Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Kosogłos" jest trzecim, a zarazem ostatnim tomem niezwykłej serii „Igrzyska śmierci”. Od początku zauważalna jest zmiana nastroju i dynamiki powieści. Autorka od pierwszego tomu stopniowała napięcie oraz przygotowywała czytelnika na wielki finał. I chociaż na początku trzeciego tomu następuje przeniesienie jej punktu ciężkości, a akcja nieznacznie zwalnia, to nadchodzi moment, kiedy narasta ze wzmożoną siłą. Wszystko w tej powieści ma swój cel.

W "Kosogłosie" Katniss musi zmierzyć się z tym, co sprowokowała, gdy po prostu chciała przeżyć. Jej losy stały się podstawą buntu, a w końcu ona sama została okrzyknięta jego symbolem. To co ją spotyka, to zdecydowanie za dużo jak na jednego człowieka, do tego tak młodego. Nigdy nie miała łatwego życia, a teraz spada na nią ogromna odpowiedzialność. Do tego już nie jest w stanie jednoznacznie odróżnić przyjaciela od wroga. Bo czy ci, którzy wydają się sprzymierzeńcami, na pewno nimi są? Katniss po raz kolejny czuje się jak pionek w czyjejś grze, jednak jest zdecydowana to zmienić. Wokół niej panuje wszechobecne zakłamanie, w którym musi się odnaleźć, a od jej decyzji i postępowania zależy bardzo wiele...

Autorka od początku przygotowywała na spektakularne zakończenie. O ile w "Igrzyskach śmierci" od iskry rozpalił się płomień, który w "W pierścieniu ognia" zamienił się w pożar, to w "Kosogłosie" rozpętało się istne piekło. Ostatnia część jest nieprzewidywalna - Suzanne Collins nie ukrywa nic za zasłoną, ani nikogo nie oszczędza. To zastanawiające, jak wpływa na czytelnika. Każda części doprowadzała mnie do nowych objawów wystawianych na próbę emocji – tym razem pojawiły się łzy.

"Igrzyska śmierci" to z pewnością wyjątkowa pod wieloma względami pozycja. Jestem pewna, że jeszcze niejednokrotnie po nią sięgnę i chociaż znam zakończenie oraz to, co do niego doprowadziło, jestem pewna, że wszystko będę przeżywać na nowo. I pomyśleć, że tak mało brakowało, a nie sięgnęłabym po te książki. Moim zdaniem streszczenia znajdujące się na okładkach są mało zachęcające i skupiają się na nieodpowiednich aspektach. Owszem, są ważne dla całości, ale niestety jako motywacja do sięgnięcia po książkę wypadają blado. Rekomendacje znanych ludzi i gazet to zdecydowanie za mało. Na całe szczęście seria obroniła się sama.

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 3
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Kosogłos
Tytuł oryginału: Mockingjay
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 376

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Od tej serii ciężko się uwolnić. Powieść "W pierścieniu ognia" w niczym nie ustępuje swojej poprzedniczce. O ile przy zagłębianiu się w tamtą brały mnie we władanie wielkie emocje, podczas czytania tej aż przechodziły mnie ciarki. Autorka ma jeszcze wiele asów w rękawie i wyciąga je jeden za drugim, bez żadnych skrupułów i bez szansy na chwilę wytchnienia. Nie można nie zwrócić jednak uwagi na okalającą powieść aurę tajemniczości.

Katniss poświęcając siebie w zastępstwie siostry z pewnością nie spodziewała się tego, co ma nastąpić. Nie do końca świadome przejawy buntu w jej zachowaniu pod koniec igrzysk, okazują się mieć swoje konsekwencje i potem już nic nie jest takie samo. Ponownie rozpoczyna się gra o wszystko, jednak tym razem walka wychodzi poza arenę. Katniss stopniowo przekonuje się, do czego doprowadziła i próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji. Okazuje się, że igrzyska nigdy się tak naprawdę nie kończą. Nawet najmniejsza iskra potrafi wzniecić pożar, a co dopiero może sprowokować dziewczyna, która igra z ogniem…

Wydarzenia z każdą stroną nabierają tempa. Dochodzi do tego, że poddane w wątpliwość zostaje całkowite zniszczenie trzynastego dystryktu. Gdyby tego było mało, autorka podgrzewa atmosferę, kiedy zostaje wyjawiony plan trzeciego Ćwierćwiecza Poskromnienia, czyli odbywających się raz na dwadzieścia pięć lat specjalnych Głodowych Igrzysk, które dodatkowo mają podkreślać stłumioną rebelię dystryktów. Te igrzyska z pewnością zostaną zapamiętane na długo…

Chociaż w wielu sytuacjach Katniss wyróżnia wyjątkową jak na swój wiek dojrzałością, to jednak ma problemy z własnymi emocjami. Jej uczucia od dłuższego czasu ją przerastają, a wszystko prowadzi do bolesnej konfrontacji z rzeczywistością. I z Peetą, i z Gale’em łączy ją wiele wspomnień, ponieważ dzieliła z nimi ważne momenty swojego życia. Katniss musi zajrzeć w głąb siebie i odnaleźć tam odpowiedzi, jednak chwilowo nie ma na to czasu, a problemy tylko się piętrzą.

Coraz lepiej zaczynam rozumieć Haymitcha – każdy radzi sobie na swój sposób, niestety niektórzy wybierają bardziej zgubną drogę niż inni. Mimo pozorów, kryje on z pewnością wiele zagadek. Ostatecznie nie tylko ja dochodzę do takiego wniosku.

Peecie można tylko współczuć. Sytuacja Katniss jest ciężka, ale wydaje mi się, że mimo wszystko to on cierpi bardziej. Można sobie tylko wyobrazić, jak ciężko byłoby żyć ze świadomością, którą on posiada. Do tego wydaje mi się, że autorka zrobiła z niego ofiarę wszelkich nieszczęść. Czyżby jakaś aluzja?

Cinna po raz kolejny okazuje się niezastąpiony. I to zdecydowanie. Pojawia się także wielu nowych bohaterów i poznajemy fragmenty ich historii, niejednokrotnie nadające się na zalążek nowych powieści. Szczególnie polubiłam zagadkowego Finnicka.

Także w tej części, podobnie jak w poprzedniej, pojawiają się skojarzenia związane z historią i współczesnością. Może nawet to swego rodzaju przesłanie? Mimo to w książce nie brakuje humoru i to wprowadzonego w taki sposób, że mimo panującego ponurego klimatu, kilka razy zmuszona zostałam do głośnego śmiechu. Bardzo podoba mi się też zastosowana przez autorkę symbolika.

Odkąd skończyłam "W pierścieniu ognia", nie mogę się doczekać sięgnięcia po "Kosogłos". Jeżeli utrzyma poziom, to już na samą myśl zaczynam odczuwać niedosyt, że to tylko trylogia. Przy dobrej książce przywiązuję się do bohaterów i zawsze ciężko mi się z nimi rozstać po ostatniej stronie. Jednak teraz kołacze mi się po głowie pytanie, którzy z nich (i w jakim stanie) w ogóle tego końca dożyją…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 2
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: W pierścieniu ognia
Tytuł oryginału: Catching Fire
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 359

Sięgając po tę książkę miałam co do niej mieszane uczucia. O "Igrzyskach śmierci" słyszałam wiele pozytywnych opinii, przez co zaczęłam pokładać w nich duże czytelnicze nadzieje. Jak zwykle w takich przypadkach bywa, człowiek najczęściej się rozczarowuje. Od jakiegoś czasu mam takie „szczęście”, że im większą mam ochotę na jakąś pozycję, tym bardziej odbiega ona od moich wyobrażeń i to niestety przeważnie w niepożądany sposób. Z tą powieścią stało się zupełnie inaczej, bo sprostała moim oczekiwaniom. Powiem więcej - ona je zdecydowanie przerosła. "Igrzyska śmierci" niezwykle mnie zaskoczyły.

Na początku powieści poznajemy szesnastoletnią Katniss Everdeen oraz otaczającą ją rzeczywistość. Nie jest to optymistyczna wizja. Nadchodzi dzień dożynek i chociaż obecnie słowo to kojarzy się pozytywnie, to w świecie Katiss nie ma w tym „święcie” nic radosnego. Jest to dzień, w którym każdy z dwunastu dystryktów państwa musi wytypować po jednej dziewczynie i jednym chłopcu pomiędzy dwunastym a osiemnastym rokiem życia. Łącznie są to dwadzieścia cztery osoby, które wezmą udział w Głodowych Igrzyskach, mających na celu upamiętnić nieskuteczny bunt dystryktów przeciwko władzy.

Podczas losowania uczestników Katniss błaga w myślach, żeby nie padło na nią. Jednak los jest okrutny – wybrana zostaje jej ukochana młodsza siostra. Katniss w akcie rozpaczy zgłasza się na ochotnika i zastępuje ją. Jakby tego było mało, jednym z jej przeciwników zostaje chłopak, wobec którego odczuwa dług wdzięczności. Niedługo rozpoczyna się gra. Gra na śmierć i życie, gdzie tylko jedna osoba może zwyciężyć…

To, co dzieje się potem, to już tylko coraz bardziej rozwijająca się akcja. Ogromna wyobraźnia autorki nie pozwala czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. Zważywszy na motyw przewodni, w jakiś przerażający sposób książka jest po prostu świetna. Zawiera wszystkie niezbędne dla dobrej powieści elementy. W tej, nie ukrywajmy, dość ponurej historii autorce udało się zawrzeć potężną wartość nadziei, niemałą dawkę humoru, a nawet szczyptę romantyzmu.

Podczas czytania pojawiają się też skojarzenia, najczęściej mało optymistyczne, związane ze współczesnością czy też nawet historią. Ciekawa jestem, w jakim stopniu autorka wzbudza je w czytelniku celowo. Zresztą w powieści bardzo wiele można wyczytać pomiędzy wierszami, co jest tylko kolejnym dowodem wyjątkowości tej pozycji.

"Igrzyska śmierci" są zaskakujące. Tylko momentami zdarza się coś przewidywalnego (a może to tylko mnie tak się wydaje?). Historia jednak nic na tym nie traci, właściwie nawet zyskuje – czytelnik może się dzięki temu wcielić w jednego z widzów igrzysk i przeżywać je w ten sam sposób. Przyznam, że akcja niejednokrotnie wywoływała u mnie szybsze bicie serca czy też płonące z emocji policzki.

Im dłużej się czyta, tym bardziej ta książka wciąga. To powieść z rodzaju „jeszcze tylko jedna strona i kończę”, co jak wiadomo przez dłuższy czas nie następuje. W końcu przepadłam z kretesem i nie mogłam się już od niej oderwać. Kiedy zbliżałam się do finału był już późny wieczór i doszło do tego, że zaczęłam wysyłać wszystkich domowników spać, aby nie odrywali mnie od tych ostatnich, wyjątkowo porywających momentów.

Nie da się ukryć, że pierwsza część "Igrzysk śmierci" zrobiła na mnie oszałamiające wrażenie i właśnie mam zamiar zabrać się za kolejną. Nie powiem, że to lektura dla wszystkich, ale jestem pewna, że niezależnie od wieku i upodobań, wielu będzie zadowolonych z sięgnięcia po tę szczególną pozycję. Kto wie, może warto spróbować?

Na koniec nie mogę powstrzymać się, aby nie wspomnieć o jednym z bohaterów. Stylista Cinna nie dość, że jest ogromnym wsparciem dla Katniss, to do tego jeszcze mistrzem w swojej dziedzinie. Bardzo go polubiłam, a stworzone przez niego kreacje z wielką chęcią zobaczyłabym na żywo. W mojej wyobraźni prezentują się niezwykle imponująco…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 1
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Igrzyska śmierci
Tytuł oryginału: The Hunger Games
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 352