Wrona Aggie pewnego dnia odnajduje martwego człowieka, o czym jej współlokatorka Vicki przekonuje się w doprawdy niecodzienny sposób... Kobieta niezwłocznie zgłasza sprawę na policję. Nieoczekiwanie to właśnie ona staje się główną podejrzaną w sprawie, chociaż dowody wskazują, że jest to wręcz niemożliwe, aby ona była sprawczynią zbrodni. Coś tu zdecydowanie nie gra i Vicki z przyjaciółmi będą musieli zaryzykować naprawdę wiele, aby spróbować odkryć prawdę. Jednak czy im się uda, a ostatecznie gra okaże się warta świeczki? Gdyby tego było mało, nie jest to jedyna dziwna rzecz, która w ostatnim czasie miała miejsce w miasteczku...

„Jezioro Ciszy” jest jednocześnie szóstą częścią cyklu „Inni” i samodzielną powieścią, jednak nadal osadzoną w tym samym uniwersum. Dzięki temu może być ona traktowana jako oddzielna książka, dlatego mogą po nią sięgnąć również osoby, które wcześniej nie miały okazji poznać wspomnianej wyżej serii autorstwa Anne Bishop. Bardzo lubię powieści tej autorki, ponieważ posiadają one charakterystyczny klimat oraz równowagę pomiędzy akcją, przygodą, codziennymi relacjami pomiędzy bohaterami, a humorem. „Jezioro Ciszy” w niczym nie odbiega od tego schematu. Na każdym kroku widać, że autorka bardzo dokładnie przemyślała sobie fabułę, a wykreowany przez nią świat przedstawiony jest bardzo szczegółowo przedstawiony, co dodaje mu wiarygodności.

W „Jeziorze Ciszy” autorka przenosi akcję do innego miejsca i wykorzystując okazję, przedstawia czytelnikom zupełnie nową główną bohaterkę. Chociaż bardzo polubiłam Meg i spółkę, to cieszę się, że Anne Bishop postanowiła w znanym już świecie wprowadzić podmuch świeżości i stworzyć nową grupę przyjaciół, a co za tym idzie, inne problemy. Ciężka i gęsta, ale okraszona humorem atmosfera, mnóstwo zwrotów akcji oraz fantastyczne istoty i wielowarstwowa fabuła są chyba największymi zaletami tej historii. Do tego autorka posiada wyjątkowy styl, który dodaje dodatkowego smaczku powieści. Kolejnym plusem jest to, że Anne Bishop ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów, co dodatkowo ubarwia odbiór całości. Zapewniam, że warto sięgnąć po tę pozycję, bo jeżeli lubicie podobne klimaty, to jest wprost idealna dla Was!

Sposób, w jaki autorka ukazuje Innych, za każdym razem mnie zadziwia. Czasami te opisy są zabawne czy urocze, aby po chwili wywołać ciarki na plecach czy obrzydzenie. Podoba mi się ta skrajność, ponieważ Anne Bishop ukazuje czytelnikom jak naprawdę Inni są inni, a chociaż czasami budzą sympatię czy zaufanie, to jednak są dzicy. Zresztą opisując ich w taki, a nie inny sposób, autorka udowadnia swoją bystrość i spostrzegawczość oraz niesamowitą zdolność obserwacji oraz specyficzne poczucie humoru. Ona z najmniejszej codziennej drobnostki, na którą ludzie na co dzień nie zwracają uwagi, potrafi stworzyć niezwykle przemawiającą do wyobraźni anegdotkę ze świata Innych, a dodatkowo podkreślają to reakcje bohaterów będących ludźmi.

Chociaż książka ma spore gabaryty, to podczas czytania zupełnie się tego nie odczuwa i ostatecznie kończy się ona szybciej, niżby się chciało. Jeżeli o mnie chodzi, to wciągnęła mnie od pierwszej i trzymała w garści do ostatniej strony. Anne Bishop doskonale potrafi budować napięcie, akcja jest wielowątkowa i cały czas prze do przodu. Powiem Wam jedno: autorka zdecydowanie trzyma poziom, ba! - cały czas się rozwija. „Jezioro Ciszy” to zdecydowanie warte uwagi Urban Fantasy i pozycja, która nie pozwoli się ze sobą nudzić.

Cykl/Seria: Inni T. 6
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Jezioro Ciszy
Tytuł oryginału: Lake Silence
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Alcatraz Smedry obchodzi właśnie swoje trzynaste urodziny. Kiedy próbuje przygotować dla swoich przybranych rodziców na obiad zwykłą zupkę błyskawiczną, kuchnia zamienia się w ruinę. Alcatraz posiada bowiem pewien niezwykły dar – umiejętność psucia, czegokolwiek tylko dotknie. W międzyczasie chłopiec otrzymuje tajemniczą przesyłkę i wszystko wskazuje na to, że została ona nadana przed trzynastoma laty przez prawdziwych rodziców Alcatraza. Jednak jak to jest możliwe, skoro w ciągu swojego krótkiego życia dzięki swoim anty-zdolnościom nastolatek mieszkał już u kilkunastu par zastępczych rodziców? Wkrótce jednak okaże się, że Al tak naprawdę nic o sobie nie wie, a wszystko, co do tej pory wydawało mu się być pewne, zostanie postawione pod znakiem zapytania. W otrzymanej przez niego paczce znajduje się około garści piasku, który niebawem zostaje skradziony, a chłopiec nieświadomie wplącze się w ogólnoświatowy spisek nikczemnych Bibliotekarzy...

Brandon Sanderson zabiera czytelnika w pełną przygód drogę w przerysowanym i niewiarygodnym świecie przedstawionym. Momentami książka wydaje się wręcz niedorzeczna, ale dzięki temu jest zabawna i charakterystyczna. Grupki głównych bohaterów nie da się nie polubić i przez cały czas dopinguje się im w ich poczynaniach. Mamy tutaj pakującego się nieustannie w kłopoty nastolatka, jego wojowniczą rówieśnicę, zwariowanego staruszka, nieprzeciętnych rozmiarów pociesznego antropologa i kontrastującego z nim pod względem wyglądu lingwistę. Większość tej grupy posiada dziwne dary, takie jak wspomniane psucie wszystkiego przez głównego bohatera czy wieczne spóźnianie się jego dziadka. Pojawia się pytanie, jak można takie antytalenty w ogóle nazwać darami, ale po przeczytaniu „Piasku Raszida” nie można już mieć co do tego wątpliwości. Do tego dochodzą przeciwnicy głównych bohaterów, czyli niebezpieczni Bibliotekarze, którzy cały czas knują, jak przejąć całkowitą władzę nad światem. Ta wciągająca historia zobrazowana jest przy tym bardzo ładnymi i dobrze uzupełniającymi tekst ilustracjami Hayley Lazo.

Już sam pomysł na książkę niezwykle mi się spodobał, ale sama twórczość Brandona Sandersona jeszcze bardziej! W tej powieści wiele się dzieje, momentami panuje w niej wręcz chaos, ale wszystko razem składa się na logiczną i przemyślaną całość. Autor nie skąpił wyobraźni i wykorzystał w „Piasku Raszida” naprawdę wiele pomysłów. Jednym z intrygujących rozwiązań są nieodłączne atrybuty głównych bohaterów, czyli magiczne okulary – a każda para posiada inne możliwości! Autor wprowadził również podział świata na dwie części – Ciszlandy (czyli świat, który znamy, a przy tym opanowany w dużym stopniu przez Bibliotekarzy) oraz Wolne Królestwa (o których pozwolę sobie nie zdradzać więcej informacji, aby nie psuć potencjalnym czytelnikom zabawy).

Serdecznie polecam tę historię – sama wprost nie mogłam się od niej oderwać! Brandon Sanderson napisał tę książkę w sposób, który naprawdę lubię – jest pełna humoru i absurdalnych wydarzeń. W „Publishers Weekly” porównano powieść Sandersona ze znanym z „Serii Niefortunnych Zdarzeń” Lemonym Snicketem i muszę przyznać, że podczas czytania też pojawiło mi się w głowie takie skojarzenie w odniesieniu do stylu obu autorów. Czytałam serię Snicketa wiele lat temu i bardzo mi się podobała, ale mimo to wydaje mi się, że „Piasek Raszida” jest jeszcze lepszy. Poza tym uwielbiam wątek związany z Bibliotekrzami i ich niecnymi planami, łącznie z aluzjami do ich zakulisowego panowania nas światem – po przeczytaniu tej książki już chyba nikt nie pomyśli o nich stereotypowo. „Piasek Raszida” to fantastyczna przygoda dla osoby w każdym wieku.

Cykl/Seria: Alcatraz kontra Bibliotekarze t. 1
Autor: Brandon Sanderson
Tytuł: Piasek Raszida
Tytuł oryginału: Alcatraz Versus the Evil Librarians
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 312

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Meg i jej przyjaciółki nadal badają naturę cassandra sanguie, z myślą o młodych wieszczkach krwi. Chociaż dziewczyna zaczyna radzić sobie coraz lepiej, to w jej sytuacji nietrudno popełnić błąd, a wszyscy zdają sobie sprawę, jak ogromne konsekwencje może w tym przypadku nieść nawet niewielka pomyłka. Meg przeprowadza eksperyment, a jej wizja ma dotyczyć najbliższych dwóch tygodni na Dziedzińcu Lakeside. Kiedy Merri Lee nie chce jej zdradzić jej treści, Meg wie, że nie może być to nic dobrego...

Napięcie pomiędzy ludźmi, a mieszkańcami Dziedzińców wzrasta z dnia na dzień. Co gorsza, złe wieści docierają do terra indigena zamieszkujących Interior. Simon podejmuje szybkie, zaskakujące, a także niejednokrotnie kontrowersyjne decyzje, które będą miały niemałe konsekwencje. Jedna z małoletnich wieszczek zaczyna wyrażać siebie w nietypowy dla podobnych jej sposób. W pociągu kierującym się do Lakeside, Nathan Wilcza Straż spotyka tajemniczą dziewczynkę, której obecność będzie miała ogromne znaczenie dla nadchodzących wydarzeń. Takiego biegu wypadków nikt się nie spodziewał.

Dzięki Anne Bishop po raz kolejny miałam okazję wejść do świata terra indigena i zapomnieć na chwilę o rzeczywistości. Seria "Inni" to niezwykłe i wciągające urban fantasy, w którym po każdym tomie chce się jeszcze więcej. Zresztą z każdą częścią autorka zwiększa liczbę wątków i coraz bardziej rozbudowuje fabułę, tym samym dbając o to, aby czytelnik się nie nudził. Ile jeszcze kwestii pozostało do wyjaśnienia czy rozbudowania!

Ta część wyróżnia się tym, że każdy rozdział oznaczony jest datą. Czas akcji trwa prawie trzy tygodnie, a duże znaczenie odgrywa okres, na który Meg wygłasza przepowiednię po pierwszym kontrolowanym cięciu. Aż strach pomyśleć, jak wiele może zmienić się w tak krótkim okresie czasu...

Anne Bishop posiada niezwykłą umiejętność ukazywania świata przedstawionego. Czytelnik może poczuć się jak dziecko - nie poznaje całego świata na raz, tylko z każdą stroną odkrywa go po kawałku i wchodzi coraz głębiej w jego czeluści, jednak nadal zdając sobie sprawę, jak wiele pozostało jeszcze nieznanych obszarów. Właściwie prawdopodobnie nie ma szansy dowiedzieć się o nim wszystkiego, jednak autorka prowadzi go za rękę i powoli przyzwyczaja do niego, aż zostanie wciągnięty bez reszty... Anne Bishop doskonale dopracowała szczegóły i stworzyła spójną wizję świata, który po prostu chce się poznawać coraz lepiej.

"Srebrzyste wizje" to trzeci tom "Innych" i muszę przyznać, że chociaż nadal jest to świetna seria, to podobał mi się trochę mniej niż poprzednie. Dlaczego? Ponieważ autorka podążyła w tę mroczniejszą stronę opowieści, a osobiście podobał mi się kontrast pomiędzy mrożącym krew w żyłach światem, a zabawnymi i uroczymi scenami. To właściwie jedyne, co mogę tej pozycji zarzucić, chociaż zdaję sobie sprawę, że wielu czytelników uzna to za jej zaletę.

Autorce zdecydowanie nie można odebrać oryginalności i pomysłowości. Trzeci tom serii zaczyna odkrywać pewną niewygodną prawdę. To już nie tylko konflikt pomiędzy ludźmi, a Innymi. Teraz to ludzie zaczynają odwracać się od ludzi, a do tego próbują zrzucić odpowiedzialność za swoje postępowanie na terra indigena. W takiej sytuacji nie ma co liczyć na pokojowe nastawienie. Zło czai się wszędzie, chociaż nie zawsze tam, gdzie można by się go spodziewać. W "Srebrzystych wizjach" zostało zapoczątkowanych wiele wątków, które wymagają wyjaśnienia, więc nie pozostaje nic innego, niż oczekiwanie na wydanie kolejnej części w Polsce. Anne Bishop z pewnością jeszcze zaskoczy!

Cykl/Seria: Inni t. 3
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Srebrzyste wizje
Tytuł oryginału: Vision in Silver
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Meg Corbyn coraz bardziej przyzwyczaja się do swojego nowego życia na Dziedzińcu Lakeside, aż tu nagle... pomiędzy nią, a Simonem Wilczą Strażą dochodzi do niezręcznej sytuacji. Wydawałoby się, że to błaha sprawa, jednak żadne z nich nie potrafi porozumieć się z drugim do tego stopnia, że zaczynają się od siebie oddalać, chociaż tak bardzo siebie nawzajem potrzebują. To, czy uda im się utrzymać przyjaźń, to tylko wierzchołek góry lodowej problemów, z którymi będą musieli sobie poradzić.

Meg podczas sennej wizji widzi śnieg, pióra i krew... Wkrótce ludzie zaczynają zastawiać pułapki na Wrony, chociaż nie tylko terra indigena padają ich ofiarą. Pomiędzy ludźmi i Innymi zaczyna panować jeszcze bardziej napięta atmosfera. W międzyczasie pojawia się także coraz więcej pogłosek na temat ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko. Na rynku pojawiają się niezwykle niebezpieczne narkotyki, nazywane wilczeniem i euforką, a cassandra sangue zamiast przepowiedni, wypowiadają same przerażające wizje, zdecydowanie nie związane z zadawanymi im pytaniami. To jednak jeszcze nie wszystko - i Inni, i ludzie będą zmuszeni do poradzenia sobie z bieżącymi wydarzeniami, w tym skutkami wydarzeń z powieść "Pisane szkarłatem". Autorka nie pozwala się nudzić!

W drugiej części "Innych" czytelnik dowiaduje się więcej o terra indigena oraz poznaje coraz to inne ich gatunki. Większość powieści nadal rozgrywa się w Lakeside, jednak tym razem Anne Bishop pozwala nam zajrzeć także w inne rejony stworzonego przez nią świata oraz poznać niektórych ich mieszkańców. Przybliżona zostaje także sytuacja wieszczek krwi, w tym mamy okazję trochę lepiej poznać Jean - a jej postać okazuje się mieć o wiele większe znaczenie, niż wynikało to z pierwszej części.

"Morderstwo Wron" jest jeszcze bardziej mroczne i klimatyczne niż "Pisane szkarłatem". W powieści nadal nie brakuje humoru - zwłaszcza związanego z Innymi oraz ich próbami zrozumienia i naśladowania ludzi, ale także przystosowywania się Meg do codziennego życia na Dziedzińcu. Zabrakło mi trochę uroczych scen w wykonaniu duetu Meg-Sam, chociaż powieść nie jest całkiem ich pozbawiona, zwłaszcza kiedy na Dziedzińcu pojawia się Jedynak. Nie będę zdradzać więcej szczegółów, ale ten terra indigena potrafi rozbroić człowieka swoją osobowością!

W "Morderstwie Wron" pojawia się coraz więcej tajemnic i spraw do rozwiązania, a autorka trzyma poziom. Czytając pierwszy tom i kończąc drugi, byłam niemal pewna, jak się dalej potoczy wątek związany z Kontrolerem, wręcz wydawało mi się to oczywiste. Jakież było moje zdziwienie, gdy dotarłam do końca "Morderstwa Wron" i okazało się, jak bardzo się myliłam. Kolejny raz przekonałam się, że u Anne Bishop niczego nie można być pewnym, a to zdecydowanie działa na jej korzyść. Chcę więcej! Chcę wiedzieć, jak dalej potoczy się ta historia! Na szczęście od razu mogę sięgnąć po kolejną część...

Cykl/Seria: Inni t. 2
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Mroderstwo Wron
Tytuł oryginału: Murder of Crows
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 432

Ludzie nie są jedynym dominującym gatunkiem na ziemi, chociaż przekonali się o tym dopiero po jakimś czasie. Ogromne znaczenie mają także Inni, a właściwie terra indigena. Kim oni są? Właściwie ciężko powiedzieć. Pierwotnie ich wygląd nawiązuje w znacznym stopniu do zwierząt, z którymi dany rodzaj terra indigena jest związany (przynajmniej w pewnej części przypadków), ale z różnych względów nauczyli się przybierać ludzką postać, co jednocześnie nie sprawia, że nabywają człowieczeństwa. Na pierwszy rzut oka można się pomylić, jednak wkrótce zauważa się wyróżniające ich cechy zewnętrzne. W postaci ludzkiej posiadają oni też pewne zachowania, które pozostają z ich formy właściwej. Terra indigena są różnorodni i tajemniczy, ale łączy ich jedno - prawdziwych ludzi traktują jak pożywienie...

Inni tworzą Dziedzińce, na których żyją, odgradzając się od ludzkiej społeczności (chociaż czasami zatrudniają ich członków u siebie, głównie ze względu na umiejętności). Bywa, że Inni prowadzą otwarte dla wszystkich sklepy, jednak należy pamiętać, że na terenie Dziedzińca nie obowiązuje ludzkie prawo i w każdej chwili można zostać przez nich pożartym. Kto chciałby tam pracować? Z pewnością ktoś, kto ma coś do ukrycia - jak zmarznięta dziewczyna, która pojawia się w księgarni Zabójczo Dobre Lektury (czyż nie doskonała nazwa dla takiego miejsca?) przed przywódcą Dziedzińca...

Ta dziewczyną to Meg Corbyn, która jest główną bohaterką, jednak duża część powieści ukazana jest z perspektywy Simona Wilczej Straży (wspomnianego powyżej przywódcy), a często i innych postaci. Meg ma pewien sekret, który powoli będzie zdradzany nie tylko bohaterom, ale także czytelnikom. Z jakiegoś powodu od pierwszego spotkania pomiędzy Simonem i Meg pojawia się jakaś więź, jednak co z tego wyniknie?

Muszę się przyznać, że już od jakiegoś czasu miałam ochotę sięgnąć po tę powieść - fabuła zapowiadała się niezwykle interesująco i oryginalnie, a do tego spotkałam się z wieloma bardzo pozytywnymi recenzjami. Kiedy jednak zaczęłam czytać "Pisane szkarłatem", byłam trochę zawiedziona. Owszem, różniła się od innych książek, miała specyficzną atmosferę i była pełna tajemnic, ale czegoś mi brakowało. Próbowałam wczuć się w fabułę, ale cały czas wydawałam się być poza nią. Dobrze mi się ją czytało, ale brakowało mi w niej iskry, "tego czegoś", co by mnie porwało. Pojawiało się za dużo wątków na raz, wszystko się gmatwało, a nic nie wyjaśniało - czułam się, jakbym czytała przez mgłę. Już zaczynałam się zastanawiać, skąd te wszystkie świetne opinie, kiedy po stu parudziesięciu stronach to się zmieniło, a powieść nie wiedzieć jak i kiedy wciągnęła mnie bez reszty...

Anne Bishop jest mistrzynią budowania napięcia. Sekret skrywany przez Meg to nie jedyna rzecz, którą autorka odkrywa po kawałku. Tajemnice, niespodzianki, zagadki, niewiarygodne przygody... Pisarka tworzy bardzo obrazowe opisy i podtrzymuje niepokojącą atmosferę, dzięki czemu czasami nie pisząc wprost, potrafi sprawić, że czytelnikowi po plecach przechodzą ciarki. Gdyby tego było mało, Anne Bishop bawi się płynnym przechodzeniem z budzących zgrozę obrazów, poprzez pełne akcji i napięcia sceny, po urocze i niezwykle zabawne sytuacje. Ta historia porusza wszelkie rodzaje emocji, momentami można poczuć się jak na uczuciowym rollercoasterze!

Zafascynował mnie stworzony przez Anne Bishop świat. Postarała się ona o różnorodność Innych, a cechy łączące ich z tym, co znamy, jeszcze bardziej pobudzają wyobraźnię. Wprost uwielbiam wszystkie rodzaje manipulacji, jakie zastosowała autorka, ponieważ dzięki temu książka nie pozostaje obojętna. "Pisane szkarłatem" jest dowodem na to, jak ważne są dla nas skojarzenia - dzięki nim autorka w prosty i często żartobliwy sposób pokazuje czytelnikowi coś, co nie istnieje, a jednak w jego wyobraźni staje się realne.

Na początku książki znajdują się mapki i krótka historia świata przedstawionego, które powoli wprowadzają w klimat powieści. Tak jak wspomniałam wcześniej, może "Pisane szkarłatem" nie od razu mnie pochłonęło, ale kiedy w końcu złapałam właściwy trop, to całkowicie przepadłam. Chciałabym napisać więcej, ale nie chcę psuć nikomu zabawy i zabrać możliwości odkrywania Dziedzińca Innych wraz z Meg. Zdecydowanie nie żałuję, że sięgnęłam po tę zaskakującą powieść Anne Bishop, a wręcz cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać.

Czego można się spodziewać po tej książce? Właściwie wszystkiego! Tyle wątków, tyle możliwości, tak wiele do odkrycia... Serdecznie polecam wszystkim, których nie przeraża słowo "fantasy". Mimo objętości "Pisane szkarłatem" czyta się błyskawicznie, a po ostatniej stronie od razu chce się więcej. Dla mnie pierwszy tom "Innych" to początek, mam nadzieję, niesamowitej przygody - takie wprowadzenie między terra indigena i przywitanie się z nimi. Jestem bardzo ciekawa, co czeka bohaterów i pragnę dowiedzieć się jeszcze więcej o ich świecie. Na szczęście przede mną kolejne tomy! Gdybym miała teraz wskazać ulubioną postać, miałabym niemały problem. Bardzo polubiłam Meg i wszystkich poznanych Innych, którzy nie są tacy straszni, jak ich malują. A może jednak? Przecież gdybym ich poznała, to najprawdopodobniej by mnie po prostu zjedli...

Cykl/Seria: Inni t. 1
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Pisane szkarłatem
Tytuł oryginału: Written in Red
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 560

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Aislinn zaczyna rozumieć swoją rolę królowej wróżek i powoli przyzwyczaja się do ich świata. Keenan stara się wzmocnić z nią więź dla dobra podwładnych, jednak nie potrafi zapomnieć o Doni. Gdyby mieli mało własnych problemów, Bananach robi wszystko, aby skłócić wszystkich władców wróżek. Pomiędzy dworami rośnie napięcie. Seth nie może pogodzić się z tym, że Keenan z dnia na dzień coraz bardziej zbliża się do Ash, a do tego jako człowiek nie może bronić jej przed wrogo nastawionymi wróżkami. Postanawia zostać wróżem, nie jest to jednak proste, a żaden z jego przyjaciół nie chce się na to zgodzić. Chłopak decyduje zgłosić się do Sorchy – jedynej osoby, która może mu pomóc…

Na początku muszę przyznać, że zawiodłam się na tej części. O ile wątek Setha prowadzony był w interesujący sposób, o tyle wszystko poza tym wydawało mi się pisane na siłę. Brakowało mi tu tej magii i specyficznego klimatu, które znalazłam w tomie pierwszym, a nawet drugim. „Krucha wieczność” w dużej części skupiała się na nic nie wnoszących rozmowach, a akcja została moim zdaniem ograniczona do minimum. Czytanie o miotającej się i użalającej nad sobą Aislinn, która sama nie wie czego chce, po kilkunastu stronach stało się nużące. Zresztą Keenan nie był dużo lepszy z jego wahaniami nastrojów i ciągłymi zmianami decyzji. Na szczęście kilkorgu innym bohaterom udało się przynajmniej w pewnym stopniu uratować książkę.

O ile w pierwszym tomie mogliśmy przyjrzeć się jak wygląda Letni Dwór, a w drugim – Mroczny Dwór, to w „Kruchej wieczności” autorka skupiła się na Wysokim Dworze. Muszę przyznać, że spodobała mi się wizja tego zamkniętego światka, pełnego sztuki i pasji. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie postać panującej w nim Sorchy, która tak wiele ukrywa za maską, którą prezentuje na co dzień. Świat wróżek stworzony przez Melissę Marr jest naprawdę intrygujący i z chęcią chłonęłam każdą informację o nim.

Chociaż „Krucha wieczność” okazała się jak do tej pory najsłabszą z całej serii, to dla kontrastu okładka podobała mi się najbardziej. Moim zdaniem ta tajemnicza dziewczyna trzymająca na dłoni motyla i tytuł doskonale oddają klimat panujący w powieści.

Pomysł na książkę był bardzo ciekawy, gorzej niestety wygląda jego realizacja. O wiele lepiej czytałoby się tę historię, gdyby było w niej mniej zbędnych dialogów, a więcej akcji. Brakowało mi tutaj napięcia, jakiegoś elementu zaskoczenia, które występowały w poprzednich tomach. Z chęcią kiedyś sięgnę po kolejną część, ponieważ zapowiada się, że będzie się w niej więcej działo (a przynajmniej mam taką nadzieję). Szkoda, że autorka nie wykorzystała do końca potencjału historii, tylko skupiła się na uczuciach głównej bohaterki. Zważywszy, że głównym bohaterem „Kruchej wieczności” miał być Seth...

Cykl/Seria: Królowa Lata t. 3
Autor: Melissa Marr
Tytuł: Krucha wieczność
Tytuł oryginału: Fragile Eternity
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 424

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Leslie nie miała ostatnio szczęścia i nic nie układało się po jej myśli. Postanowiła, że zrobi sobie tatuaż i dzięki niemu poprawi sobie humor. Ma problem ze znalezieniem wymarzonego wzoru i wtedy znajomy tatuażysta proponuje jej wyjątkowe projekty zapewniając, że jeżeli wybierze któryś z nich, nikt inny nie będzie miał takiego samego. Leslie od razu znajduje tatuaż dla siebie, jednak nie wie, że zmieni on całkowicie jej życie. Wybrany przez nią wzorzec połączy ją bowiem z królem Mrocznego Dworu wróżek…

W pierwszym tomie serii głównymi bohaterami powieści byli Aislinn i Keenan. W tej części są bohaterami drugoplanowymi, a Donia ku mojemu rozczarowaniu właściwie w ogóle się nie pojawia. Autorka przybliża za to postać Leslie (przyjaciółki Aislinn), Iriala i Nialla oraz zwyczaje wróżek z Mrocznego Dworu. Nie da się nie zauważyć zmiany nastroju na jeszcze bardziej mroczny i tajemniczy. Wróżki z „Królowej Lata” to nic, w porównaniu z podwładnymi Iriala.

Nadal jestem zauroczona szatą graficzną serii. Kolorystyka i zdjęcie na okładce przyciągają wzrok, a jednocześnie podpowiadają czytelnikowi, w jakim klimacie utrzymana jest powieść. Ciekawym elementem są foliowane i tłoczone skrzydła znajdującej się na niej dziewczyny. Roślinny motyw z „Królowej Lata” został zastąpiony przez stalówki i plamy atramentu, które także świetnie się prezentują.

„Król Mroku” jest bardziej dopracowany niż „Królowa Lata” - autorka nie zawarła tu rzeczy, które najbardziej przeszkadzały mi w tamtej pozycji i lepiej się go przez to czytało. Brakowało mi jednak interesujących dodatków, podobnych do tych, które można było znaleźć na końcu "Królowej Lata". Tutaj można za to obejrzeć projekt tatuażu Leslie. Przyznam, że ta część podobała mi się trochę bardziej niż pierwsza, a jej zakończenie zachęciło mnie do sięgnięcia po kolejny tom serii.

Cykl/Seria: Królowa Lata t. 2
Autor: Melissa Marr
Tytuł: Król Mroku
Tytuł oryginału: Ink Exchange
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Liczba stron: 352

Powieść rozpoczyna się, kiedy ginie jedna z uczennic prywatnej szkoły Duchesne. Do tej ekskluzywnej placówki uczęszcza także główna bohaterka książki, Schuyler Van Alen. Nastolatka nie zna swojego ojca, a matka leży w śpiączce. Nagle w życiu Schuyler zaczyna się dużo dziać – bierze udział w sesji zdjęciowej popularnej marki, otrzymuje zaproszenie członkowskie do elitarnego Nowojorskiego Komitetu Banku Krwi, a na jej przedramionach pojawiają się zawiłe wzory utworzone z błękitnych żył. Do tego najpopularniejszy chłopak w szkole zwraca na nią uwagę, a najlepszy przyjaciel obraża się. Dotąd dziewczyna była czarną owcą, która pod każdym względem wyróżniała się spośród pozostałych uczniów Duchesne, ale dowie się czegoś, co zbliży ją do niektórych z nich…

Pomysł na książkę bardzo mi się spodobał, niestety nie mogę powiedzieć tego o wykonaniu. Byłaby to dość dobra powieść gatunku paranormal romance, gdyby nie mnogość wad, których znaczenia nie potrafię w żaden sposób umniejszyć. To, co najbardziej mi przeszkadzało, to rzucanie przez autorkę nazwami, markami, miejscami. Prawdopodobnie jej celem było podkreślenie bogactwa i ukazanie specyficznego stylu życia bohaterów. Według mnie jednak ilość nazw własnych firm przytłacza, a przeciętny czytelnik i tak nie ma pojęcia, o co chodzi – może się tylko domyślać.

Większość bohaterów jest płytka, a ich zachowania często są sprzeczne z tym, czego się o nich wcześniej dowiedzieliśmy. Niektóre postacie zachowują się w niezwykle irytujący sposób, a jeżeli nawet polubiłam którąś z nich, to autorka szybko psuła moją wizję. Ostatecznie nie znalazłam bohatera, do którego pałałabym stałą sympatią.

Niestety książka w wielu momentach była zbyt przewidywalna. Nie chodzi mi tu o pewne motywy, które występują w podobnych książkach – czasami lubię przeczytać coś przypominającego to, co mi się podobało. Ale jeżeli nie mam problemu z rozwiązaniem zagadki, a przynajmniej autorka mnie ostatecznie czymś nie zaskoczy, to już nie mam nic do dodania – dla mnie to jedna z największych wad w powieściach tego typu.

Nie jest to całkowicie zła książka, więc przejdę teraz do zalet. Spodobał mi się pomysł na tytułowych błękitnokrwistych i całą otoczkę tego, co z nimi związane. Gdyby autorka skupiła się na nich i ich problemach oraz pogłębiła ich historię, książka byłaby o wiele lepsza. Świetnym pomysłem było wprowadzenie fragmentów starego pamiętnika. Zaintrygowała mnie także Duchesne - chętnie zgłębiłabym się bardziej w życie tej szkoły. Książka podsiada kilka wątków, które wprowadzają podmuch świeżości i dają nadzieję na rozwinięcie historii.

Największą zaletą książki, jest jej wydanie. To smutne, ale prawdziwe. Okładka jest cudowna – jej zdjęcie zupełnie nie oddaje głębi spojrzenia bohaterki, ani błyszczącej panoramy miasta. Przy każdym numerze strony znajduje się kolczasta róża, co daje ciekawy efekt. Powieść jest wydana przejrzyście – dzięki porządnej pracy edytorskiej czyta się ją błyskawicznie. Podobały mi się także strony pamiętnika, które miały przypominać prawdziwe.

Przyznam szczerze, że spodziewałam się po tej książce o wiele więcej. Właściwie, to bardzo się na niej zawiodłam. Jest to raczej przeciętna pozycja wśród innych tego typu. Szkoda, bo zapowiadała się naprawdę intrygująco, a i w treści znalazłam wiele interesujących momentów, których moim zdaniem autorka niestety nie wykorzystała. Istnieje nadzieja, że w kolejnym tomie poprawiła niektóre wady. Może kiedyś z ciekawości po niego sięgnę, ale raczej szybko to nie nastąpi.

Cykl/Seria: Błękitnokrwiści t. 1
Autor: Melissa De La Cruz
Tytuł: Błękitnokrwiści
Tytuł oryginału: Blue Bloods
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 350

Do powieści Melissy Marr przyciągnęło mnie dosłownie wszystko – od intrygującego tytułu i pięknej szaty graficznej począwszy. Kiedy jeszcze dowiedziałam się z notki wydawniczej, że jest to książka o wróżkach, dosłownie przepadłam. Nie zastanawiałam się nawet chwili i postanowiłam przeczytać tę pozycję, ale czy spełniła moje oczekiwania?

Nastoletnia Aislinn widzi wróżki odkąd sięga pamięcią. Jest to zdolność dziedziczona przez kobiety w jej rodzinie. Z pokolenia na pokolenie przekazują sobie też zasady, mające zapewnić im bezpieczeństwo, a Aislinn nie jest tutaj wyjątkiem. Dziewczyna pewnego dnia dostrzega, że jest śledzona przez wróżkę i wróża. Na początku stara się stosować do przestróg wpajanych jej od dziecka przez babcię, ale kiedy Donia i Keenan się ujawniają, a wróż pojawia się w jej szkole jako jeden z uczniów, Aislinn postanawia złamać kilka reguł. To, czego się dowie, na zawsze zmieni jej życie…

Wielu osobom wróżki kojarzą się z postaciami z bajek, w szczególności z niewielkimi istotkami z błyszczącymi skrzydełkami, które dbają o przyrodę. Jednak jest to po prostu najbardziej spopularyzowane wyobrażenie o wróżkach, a na świecie istnieje ogromna liczba źródeł, które przedstawiają je na wiele różnych sposobów. Nadal wyobrażasz sobie „Królową Lata” jako historię, gdzie występują eteryczne i pełne dobra istoty? Nic bardziej mylnego!

Wróżki, które pojawiają się w powieści, mają specyficzny wygląd (czasami nabierający cech zwierzęcych) i zachowanie (przypominające niejednokrotnie te spotykane u wampirów – pomijając picie krwi, oczywiście), są niebezpieczne, knują intrygi, uwielbiają mamić śmiertelników i płatać im nieprzyjemne psikusy. Przez większość czasu są niewidzialne, ale potrafią przybrać ludzką postać. Co ważne – one także posiadają własne prawa, a nawet władców, którzy ze sobą rywalizują. Jest jedna rzecz, której nie lubią – żelazo.

Zaintrygował mnie prolog powieści – mroczny, zagadkowy i wzbudzający dreszcz emocji. Potem nadszedł pierwszy rozdział, a ja zaczęłam się zastanawiać, czy czytam tę samą książkę. Na fali pierwszego wrażania kontynuowałam czytanie i nie żałuję, bo jeszcze niejednokrotnie znajdowałam w niej to, co zapowiadał wstęp. Książka jest jednak bardzo nierówna i to jej największa wada. Życie codzienne Aislinn było zupełnie nieciekawe, a jej relacje z rówieśnikami przedstawione były bardzo przyziemnie i skupiały się głównie na fizyczności oraz nic nie wnoszących rozmowach.

Drugą rzeczą, która przeszkadzała mi w książce, to podkreślanie za wszelką cenę seksualności wróżek. Rozumiem, że autorka chciała zwrócić uwagę na ich zmysłowość oraz to, w jaki sposób ją wykorzystywały, jednak moim zdaniem nie musiała kłaść na to aż takiego nacisku. Poza tym często odnosiłam wrażenie, że robiła to na siłę i ciężko mi powiedzieć, jaki miała w tym cel.

Spodobała mi się za to kreacja świata wróżek – ich zwyczaje, podział, zasady panujące w społeczności i cała ta pełnej magii otoczka związana z ich funkcjonowaniem. Wszystkie elementy do siebie pasowały, tworząc zupełnie inną rzeczywistość. Istniała wyraźna granica pomiędzy tym, co otaczało Aislinn, a tym, co napotykała przebywając wśród wróżek – było to zupełnie coś innego od tego, co znała, a zarazem przyciągającego ją jak magnes.

Okładka zdecydowanie zwraca na siebie uwagę, a roślinny motyw wokół tytułu pojawia się także wewnątrz książki – z przyjemnością czyta się pozycję, która jest także estetycznie wykonana. Bardzo ciekawym rozwiązaniem jest umieszczenie na końcu dodatków. Znaleźć tam można „Sześć intrygujących faktów z życia Melissy Marr”, „Pogaduszki z Melissą Marr”, „Listę przebojów z ‘Królowej Lata’”, „Listę lektur Melissy Marr” oraz fragment kolejnego tomu. Przesłuchałam playlistę i chociaż niespecjalnie pasowała mi do książki, to miłym zaskoczeniem było, że większość piosenek przypadła mi do gustu (mimo że tylko kilka znałam wcześniej). Podobały mi się również cytaty związane z wróżkami, znajdujące się na początku każdego rozdziału – z chęcią zapoznałabym się z książkami, z których pochodzą.

Takich wróżek jeszcze nie znałam, chociaż niektóre elementy związane z ich światem spotykałam już w innych książkach czy opowieściach. „Królowa Lata” to powieść, która choć bywa przewidywalna, pozwala na chwilę oderwać się od otaczającej nas rzeczywistości. Przyznam szczerze, że spodziewałam się po niej więcej, ale czyta się ją szybko i mimo wad zapewnia niejedną chwilę rozrywki. Widać, że to tak naprawdę dopiero wstęp do historii, lecz losy Aislinn zainteresowały mnie na tyle, że sięgnę po kolejną część.

Cykl/Seria: Królowa Lata t. 1
Autor: Melissa Marr
Tytuł: Królowa Lata
Tytuł oryginału: Wicked Lovely
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 376

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

„Ukojenie” to trzeci i ostatni tom opowiadający o wilkach z Mercy Falls. Przed Samem i jego przyjaciółmi pojawia się widmo tragedii – ojciec Isabel postanowił zrobić wszystko, aby pozbyć się sfory i organizuje polowanie. Jednak nie będzie ono takie jak poprzednie, bo tym razem wezmą w nim udział profesjonalni strzelcy mający do dyspozycji helikopter, a to dla sfory oznacza całkowitą zagładę. Dla nikogo ta sytuacja nie jest łatwa, bo oprócz zbliżającej się klęski istnieje wiele innych problemów, które trzeba rozwiązać, za to czasu jest coraz mniej…

Sam i Grace są jak ogień i woda, ale doskonale się uzupełniają. Cole i Isabel są jak magnes – w zależności od ułożenia biegunów na przemian przyciągają się i odpychają. Czy historia czwórki nastolatków będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Uważam, że „Ukojenie” to najlepszy tom z całej serii. Łączy w sobie wszystko to, co było najlepsze w poprzednich, ulepsza to i jeszcze dodaje więcej. Jest to wspaniałe zakończenie trylogii. Historia sfory oraz jej sprzymierzeńców (w tym jednego nieoczekiwanego) jest poruszająca i wzruszająca. Ta część szczególnie oddziaływała na moje emocje - od współczucia, po nienawiść. Każdy z bohaterów posiada cechy, dzięki którym jest charakterystyczny, wielu z nich zapada w pamięć, za to żaden nie pozostaje obojętny – o każdym można wyrobić sobie opinię, a jednak nie ma tu oczywistego podziału na dobro i zło. Polubiłam wszystkich narratorów, chociaż do niektórych musiałam się dłużej przekonywać.

Przyznam, że byłam zaskoczona prologiem Shelby. Spodziewałam się, że przeżyła, ale właśnie jej pojawienie się w tym konkretnym momencie mnie zdziwiło. Oczywiście nie jest to przypadek, bo autorka od pierwszego tomu przygotowuje czytelnika na to, że ta postać odegra znaczącą rolę.

Okładka jest podobna do poprzednich – zimowe tło, imitacja płatków śniegu, wilk oraz cienie w tle. Tym razem na pierwszym planie znajduje się chłopak czytający książkę - nie ma wątpliwości, że jest nim Sam. Ponownie tytuł bardzo dobrze odzwierciedla zawartość – w tym wypadku części książki, ponieważ cała jest bardzo różnorodna i w zależności od czytanego fragmentu oddziałuje na czytelnika w inny sposób.

W całej serii znaczącą rolę odgrywa walka – nie tylko ta z przeciwnościami losu, ale także z samym sobą. Bohaterowie walczą o przetrwanie, o własną tożsamość, o bliskich – a to wszystko tylko wierzchołek góry lodowej.

Powieść nie jest pozbawiona wad – bohaterowie nie zawsze zachowują się racjonalnie czy też odpowiednio do swojego wieku, niektóre wydarzenia są zbyt nieprawdopodobne, a rozdziały często za krótkie. Książkę jednak bardzo dobrze się czyta, jest napisana w przystępny sposób, a fabuła jest intrygująca i pełna akcji.

Bardzo chętnie sięgnę po inne powieści tej autorki. Jej sposób narracji i budowania napięcia, a także przekazywanie emocji przemówiły do mnie. Bardzo chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów, jednak niestety wszystko wskazuje na to, że seria została ostatecznie zamknięta. Z pewnością jednak zapamiętam Trylogię z Mercy Falls, bo jest to książka o bardzo specyficznym klimacie, dzięki któremu mnie do siebie przyciągnęła.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 3
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Ukojenie
Tytuł oryginału: Forever
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 518

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Samowi udało się i nie przemienia się już w wilka, ale nadal odczuwa obawę przed chłodem. Chociaż wydaje się, że w końcu wszystko się ułożyło, to wcale tak nie jest. Tym razem to z Grace zaczyna dziać się coś dziwnego i z dnia na dzień zaczyna się czuć coraz gorzej. Bohaterowie dość długo dochodzą do tego, co się dzieje – jest to spowodowane tym, że są naiwni, czy tak bardzo boją się prawdy, że ukrywają ją sami przed sobą? Jakby tego było mało, nagle rodzice Grace zaczynają wtrącać się do jej życia i próbują rozdzielić ją z Samem.

Pojawiają się także nowe problemy. Cole, jeden z niedawno stworzonych przez Becka wilków, to kwintesencja kłopotów. Sam czuje się odpowiedzialny za sforę, przede wszystkim za nowych, jednak sytuacja go przerasta, a w dodatku nie przepada za Cole’em. Za to nie można tego powiedzieć o Isabel…

Tytuł po raz kolejny okazał się jak najbardziej trafny i doskonale oddaje atmosferę panującą w powieści. Temperatura rośnie. Autorka nadal nie zostawia chwili wytchnienia, fabuła staje się coraz bardziej zagmatwana. Już prolog przyciąga uwagę – jak to? Dopiero co Sam został „uleczony” i nagle to Grace zaczyna przemianę w wilka? Co się dzieje? Nic nie jest jednak tak proste i oczywiste, kryje się za tym o wiele więcej.

Pojawia się dwoje nowych narratorów – oprócz Sama i Grace, można poznać przemyślenia Cole’a oraz Isabel. Osobiście uważam, że są oni bardziej intrygujący i posiadają oryginalniejsze osobowości niż para głównych bohaterów. Szczególnie podoba mi się kreacja Isabel, co tylko potwierdziło moją opinię o niej po przeczytaniu „Drżenia”.

Trochę brakowało mi pozostałych postaci, które pojawiły się w pierwszej części. Gdzie jest Olivia? Chyba zapadła się pod ziemię, bo kojarzę ją jedynie ze wzmianki, z której nie wynika, co się z nią dzieje. Rachel ponownie została zrzucona na drugi plan. Także sfora pojawiała się rzadko, a bardzo lubiłam opisy wilków w „Drżeniu”.

Podobnie jak w poprzedniej części, podoba mi się okładka „Niepokoju”. Utrzymana jest w tej samej stylistyce, nadal widać na niej klimatyczne zimowe tło oraz wypustki imitujące śnieg. Tym razem na pierwszym planie znajduje się dziewczyna (prawdopodobnie przedstawiająca Grace) trzymająca czerwonego papierowego żurawia origami (który ma dla powieści symboliczne znaczenie). Ponownie pojawia się też wilk, a dalej widać cienie dziewczyny i chłopaka (można domyślać się, że są to Cole i Isabel).

„Niepokój”, który należy do fantastyki, porusza także problemy współczesnych nastolatków, takie jak poszukiwanie własnej tożsamości, problemy z rodzicami, poszukiwanie własnego miejsca, przyjaźń, miłość czy nadużywanie narkotyków i alkoholu. Książkę czytałam z przyjemnością. Różni się trochę od poprzedniej części, ale to nieuniknione, ponieważ jej główny cel został w końcu osiągnięty. Teraz pojawiają się nowe komplikacje, z którymi muszą poradzić sobie bohaterowie, ale nadal wszystko kręci się wokół wilkołactwa. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w kolejnej i ostatniej już części, ponieważ „Niepokój” kończy się niezwykłym zwrotem akcji.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 2
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Niepokój
Tytuł oryginału: Linger
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 432

Grace jest poważną i odpowiedzialną dziewczyną, która lubi przedmioty ścisłe. Mieszka z rodzicami, jednak nie poświęcają jej oni zbyt wiele czasu – można nawet odnieść wrażenie, że to ona się nimi opiekuje. Kiedy była dzieckiem została zaatakowana przez wilki. Teraz jest nastolatką i ma na ich punkcie obsesję, tym bardziej, że żyją w lesie znajdującym się w pobliżu jej domu. Zwłaszcza jeden zwraca jej szczególną uwagę - rozpoznaje go po charakterystycznych żółtych oczach.

Tym wilkiem jest Sam. Las zamieszkują zmiennokształtni - gdy jest ciepło są normalnymi ludźmi, jednak kiedy temperatura obniża się i nadchodzi zima, zamieniają się w wilki. Sam także jest zafascynowany Grace – to dzięki niemu kilka lat temu przeżyła spotkanie z jego pobratymcami. Chłopak jest niezwykle wrażliwy, gra na gitarze i kocha poezję. Pewnego zimowego dnia, pod postacią wilka ryzykuje i zbliża się do Grace – potem już nic nie jest takie samo…

Na początku miałam co do tej powieści mieszane uczucia. Narracja jest prowadzona dwutorowo – przez Sama i Grace. Rozdziały są krótkie i często nie zajmują nawet strony, a przy każdym podana jest panująca temperatura. Czytając „Drżenie” miałam wrażenie, że wszystko jest za bardzo wyolbrzymione. Książka, pomimo tego, że mieści się w gatunku fantasy, momentami wydawała się zbyt nieprawdopodobna i niespójna. Jednak im dalej zagłębiałam się w powieść, tym bardziej mnie do siebie przekonywała. Kiedy wątki zostały wytłumaczone, wszystko nabrało zupełnie innego znaczenia i doszłam do wniosku, że jest ona niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju.

To co połączyło głównych bohaterów, to coś więcej niż miłość. Ich wzajemna fascynacja i przywiązanie, które powstało kiedy byli dziećmi, a każde z nich reprezentowało inny gatunek, jest wprost magiczne. Przez powieść przewija się także kilkoro innych znaczących bohaterów, ale moją uwagę szczególnie przyciągnęła postać Isabel – niejednoznaczna, nie można jej osądzać po pozorach, ale pełna tajemnic i dzięki temu jeszcze bardziej interesująca.

„Drżenie” to idealny tytuł dla tej książki. Doskonale oddaje on atmosferę w niej panującą. Wszechobecna zima oprócz tworzenia specyficznego klimatu, ma ogromny wpływ na nastroje bohaterów. Powieść jest poetyczna, bardzo obrazowa – opisy mają często o wiele większe znaczenie niż słowa występujących w niej postaci.

Bardzo podoba mi się okładka. Cień dziewczyny oraz wilk na zimowym tle, połączone z kontrastującą, krwistą czerwienią parasolki i tytułu, przyciągają uwagę. Do tego znajdują się na niej błyszczące wypustki imitujące płatki śniegu, co jeszcze bardziej pomaga odczuć bijący z niej chłód.

Książkę czyta się dobrze i bardzo szybko. „Drżenie” opowiada przede wszystkim o miłości Sama i Grace oraz o problemach, które napotykają na swojej drodze. Okazuje się bowiem, że nadeszła prawdopodobnie ostatnia przemiana Sama w człowieka, a potem już na zawsze pozostanie wilkiem. Jednak oprócz tego głównego wątku pojawia się wiele innych, w mniejszy lub większy sposób związanych z zamieszkującą lasy Mercy Falls sforą.

Miałam problem z oceną tej powieści, ponieważ jak wcześniej wspomniałam, posiada drobne wady. Jednak podsumowując całość, ma ona w sobie to coś, co przyciąga – opisy są bardzo sugestywne i poruszające. Akcja trzyma w napięciu, już od pierwszej strony cały czas coś się dzieje, a cała powieść jest nastrojowa. Autorka skupiła się na emocjach. Zima, romantyzm, przygoda, wilki przemieniająca się w ludzi – jeżeli ktoś lubi opowieści tego typu, to „Drżenie” z pewnością mu się spodoba. Ja sięgam już po kolejny tom, ponieważ pomimo przewidywalności, zakończenie mnie urzekło.

Cykl/Seria: Trylogia z Mercy Falls t. 1
Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: Drżenie
Tytuł oryginału: Shiver
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 459

Cathy ma siedemnaście lat. Niedawno zmarł jej ojciec, więc wychowuje ją tylko matka, która pracuje nocami w szpitalu, a wracając sięga po gin z tonikiem „na lepszy sen”. Jej przyjaciółka przed ukończeniem trzydziestu lat chce zostać milionerką. Cathy właśnie rzucił chłopak, Victor. Dziewczyna chce dowiedzieć się, dlaczego tak nagle zerwał z nią wszelkie kontakty, a do tego odkrywa na ręce dziwny ślad po nakłuciu. Postanawia dostać się do mieszkania Victora, aby sprawdzić, co się właściwie stało. Jednak to, co odkrywa, jest dopiero początkiem pełnej tajemnic historii…

Książka jest naprawdę pięknie wydana. Cała jest stylizowana na pamiętnik nastolatki – od formatowania tekstu, po odręczne notatki i skreślenia. Ponieważ Cathy ma duszę artystki, na każdej stronie można znaleźć rysunki. Bardzo dobrym zabiegiem jest dołączenie do książki „dowodów” – są tam zdjęcia, zaproszenie na ślub po francusku, menu chińskiej restauracji, stare listy, drzewo genealogiczne i wiele innych. Jest to ciekawe rozwiązanie, do tego wszystko jest ładnie wykonane.



Treść książki jednak nie jest już tak wyjątkowa. Jest dość przeciętnej jakości, pisana w formie pamiętnika, a akcja trwa kilka dni. Według mnie przemyślenia Cathy są trochę zbyt mało dojrzałe jak na siedemnastolatkę, ale w sumie to pamiętnik, więc tam raczej nikt nie dba o styl. Chociaż historia odgrywa się we współczesnym zwykłym świecie, nie została pozbawiona pewnego fantastycznego wątku, który pojawia się dopiero w drugiej części książki. Patrząc na zakończenie powieści przypuszczam, że może pojawić się kontynuacja.

„Pamiętnik Cathy” ma niecałe sto pięćdziesiąt stron i czyta się go szybko, szkoda tylko, że dodatki i forma są o wiele ciekawsze niż treść. Jest to lekka i oryginalna powieść dla nastolatek z przepiękną oprawą graficzną.

Autor: Sean Stewart
Tytuł: Pamiętnik Cathy
Tytuł oryginału: Caty's book
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 143