodam, że na początku każdego rozdziału znajdują się cudowne szkice (nie wspominając już o rysunku Akademii, który znajduje się na początku książki), które dodatkowo pomagają wczuć się w atmosferę panującą w książce. Wbrew pozorom nie jest to powieść dla młodszej młodzieży, chociaż jej także się spodoba. Wiele z poruszonych w "Akademii Dobra i Zła" zagadnień można zrozumieć dopiero w pewnym wieku. Jest to nie tylko wielowątkowa, ale także wielowarstwowa historia.

W "Akademii Dobra i Zła" akcja zdecydowanie nie stoi w miejscu. Ciągle coś się dzieje, z każdą stroną pojawiają się jakieś nowości, a bohaterki co i rusz wpadają w nowe tarapaty. Czytelnik cały czas zastanawia się, co z tego wszystkiego wyniknie. Narracja jest trzecioosobowa. Spodobało mi się rozwiązanie polegające na naprzemiennym ukazywaniu tego, co przydarza się jednej albo drugiej dziewczynce, zwłaszcza że są od siebie tak różne. Między innymi dzięki tym dwóm bohaterkom Soman Chainani pokazuje, że nie tak łatwo odróżnić dobro od zła, ponieważ nic tak naprawdę nie jest czarno-białe.

"Akademia Dobra i Zła" to zdecydowanie moje klimaty. Trochę starego, trochę nowego, a co najważniejsze - wylewająca się z każdej strony baśniowość! Autorowi udało się przelać swoją miłość do baśni na papier, a ja wprost nie mogłam się od tej książki oderwać. Oczywiście, można by doszukiwać się wad (przykładowo w wielu momentach powieść jest przewidywalna), ale po co? Zresztą większość baśni jest prosta i przewidywalna, a ludzie (włączając mnie) i tak je kochają. Dla mnie najważniejsze jest to, że świetnie się przy niej bawiłam, czytałam z zapartym tchem, nieraz śmiałam się sama do siebie (autor przerysowuje postacie do granic absurdu), przewracałam kartkę za kartką bez zwracania uwagi na płynący gdzieś obok czas i kibicowałam bohaterom, przeżywając przygody razem z nimi. Moim zdaniem to właśnie jest najlepsza rekomendacja.

Cykl/Seria: Akademia Dobra i Zła t. 1
Autor: Soman Chainani
Tytuł: Akademia Dobra i Zła
Tytuł oryginału: The School for Good and Evil
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 496

*Chainani S.: Akademia Dobra i Zła. Warszawa 2015.

Jest Halloween, a Cole uczęszcza już do szóstej klasy, uznał więc, że nadeszła pora na coś więcej niż zbieranie cukierków. Chłopiec słyszał, że w okolicy zamieszkał mężczyzna, który przygotowywał efekty specjalne w Hollywood. Stworzona przez niego uliczka strachu robi podobno niezwykłe wrażenie, więc Cole postanawia zwiedzić ją wraz z przyjaciółmi. Żadne z nich nie spodziewa się jednak tego, co się wydarzy. Przyjaciele chłopca zostaną porwani, a on sam podąży im na ratunek. Dzieci trafią do niezwykłej krainy, na którą składa się Pięć Królestw. Chcąc ratować Daltona i Jennę, Cole wpadnie w ogromne tarapaty i przeżyje niejedną przygodę, na swojej drodze spotka także niezwykłych sprzymierzeńców…

"Łupieżcy niebios" to pierwsza powieść Brandona Mulla, jaką miałam przyjemność przeczytać, jednak już teraz mogę zapewnić, że nie będzie ostatnia*. Słyszałam wcześniej wiele pochlebnych opinii o jego książkach, szczególnie o serii „Baśniobór”, ale nie miałam okazji się z nimi zapoznać. Na początku zastanawiałam się, czy "Łupieżcy niebios" to historia dla mnie. Bardzo lubię powieści dla dzieci i młodzieży, ale opis tej, jakkolwiek interesujący, brzmiał znajomo – chłopiec, który musi uratować tajemniczą krainę? Przecież to już było nie raz. Tytuł, chociaż intrygujący, zbytnio kojarzył mi się z podniebnymi piratami, a okładka (ilustrująca fragment treści), mimo że przyjemna dla oka, wydała mi się dziwna. Moje obawy okazały się jednak nieuzasadnione, bo to powieść zdecydowanie wyjątkowa i warta uwagi!

Owszem, głównym bohaterem jest chłopiec, który ma do wykonania ważne i niebezpieczne zadanie (nawet niejedno). "Łupieżców niebios" także można luźno powiązać z wizją podbijających przestworza piratów. Jednak to dopiero początek. Odnoszę wrażenie, że Brandon Mull ma niczym nieograniczoną wyobraźnię. Autor sam podkreślił w nocie do czytelników, że w "Łupieżcach niebios" opisał dopiero jedno z Pięciu Królestw, a każde z nich jest inne. Zresztą wrzuca czytelnika na głęboką wodę i nie pozwala mu się nudzić, ponieważ od samego początku akcja wartko się rozwija, a do tego w każdym rozdziale Mull serwuje kolejne niespodzianki, zagadki, nowości, wyjaśnienia… Długo można by wymieniać, ale uwierz mi na słowo, że potrafi zaskoczyć!

Kolejną zaletą Brandona Mulla jest umiejętność tworzenia wyrazistych bohaterów o różnorodnych osobowościach. Szczerze powiedziawszy, miałabym problem ze wskazaniem ulubionej postaci, ponieważ jest ich niemało, a wiele z nich naprawdę polubiłam. Wracając jeszcze do wyobraźni autora – stworzył on świat, w którym zadbał o każdy szczegół. Podział Obrzeży jest wyraźny, pojawiają się oryginalne stworzenia i przedmioty, a każdym królestwem rządzą inne prawa. Mull ukazuje także magię; ona również nie istnieje „tak po prostu”, tylko funkcjonuje według określonych reguł. Oczywiście nie wszystko zostało jeszcze wyjaśnione, a zakończenie pozostawia bez odpowiedzi wiele pytań, ale to powieść naprawdę rozbudowana oraz wielowątkowa i jestem pewna, że w kolejnych częściach wszystkie zagadki zostaną rozwikłane. Momentami fabuła może wydawać się zagmatwana, jednak warto czytać dalej i powoli odkrywać kolejne fragmenty układanki.

Już nie mogę się doczekać dalszego ciągu przygód Cole’a i jego przyjaciół, bo to jedna z tych opowieści, na których kontynuację czeka się z niecierpliwością. Pociesza mnie jedynie fakt, że mogę w międzyczasie zapoznać się z innymi powieściami Brandona Mulla, mam nadzieję, że równie fascynującymi. Chociaż "Łupieżcy niebios" skierowani są do grupy młodszych nastolatków, jestem pewna, że wielu starszych czytelników znajdzie tu coś dla siebie – szczególnie ci, którzy lubią pełną przygód fantasy. Połączenie baśniowości/elementów baśniowych oraz balansowania na granicy jawy i snu dało niesamowity efekt. W książce nie brakuje też humoru, dzięki czemu czyta się ją z jeszcze większą przyjemnością. Nie jest to historia o niczym, tylko przemyślana opowieść, w której pomiędzy wierszami autor przemycił kilka uniwersalnych prawd i morałów tak, by były przystępne dla młodych czytelników. I Ty wyrusz do świata wyobraźni po niezwykłą przygodę!

Cykl/Seria: Pięć Królestw t. 1
Autor: Brandon Mull
Tytuł: Łupieżcy niebios
Tytuł oryginału: Sky Raiders
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 440

*Na blogu jako pierwsza pojawiła się opinia do "Baśnioboru", jednak "Łupieżcy niebios" w rzeczywistości były pierwszą książką autorstwa Brandona Mulla, którą przeczytałam. Pierwotnie powyższy tekst został opublikowany w serwisie Ravelo.pl [klik].

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Daniel i Beatrice nadal przebywają u doktora i zapoznają się z tajnikami wiedzy smokologicznej. Ich zadaniem jest pomoc w wykluciu się smoczątka. Wkrótce do rodzeństwa dołącza nowa koleżanka - pochodząca z Ameryki, rezolutna Nia Hayes. W międzyczasie okazuje się, że wśród smoków zapanowała niebezpieczna choroba, a przed dziećmi po raz kolejny zostanie postawione trudne zdanie. Daniel i Beatrice wyruszają w pełną przygód drogę do świątyni Hong Wei. Czy i tym razem będą w stanie uratować smoki? Czy uda im się rozwiązać zagadkę na czas?

"Tajemnica Smoczego Almanachu" to drugi tom „Kronik Smokologii”. W tej części na czytelnika czeka jeszcze więcej przygód i co najważniejsze - jeszcze więcej smoków! Tutaj nie ma miejsca na nudę, a rodzeństwo wpada w jeszcze większe tarapaty, niż to miało miejsce w "Oku Smoka". Daniel po raz kolejny ma problem z małym smoczątkiem, które jest wyjątkowo urocze, a okaże się, że także ważniejsze, niż można by się spodziewać. Rodzeństwo dostanie ciężkie i odpowiedzialne zadanie, aby odkryć recepturę leku i uratować smoki przed niezwykłą chorobą, do tego ich rodzicie i kilkoro innych smokologów znajdzie się w niebezpieczeństwie. Jak można się było spodziewać, Aleksandra Gorynyczka da o sobie jeszcze znać…

Tak jak w przypadku "Oka Smoka" książka jest urozmaicona szkicami. Na początku każdego rozdziału znajduje się fragment "Liber Draconis", czyli tytułowego Smoczego Almanachu. Jest to księga wyjątkowa i niezwykle intrygująca, o czym można się przekonać, zapoznając się z przygodami dwojga młodych bohaterów, którzy odwiedzą tym razem kilka zakątków świata. Autor miał bardzo ciekawe pomysły – tajemnicza księga, Smoczy Ekspres, lodowy pałac, a zwłaszcza wszystkie szczegóły związane ze smokami.

"Tajemnica Smoczego Almanachu" podobała mi się bardziej niż tom pierwszy. Akcja jest wartka, prze do przodu, a do tego poznajemy kilka gatunków smoków i ich przedstawicieli, którzy posiadają zdecydowanie różniące się od siebie charaktery. Momentami jest smutno, momentami zabawnie – autorowi udało się zachować równowagę i stworzyć interesującą opowieść. "Tajemnica Smoczego Almanachu" to sympatyczna, chociaż momentami naiwna, opowieść o perypetiach młodych bohaterów i niezwykłych smokach. Książkę czyta się naprawdę przyjemnie i doskonale pobudza wyobraźnię.

Cykl/Seria: Kroniki Smokologii t. 2
Autor: Dugald A. Steer
Tytuł: Tajemnica Smoczego Almanachu
Tytuł oryginału: The Dragon's Diary: The Dragonology Chronicles
Wydawnictwo: Debit
Liczba stron: 267

Wierzysz w to, że na świecie żyją smoki? Nie? Więc może czas najwyższy sięgnąć po tę książkę…

Daniel i jego siostra Beatrice mają spędzić lato u doktora Drake’a, właściciela „Dragonalii dra Drake’a”, czyli sklepu pełnego różnego rodzaju przedmiotów związanych ze smokami (w tym nieskończonej ilości figurek i rzeźb przedstawiających te niesamowite stworzenia). W krótkim czasie przekonują się, że ich rodzice należą do Tajnego i Starożytnego Towarzystwa Smokologii, a oni trafili do letniej szkoły smokologii i zostają adeptami tej fascynującej oraz elitarnej dziedziny. Okazuje się jednak, że chociaż z istnienia smoków zdają sobie sprawę jedynie nieliczni, to nie wszyscy mają wobec nich dobre zamiary…

Książki o smokach są mi bliskie, ponieważ uwielbiam te majestatyczne, inteligentne i tajemnicze stworzenia. Po prostu przyciągają mnie i ciekawią, a jestem pewna, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. "Oko Smoka" to pierwszy tom „Kronik Smokologii” i już samo to oraz klimatyczna okładka przyciągnęły mnie do tej pozycji. Jednak czy było warto się skusić?

Książka jest napisana w specyficzny sposób. Rozdziały są krótkie, ale chociaż opisywane w nich wydarzenia występują chronologicznie i są jednym ciągiem zdarzeń, to nie są przedstawione jednolicie – każdy wydaje się cząstką poruszającą odrębne zagadnienie. Powieść została urozmaicona szkicami, listami i tabelami. "Oko Smoka" bardzo szybko się czyta, chociaż trochę przeszkadzało mi wyrównanie tekstu do lewej strony.

Są tajemnice, są zagadki, są smoki i są przygody, a jednak czegoś brakuje. Wyraźnie wyczuwalne jest, że to dopiero początek. "Oko Smoka" dobrze się czyta, chociaż widać, że potencjał nie został do końca wykorzystany. Mimo to ja podczas czytania "Oka Smoka" dobrze się bawiłam i z chęcią sięgnę po kolejny tom.

Pozycja jest lekka w odbiorze i interesująca, okraszona przyjemnymi dla oka czarno-białymi ilustracjami. Dużym atutem są wszelkie opisy związane ze smokami i ich zwyczajami, zwłaszcza znajdujące się na początku każdego rozdziału spostrzeżenia z „Osobistego notatnika dra Drake’a”. Książka przeznaczona jest dla młodszych nastolatków, jednak wielbicielom smoków, którzy nie chcą jeszcze do końca dorosnąć, także powinna się spodobać.

Cykl/Seria: Kroniki Smokologii t. 1
Autor: Dugald A. Steer
Tytuł: Oko Smoka
Tytuł oryginału: The Dragon's Eye: The Dragonology Chronicles
Wydawnictwo: Debit
Liczba stron: 288

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Kosogłos" jest trzecim, a zarazem ostatnim tomem niezwykłej serii „Igrzyska śmierci”. Od początku zauważalna jest zmiana nastroju i dynamiki powieści. Autorka od pierwszego tomu stopniowała napięcie oraz przygotowywała czytelnika na wielki finał. I chociaż na początku trzeciego tomu następuje przeniesienie jej punktu ciężkości, a akcja nieznacznie zwalnia, to nadchodzi moment, kiedy narasta ze wzmożoną siłą. Wszystko w tej powieści ma swój cel.

W "Kosogłosie" Katniss musi zmierzyć się z tym, co sprowokowała, gdy po prostu chciała przeżyć. Jej losy stały się podstawą buntu, a w końcu ona sama została okrzyknięta jego symbolem. To co ją spotyka, to zdecydowanie za dużo jak na jednego człowieka, do tego tak młodego. Nigdy nie miała łatwego życia, a teraz spada na nią ogromna odpowiedzialność. Do tego już nie jest w stanie jednoznacznie odróżnić przyjaciela od wroga. Bo czy ci, którzy wydają się sprzymierzeńcami, na pewno nimi są? Katniss po raz kolejny czuje się jak pionek w czyjejś grze, jednak jest zdecydowana to zmienić. Wokół niej panuje wszechobecne zakłamanie, w którym musi się odnaleźć, a od jej decyzji i postępowania zależy bardzo wiele...

Autorka od początku przygotowywała na spektakularne zakończenie. O ile w "Igrzyskach śmierci" od iskry rozpalił się płomień, który w "W pierścieniu ognia" zamienił się w pożar, to w "Kosogłosie" rozpętało się istne piekło. Ostatnia część jest nieprzewidywalna - Suzanne Collins nie ukrywa nic za zasłoną, ani nikogo nie oszczędza. To zastanawiające, jak wpływa na czytelnika. Każda części doprowadzała mnie do nowych objawów wystawianych na próbę emocji – tym razem pojawiły się łzy.

"Igrzyska śmierci" to z pewnością wyjątkowa pod wieloma względami pozycja. Jestem pewna, że jeszcze niejednokrotnie po nią sięgnę i chociaż znam zakończenie oraz to, co do niego doprowadziło, jestem pewna, że wszystko będę przeżywać na nowo. I pomyśleć, że tak mało brakowało, a nie sięgnęłabym po te książki. Moim zdaniem streszczenia znajdujące się na okładkach są mało zachęcające i skupiają się na nieodpowiednich aspektach. Owszem, są ważne dla całości, ale niestety jako motywacja do sięgnięcia po książkę wypadają blado. Rekomendacje znanych ludzi i gazet to zdecydowanie za mało. Na całe szczęście seria obroniła się sama.

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 3
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Kosogłos
Tytuł oryginału: Mockingjay
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 376

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Od tej serii ciężko się uwolnić. Powieść "W pierścieniu ognia" w niczym nie ustępuje swojej poprzedniczce. O ile przy zagłębianiu się w tamtą brały mnie we władanie wielkie emocje, podczas czytania tej aż przechodziły mnie ciarki. Autorka ma jeszcze wiele asów w rękawie i wyciąga je jeden za drugim, bez żadnych skrupułów i bez szansy na chwilę wytchnienia. Nie można nie zwrócić jednak uwagi na okalającą powieść aurę tajemniczości.

Katniss poświęcając siebie w zastępstwie siostry z pewnością nie spodziewała się tego, co ma nastąpić. Nie do końca świadome przejawy buntu w jej zachowaniu pod koniec igrzysk, okazują się mieć swoje konsekwencje i potem już nic nie jest takie samo. Ponownie rozpoczyna się gra o wszystko, jednak tym razem walka wychodzi poza arenę. Katniss stopniowo przekonuje się, do czego doprowadziła i próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji. Okazuje się, że igrzyska nigdy się tak naprawdę nie kończą. Nawet najmniejsza iskra potrafi wzniecić pożar, a co dopiero może sprowokować dziewczyna, która igra z ogniem…

Wydarzenia z każdą stroną nabierają tempa. Dochodzi do tego, że poddane w wątpliwość zostaje całkowite zniszczenie trzynastego dystryktu. Gdyby tego było mało, autorka podgrzewa atmosferę, kiedy zostaje wyjawiony plan trzeciego Ćwierćwiecza Poskromnienia, czyli odbywających się raz na dwadzieścia pięć lat specjalnych Głodowych Igrzysk, które dodatkowo mają podkreślać stłumioną rebelię dystryktów. Te igrzyska z pewnością zostaną zapamiętane na długo…

Chociaż w wielu sytuacjach Katniss wyróżnia wyjątkową jak na swój wiek dojrzałością, to jednak ma problemy z własnymi emocjami. Jej uczucia od dłuższego czasu ją przerastają, a wszystko prowadzi do bolesnej konfrontacji z rzeczywistością. I z Peetą, i z Gale’em łączy ją wiele wspomnień, ponieważ dzieliła z nimi ważne momenty swojego życia. Katniss musi zajrzeć w głąb siebie i odnaleźć tam odpowiedzi, jednak chwilowo nie ma na to czasu, a problemy tylko się piętrzą.

Coraz lepiej zaczynam rozumieć Haymitcha – każdy radzi sobie na swój sposób, niestety niektórzy wybierają bardziej zgubną drogę niż inni. Mimo pozorów, kryje on z pewnością wiele zagadek. Ostatecznie nie tylko ja dochodzę do takiego wniosku.

Peecie można tylko współczuć. Sytuacja Katniss jest ciężka, ale wydaje mi się, że mimo wszystko to on cierpi bardziej. Można sobie tylko wyobrazić, jak ciężko byłoby żyć ze świadomością, którą on posiada. Do tego wydaje mi się, że autorka zrobiła z niego ofiarę wszelkich nieszczęść. Czyżby jakaś aluzja?

Cinna po raz kolejny okazuje się niezastąpiony. I to zdecydowanie. Pojawia się także wielu nowych bohaterów i poznajemy fragmenty ich historii, niejednokrotnie nadające się na zalążek nowych powieści. Szczególnie polubiłam zagadkowego Finnicka.

Także w tej części, podobnie jak w poprzedniej, pojawiają się skojarzenia związane z historią i współczesnością. Może nawet to swego rodzaju przesłanie? Mimo to w książce nie brakuje humoru i to wprowadzonego w taki sposób, że mimo panującego ponurego klimatu, kilka razy zmuszona zostałam do głośnego śmiechu. Bardzo podoba mi się też zastosowana przez autorkę symbolika.

Odkąd skończyłam "W pierścieniu ognia", nie mogę się doczekać sięgnięcia po "Kosogłos". Jeżeli utrzyma poziom, to już na samą myśl zaczynam odczuwać niedosyt, że to tylko trylogia. Przy dobrej książce przywiązuję się do bohaterów i zawsze ciężko mi się z nimi rozstać po ostatniej stronie. Jednak teraz kołacze mi się po głowie pytanie, którzy z nich (i w jakim stanie) w ogóle tego końca dożyją…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 2
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: W pierścieniu ognia
Tytuł oryginału: Catching Fire
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 359

Główną bohaterką "Paktu złodziejki" jest Adrienne Satti, zwana Postrzeloną. Przydomek ten wcale nie dziwi, kiedy zagłębiamy się w karty powieści. Ta nastoletnia złodziejka cały czas wpędza się w jakieś kłopoty, ma niejednego wroga, a do tego porozumiewa się… z bóstwem, Olgunem, którego tylko ona słyszy. Kiedy w Davillon zaczynają się dziać dziwne i niepokojące rzeczy, Adrianne jest tą, która trafia w sam środek burzy […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Przygoda Postrzelonej Awanturnicy t. 1
Autor: Ari Marmell
Tytuł: Pakt złodziejki
Tytuł oryginału: Thief's Covenant
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Liczba stron: 376

Sięgając po tę książkę miałam co do niej mieszane uczucia. O "Igrzyskach śmierci" słyszałam wiele pozytywnych opinii, przez co zaczęłam pokładać w nich duże czytelnicze nadzieje. Jak zwykle w takich przypadkach bywa, człowiek najczęściej się rozczarowuje. Od jakiegoś czasu mam takie „szczęście”, że im większą mam ochotę na jakąś pozycję, tym bardziej odbiega ona od moich wyobrażeń i to niestety przeważnie w niepożądany sposób. Z tą powieścią stało się zupełnie inaczej, bo sprostała moim oczekiwaniom. Powiem więcej - ona je zdecydowanie przerosła. "Igrzyska śmierci" niezwykle mnie zaskoczyły.

Na początku powieści poznajemy szesnastoletnią Katniss Everdeen oraz otaczającą ją rzeczywistość. Nie jest to optymistyczna wizja. Nadchodzi dzień dożynek i chociaż obecnie słowo to kojarzy się pozytywnie, to w świecie Katiss nie ma w tym „święcie” nic radosnego. Jest to dzień, w którym każdy z dwunastu dystryktów państwa musi wytypować po jednej dziewczynie i jednym chłopcu pomiędzy dwunastym a osiemnastym rokiem życia. Łącznie są to dwadzieścia cztery osoby, które wezmą udział w Głodowych Igrzyskach, mających na celu upamiętnić nieskuteczny bunt dystryktów przeciwko władzy.

Podczas losowania uczestników Katniss błaga w myślach, żeby nie padło na nią. Jednak los jest okrutny – wybrana zostaje jej ukochana młodsza siostra. Katniss w akcie rozpaczy zgłasza się na ochotnika i zastępuje ją. Jakby tego było mało, jednym z jej przeciwników zostaje chłopak, wobec którego odczuwa dług wdzięczności. Niedługo rozpoczyna się gra. Gra na śmierć i życie, gdzie tylko jedna osoba może zwyciężyć…

To, co dzieje się potem, to już tylko coraz bardziej rozwijająca się akcja. Ogromna wyobraźnia autorki nie pozwala czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. Zważywszy na motyw przewodni, w jakiś przerażający sposób książka jest po prostu świetna. Zawiera wszystkie niezbędne dla dobrej powieści elementy. W tej, nie ukrywajmy, dość ponurej historii autorce udało się zawrzeć potężną wartość nadziei, niemałą dawkę humoru, a nawet szczyptę romantyzmu.

Podczas czytania pojawiają się też skojarzenia, najczęściej mało optymistyczne, związane ze współczesnością czy też nawet historią. Ciekawa jestem, w jakim stopniu autorka wzbudza je w czytelniku celowo. Zresztą w powieści bardzo wiele można wyczytać pomiędzy wierszami, co jest tylko kolejnym dowodem wyjątkowości tej pozycji.

"Igrzyska śmierci" są zaskakujące. Tylko momentami zdarza się coś przewidywalnego (a może to tylko mnie tak się wydaje?). Historia jednak nic na tym nie traci, właściwie nawet zyskuje – czytelnik może się dzięki temu wcielić w jednego z widzów igrzysk i przeżywać je w ten sam sposób. Przyznam, że akcja niejednokrotnie wywoływała u mnie szybsze bicie serca czy też płonące z emocji policzki.

Im dłużej się czyta, tym bardziej ta książka wciąga. To powieść z rodzaju „jeszcze tylko jedna strona i kończę”, co jak wiadomo przez dłuższy czas nie następuje. W końcu przepadłam z kretesem i nie mogłam się już od niej oderwać. Kiedy zbliżałam się do finału był już późny wieczór i doszło do tego, że zaczęłam wysyłać wszystkich domowników spać, aby nie odrywali mnie od tych ostatnich, wyjątkowo porywających momentów.

Nie da się ukryć, że pierwsza część "Igrzysk śmierci" zrobiła na mnie oszałamiające wrażenie i właśnie mam zamiar zabrać się za kolejną. Nie powiem, że to lektura dla wszystkich, ale jestem pewna, że niezależnie od wieku i upodobań, wielu będzie zadowolonych z sięgnięcia po tę szczególną pozycję. Kto wie, może warto spróbować?

Na koniec nie mogę powstrzymać się, aby nie wspomnieć o jednym z bohaterów. Stylista Cinna nie dość, że jest ogromnym wsparciem dla Katniss, to do tego jeszcze mistrzem w swojej dziedzinie. Bardzo go polubiłam, a stworzone przez niego kreacje z wielką chęcią zobaczyłabym na żywo. W mojej wyobraźni prezentują się niezwykle imponująco…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 1
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Igrzyska śmierci
Tytuł oryginału: The Hunger Games
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 352