Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

„Ukojenie” to trzeci i ostatni tom opowiadający o wilkach z Mercy Falls. Przed Samem i jego przyjaciółmi pojawia się widmo tragedii – ojciec Isabel postanowił zrobić wszystko, aby pozbyć się sfory i organizuje polowanie. Jednak nie będzie ono takie jak poprzednie, bo tym razem wezmą w nim udział profesjonalni strzelcy mający do dyspozycji helikopter, a to dla sfory oznacza całkowitą zagładę. Dla nikogo ta sytuacja nie jest łatwa, bo oprócz zbliżającej się klęski istnieje wiele innych problemów, które trzeba rozwiązać, za to czasu jest coraz mniej…

Sam i Grace są jak ogień i woda, ale doskonale się uzupełniają. Cole i Isabel są jak magnes – w zależności od ułożenia biegunów na przemian przyciągają się i odpychają. Czy historia czwórki nastolatków będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Uważam, że „Ukojenie” to najlepszy tom z całej serii. Łączy w sobie wszystko to, co było najlepsze w poprzednich, ulepsza to i jeszcze dodaje więcej. Jest to wspaniałe zakończenie trylogii. Historia sfory oraz jej sprzymierzeńców (w tym jednego nieoczekiwanego) jest poruszająca i wzruszająca. Ta część szczególnie oddziaływała na moje emocje - od współczucia, po nienawiść. Każdy z bohaterów posiada cechy, dzięki którym jest charakterystyczny, wielu z nich zapada w pamięć, za to żaden nie pozostaje obojętny – o każdym można wyrobić sobie opinię, a jednak nie ma tu oczywistego podziału na dobro i zło. Polubiłam wszystkich narratorów, chociaż do niektórych musiałam się dłużej przekonywać.

Przyznam, że byłam zaskoczona prologiem Shelby. Spodziewałam się, że przeżyła, ale właśnie jej pojawienie się w tym konkretnym momencie mnie zdziwiło. Oczywiście nie jest to przypadek, bo autorka od pierwszego tomu przygotowuje czytelnika na to, że ta postać odegra znaczącą rolę.

Okładka jest podobna do poprzednich – zimowe tło, imitacja płatków śniegu, wilk oraz cienie w tle. Tym razem na pierwszym planie znajduje się chłopak czytający książkę - nie ma wątpliwości, że jest nim Sam. Ponownie tytuł bardzo dobrze odzwierciedla zawartość – w tym wypadku części książki, ponieważ cała jest bardzo różnorodna i w zależności od czytanego fragmentu oddziałuje na czytelnika w inny sposób.

W całej serii znaczącą rolę odgrywa walka – nie tylko ta z przeciwnościami losu, ale także z samym sobą. Bohaterowie walczą o przetrwanie, o własną tożsamość, o bliskich – a to wszystko tylko wierzchołek góry lodowej.

Powieść nie jest pozbawiona wad – bohaterowie nie zawsze zachowują się racjonalnie czy też odpowiednio do swojego wieku, niektóre wydarzenia są zbyt nieprawdopodobne, a rozdziały często za krótkie. Książkę jednak bardzo dobrze się czyta, jest napisana w przystępny sposób, a fabuła jest intrygująca i pełna akcji.

Bardzo chętnie sięgnę po inne powieści tej autorki. Jej sposób narracji i budowania napięcia, a także przekazywanie emocji przemówiły do mnie. Bardzo chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów, jednak niestety wszystko wskazuje na to, że seria została ostatecznie zamknięta. Z pewnością jednak zapamiętam Trylogię z Mercy Falls, bo jest to książka o bardzo specyficznym klimacie, dzięki któremu mnie do siebie przyciągnęła.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 3
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Ukojenie
Tytuł oryginału: Forever
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 518

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Samowi udało się i nie przemienia się już w wilka, ale nadal odczuwa obawę przed chłodem. Chociaż wydaje się, że w końcu wszystko się ułożyło, to wcale tak nie jest. Tym razem to z Grace zaczyna dziać się coś dziwnego i z dnia na dzień zaczyna się czuć coraz gorzej. Bohaterowie dość długo dochodzą do tego, co się dzieje – jest to spowodowane tym, że są naiwni, czy tak bardzo boją się prawdy, że ukrywają ją sami przed sobą? Jakby tego było mało, nagle rodzice Grace zaczynają wtrącać się do jej życia i próbują rozdzielić ją z Samem.

Pojawiają się także nowe problemy. Cole, jeden z niedawno stworzonych przez Becka wilków, to kwintesencja kłopotów. Sam czuje się odpowiedzialny za sforę, przede wszystkim za nowych, jednak sytuacja go przerasta, a w dodatku nie przepada za Cole’em. Za to nie można tego powiedzieć o Isabel…

Tytuł po raz kolejny okazał się jak najbardziej trafny i doskonale oddaje atmosferę panującą w powieści. Temperatura rośnie. Autorka nadal nie zostawia chwili wytchnienia, fabuła staje się coraz bardziej zagmatwana. Już prolog przyciąga uwagę – jak to? Dopiero co Sam został „uleczony” i nagle to Grace zaczyna przemianę w wilka? Co się dzieje? Nic nie jest jednak tak proste i oczywiste, kryje się za tym o wiele więcej.

Pojawia się dwoje nowych narratorów – oprócz Sama i Grace, można poznać przemyślenia Cole’a oraz Isabel. Osobiście uważam, że są oni bardziej intrygujący i posiadają oryginalniejsze osobowości niż para głównych bohaterów. Szczególnie podoba mi się kreacja Isabel, co tylko potwierdziło moją opinię o niej po przeczytaniu „Drżenia”.

Trochę brakowało mi pozostałych postaci, które pojawiły się w pierwszej części. Gdzie jest Olivia? Chyba zapadła się pod ziemię, bo kojarzę ją jedynie ze wzmianki, z której nie wynika, co się z nią dzieje. Rachel ponownie została zrzucona na drugi plan. Także sfora pojawiała się rzadko, a bardzo lubiłam opisy wilków w „Drżeniu”.

Podobnie jak w poprzedniej części, podoba mi się okładka „Niepokoju”. Utrzymana jest w tej samej stylistyce, nadal widać na niej klimatyczne zimowe tło oraz wypustki imitujące śnieg. Tym razem na pierwszym planie znajduje się dziewczyna (prawdopodobnie przedstawiająca Grace) trzymająca czerwonego papierowego żurawia origami (który ma dla powieści symboliczne znaczenie). Ponownie pojawia się też wilk, a dalej widać cienie dziewczyny i chłopaka (można domyślać się, że są to Cole i Isabel).

„Niepokój”, który należy do fantastyki, porusza także problemy współczesnych nastolatków, takie jak poszukiwanie własnej tożsamości, problemy z rodzicami, poszukiwanie własnego miejsca, przyjaźń, miłość czy nadużywanie narkotyków i alkoholu. Książkę czytałam z przyjemnością. Różni się trochę od poprzedniej części, ale to nieuniknione, ponieważ jej główny cel został w końcu osiągnięty. Teraz pojawiają się nowe komplikacje, z którymi muszą poradzić sobie bohaterowie, ale nadal wszystko kręci się wokół wilkołactwa. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w kolejnej i ostatniej już części, ponieważ „Niepokój” kończy się niezwykłym zwrotem akcji.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 2
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Niepokój
Tytuł oryginału: Linger
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 432

Grace jest poważną i odpowiedzialną dziewczyną, która lubi przedmioty ścisłe. Mieszka z rodzicami, jednak nie poświęcają jej oni zbyt wiele czasu – można nawet odnieść wrażenie, że to ona się nimi opiekuje. Kiedy była dzieckiem została zaatakowana przez wilki. Teraz jest nastolatką i ma na ich punkcie obsesję, tym bardziej, że żyją w lesie znajdującym się w pobliżu jej domu. Zwłaszcza jeden zwraca jej szczególną uwagę - rozpoznaje go po charakterystycznych żółtych oczach.

Tym wilkiem jest Sam. Las zamieszkują zmiennokształtni - gdy jest ciepło są normalnymi ludźmi, jednak kiedy temperatura obniża się i nadchodzi zima, zamieniają się w wilki. Sam także jest zafascynowany Grace – to dzięki niemu kilka lat temu przeżyła spotkanie z jego pobratymcami. Chłopak jest niezwykle wrażliwy, gra na gitarze i kocha poezję. Pewnego zimowego dnia, pod postacią wilka ryzykuje i zbliża się do Grace – potem już nic nie jest takie samo…

Na początku miałam co do tej powieści mieszane uczucia. Narracja jest prowadzona dwutorowo – przez Sama i Grace. Rozdziały są krótkie i często nie zajmują nawet strony, a przy każdym podana jest panująca temperatura. Czytając „Drżenie” miałam wrażenie, że wszystko jest za bardzo wyolbrzymione. Książka, pomimo tego, że mieści się w gatunku fantasy, momentami wydawała się zbyt nieprawdopodobna i niespójna. Jednak im dalej zagłębiałam się w powieść, tym bardziej mnie do siebie przekonywała. Kiedy wątki zostały wytłumaczone, wszystko nabrało zupełnie innego znaczenia i doszłam do wniosku, że jest ona niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju.

To co połączyło głównych bohaterów, to coś więcej niż miłość. Ich wzajemna fascynacja i przywiązanie, które powstało kiedy byli dziećmi, a każde z nich reprezentowało inny gatunek, jest wprost magiczne. Przez powieść przewija się także kilkoro innych znaczących bohaterów, ale moją uwagę szczególnie przyciągnęła postać Isabel – niejednoznaczna, nie można jej osądzać po pozorach, ale pełna tajemnic i dzięki temu jeszcze bardziej interesująca.

„Drżenie” to idealny tytuł dla tej książki. Doskonale oddaje on atmosferę w niej panującą. Wszechobecna zima oprócz tworzenia specyficznego klimatu, ma ogromny wpływ na nastroje bohaterów. Powieść jest poetyczna, bardzo obrazowa – opisy mają często o wiele większe znaczenie niż słowa występujących w niej postaci.

Bardzo podoba mi się okładka. Cień dziewczyny oraz wilk na zimowym tle, połączone z kontrastującą, krwistą czerwienią parasolki i tytułu, przyciągają uwagę. Do tego znajdują się na niej błyszczące wypustki imitujące płatki śniegu, co jeszcze bardziej pomaga odczuć bijący z niej chłód.

Książkę czyta się dobrze i bardzo szybko. „Drżenie” opowiada przede wszystkim o miłości Sama i Grace oraz o problemach, które napotykają na swojej drodze. Okazuje się bowiem, że nadeszła prawdopodobnie ostatnia przemiana Sama w człowieka, a potem już na zawsze pozostanie wilkiem. Jednak oprócz tego głównego wątku pojawia się wiele innych, w mniejszy lub większy sposób związanych z zamieszkującą lasy Mercy Falls sforą.

Miałam problem z oceną tej powieści, ponieważ jak wcześniej wspomniałam, posiada drobne wady. Jednak podsumowując całość, ma ona w sobie to coś, co przyciąga – opisy są bardzo sugestywne i poruszające. Akcja trzyma w napięciu, już od pierwszej strony cały czas coś się dzieje, a cała powieść jest nastrojowa. Autorka skupiła się na emocjach. Zima, romantyzm, przygoda, wilki przemieniająca się w ludzi – jeżeli ktoś lubi opowieści tego typu, to „Drżenie” z pewnością mu się spodoba. Ja sięgam już po kolejny tom, ponieważ pomimo przewidywalności, zakończenie mnie urzekło.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 1
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Drżenie
Tytuł oryginału: Shiver
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 459