Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

"Czerwona królowa" to drugi tom cyklu „Wojna Dwu Róż”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1453-1485. Na początku poznajemy Małgorzatę Beaufort jako dziewczynkę, której zauroczenie postawą Joanny d’Arc zamienia się w pielęgnowaną przez całe życie fascynację jej osobą. Małgorzata jest bardzo wierząca (przynajmniej w swoim mniemaniu) i przekonana, że została wybrana przez Boga do wielkich rzeczy. Z czasem, kiedy przekonuje się, że sama nie jest w stanie sięgnąć swoich marzeń, przenosi ambicje na syna. Tylko czy przyniesie to szczęście jej rodzinie i jej samej?

"Czerwona królowa" jest historią o dziewczynce, która zbyt szybko musiała dorosnąć. O nastolatce, która musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. O kobiecie, która przez całe życie musiała patrzeć na brutalną stronę świata. Jednak Małgorzata nie zamknęła się w sobie i nie poddała się – postanowiła walczyć. Gdyby żyła w obecnych czasach, określano by ją jako tą, która „idzie po trupach do celu”. Mimo że zasłania się swoją niezwykłą bogobojnością (zresztą niejednokrotnie oszukując w ten sposób samą siebie), nie waha się kłamać, knuć intryg, a także popełniać o wiele gorszych uczynków.

Przyznam, że "Czerwona królowa" podobała mi się jeszcze bardziej niż "Biała królowa". Więcej się w niej działo, nie było tu dłużących się momentów, a Małgorzata Beaufort jest postacią niezwykle charakterystyczną. Historie obu powieści oczywiście częściowo się nakładają, ale są przedstawione z zupełnie różnych punktów widzenia. Często poznajemy historię ukazaną z jednej perspektywy, przez co utożsamiamy się z wybraną stroną konfliktu. Tutaj autorka pokusiła się o coś więcej – w "Białej królowej" poznajemy Yorków, a w "Czerwonej" królowej Lancesterów. Dzięki temu zabiegowi widzimy, że wszyscy są ludźmi kierowanymi swoimi pobudkami, a nie tylko przeciwnikami bez duszy. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem niezwykłego talentu Philippy Gregory.

Okładka utrzymana jest w tej samej stylistyce, co tom pierwszy cyklu. Dominuje w niej jednak czerwona kolorystyka, która wyraźnie nawiązuje do czerwonej róży symbolizującej Lancesterów. Po przeczytaniu powieści muszę także przyznać, że modelka znajdująca się na okładce bardzo dobrze odzwierciedla charakter głównej bohaterki – ma po prostu ten bijący z niej chłód, poczucie własnej wartości i wewnętrzną moc.

Powieść jest zdecydowanie warta lektury. Bardzo szybko się ją czyta, bo wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Losy Małgorzaty Beaufort są doprawdy niezwykłe, a ona sama jest wyjątkowa. Koło takiej powieści nie da się przejść obojętnie – cały czas zastanawiałam się, co zrobiłabym na miejscu bohaterów, którym czasami kibicowałam, a czasami miałam ochotę ich powstrzymać. Jedyne, co mogę jeszcze dodać, to jedno słowo - polecam!

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Czerwona królowa
Tytuł oryginału: The Red Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 384

Pewnego dnia dwudziestosiedmioletnia, owdowiała Elżbieta Woodville postanawia wziąć los swój i synów we własne ręce. Piękna potomkini boginki żywiołu wody, Meluzyny, staje na drodze Edwarda IV, aby poprosić go o pomoc. Młody król zakochuje się z wzajemnością w prześlicznej kobiecie, bierze z nią sekretny ślub, a następnie (wbrew obawom jej najbliższych) oficjalnie przedstawia ją jako królową Anglii. Przywiązana do rodziny, pełna namiętności, ale też ambicji Elżbieta wkracza w sam środek walk o tron pomiędzy Lancasterami i Yorkami. Dopiero z czasem przekona się, jak wiele będzie musiała poświęcić w imię miłości i pozycji…

"Biała królowa" rozpoczyna cykl Philippy Gregory „Wojna Dwu Róż”. Jest to w Anglii okres poprzedzający panowanie Tudorów, czyli epokę, którą autorka opisuje w swoim „Cyklu tudorowskim”. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1464-1485 i jest przedstawiona z punktu widzenia Elżbiety, urozmaicona od czasu do czasu listami innych bohaterów książki. Z jednej strony pierwszoosobowa narracja bywa uciążliwa, ponieważ całą historię poznajemy oczami jednej bohaterki, ale z drugiej – Philippa Gregory podkreśla zdolności Elżbiety pochodzące od Meluzyny: czytanie przyszłości czy też niezwykłe połączenie z wodą. Podobał mi się mistyczny pierwiastek, który przejawiał się w tej, jakby nie było, opartej na faktach powieści historycznej.

Tutaj ponownie nawiążę do autorki. Podziwiam jej warsztat, a przede wszystkim przygotowanie merytoryczne. Chociaż tworzy fikcję literacką, to pisząc o postaciach historycznych Philippa Gregory w dużej części opiera się na faktach. Dodatkowo na końcu powieści umieszczone są jej komentarze (w których pokrótce pisze, co jest prawdą, a do czego użyła swojej wyobraźni) oraz bibliografia.

Nie mogę niestety napisać, że język przez nią używany jest lotny, a książkę szybko się czyta. Zdarzyło się kilka momentów, które po prostu się dłużyły. Moim zdaniem nie ujmuje to jednak nic całej historii – Elżbieta jest nieprzeciętną i silną kobietą, a wszystkie rozgrywające się wokół niej wydarzenia niezwykle intrygujące, ale też… tajemnicze. Autorka nie zdradza wszystkiego i pozostawia wiele niedopowiedzeń, które dodatkowo pobudzają ciekawość czytelnika.

Jak to mam w zwyczaju, odniosę się do okładki, która jest po prostu… królewska. Nie potrafię znaleźć tu lepszego określenia, ponieważ z jakiegoś powodu jest to moje pierwsze skojarzenie, kiedy na nią patrzę. Jest utrzymana w pomarańczowej kolorystyce, przypomina teksturę marmuru, na której znajduje się tajemnicza kobieta, z twarzą przysłoniętą srebrno-białym pnączem róż. Nie potrafiłabym przejść obok niej obojętnie. Powrócę jeszcze do występujących często w książce róż – każdy rozdział rozpoczyna motyw, który ma nawiązywać do dwóch rodów: biała róża symbolizuje Yorków, a czerwona przedstawia Lancasterów.

"Biała królowa" nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Philippy Gregory, ponieważ wcześniej przeczytałam całą „Sagę rodu Laceyów”. Chociaż serie te bardzo się od siebie różnią, to obie niezwykle mi się podobały. Czekają już zresztą na mnie pozostałe tomy „Wojny Dwu Róż” i z pewnością sięgnę także po pozostałe książki autorstwa Gregory. Podsumowując – powieść serdecznie polecam. Jest wciągająca, cały czas się coś dzieje, nie brakuje intryg, walk o władzę, ani czarnych charakterów. Nie obyło się nawet bez pewnego rodzaju morałów – uważaj czego sobie życzysz, wyrządzone zło powraca, a zapoczątkowanie czegoś, nad czym się nie do końca panuje, trudno zatrzymać. I co najważniejsze – hierarchia wartości. Czy Elżbieta, stając przed wyborem władzy, a szczęściem własnych dzieci, zadecyduje dobrze?

Cykl/Seria: Wojna Dwu Róż t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Biała królowa
Tytuł oryginału: The White Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 480

„Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I” jest drugą książką tego autora, którą czytałam. Moja przygoda z jego twórczością rozpoczęła się od sięgnięcia po „Ostatnią Królową”. Bardzo spodobał mi się styl autora oraz sposób, w jaki przedstawił epokę i wszystkie wydarzenia (w tym te całkowicie wymyślone). Kiedy zaczęłam czytać „Sekret Tudorów”, miałam nadzieję, że i tym razem zagłębię się w równie fascynującą historię.

Będąc niemowlęciem, Brendan Prescott był sierotą i podrzutkiem. Na takich jak on czekało jedynie ciężkie życie, jednak Brendan miał wyjątkowe szczęście – wychowywał się w domu księcia Northumberland, Johna Dudleya, gdzie ochmistrzyni Alice otaczała go opieką oraz uczyła czytać i pisać. Oprócz tego podjął nauki u mnicha wynajętego przez rządcę lady Dudley. Jest rok 1553, Brendan ma już około dwudziestu lat i zostaje giermkiem syna księcia, Roberta. Już pierwszego dnia służby otrzymuje swoje pierwsze ważne zadanie, przez które trafia do świata pełnego intryg, zdrad i kłamstw…

Kiedy przeczytałam prolog, byłam podekscytowana – zapowiadał on jakąś niezwykłą tajemnicę. Zagłębiałam się coraz dalej i chociaż książkę czytało mi się bardzo dobrze, to wydawała się przewidywalna… do czasu. Kiedy sprawy zaczęły się powoli rozwiązywać, okazało się, że nie wszystko jest takie, jakie się początkowo wydawało. Autor zdecydowanie potrafi zaskoczyć!

Mocną stroną powieści są także wyraziści bohaterowie. Każdy z nich się czymś wyróżnia, nie ma tu mdłych postaci pozbawionych charakteru, a do tego ile skrywają tajemnic! Jeżeli ktoś lubi złowrogich intrygantów, znajdzie tu z pewnością niejeden taki czarny charakter. Brandon w pewnym momencie już nie wie, czy może komukolwiek ufać i nawet czytelnik nie jest mu w stanie nic doradzić. Zresztą jak powiedział jeden z jego towarzyszy, Prescott ma skłonność do pakowania się w kłopoty.

„Sekret Tudorów” to powieść zdecydowanie warta polecenia. Chociaż główny bohater jest fikcyjny, to wiele otaczających go postaci i wydarzeń jest prawdziwe, co jest dodatkowym atutem. To książka, przy której nie można się nudzić, bo za każdą przewróconą stroną kryje się nowa tajemnica lub zaskakujące rozwiązanie wcześniejszej zagadki. Mam nadzieję, że w Polsce ukaże się kolejny tom, bo chciałabym poznać dalsze losy Brendana i jego towarzyszy… oraz wrogów.

Cykl/Seria: Wyrwane z Kart Historii
Autor: Christopher W. Gortner
Tytuł: Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I
Tytuł oryginału: The Tudor Secret
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 342

Dwudziestego ósmego stycznia 814 roku przychodzi na świat córka poganki i kanonika, Joanna. Matka cieszy się ze zdrowej dziewczynki, jednak ojciec jest zawiedziony, że nie urodził mu się syn. Joanna wraz z wiekiem zaczyna wyróżniać się nieprzeciętną inteligencją i udaje się jej namówić starszego z dwóch braci, aby nauczył ją czytać i pisać. Ich ojciec jest oburzony i gdy w niedługim czasie Mateusz umiera, obwinia on dziewczynkę o jego śmierć.

Pewnego dnia przybywa do rodziny gość, który jest zaintrygowany niezwykłą bystrością Joanny. Przez jakiś czas uczy on dziewczynkę, a rok później trafia ona do szkoły katedralnej, gdzie wraz z bratem Janem podejmują naukę. Joanna jest ogromnym wyjątkiem, zważywszy na jej płeć i o ile spełnia się jej największe marzenie, a jej życie do tej pory nie było łatwe, to sytuacja staje się w pewien sposób jeszcze trudniejsza, a obrana droga pełna przeciwności…

Ciężko mi napisać więcej o tej książce, ponieważ nie chcę zdradzić za dużo jej treści. Wiadome jest, że w czasach, kiedy żyła Joanna, kobiety były traktowane jak istoty niższe i to widać na każdej stronie tej książki. Autorka specjalnie to podkreśla, aby ukazać, jak ciężko było Joannie, która nie dość, że była kobietą, to jeszcze wyjątkowo wybitną jak na tamte czasy. Chociaż może się wydawać, że to chrześcijaństwo narzucało kobiecie taką rolę, to kiedy przyjrzeć się uważniej, wcale tak nie było – kobiety często były traktowane gorzej i jak wiemy z historii, trwało to bardzo długo.

W tamtych czasach dziewczynka, która pragnęła wiedzy była wybrykiem natury. Joanna na każdy kroku odczuwała, że jest inna i że nigdzie nie pasuje. Jednak od zawsze posiadała marzenia, ale co najważniejsze, robiła wszystko, aby je realizować. Tylko jak wiele musiała dla nich poświęcić? I czy tak naprawdę było warto? Odpowiedzi na te pytania zawarte są w „Papieżycy Joannie”.

Pierwsze polskie wydanie powieści ukazało się pod tytułem „Której imię wymazano” i według mnie niepotrzebnie został zmieniony. Brzmi on bardzo tajemniczo, a jednocześnie doskonale odnosi się do treści powieści. Dlaczego uważam go za bardziej trafny? Ponieważ wyraża to samo, co tytuł „Papieżyca Joanna”, jednak dowiadujemy się tego dopiero pod koniec powieści, a nie przed przeczytaniem pierwszej strony. Osobiście zawsze doceniam element zaskoczenia w książkach, a tu jednego z nich zostałam pozbawiona. Jest to powieść historyczna, jednak wcześniej nie słyszałam o otoczonej legendą postaci Joanny. Wiem, że obecny tytuł to dosłowne tłumaczenie oryginału, ale i tak bardziej podoba mi się wersja „Której imię wymazano”.

Znalazłam w tej powieści jedną podstawową wadę. Kiedy czytam książki, zawsze znajduję tam postacie, które darzę sympatią oraz takie, do których żywię coś przeciwnego. Lubię wczuwać się w bohaterów i razem z nimi przeżywać wszystkie ich przygody. W tym przypadku niestety mi tego zabrakło. Czytałam tę książkę, fascynowała mnie postać Joanny i jej historia, ale styl autorki nie pozwalał mi współodczuwać. Ciężko to ująć w słowa, ale najprościej mówiąc „Papieżyca Joanna” pomimo pełnej różnorodnych wątków akcji nie wzbudziła we mnie większych emocji.

Postać Joanny jest niezwykle interesująca, a jej historia wyjątkowa. „Papieżyca Joanna” to pozycja zdecydowanie warta uwagi. Jak większość powieści historycznych jest tylko częściowo oparta na faktach, ale zważywszy na to, jak mało wiadomo o Joannie, autorka włożyła w odtworzenie jej losów dużo pracy. Powieść polecam bez zastanowienia każdemu, kto zainteresowany jest wybitnymi jednostkami - nie jest to arcydzieło, ale akcja jest oryginalna i wciągająca. Pozostaje także pytanie – czy papieżyca Joanna naprawdę żyła czy jest tylko legendą? Jeżeli istniała, to zdecydowanie mogłaby zostać jedną z najbardziej intrygujących kobiet w historii.

Autor: Donna Woolfolk Cross
Tytuł: Papieżyca Joanna
Tytuł oryginału: Pope Joan
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 432

„Pani na Czachticach” to wyjątkowa powieść, której bazą jest historia Elżbiety Batorówny, siostrzenicy Stefana Batorego. Ta węgierska księżna jest jedną z największych oraz najsłynniejszych morderczyń wszechczasów. Książka opowiada nie tylko o różnego rodzaju zbrodniach, których dokonała węgierska szlachcianka, ale zawiera też wątki poboczne – niełatwe losy czachticzan, przygody (nierzadko miłosne) tamtejszych zbójników, zapiski z kroniki czachtickiego probostwa oraz wiele innych. Wraz z każdą stroną rośnie napięcie i pojawia się coraz więcej intryg. Nie wiadomo, kto ma szczere zamiary, a kto tylko udaje sprzymierzeńca. Czy zbrodnie Elżbiety Batorówny wyjdą na jaw i spotka ją jak najbardziej zasłużona kara? Droga, którą musi przejść czytelnik, aby uzyskać odpowiedź na to pytanie nie jest krótka, a już na pewno nie przyjemna.

Jak można przeczytać w nocie biograficznej autora, „Pani na Czachticach” była początkowo publikowana w czasopiśmie, aby zwiększyć jego poczytność. Miało to miejsce ponad osiemdziesiąt lat temu, a całe przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem. Muszę przyznać, że wcale mnie to nie dziwi, ponieważ powieść posiada interesującą oraz intrygującą fabułę. Jednak współcześnie to trochę ze mało, a na niektóre jej mankamenty nie sposób nie zwrócić uwagi. W odbiorze czasami przeszkadzały rozdziały, które choć występowały jedne po drugich, niekoniecznie miały między sobą bezpośredni związek. Akcja potrafiła przeskakiwać z jednego wątku na drugi, aby następnie zatoczyć koło. Widać też, że niektóre tematy zostały poruszone, aby zapewnić rozrywkę czytającym – chociaż osią powieści są niebywałe zbrodnie, to nie brakuje tam perypetii miłosnych coraz to nowych par. Czasami wręcz główny motyw spychany był na dalszy plan, co niekoniecznie pozytywnie wpływało na rozwijającą się akcję.

Książkę czyta się dobrze, pomimo niedzisiejszego języka. Jest to mroczna i ponura historia, jednak niepozbawiona promyka nadziei. Nie wszystko jest czarne albo białe i nie zawsze ten, kto odbierany jest przez otoczenie jako zbrodniarz, jest nim naprawdę. Może nie wszystkie wątki rozwiązane są w dobry czy ciekawy sposób, jednak znajdą się też takie, które potrafią zaskoczyć. Autor wprowadza wiele zawiłości, które podsycają zainteresowanie, a akcji też nie brakuje. Trzeba podkreślić, że chociaż „Pani na Czachcicach” opiera się na losach wyjątkowo okrutnej i do szpiku kości złej kobiety, to powstała głównie dla rozrywki i to wyraźnie widać.

Jeżeli ktoś spodziewa się pełnej krwi i przemocy historii mrocznej Elżbiety Batory – zawiedzie się. Owszem, to wszystko się tam znajduje, jednak w wyważonych dawkach. Książka porusza dużą liczbę wątków i opisuje losy wielu postaci. Nie można powiedzieć, że powieść jest zła, bo nie jest, jednak wiele osób sięgających po książkę patrząc na okładkę i czytając opis będzie zawiedziona jej zawartością. Mnie się podobała, wciągnęły mnie dzieje czachticzan oraz ich okrutnej władczyni. Największe wrażenie robi to, że ta historia oparta jest na historycznych faktach i wiele z tych mrożących krew w żyłach zdarzeń naprawdę miało miejsce. Polecam „Panią na Czachcicach” tym, którzy chcą przeczytać ciekawą, chociaż niedoskonałą, powieść historyczną opowiadającą o intrygach, zbrodniach, miłości, sekretach i walce o sprawiedliwość. Zważywszy na postać głównej bohaterki książka nie jest tak drastyczna, jakby się mogło wydawać.

Cykl/Seria: Książnica kieszonkowa
Autor: Jožo Nižnánsky
Tytuł: Pani na Czachticach
Tytuł oryginału: Čachtická pani
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 624

Powieść historyczna „Ostatnia Królowa” jest jedną z tych książek, które wciągają od pierwszej do ostatniej strony. W tym przypadku nie jest to tylko wyjątkowy klimat lub lekkie pióro autora, ale wiele połączonych ze sobą czynników. Głównym atutem jest pełna przygód i emocji historia, która oparta jest na tajemniczych losach prawdziwej Joanny Kastylijskiej, zwanej Szaloną. Czytając poruszające dzieje Joanny odnosi się wrażenie, że właśnie tak musiało wyglądać życie ostatniej królowej Kastylii i Leónu oraz Aragonii, co jest ogromną zasługą autora.

Historia napisana jest z punktu widzenia samej Joanny Kastylijskiej i została podzielona na cztery części, z czego każda zawiera przełomowy moment z życia głównej bohaterki. Na początku zapoznajemy się z otoczeniem młodej Joanny, przede wszystkim jej rodziną oraz funkcjonowaniem ówczesnej polityki. Dziewczyna pragnie wyjść za mąż z miłości, jednak zostaje zmuszona do poślubienia mężczyzny, którego zna tylko ze słyszenia. Tymczasem nie jest to pierwszy, ani ostatni problem, który pojawia się w jej tragicznym życiu. Będzie musiała pokonać wiele przeciwności, w tym niejednokrotnie zdradę najbliższych jej osób.

Życie wysoko urodzonych wbrew wyobrażeniom nie było łatwe i proste, a Joanna jest doskonałym tego przykładem. Powieść „Ostatnia Królowa” ukazuje wszelkie zakamarki życia na dworze – tajemnice, intrygi, oszustwa, kłamstwa, nienawiść, zabójstwa – jest w czym wybierać. Jednak nie wszystko ma negatywny wymiar – miłość i namiętność, lojalność, pasja, poczucie odpowiedzialności oraz wiele innych pozytywnych emocji także można w tej opowieści znaleźć. Dla jednych najważniejsi są ludzie, dla innych władza – a ponieważ historia przedstawiona jest bardzo realistycznie, to niestety nie zawsze dobro zwycięża ze złem.

Wspaniała okładka jest tylko przedsmakiem pasjonujących kolei losu głównej bohaterki, które pełne są zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń. W tym świecie toczy się walka o władzę, jednak każdy ma ku niej inne przesłanki. Wszyscy bohaterowie powieści to oryginalne osobowości, przez co książka jest jeszcze bardziej interesująca. Sama Joanna jest intrygująca i ma silną osobowość, dzięki której nie poddała się do końca, chociaż tyle straciła.

Joanna I Kastylijska zyskała przydomek Szalona, ale czy nią była?

Cykl/Seria: Wyrwane z Kart Historii
Autor: Christopher W. Gortner
Tytuł: Ostatnia Królowa
Tytuł oryginału: The Last Queen
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 416

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

„Meridon” jest trzecim i ostatnim tomem, który opowiada o losach rodu Laceyów. Tytułowa Meridon, a właściwie nieświadoma swojego pochodzenia Sara Lacey, wychowuje się wśród cyganów razem ze swoją przyrodnią siostrą. Prowadzą ciężkie życie i w końcu postanawiają uwolnić się od despotycznego ojca. Trafiają do trupy cyrkowej, której stają się gwiazdami. Jednak tragiczne wydarzenie doprowadza Meridon do kolejnej ucieczki…

Główna bohaterka odkąd pamięta ma sny, w których jest posiadaczką majątku, jednak po przebudzeniu nigdy nie pamięta jego nazwy. Po ucieczce podświadomie podąża do Wideacre, gdzie nagle trafia wprost w życie arystokracji, które nie jest tak wspaniałe, jak się tego spodziewała. Co zrobi? Czy podjęte przez nią decyzje będą słuszne? Co się stanie z Wideacre?

Jak można spodziewać się po przeczytaniu poprzednich tomów, życie Meridon-Sary nie będzie usłane różami. Akcja pierwszej połowy skupiała się na życiu bohaterki wśród cyganów i w trupie cyrkowej, a drugiej na jej losach już po dotarciu do Wideacre. Moim zdaniem druga część jest zdecydowanie lepsza od pierwszej, w której autorka skupiła się bardziej na kunszcie akrobatycznym niż na treści. Przynajmniej takie są to moje subiektywne odczucia.

„Meridon” podobała mi się najmniej z całej serii, jednak historia w niej opowiedziana w dalszym ciągu jest bardzo interesująca. Nadal pojawiają się wyraziści bohaterowie i nadal podczas czytania stawiane są te same pytania. Część ta wyróżnia się spojrzeniem na wszystko z całkowicie odmiennej perspektywy przez to, że główna bohaterka w przeciwieństwie od matki i babki wychowała się w zupełnie innym środowisku. Aby przekonać się, jak skończą się dzieje rodu Laceyów i majątku Wideacre, trzeba koniecznie przeczytać przygody Sary.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 3
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Meridon
Tytuł oryginału: Meridon
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 696

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

„Dziecko szczęścia” jest drugim tomem trylogii opowiadającej o losach rodu Laceyów. Tym razem głównymi bohaterami stają się Julia oraz Richard - dzieci Beatrice i Harry’ego. Chociaż wychowują się jako kuzynostwo i nie mają pojęcia o swoim bliskim pokrewieństwie, łączy ich ogromna więź. Beatrcie przed swoim tragicznym końcem postarała się, aby oboje jej dzieci odziedziczyło majątek. Czy młodzi posiadacze zmienią losy Wideacre na lepsze? Czy zakończy się ciążące nad rodziną fatum? Jedno jest pewne – musi się dużo wydarzyć, zanim się o tym przekonamy.

Richard był bardzo impulsywny i zawsze stawiał na swoim. Julia była spokojna i uległa, przez co „kuzyn” miał na nią ogromny wpływ. Poza tym go uwielbiała i na wszystko mu pozwalała. Z biegiem czasu ich opiekunowie zaczęli zauważać, jak wielkie znaczenie ma presja wywierana na Julię przez Richarda i postanowiono, że wyjedzie ona na jakiś czas do miasta. Młoda dziewczyna poznaje tam przystojnego adoratora, z którym bardzo dobrze się rozumieją, jednak na drodze do ich szczęścia staje obietnica zaręczyn, którą wiele lata wcześniej Julia złożyła Richardowi.

Książka posiada wiele wątków i chociaż skupia się na przeżyciach Julii, to poznajemy również historie wielu innych bohaterów - także tych poznanych w poprzednim tomie. Losy postaci są zaskakujące, pełne tragicznych wydarzeń, z których każde pociąga za sobą kolejne. Jak wiadomo historia lubi się powtarzać – rodzeństwo nie dość, że płaci za błędy rodziców, to jeszcze wiele z nich powtarza. Julia sama przed sobą stara się ukrywać prawdę, wydaje się niewiarygodnie naiwna i do tego nawiedzają ją wizje Beatrice. Richard wyróżnia się urodą, jednak jego dusza jest dogłębnie zepsuta, a tylko Ralph zdaje się to dostrzegać. Ponieważ Megson doskonale znał Beatrice, widzi więcej niż inni i stara się pomóc rodzeństwu. Dodam, że kolejny raz odegra on znaczącą rolę w losach rodziny.

Podczas zagłębiania się w powieść pojawi się pytanie, czy da się jeszcze uratować majątek? Poza tym pojawią się inne – co się wydarzy, gdy Richard i Julia dowiedzą się, że są rodzeństwem? A trzeba dodać, że nie stanie się to w sprzyjających okolicznościach. Czy w majątku i domu Lacey’ów zagości w końcu zgoda i harmonia? A może wręcz przeciwnie?

Aby poznać odpowiedzi na te pytania, trzeba koniecznie przeczytać książkę. Podobnie jak pierwszy tom jest pełna napięcia i wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Jest pełna zaskakujących wątków oraz nieoczekiwanych wydarzeń. Bohaterowie są tak różnorodni i barwni, że nie można się z nimi nudzić. Książka porusza wiele trudnych tematów, jest wprost przepełniona różnego rodzaju problemami, z którymi często spotykają się także ludzie współcześnie. „Dziecko szczęścia” pokazuje między innymi, jak życie potrafi wzmocnić człowieka i jak wiele jest on w stanie poświęcić dla tych, których kocha. Zakończenie posiada ciekawą formę, a do tego zachęca do sięgnięcia po kolejny tom. Po przewróceniu ostatniej strony byłam zdziwiona, że to już koniec i nie mogłam się doczekać dalszych, pasjonujących losów rodu.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 2
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Dziecko szczęścia
Tytuł oryginału: The favoured child
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 593

„Dziedzictwo” (znane także jako „Majątek Wideacre”) jest pierwszym tomem trylogii opowiadającej o rodzie Laceyów. Poznajemy małą dziewczynkę, Beatrice Lacey, prawdziwą córeczkę tatusia oraz ulubienicę mieszkańców Wideacre. Jednak im jest starsza, tym większa zachodzi w niej przemiana. Sielankowe życie w majątku zamienia się w istny koszmar, a to wszystko za sprawą tej jednej młodej kobiety, która kocha ziemię bardziej niż wszystko inne...

Już jako dziecko Beatrice wykazywała nadzwyczajne przywiązanie do ziemi ojca. Im była starsza, tym bardziej zwiększała się jej obsesja posiadania Wideacre na wyłączność. Jednak według ówczesnego prawa nie miała ku takim marzeniom żadnych podstaw, a spadkobiercą majątku miał zostać jej brat - Harry. Mimo to Beatrice nie poddała się i poświęciła wszystko (dosłownie wszystko!), aby osiągnąć swój cel. Żądza posiadania doprowadza ją do szaleństwa i niszczy nie tylko żyjących wokół niej ludzi, ale także doprowadza do upadku to, co dla niej najcenniejsze – ziemię Wideacre. W pewnym momencie dociera do niej, że nie ma już żadnych szans na spełnienie swych największych marzeń, jednak zmienia tylko plan i doprowadza do sytuacji, kiedy to jej potomek ma zostać dziedzicem... Aby przekonać się, jak wyglądało życie Beatrice oraz jak to wszystko się skończy, trzeba koniecznie przeczytać pierwszy tom „Sagi rodu Laceyów”.

Philippa Gregory napisała świetną powieść, pełną napięcia i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książkę czyta się z zapartym tchem, a bohaterowie (przede wszystkim Beatrice) budzą w czytelniku skrajne emocje. „Dziedzictwo” opowiada o kobiecie, która aby osiągnąć swój upragniony cel, jest zdolna do wszystkiego. Ukazuje także, jak wiele złego może wyrządzić jeden człowiek.

Osobiście książka bardzo mnie wciągnęła. Nie pamiętam bohatera, do którego zapałałabym taką nienawiścią jak do Beatrcie. Mimo tego od historii jej losów nie można się oderwać i z każdą chwilą chce się więcej. Chociaż książka jest dość gruba, to czyta się ją bardzo szybko. Nie jest to jednak lekka, spokojna lektura. Spodoba się wszystkim, których fascynują intrygi, kontrowersje oraz mocne osobowości. Polecam ją także wszystkim lubiącym, kiedy książka porusza w nich różnego rodzaju emocje.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Dziedzictwo
Tytuł oryginału: Wideacre
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 611