Oczarowana Książkami

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nowość. Pokaż wszystkie posty

Wrona Aggie pewnego dnia odnajduje martwego człowieka, o czym jej współlokatorka Vicki przekonuje się w doprawdy niecodzienny sposób... Kobieta niezwłocznie zgłasza sprawę na policję. Nieoczekiwanie to właśnie ona staje się główną podejrzaną w sprawie, chociaż dowody wskazują, że jest to wręcz niemożliwe, aby ona była sprawczynią zbrodni. Coś tu zdecydowanie nie gra i Vicki z przyjaciółmi będą musieli zaryzykować naprawdę wiele, aby spróbować odkryć prawdę. Jednak czy im się uda, a ostatecznie gra okaże się warta świeczki? Gdyby tego było mało, nie jest to jedyna dziwna rzecz, która w ostatnim czasie miała miejsce w miasteczku...

„Jezioro Ciszy” jest jednocześnie szóstą częścią cyklu „Inni” i samodzielną powieścią, jednak nadal osadzoną w tym samym uniwersum. Dzięki temu może być ona traktowana jako oddzielna książka, dlatego mogą po nią sięgnąć również osoby, które wcześniej nie miały okazji poznać wspomnianej wyżej serii autorstwa Anne Bishop. Bardzo lubię powieści tej autorki, ponieważ posiadają one charakterystyczny klimat oraz równowagę pomiędzy akcją, przygodą, codziennymi relacjami pomiędzy bohaterami, a humorem. „Jezioro Ciszy” w niczym nie odbiega od tego schematu. Na każdym kroku widać, że autorka bardzo dokładnie przemyślała sobie fabułę, a wykreowany przez nią świat przedstawiony jest bardzo szczegółowo przedstawiony, co dodaje mu wiarygodności.

W „Jeziorze Ciszy” autorka przenosi akcję do innego miejsca i wykorzystując okazję, przedstawia czytelnikom zupełnie nową główną bohaterkę. Chociaż bardzo polubiłam Meg i spółkę, to cieszę się, że Anne Bishop postanowiła w znanym już świecie wprowadzić podmuch świeżości i stworzyć nową grupę przyjaciół, a co za tym idzie, inne problemy. Ciężka i gęsta, ale okraszona humorem atmosfera, mnóstwo zwrotów akcji oraz fantastyczne istoty i wielowarstwowa fabuła są chyba największymi zaletami tej historii. Do tego autorka posiada wyjątkowy styl, który dodaje dodatkowego smaczku powieści. Kolejnym plusem jest to, że Anne Bishop ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów, co dodatkowo ubarwia odbiór całości. Zapewniam, że warto sięgnąć po tę pozycję, bo jeżeli lubicie podobne klimaty, to jest wprost idealna dla Was!

Sposób, w jaki autorka ukazuje Innych, za każdym razem mnie zadziwia. Czasami te opisy są zabawne czy urocze, aby po chwili wywołać ciarki na plecach czy obrzydzenie. Podoba mi się ta skrajność, ponieważ Anne Bishop ukazuje czytelnikom jak naprawdę Inni są inni, a chociaż czasami budzą sympatię czy zaufanie, to jednak są dzicy. Zresztą opisując ich w taki, a nie inny sposób, autorka udowadnia swoją bystrość i spostrzegawczość oraz niesamowitą zdolność obserwacji oraz specyficzne poczucie humoru. Ona z najmniejszej codziennej drobnostki, na którą ludzie na co dzień nie zwracają uwagi, potrafi stworzyć niezwykle przemawiającą do wyobraźni anegdotkę ze świata Innych, a dodatkowo podkreślają to reakcje bohaterów będących ludźmi.

Chociaż książka ma spore gabaryty, to podczas czytania zupełnie się tego nie odczuwa i ostatecznie kończy się ona szybciej, niżby się chciało. Jeżeli o mnie chodzi, to wciągnęła mnie od pierwszej i trzymała w garści do ostatniej strony. Anne Bishop doskonale potrafi budować napięcie, akcja jest wielowątkowa i cały czas prze do przodu. Powiem Wam jedno: autorka zdecydowanie trzyma poziom, ba! - cały czas się rozwija. „Jezioro Ciszy” to zdecydowanie warte uwagi Urban Fantasy i pozycja, która nie pozwoli się ze sobą nudzić.

Cykl/Seria: Inni T. 6
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Jezioro Ciszy
Tytuł oryginału: Lake Silence
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Beztroską Marie, dla której życie jest jedną wielką zabawą, pewnego dnia czeka brutalne zderzenie z rzeczywistością. Dziewczyna dowiaduje się, że jej starsza doskonała siostra jest ciężko chora i w związku z tym prosi Marie, aby w okresie leczenia zaopiekowała się jej dziećmi. Z czasem młoda kobieta przejmuje także obowiązki w rodzinnej firmie zajmującej się jachtami. Los postanowił spłatać jej figla, przy okazji rzucając niejedną kłodę pod nogi. Czy Marie zwycięży tę bitwę czy poniesie sromotną klęskę?

Wbrew optymistycznej letniej okładce i pozytywnie brzmiącemu tytułowi książka ta nie jest zwykłym czytadełkiem, którego fabułę po jakimś czasie dość mętnie się pamięta. Chociaż powieść rzeczywiście posiada lekką formę, to jednak poruszana w niej tematyka porusza czytelnika, dzięki czemu cała treść pozostaje w nim na dłużej. Z tym tytułem nie można się nudzić, jest wielowątkowy i naprawdę dużo się w nim dzieje. Autorka nie zapomniała również o elemencie zaskoczenia, przez co nie brak w treści zwrotów akcji.

Moim zdaniem jest to po prostu powieść drogi – historia o tym, ile musi przejść beztroska Marie, aby w końcu dorosnąć. Jej życie właściwie z dnia na dzień całkowicie się zmienia i będzie musiała sobie z tym jakoś poradzić, a oczywiście nie obędzie się bez dodatkowych trudności.

„Szczęście dla zuchwałych” należy do tych książek, które wzbudzają w czytelniku całe spektrum emocji. Jest to między innymi historia dwóch sióstr, które są zupełnie różne, jednak los sprawia, że nagle niesamowicie się do siebie zbliżają. W książce pojawia się wątek walki z rakiem piersi, jednak autorka wykorzystała go w taki sposób, że nie przytłacza on czytelnika, mimo że jest realistycznie przedstawiony. Bohaterowie jak każdy z nas muszą pokonać przeciwności losu i żyć dalej.

Powieść wręcz zmusza do przemyśleń, bo czy chcemy tego czy nie, podobne sytuacje mogą mieć miejsce w życiu każdego z nas. Okazuje się, że czasami dopiero w najtrudniejszych momentach człowiek jest w stanie przewartościować swoje życie.

Aż szkoda, że ta książka nie ukazała się wcześniej, ponieważ moim zdaniem ze względu na miejsce akcji jest to idealna lektura na wakacje. Powieść napisana jest przystępnym językiem i lekkim stylem, przez co czyta się ją bardzo szybko. Właśnie takie książki często są nam potrzebne – proste i przystępne w formie, a jednak posiadające tak wiele ważnych rzeczy do przekazania. Powieść serdecznie polecam i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę miała okazję sięgnąć po inne tytuły autorstwa Petry Hulsmann. „Szczęście dla zuchwałych” to historia o magicznej siostrzanej więzi, walce z ciężką chorobą, ale przede wszystkim o zmianach, jakie potrafią zajść w człowieku, kiedy nadejdzie odpowiedni czas. Ta pozycja niesie nadzieję i koi serce, dlatego zdecydowanie warto ją poznać.

Autor: Petra Hulsmann
Tytuł: Szczęście dla zuchwałych
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Teriana spędza kolejne dni na pirackim statku, którego kapitanem jest jej matka. Siedemnastoletnia dziewczyna wie, że kiedyś to ona będzie jej następczynią, a tym samym najważniejszą osobą na Quincense. Kiedy jednak dobijają do brzegu Celendrialu, największym marzeniem nastolatki jest spotkanie z dawno niewidzianą przyjaciółką. Dziewczyna nie spodziewa się, że ich, wydawałoby się, niewinna rozmowa będzie początkiem zdarzeń, które przyniosą olbrzymie konsekwencje dla jej rasy - Maarinów. Niestety prawo morza zdecydowanie różni się od tego, które obowiązuje na lądzie...

Dawno nie miałam okazji czytać powieści o piratach, a ta historia zaintrygowała mnie już od pierwszych stron. Jak na dobre fantasy przystało, autorce udało się stworzyć rozbudowany świat przedstawiony, który jest (jak sama podkreśliła) częściowo wzorowany na Imperium Rzymskim. Z każdą stroną czytelnik odkrywa coś nowego, na szczęście na końcu książki został umieszczony glosariusz, który zdecydowanie pomaga w usystematyzowaniu wiedzy i zrozumieniu pewnych pojęć. Występujące w książce postacie zdecydowanie nie są płaskie i jednoznaczne, a „Mroczne Wybrzeża” mają jeszcze jedną ogromną zaletę – historia w nich opisana nie jest przewidywalna. Przyznaję, że miałam podczas czytania pewne podejrzenia, do czego autorka zmierza, jednak ona doskonale posługuje się zwrotami akcji i to w najmniej oczekiwanych momentach.

Chociaż to Teriana wydaje się być najważniejszą postacią w powieści, to jest jedną z dwójki głównych bohaterów. W książce pojawiają się naprzemiennie rozdziały, w których wydarzenia przedstawione są z perspektywy dziewczyny lub Marka, będącego legatem legendarnego legionu. Główni bohaterowie są charakterni i co najważniejsze – inteligentni. Postać chłopaka jest nie mniej interesująca niż młodej piratki, ponieważ skrywa pełną tajemnic przeszłość, którą autorka odkrywa przed czytelnikami krok po kroku.

Spodobało mi się też to, że Danielle L. Jensen niczego nie ugładza – piraci są niepokorni, a legioniści brutalni, kiedy trzeba. Jednocześnie ukazuje też ich ich drugie, można by powiedzieć - to prawdziwe oblicze. Nie od dziś wiadomo, że ludzie noszą różne maski i nikt nie jest samotną wyspą, a przeszłość ma ogromny wpływ na człowieka. W „Mrocznych Wybrzeżach” zostało to bardzo dobrze ukazane.

Co jeszcze mogę powiedzieć o tej wciągającej jak ocean powieści? Jest to dobrze napisane Young Adult fantasy, w którym właściwie każda strona jest przygodą. Razem z bohaterami wyruszyłam na podróż po niebezpiecznych głębinach w celu odkrycia kolejnych sekretów. Spotkałam się niedawno z takim stwierdzeniem, że chociaż prawdopodobnie już wszystko zostało napisane, to tak naprawdę liczy się to, jak temat został ujęty. „Mroczne Wybrzeża” są jedną z tych książek, w której występują znajomo brzmiące motywy, ale jednak wątki ukazane są w taki sposób, że nie sposób jest nie czytać powieści z przyjemnością, jak czegoś zupełnie nowego. Może i znajdzie się w niej kilka przewidywalnych momentów, jednak w niczym to nie umniejsza odbioru całości. Książkę zdecydowanie polecam fanom pełnych przygód historii, w których nie brakuje fantastycznych stworzeń i wierzeń oraz pełnych magii kultur. Największą wadą powieści jest to, że nie jeszcze nie wiadomo, kiedy pojawi się u nas kolejny tom pełen nowych przygód!

„Ponieważ odwaga i siła woli mają swoje granice. Strach nie. A istnieją rzeczy gorsze od bólu”*.

Cykl/Seria: Mroczne Wybrzeża T. 1
Autor: Danielle L. Jensen
Tytuł: Mroczne Wybrzeża
Tytuł oryginału: Dark Shores
Wydawnictwo: Galeria Książki
Liczba stron: 406

Na moście w Duisburgu stoi policjant, który szykuje się do ostatniego w swoim życiu skoku. Ku zaskoczeniu wszystkich przyglądających się tej scenie świadków, do potencjalnego samobójcy podchodzi duchowny, wymienia z nim kilka zdań i chwilę potem... sam skacze do wody! Policjant podąża zaraz za nim, jednak już nie po to, aby odebrać sobie życie, tylko by uratować drugiego mężczyznę. Wydaje się, że Martin Bauer osiągnął swój cel i ocalił człowieka przed popełnieniem ogromnego błędu, jednak wkrótce później ciało policjanta zostaje znalezione po jego skoku z piętrowego parkingu. Bauer jednak pamięta wydarzenie sprzed kilku godzin i jego reakcję po tym, jak go uratował, w związku z czym zaczyna mieć wątpliwości, czy ta śmierć na pewno była samobójcza...

Zaintrygował mnie pomysł autorów na wprowadzenie jako głównej postaci w kryminale policyjnego duchownego, a do tego sposób, w jaki ukazują wiarę i wąrpliwości z nią związane. Do tego Bauer ma bardzo wyrazistą osobowość i specyficzne podejście do spraw, którymi się zajmuje – co zresztą widać już po zapowiedzi książki. W książce podobało mi się również, że wydarzenia pokazywane są z perspektywy różnych postaci, co dodaje im realizmu i głębi. Podczas przeskakiwania z wątku na wątek w mojej głowie pojawiały się różne pomysły, jednak długo nie miałam pojęcia, jak się łączą i do czego to wszystko zmierza. Z czasem jednak wszystko się wyjaśniło.

Spodobała mi się ta pierwsza część „Kronik Martina Bauera”. Powieść została napisana prostym i przystępnym językiem, więc nie dość, że wciąga, to jeszcze bardzo szybko się ją czyta. Polubiłam też kilka postaci, dzięki czemu miałam komu kibicować podczas rozwikływania zagadek. Książka intryguje i wciąga, jednak nie spodziewajcie się po niej zawrotnego tempa czy pędzącej do przodu akcji. Dla mnie ogromną zaletą powieści jest to, że łączy w sobie kryminał i thriller psychologiczny, dzięki czemu posiada wartość dodaną. Autorom udało się zachować także równowagę pomiędzy wątkami napędzającymi główną część akcji, a sprawami prywatnymi bohaterów. Jeżeli lubicie tego typu połączenia, to nie wahajcie się sięgnąć po książkę „Wiara, miłość, śmierć” - powinna się Wam spodobać.

Cykl/Seria: Kroniki Martina Bauera t. 1
Autor: Peter Gallert, Jorg Reiter
Tytuł: Wiara, miłość, śmierć
Tytuł oryginału: Glaube Liebe Tod
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 416

Ari z dnia na dzień musi na nowo podejmować nierówną walkę z rzeczywistością. Wszyscy w okolicy wiedzą, że jest czarownicą i chociaż część z nich z chęcią skorzystałaby z jej pomocy, to jednak przez jednego dobrze urodzonego mężczyznę została zepchnięta na margines. Z jednej strony chciałaby uciec z tego miejsca i zacząć życie od nowa, z drugiej jednak serce nie pozwala na porzucenie przekazywanej w jej rodzinie z pokolenia na pokolenie ziemi. Pewnego dnia przez przypadek zostanie wplątana w magiczną intrygę, której konsekwencje całkowicie zmienią jej dotychczasowe życie. Niestety okazuje się, że przed przeznaczeniem ciężko jest się ukryć...

Przyznaję, że po pierwszy tom „Tir Alainn” sięgnęłam, ponieważ wcześniej bardzo spodobała mi się seria „Inni” tej samej autorki. Mam dobrą wiadomość – jeżeli podobały Wam się przygody Meg Corbyn i jej przyjaciół, to z pewnością polubicie Ari i pochłoną Was jej przygody! „Filary Świata” posiadają już wszystko to, co dobrze znamy: magię, łączenie cech zwierzęcych i ludzkich, różnorodność gatunkową postaci, niesamowite przygody, wartką akcję, ale nie tylko. Anne Bishop doskonale utrzymuje równowagę pomiędzy mrocznymi wydarzeniami, a humorystycznymi epizodami i przyprawiającymi o ciarki scenami. Nie mówiąc już o tym, jak dobrze wychodzi jej budowanie napięcia.

W „Filarach Świata” autorce udaje się sięgnąć po pierwotny odłam magii, który pochodzi od natury, dlatego też nie brakuje w książce tajemnych rytuałów czy magicznych uroków, którym często bliżej jest do klątwy. Z każdą kolejną przeczytaną powieścią autorki dostrzegam nie tylko polepszenie jej stylu i warsztatu, ale także to, że jej pomysły stają się coraz bardziej intrygujące. Kiedy już wejdzie się do świata Ari, to ciężko się od niego oderwać, ponieważ pochłania on w całości od pierwszej do ostatniej strony. Jak dobrze, że to dopiero początek tej przygody!

Zaczęłam dość ogólnikowo, więc przyszła pora na przybliżenie kilku elementów fabuły. Główną bohaterką książki jest czarownica Ari, jednak od czasu do czasu wydarzenia ukazywane są także z perspektywy kilku innych bohaterów. W pierwszej części serii oprócz ludzi czytelnicy na swojej drodze spotkają czarownice (zbliżone do tych, które kojarzymy ze średniowieczem), tajemniczy Mały Lud oraz posiadających różnorodne moce Fae. Świat stworzony przez autorkę jest rozbudowany i spójny, dzięki czemu z chęcią odkrywa się kolejne jego zakamarki. W graniczącej ze światem ludzi krainie zamieszkują Fae, wśród których panują coraz bardziej ponure nastroje – coś złego dzieje się z Filarami Świata, przez co zanikają całe części ich świata, łącznie ze zamieszkującymi je rodami. Jednak czym tak naprawdę są i gdzie znajdują się Filary Świata oraz jak zapobiec klęsce, to dopiero muszą odkryć i Fae, i czytelnicy. Zdaję sobie sprawę, że powyższe informacje nie są zbyt szczegółowe, ale zapewniam, że robię to dla Waszego dobra. Na koniec dodam tylko, że nie jest to pozycja dla osób, którym w powieściach przeszkadza brutalność i występowanie erotyzmu.

W twórczości Anne Bishop jest coś takiego, co sprawia, że chociaż jej książki są bardzo oryginalne, to podczas zapoznawania się z nimi czytelnik odczuwa swojego rodzaju przytulność i komfort, jakby wracał do czegoś dobrze znanego. Książkę polecam wszystkim, którzy lubią fantastyczne światy, intrygi, przygody, niezwykłe istoty i magię. Nie zabrakło tutaj też wątku romantycznego, a nawet pewnego rodzaju trójkąta miłosnego, jednak zdecydowanie nie jest on oczywisty, a w pewnym momencie robi się wręcz niebezpiecznie. Nie będę zdradzać więcej, ale uwierzcie, że nie znudzicie się! Jeżeli znacie poprzednie powieści Anne Bishop, to nie musicie się wahać – ta też z pewnością przypadnie Wam do gustu.

Cykl/Seria: Tir Alainn t. 1
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Filary Świata
Tytuł oryginału: The Pillars of the World
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 528

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Lia zostaje pojmana, a następnie jest przetrzymywana w królestwie Vendy, jednak wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż się tego spodziewała. Księżniczka już nie ma na kim polegać, a tym bardziej komu ufać. Zostaje wplątana w polityczną intrygę, na czele której stoi rządzący Vemdą Komizar. Kiedy dziewczynie wydaje się, że już nie ma dla niej nadziei na lepszy los, okazuje się, że Komizar postanawia wykorzystać ją do swoich celów. Im większą Lia otrzymuje wolność, tym lepiej zapoznaje się ze zwyczajami zamieszkujących Vendę ludzi i zaczyna rozumieć panujące w w tym królestwie zasady. Wszystko idzie w zupełnie innym, niż planowanym przez nią wcześniej kierunku, a tym samym z więzionej ofiary przemienia się w osobę, która postanowi wykorzystać swoją obecną sytuację do poprawy losu innych. Gdyby tylko ciągle nie czuła na karku oddechu Komizara i jego sprzymierzeńców oraz miała pewność, że Rafe znajdzie się daleko stąd. Jakby tego było mało, cały czas gdzieś pośród myśli księżniczki pojawia się pytanie – co z Kadenem?

Pierwsza część serii „Kroniki Ocalałych” nie ustrzegła się przed pewnymi niedociągnięciami, jednak zdecydowanie miała w sobie „to coś”. Jedną z najmocniejszych zalet książki była ciągnąca się przez całą powieść zagadka, który z bohaterów jest księciem, a który zabójcą. Oczekując na drugi tom zastanawiałam się, w jakim kierunku autorka poprowadzi fabułę, kiedy już ta największa tajemnica została odkryta. Muszę przyznać, że Mary L. Pearson udało się wybrnąć z sytuacji, a kreowanie niejednoznacznych postaci jest zdecydowanie jej mocną stroną.

W „Zdradzieckim sercu” już wiadomo, kto jest kim, ale autorka dba o to, żeby ciągle wyprowadzać czytelników w pole. Lea nadal pozostaje główną bohaterką i większość powieści przedstawiona jest z jej perspektywy, jednak od czasu do czasu pojawiają się rozdziały, w których narratorami są inne postacie. Mary L. Pearson sprawia, że co kilkanaście stron zastanawiamy się, czy dany bohater jest tym dobrym czy wręcz przeciwnie, nie mówiąc już o tym, że przez większą część historii przedstawiani są w niejednoznaczny sposób. Przyznaję, że autorce udało się wprowadzić w książce kilka zwrotów akcji, którymi udało jej się mnie całkowicie zaskoczyć – jestem bardzo ciekawa, jak uda się jej rozwinąć pewne wątki w kolejnej części, a wszystko wskazuje na to, że dużo się tam będzie działo!

Tak jak w „Fałszywym pocałunku”, tak i w części drugiej autorka postarała się przedstawić nie tylko główny wątek, ale wprowadziła też wiele pobocznych. Czytając powieść od razu widać, że podczas pisania miała cały czas w głowie wymyślony przez siebie świat i to bardzo szczegółowy jego obraz. Akcja z każdą stroną brnie do przodu i chociaż nie jest historia pełna fajerwerków i mknąca z prędkością światła, to fabuła poprowadzona jest w taki sposób, że wzbudza zainteresowanie i nie można się z nią nudzić. Mary E. Pearson wydaje się świadomie budować napięcie, kiedy zaczyna poruszać jakiś wzbudzający zainteresowanie temat, a potem pozostawiając go niedopowiedziany w zawieszeniu. Mam dziwne przeczucie, że rozwiązanie pewnych zagadek czytelnicy poznają dopiero na końcowych stronach ostatniej części serii.

Serię poleciłabym przede wszystkim czytelniczkom, które lubią powieści przygodowe z małym dodatkiem fantasy i posiadające wątek miłosnego trójkąta. Muszę jednak podkreślić, że w „Zdradzieckim sercu”, zwłaszcza w porównaniu z częścią pierwszą, jest to raczej motyw drugoplanowy, ponieważ główna bohaterka ma zdecydowanie większe problemy na głowie. Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron - intrygowało mnie, jak dalej potoczą się losy bohaterów, zwłaszcza że w powieści pojawiło się kilka nowych interesujących postaci. Podobało mi się także, jak autorce udało się poprowadzić proces dojrzewania postaci Lii – pod koniec „Zdradzieckiego serca” zdecydowanie nie jest już tą samą księżniczką, którą poznaliśmy w „Fałszywym pocałunku”. Teraz nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać na kolejną część serii „Kronik ocalałych”.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 2
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Zdradzieckie serce
Tytuł oryginału: The heart of betrayal
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 527

Park rozrywki Zodiac Island prosperował całkiem nieźle do momentu, w którym zostały w nim brutalnie zamordowane trzy kobiety. Lunapark zamknięto, a nazwisko grasującego w nim seryjnego mordercy otoczono legendą. Wkrótce udało się odnaleźć mężczyznę winnego zbrodniom i został on skazany na śmierć.

Od zawieszenia działalności Zodiac Island mija dwadzieścia lat i nagle coś się zmienia. Park rozrywki zyskuje nowego właściciela, który wpadł na pomysł zamienienia zaniedbanego wesołego miasteczka w jego bardziej mroczną wersję, która zostaje przemianowana na Murder Park i jest poświęcona seryjnym zabójcom. Na razie nowa odsłona lunaparku nie została jeszcze ukończona, jednak właściciel zaprosił starannie wyselekcjonowanych dwunastu przedstawicieli mediów, którzy w ramach prapremiery będą mogli skorzystać z oferowanych atrakcji, a docelowo je wypromować. Żadna z tych osób w najmniejszym stopniu nie spodziewa się tego, co zostaje dla nich przygotowane...

Uwaga, „Murder Park. Park morderców” to książka, która pochłania! Początkowo autor powoli wprowadza czytelnika w akcję, kiedy to razem z bohaterami docieramy na wyspę i dowiadujemy, że jednym z głównych fundamentów Murder Park jest stworzenie oryginalnego miejsca dla singli, którym dzięki atmosferze grozy będzie łatwiej się do siebie zbliżyć. Wiem, że wyrwane z kontekstu wydaje się to brzmieć absurdalnie, ale zapewniam, że w książce się tego zupełnie nie odczuwa, bo autor od początku przemyślał pomysł na powieść i potraktował temat naprawdę poważnie. Cała fabuła obejmuje tylko jeden weekend i już wkrótce można przekonać się, że emocji nie zabranie. Wszystko wskazuje na to, że po lunaparku grasuje morderca - jednak skoro akcja rozgrywa się na wyspie, na której odbywa się impreza zamknięta wyłącznie dla dwunastu uczestniczących w niej osób, to mordercą musi być przecież jedna z nich!

Przez całą książkę autor utrzymuje tajemniczy, pełen niepokoju, a momentami wręcz psychodeliczny klimat. Już od samego początku widać, że powieść jest bardzo specyficzna, a po jakimś czasie człowiek zaczyna się zastanawiać, czy którykolwiek z bohaterów jest w miarę stabilny psychicznie. Nie da się ukryć, że dodatkowo zachęca to do przekładania kolejnych kartek powieści, ale zdecydowanie też nie ułatwia zorientowania się, co tak naprawdę dzieje się na wyspie, nie mówiąc już o tym, jak rozwiązać zagadkę zabójcy.

Jest jedna rzecz, która momentami przeszkadzała podczas czytania książki. Wiem, że był to z góry przemyślany i zaplanowany przez autora pomysł, ale trochę irytowało mnie przykładanie przez niego tak wielkiej wagi do seksualności oraz różnego rodzaju dewiacji seksualnych. W moim odczuciu, gdyby tych opisów było trochę mniej, albo nie były przynajmniej aż tak wyraźnie eksponowane, „Murder Park” czytałoby się o wiele lepiej. Zdaję sobie jednak sprawę, że dla wielu osób może to być kolejny element podkreślający atmosferę panującą w powieści.

Nie będę ukrywała, że w tej historii jest coś, co nie pozwala się od niej oderwać. Podczas czytania odczuwa się co jakiś czas przechodzący po plecach dreszcz, bo autor doskonale buduje napięcie. Co z tego, że nie wszystko mi się podobało, a momentami szokowało podejście do tematu, kiedy powieść posiada tak wiele zalet? Wobec tej książki nie da się pozostać obojętnym. Już od przeczytania po raz pierwszy jej opisu, byłam tą pozycją bardzo zainteresowana. Patrząc wtedy na jej tematykę, w mojej głowie pojawiały się różnego rodzaju obawy co do podejścia przez Jonas'a Winner'a do tematu i jakości tej książki. Zapewniam, że nawet po zapoznaniu się z dość szczegółowym opisem nie jest łatwo domyślić się, jak powieść wygląda w rzeczywistości, a do tego autor uwielbia zaskakiwać czytelnika i ma niejednego asa w rękawie.

Jonas Winner zresztą doskonale potrafi wyprowadzać czytelnika w pole. Nawet jeżeli od samego początku ma się swojego podejrzanego pośród uczestników weekendowego wypadu na lunaparkową wyspę, to nie ma możliwości, aby podczas zapoznawania się z kolejnymi stronami nie mieć mniejszych czy większych chwil zwątpienia w przyjętą przez siebie teorię. Na marginesie dodam, że podziwiam osobę, której uda się odgadnąć całe zakończenie. Może i nie jestem do końca nim usatysfakcjonowana (dodam, że mam tu myśli dosłownie ostatnią stronę, ale ten problem występuje u mnie dość często), jednak trzeba przyznać, że samo rozwiązanie głównej zagadki jest pełne zwrotów akcji i w dużej części zaskakujące.

W książce nie obyło się bez drobnych niedopatrzeń czy niewyjaśnionych do końca pobocznych wątków, ale całość bardzo dobrze się czyta, jest logiczna i pod względem rozwoju fabuły właściwie nie ma się do czego przyczepić. Już sama budowa, która została urozmaicona poprzez wprowadzenie wywiadów z uczestnikami wyprawy, jest bardzo pomysłowa. Z jednej strony fragmenty rozmów przeprowadzonych z psychiatrą powinny przybliżać sylwetki uczestników i wyjaśniać pewne sprawy, ale przede wszystkim każdy kolejny coraz bardziej miesza czytelnikowi w głowie i zawiera często mylne tropy. Tak jak już wspomniałam, podczas czytania „Murder Parku” ma się wrażenie, że wszyscy bohaterowie mają mniejsze lub większe problemy psychiczne, co zdecydowanie nie ułatwia rozwiązania zagadki, a czasami nawet odnalezienia się w ich rzeczywistości.

Książkę serdecznie polecam, bo jest oryginalna i naprawdę warta uwagi, chociaż zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim przypadnie do gustu. „Murder Park” posiada naprawdę niesamowity klimat i kiedy już przyciągnie on czytelnika, to wbrew drobnym przeciwnościom czy chwilowym niedogodnościom i tak dobrnie do końca – chociażby po to, żeby się przekonać, czy wszystko pójdzie w obranym przez niego kierunku (a raczej tak nie będzie, przynajmniej nie do końca...). Kiedy fabuła się rozkręci, książka jest naprawdę dynamiczna, emocjonująca i potrafi wprowadzić w stan chwilowego oszołomienia. Ta historia ma naprawdę wiele bardzo mocnych stron i jeżeli chociaż w małym stopniu przyciągnął Was pomysł na nią, to moim zdaniem powinniście chociaż spróbować po nią sięgnąć. Sama raczej rzadko czytam książki z tego gatunku i moim zdaniem jest to pozycja, która potrafi zaskoczyć i zainteresować nawet osobę, która tak jak ja na co dzień zaczytuje się w zupełnie odmiennej literaturze.

Autor: Jonas Winner
Tytuł: Murder Park. Park morderców
Tytuł oryginału: Murder Park
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 480

Tina (czy też właściwe Christina), zwana obecnie Drobinką, jako dziecko wraz z matką emigrowała z niewielkiej wioski w Kongu do Kenii. Chociaż posiada pewne wspomnienia z tamtego czasu, to tak naprawdę nie wie, dlaczego musiały uciekać i niestety nie pozna odpowiedzi bezpośrednio od źródła, ponieważ jej matka już nie żyje. Po przybyciu do Kenii jej mama została pokojówką bardzo majętnego, białego człowieka, z którym wdała się w romans i poczęła córkę – młodszą siostrę Tiny. Sytuacja była o tyle skomplikowana, że mężczyzna miał już żonę i dwoje dzieci. Pewnego dnia Tina podsłuchała rozmowę Greyhilla z jej matką, a wkrótce potem została ona zamordowana. Nie znaleziono sprawcy, ale Tina jest pewna, że to on popełnił ten okrutny czyn i poprzysięga mu zemstę.

Mija kilka lat, w międzyczasie nastolatka oddaje siostrę pod opiekę sióstr zakonnych, a sama wstępuje w szeregi młodocianego gangu Goondan i zostaje złodziejką. Nadchodzi dzień, w którym dziewczyna ma okazję odkryć prawdę. Jednocześnie ma szansę dopełnić starannie zaplanowanej zemsty, jednak nieoczekiwanie w trakcie włamania wpada niespodziewanie na syna Greyhilla, a jednocześnie na swojego przyjaciela z dzieciństwa, Michaela. Od tego momentu już nic nie pójdzie zgodnie z planem, nie mówiąc już o tym, że chłopak nie wierzy w przewinę ojca i będzie starał się za wszelką cenę to udowodnić...

Chociaż sięgając po tę powieść nie za bardzo wiedziałam, czego się spodziewać, to już sam opis mnie zaintrygował. Nie miałam do tej pory okazji czytać powieści o podobnej tematyce, której akcja rozgrywa się w Afryce, a do tego jest w tak dużym stopniu realistyczna. Patrząc na wiek głównych bohaterów oraz sposób prowadzenia fabuły, powieść skierowana jest przede wszystkim do młodych czytelników. Nie chcę tutaj zdradzać zbyt wiele, bo w moim odczuciu odkrywanie wszystkiego krok po kroku, podążając za główną bohaterką, jest najlepszym rozwiązaniem. Zapewniam jednak, że w powieści dużo się dzieje i na pewno nie można się nudzić podczas jej czytania. Akcja jest dynamiczna, a zarazem pełna tajemnic, ponieważ na każdym kroku pojawiają się nowe fakty, które pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy.

Książka napisana jest prostym i przystępnym językiem. Spodobały mi się użyte w niej obcojęzyczne wtrącenia, w postaci nie tłumaczonych z suahili, wręcz slangowych słów i wyrażeń. Zabieg ten pomaga dodatkowo wczuć się w klimat panujący w powieści. Co ważne, już na samym początku książki znajduje się słowniczek z dość obszernym wyjaśnieniem, więc nie ma obaw, że nieznajomość jednego z takich słów przeszkodzi w prawidłowym odbiorze.

W moim odczuciu „Miasto świętych i złodziei” to intrygujący i napisany na dobrym poziomie kryminał dla młodzieży. Na pewno jest to książka oryginalna, zarówno ze względu na sam pomysł, jak i sposób prowadzenia fabuły. Znajdziemy w powieści pewne motywy znane z literatury Young Adult, jednak tym razem mają raczej drugoplanowe znaczenie. Autorka skupiła się przede wszystkim na opowiedzeniu kolejnych losów Tiny, jej niełatwym życiu, pragnieniu zemsty, a w końcu stopniowym odkrywaniu prawdy. Ważne dla całości historii (co zresztą podkreśla autorka we wstępie), jest ukazanie problemów, z jakimi zmaga się wielu mieszkańców Afryki, a zwłaszcza kobiet-imigrantek. W trakcie czytania nie da się odłożyć tej pozycji na półkę i o niej zapomnieć, ponieważ Natalie C. Anderson potrafi utrzymać napięcie, przez co czytelnik nie może się doczekać, co będzie dalej. Książkę polecam nie tylko młodzieży, bo tak jak już wspomniałam, jest to powieść, która się wyróżnia i jest zdecydowanie warta uwagi, co zresztą potwierdzają zdobyte przez nią liczne nagrody.

Autor: Natalie C. Anderson
Tytuł: Miasto świętych i złodziei
Tytuł oryginału: City of Saints & Thieves
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Nadszedł dzień, w którym w wyniku wyniszczającej choroby zginęły nie tylko wszystkie dzieci, ale także dorośli. Powstał nowy świat – zamieszkany i rządzony przez nastolatków. Jak można się domyślić, każdy z nich stara się radzić sobie jak najlepiej, ale nie wszyscy tracąc grunt pod nogami potrafią się przystosować do nowej rzeczywistości. Zresztą nie jest to wcale łatwe, ponieważ w wielu młodych ludziach, którzy zostali pozbawieni czujnego oka dorosłych, pojawiają się błyskawicznie kiełkujące ziarna zła, prowokujące zachowania przekraczające granice człowieczeństwa. Do tego dochodzi świadomość, że w okolicach osiemnastych urodzin u nich również pojawią się objawy śmiertelnej choroby, więc wkrótce i tak umrą. Nie wszyscy jednak schodzą na złą drogę. Znajdują się młodzi ludzie, a wręcz całe ich społeczności, które próbują odzyskać jak najwięcej z tego, co straciły, albo takie, które próbują odbudować świat na nowych zasadach. Jefferson należy do jednej z bardziej cywilizowanych wspólnot, na której czele stoi jego starszy brat. Zbliżają się jednak urodziny Washa i wkrótce Jeff będzie musiał zastanowić się, co robić dalej, nie zostawiając członków klanu samym sobie...

„Młody świat” to pierwsza część dystopijnej serii autorstwa Chrisa Weitza, który jest znanym reżyserem. Już w zapowiedzi powieści pojawiła się informacja, że ma zostać ona zekranizowana, co dodatkowo zachęciło mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Poza tym lubię postapokaliptyczne książki dla młodzieży i chociaż temat ten nie jest już niczym nowym na rynku, to jak zapewne zdajecie sobie sprawę, najważniejsze jest dobre ujęcie tematu. Tego ostatniego nie można „Młodemu światowi” odebrać, ponieważ autor zadbał o odpowiedni klimat, w którym utrzymana została cała historia. Książka jest szczera, bezpośrednia i brutalna. Chociaż nie brakuje jej kilku słabszych stron, to z pewnością jest warta uwagi, jeżeli tylko interesuje Was podobna tematyka.

Bardzo spodobał mi się sposób prowadzenia fabuły, zwłaszcza że w książce występuje dwoje głównych narratorów, a dotyczące ich rozdziały pojawiają się naprzemiennie. Chrisowi Weitzowi bardzo dobrze udało się odpowiednio zróżnicować sposób prowadzenia narracji, bo chociaż rozdziały dotyczące każdego z bohaterów wyróżniają się graficznie dzięki zastosowaniu różnych fontów, to i bez tego zabiegu czytelnik bez problemu domyśliłby się kto jest kim po jego wypowiedziach i przemyśleniach. Nie dość, że bohaterowie pochodzą z różnych środowisk, są różnej płci, to jeszcze są zupełnie odmienni charakterologicznie.

Zdecydowanie nie chciałabym trafić do świata przedstawionego w powieści. Postapokaliptyczny Nowy Jork sprawia, że aż ciarki przechodzą po plecach, a najgorsze jest to, jak ta mroczna wizja autora brzmi bardzo wiarygodnie. Chociaż powieść jest skierowana przede wszystkim do młodzieży, to autor nie skąpi pełnych brutalności scen, nie waha się użyć przekleństwa i nie ma najmniejszego zamiaru zamiatać pod dywan niewygodnych tematów. Pisze wprost, niczego nie ukrywając i nie dbając o zachowanie delikatności. Świat po Apokalipsie (czy też Aposi, jak pieszczotliwie nazywa ją główna bohaterka) został przedstawiony bardzo obrazowo.

Oczywiście, że można by przyczepić się do pewnych niedociągnięć czy powtarzalności znanych już z innych powieści wątków i motywów, ale w moim odczuciu nie są one na tyle znaczące, żeby zepsuć odbiór całości (chociaż inni zaznajomieni z literaturą o podobnej tematyce lub bardziej wymagający czytelnicy mogą odczuć to trochę bardziej). W pewnym dość znaczącym dla fabuły momencie przeszkadzało mi trochę nagromadzenie zbiegów okoliczności, a tym, co najbardziej rzuciło mi się w oczy, jeżeli chodzi o wady jest to, że powieść wydaje się zbyt „filmowa”. Mam tu na myśli spłycenie pewnych opisów, zbytnie uproszczenie części dialogów i pójście na skróty przez autora w niektórych wątkach. O ile w filmie te zabiegi mogłyby pozostać niezauważone lub można by przymknąć na nie oko, o tyle w książce brakuje tego rozwinięcia i pogłębienia. Jednym z wyjątków jest przedstawienie dwójki głównych bohaterów, a przy okazji wspomnianych już narratorów powieści, których nie tylko mamy okazję bliżej poznać i zrozumieć, ale także spojrzeć na nich z innej perspektywy dzięki naprzemiennie występujących rozdziałach z ich narracją.

"Młody świat" to historia, którą ciężko mi polecić konkretnej grupie czytelników. Moim zdaniem, jeżeli po przeczytaniu powyżej opinii stwierdzicie, że książka Was zainteresowała, to po prostu po nią sięgnijcie - zwłaszcza ze względu na realizm przedstawionej w niej postapokaliptycznej rzeczywistości. W książce autor umieścił niejedno naprawdę trafne spostrzeżenia na temat współczesnego człowieka. Co więcej odarł go z tego, co wydaje mu się w danym momencie najważniejsze i kazał sobie radzić samemu z tym, co pozostało. Powieść jest w dużej części przerażająco realistyczna i momentami aż za łatwo jest sobie wyobrazić, że rozgrywające się w niej wydarzenia mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że wszystko to pozostanie jedynie na stronach książek i tylko w takiej postaci przyspieszy nam tętno. "Młody świat" to nie jest pozycja dla ludzi o słabych nerwach. Jak można się było spodziewać, powieść została zakończona w takim momencie, że nie pozostaje nic innego, jak po prostu czekać na kolejną część.

Cykl/Seria: Młody świat t. 1
Autor: Chris Weitz
Tytuł: Młody świat
Tytuł oryginału: The Young World
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 357

Wczoraj ukazała się powieść "Miasto świętych i złodziei" - zapraszam do zapoznania się z kilkoma informacjami o niej oraz z fragmentem! Już wkrótce na blogu pojawi się opinia na temat tej historii ;)

"Recenzenci są zgodni – to bardzo zręcznie zaplanowana, budująca napięcie historia. Szybkie tempo akcji osadzone w kontekście międzynarodowej tajemnicy. Jak pisze 'New York Times', '(…) to pełna zwrotów akcji i zaskakujących tajemnic powieść, której nie będziesz w stanie odłożyć, póki nie przeczytasz ostatniej strony'.

Aby czytelnik mógł sam się przekonać, że recenzenci mają rację, wydawnictwo Initium udostępnia bardzo obszerny fragment tej powieści. Zapraszamy do zapoznania się z tą wyjątkową książką, której akcja rozgrywa się w fikcyjnym mieście Kenii − Sangui. Tina, główna bohaterka, wraz z matką ucieka z Kongo, licząc na rozpoczęcie nowego, spokojnego życia. Matka szybko znajduje pracę w charakterze pokojówki w domu bardzo wpływowej rodziny, której głową jest Roland Greyhill, jeden z najbardziej szanowanych biznesmenów w mieście, z czasem ojciec przyrodniej siostry Tiny − Kiki. Pan Greyhill nie zdobył jednak fortuny w uczciwych przedsięwzięciach − z czasem Tina dowiaduje się, że swą potęgę zbudował na korupcji i przestępczym życiu. Dlatego też kiedy jej matka zostaje znaleziona martwa w jego gabinecie, dziewczyna nie ma wątpliwości, kto za tym stoi.

Targana żądzą zemsty, spędza kolejne cztery lata na ulicach Sangui, pracując w charakterze złodziejki dla lokalnego gangu sierot i dzieci ulicy. To właśnie to zajęcie pozwala jej pewnego dnia wrócić do posiadłości Greyhillów. Czy uda się jej wcielić w życie długo wyczekiwaną zemstę? Przekraczając próg rezydencji, odzywają się stare rany, a wspomnienia dawnych przyjaźni wprawiają w ruch bieg niebezpiecznych zdarzeń. Czy chęć odkrycia niewiarygodnej prawdy o zabójstwie matki − i o jego powodach – pozwoli bohaterce przetrwać lawinę wydarzeń?

To pierwsza od sześciu lat książka dla młodzieży wybrana przez Barnes & Noble do programu Odkryj Wspaniałych Pisarzy. Ich odkryciem był m.in. John Green. Powieść ta została też dostrzeżona przez wytwórnię Universal Pictures, która kupiła już prawa do jej ekranizacji oraz otrzymała wiele wyróżnień".