Kristin Ryder to mieszkająca w Londynie fotografka. Kobieta wydaje się wieść dość przeciętne życie, obraca się jednak w kręgach powiązanych z wszelkiego rodzaju sztuką – poczynając od artystów streetartowych po fotografów gwiazd światowego formatu. Z tego, co sama myśli o swojej ścieżce kariery, można wywnioskować, że zapowiadała się jako prawdziwy talent. Przewrotny los sprawił jednak, że gdzieś po drodze się zagubiła, a teraz przyjmuje przeważnie dość przeciętne i standardowe zlecenia. To wszystko nie zmienia jednak faktu, że jej życie płynie dość spokojnie. Codzienność Kristin nie obywa się oczywiście bez pewnych komplikacji, ale kobieta nie ma też większych problemów. Sytuacja ta jednak trwa do czasu, kiedy pewnego dnia otwiera maila o tajemniczym tytule "Odsłona 1", który rozpoczyna falę zdarzeń, zmieniających stopniowo życie kobiety w piekło...

Aga Lesiewicz doskonale wie, co to znaczy utrzymywać czytelnika w stanie ciągłego oczekiwania. Wszystkie wydarzenia przeżywamy razem z główną bohaterką, zwłaszcza że narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Tak jak Kristin od razu zaczynamy podejrzewać, że odczytanie tajemniczej wiadomości mailowej łączy się z czymś niepokojącym. Autorce udało się poprowadzić fabułę tak, że czytelnik nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, kto jest winny, bo w pewnym momencie każdy staje się podejrzany. Bohaterce wydaje się, że wpada już w paranoję, jednak osobiście wcale nie dziwię się prześladującym ją myślom, zważywszy na to, przez co musi przechodzić. Tak naprawdę już pod koniec pierwszego rozdziału Aga Lesiewicz zamieściła fragment, po którym wiedziałam, że skończę tę powieści choćby po to, aby poznać rozwiązanie. Co więcej, okazało się, że ten fragment jest jeszcze bardziej niejednoznaczny, jakby się wydawało.

Nie mogę powiedzieć, że książka jest idealna, ponieważ kilka razy się zawiodłam. Pewne fragmenty mogłyby być też trochę bardziej dopracowanie. Nie zmienia to jednak faktu, że powieść jest dobrze napisana i bardzo wciągająca - nawet jeżeli trafi się na wątek, który niezbyt pasuje do naszych oczekiwań czy gustu, to i tak chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej. Adze Lesiewicz nie da się odmówić pomysłowości, bo potrafi dręczyć (szczególnie psychicznie) swoją bohaterkę na wiele różnych sposobów. Czy zbieg okoliczności zawsze nim jest, czy wręcz przeciwnie - czasami jest starannie zaplanowany? Kiedy czytamy “Zaślepienie”, z ciarkami na plecach zaczynamy skłaniać się ku drugiej części tego pytania.

W trakcie czytania można sobie zadawać pytanie, dlaczego w momencie, kiedy zorientowała się, że ktoś próbuje zniszczyć jej życie, Kristin nie zdecydowała się pójść na policję, ani dlaczego nikt jej tego nie doradził, chociaż opowiedziała część swoich losów co najmniej kilku osobom. Z drugiej strony jednak - jeżeli policja by pomogła, to nie byłoby całej historii, a gdyby nie zadziałała tak, jak powinna, to i tak nie wniosłoby to nic nowego do tematu. Jest to dość dyskusyjny wątek, ponieważ czytelnik rzeczywiście wczuwając się w losy bohaterki, nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie postanowiła zgłosić się po pomoc do służb, które mają za zadanie dbać o bezpieczeństwo. Przy tym najgorsza jest świadomość, że podobna historia mogłaby przydarzyć się każdemu i w jak dużej części jesteśmy bezsilni w takiej sytuacji. Może splot wydarzeń nie byłaby tak obrazowy, ale zważywszy na to, co czasami się słyszy, ich przebieg mógłby być równie przerażający. Niestety ludzie są zdolni do mrożących krew w żyłach postępków, a tak naprawdę nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co ktoś może skrywać pod okazywaną nam na co dzień maską.

Chociaż udało mi się przewidzieć część zakończenia, to muszę przyznać, że autorka doskonale wykorzystała element zaskoczenia. Pod koniec tak zaplątała fabułę, że do pewnego momentu nie ma się pojęcia, w jakim kierunku ona zmierza. Mimo pewnych podejrzeń powstałych w trakcie czytania powieści, czytelnik i tak będzie zaskoczony sposobem, w jaki autorka zakończyła główny wątek. Aga Lesiewicz gra z nami w taką samą grę, jaką prowadzi prześladowca z Kristin.

Thriller psychologiczny to mój ulubiony rodzaj powieści z dreszczykiem i “Zaślepienie” wpisuje się w tę kategorię, chociaż plasuje się mniej więcej w połowie skali, która obrazuje poziom przeczytanych przeze mnie książek z tego gatunku. Chciałoby się powiedzieć, że po przeczytaniu człowiek aż boi się otworzyć wiadomość mailową, jednak aż tak źle jeszcze nie jest. Z drugiej strony lepiej, żeby do czytelników książki przez jakiś czas nie przychodziły wiadomości ze słowem “Odsłona” w tytule, bo wtedy z pewnością przejdą ich po plecach ciarki. Widać, że autorka przemyślała fabułę i starała się ją jak najlepiej dopracować, chociaż nie obyło się bez pewnych potknięć. Muszę przyznać, że w doskonały sposób połączyła główne wątki z tymi pobocznymi, chociaż nie zawsze wszystko szło w takim kierunku, jakim bym oczekiwała. Aga Lesiewicz wydaje się wychodzić z założenia, że człowiek jest tylko człowiekiem i może popełniać nawet najgłupsze błędy - jednak zawsze musi liczyć się z konsekwencjami swoich czynów. „Zaślepieni” polecam wszystkim, którzy mają ochotę na thriller, podczas czytania którego można poczuć mały dreszczyk emocji. Zbliża się Halloween, więc ta pozycja będzie na tę okazję jak znalazł - może i nie ma w niej wampirów, wiedźm czy wilkołaków, ale prześladowca zachowuje się tak, jakby był duchem…

Autor: Aga Lesiewicz
Tytuł: Zaślepienie
Tytuł oryginału: Exposure
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 402

Nadszedł dzień, w którym w wyniku wyniszczającej choroby zginęły nie tylko wszystkie dzieci, ale także dorośli. Powstał nowy świat – zamieszkany i rządzony przez nastolatków. Jak można się domyślić, każdy z nich stara się radzić sobie jak najlepiej, ale nie wszyscy tracąc grunt pod nogami potrafią się przystosować do nowej rzeczywistości. Zresztą nie jest to wcale łatwe, ponieważ w wielu młodych ludziach, którzy zostali pozbawieni czujnego oka dorosłych, pojawiają się błyskawicznie kiełkujące ziarna zła, prowokujące zachowania przekraczające granice człowieczeństwa. Do tego dochodzi świadomość, że w okolicach osiemnastych urodzin u nich również pojawią się objawy śmiertelnej choroby, więc wkrótce i tak umrą. Nie wszyscy jednak schodzą na złą drogę. Znajdują się młodzi ludzie, a wręcz całe ich społeczności, które próbują odzyskać jak najwięcej z tego, co straciły, albo takie, które próbują odbudować świat na nowych zasadach. Jefferson należy do jednej z bardziej cywilizowanych wspólnot, na której czele stoi jego starszy brat. Zbliżają się jednak urodziny Washa i wkrótce Jeff będzie musiał zastanowić się, co robić dalej, nie zostawiając członków klanu samym sobie...

„Młody świat” to pierwsza część dystopijnej serii autorstwa Chrisa Weitza, który jest znanym reżyserem. Już w zapowiedzi powieści pojawiła się informacja, że ma zostać ona zekranizowana, co dodatkowo zachęciło mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Poza tym lubię postapokaliptyczne książki dla młodzieży i chociaż temat ten nie jest już niczym nowym na rynku, to jak zapewne zdajecie sobie sprawę, najważniejsze jest dobre ujęcie tematu. Tego ostatniego nie można „Młodemu światowi” odebrać, ponieważ autor zadbał o odpowiedni klimat, w którym utrzymana została cała historia. Książka jest szczera, bezpośrednia i brutalna. Chociaż nie brakuje jej kilku słabszych stron, to z pewnością jest warta uwagi, jeżeli tylko interesuje Was podobna tematyka.

Bardzo spodobał mi się sposób prowadzenia fabuły, zwłaszcza że w książce występuje dwoje głównych narratorów, a dotyczące ich rozdziały pojawiają się naprzemiennie. Chrisowi Weitzowi bardzo dobrze udało się odpowiednio zróżnicować sposób prowadzenia narracji, bo chociaż rozdziały dotyczące każdego z bohaterów wyróżniają się graficznie dzięki zastosowaniu różnych fontów, to i bez tego zabiegu czytelnik bez problemu domyśliłby się kto jest kim po jego wypowiedziach i przemyśleniach. Nie dość, że bohaterowie pochodzą z różnych środowisk, są różnej płci, to jeszcze są zupełnie odmienni charakterologicznie.

Zdecydowanie nie chciałabym trafić do świata przedstawionego w powieści. Postapokaliptyczny Nowy Jork sprawia, że aż ciarki przechodzą po plecach, a najgorsze jest to, jak ta mroczna wizja autora brzmi bardzo wiarygodnie. Chociaż powieść jest skierowana przede wszystkim do młodzieży, to autor nie skąpi pełnych brutalności scen, nie waha się użyć przekleństwa i nie ma najmniejszego zamiaru zamiatać pod dywan niewygodnych tematów. Pisze wprost, niczego nie ukrywając i nie dbając o zachowanie delikatności. Świat po Apokalipsie (czy też Aposi, jak pieszczotliwie nazywa ją główna bohaterka) został przedstawiony bardzo obrazowo.

Oczywiście, że można by przyczepić się do pewnych niedociągnięć czy powtarzalności znanych już z innych powieści wątków i motywów, ale w moim odczuciu nie są one na tyle znaczące, żeby zepsuć odbiór całości (chociaż inni zaznajomieni z literaturą o podobnej tematyce lub bardziej wymagający czytelnicy mogą odczuć to trochę bardziej). W pewnym dość znaczącym dla fabuły momencie przeszkadzało mi trochę nagromadzenie zbiegów okoliczności, a tym, co najbardziej rzuciło mi się w oczy, jeżeli chodzi o wady jest to, że powieść wydaje się zbyt „filmowa”. Mam tu na myśli spłycenie pewnych opisów, zbytnie uproszczenie części dialogów i pójście na skróty przez autora w niektórych wątkach. O ile w filmie te zabiegi mogłyby pozostać niezauważone lub można by przymknąć na nie oko, o tyle w książce brakuje tego rozwinięcia i pogłębienia. Jednym z wyjątków jest przedstawienie dwójki głównych bohaterów, a przy okazji wspomnianych już narratorów powieści, których nie tylko mamy okazję bliżej poznać i zrozumieć, ale także spojrzeć na nich z innej perspektywy dzięki naprzemiennie występujących rozdziałach z ich narracją.

"Młody świat" to historia, którą ciężko mi polecić konkretnej grupie czytelników. Moim zdaniem, jeżeli po przeczytaniu powyżej opinii stwierdzicie, że książka Was zainteresowała, to po prostu po nią sięgnijcie - zwłaszcza ze względu na realizm przedstawionej w niej postapokaliptycznej rzeczywistości. W książce autor umieścił niejedno naprawdę trafne spostrzeżenia na temat współczesnego człowieka. Co więcej odarł go z tego, co wydaje mu się w danym momencie najważniejsze i kazał sobie radzić samemu z tym, co pozostało. Powieść jest w dużej części przerażająco realistyczna i momentami aż za łatwo jest sobie wyobrazić, że rozgrywające się w niej wydarzenia mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że wszystko to pozostanie jedynie na stronach książek i tylko w takiej postaci przyspieszy nam tętno. "Młody świat" to nie jest pozycja dla ludzi o słabych nerwach. Jak można się było spodziewać, powieść została zakończona w takim momencie, że nie pozostaje nic innego, jak po prostu czekać na kolejną część.

Cykl/Seria: Młody świat t. 1
Autor: Chris Weitz
Tytuł: Młody świat
Tytuł oryginału: The Young World
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 357

Młoda archeolożka Joan Seabrook postanawia wreszcie wziąć życie we własne ręce i wyrusza wraz z narzeczonym do Omanu, aby spełnić swoje marzenie. Podczas pobytu w Maskacie ma okazję poznać osobiście swoją idolkę, jednak nie ma pojęcia, że dzięki temu spotkaniu rozpocznie się przygoda jej życia. Wydawało jej się, że po wyprawie do Azji jej życie wkroczy na dawno zaplanowaną ścieżkę, jednak pustynia zmienia ludzi, a obcy kraj potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Chociaż Joan od dziecka była zafascynowana Arabią, to z pewnością w najśmielszych wizjach przyszłości nie spodziewała się tego, co ją spotka. Po zbliżeniu się do znanej podróżniczki i pionierki, Joan zostanie wmanipulowana w osobiste sprawy Maud, które narażą ją na niebezpieczeństwo. Wszystkie działania obu bohaterek oraz narastające od lat sekrety złożą się na pełną wrażeń historię z emocjonującym zakończeniem.

Powieść “Angielka” posiada tak naprawdę dwie główne bohaterki, których losy splatają się ze sobą w zaskakujący sposób (szkoda, że w związku z tym tytuł nie został ujęty w liczbie mnogiej). W książce naprzemiennie pojawiają się rozdziały, w których główną rolę odgrywają Joan (w częściach rozgrywających się we współczesności bohaterek, czyli w 1958 roku) i Maud (w częściach skupiających się na czasach jej młodości). Większość wątków książki skoncentrowana jest na Joan, dzięki czemu czytelnik na bieżąco może śledzić wydarzenia z perspektywy jej losów. W przypadku Maud wygląda to trochę inaczej, ponieważ o ile jej przeszłość (która staje się osią akcji), jest dość szczegółowo i stopniowo ukazywana, o tyle o jej obecnych działaniach i planach wiemy tyle, ile dowiaduje się na ten temat z rozdziałów o Joan. Jest to interesujące rozwiązanie, bowiem cały czas wokół treści krąży aura tajemnicy i niepewności, a chociaż można się pewnych rzeczy domyślić, to jednak autorka odsłania wszystkie karty dopiero na końcu książki. Pytań i niedopowiedzeń przez całą historię nie brakuje, co dodatkowo motywuje czytelnika do zapoznawania się z kolejnymi stronami.

Zderzenie się z prawdziwym obliczem mistrza czy podziwianej osoby bywa bolesne - bo ile tak naprawdę wiemy o ludziach, których dokonaniami zachwycamy się na odległość, a obraz ich postaci znamy tylko z książek, czasopism czy telewizji? Joan przekonuje się o tym na własnej skórze i nie jest to dla niej łatwe doświadczenie.

Autorka porusza w „Angielce” wiele często niełatwych tematów. Oprócz standardowych wątków obyczajowym, Katherine Webb porusza także tematykę podróżowania i życia na pustyni czy wojny partyzanckiej, ale nie tylko. W tej powieści nie zabraknie różnorodności, a opisy okolic Omanu są bardzo realistyczne i fascynujące - chociaż osobiście zdecydowanie nie udałabym się w tamte rejony!

Jeżeli mieliście już styczność z twórczością Katherine Webb i polubiliście jej styl, to ta powieść rówież powinna się Wam spodobać, bo jest podobna do swoich poprzedniczek. Największą różnicą jest to, że akcja “Angielki” rozgrywa się w egzotycznym Omanie i w dużej części akcja zostaje przeniesiona na pustynię czy tereny niedostępnych dla przeciętnego człowieka, przez co poruszane problemy są troszkę inne niż te znane z “Dziedzictwa” czy “Ech pamięci”. Nie brakuje jednak w książce rodzinnych tajemnic i dramatów, a na większość rozwiązań przyjdzie poczekać do samego końca lektury.

Osobiście lubię powieści Katherine Webb. Posiadają one specyficzny klimat, który utrzymuje się jeszcze chwilę po skończeniu lektury. Może i nie są to książki z wyższej półki czy też historie pozbawione wad, ale pozwalają wczuć się w treść oraz przeżycia bohaterów i razem z nimi poszukiwać odpowiedzi na pytania. Chociaż moją dotychczas ulubioną powieścią tej autorki są “Echa pamięci”, to “Angielka” nie odbiega od niej w znaczącym stopniu poziomem. Na początku miałam problem z wciągnięciem się w akcję, jednak z czasem się to zmieniło i od pewnego momentu z każdą kolejną stroną było już coraz lepiej. “Angielka” to tak naprawdę opowieść o silnych, niezależnych kobietach, które posiadają ogromne marzenia i decydują same o sobie. Jeżeli macie ochotę na wakacyjną lekturę, w której nie brakuje upalnych ustroni, intryg i przygód, to sięgnijcie po tę historię!

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Angielka
Tytuł oryginału: The English Girl
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 480

Dzisiaj mam okazję przedstawić Wam serię książeczek dla dzieci autorstwa Herve Tulleta. Publikacje te to doskonała propozycja dla rodziców małych dzieci, ale również świetny pomysł na prezent. Cały zestaw będzie się bardzo ładnie prezentował na półce każdego malucha, ale książeczki wyróżniają się przede wszystkim połączeniem charakteru edukacyjnego z zabawą. Serię najlepiej można wykorzystać przy użyciu wyobraźni i poprzez pobudzanie kreatywności!

Tytuły należące do serii są estetyczne, wykonane z grubego kartonu i posiadają zaokrąglone rogi, dzięki czemu dziecko nie skaleczy się podczas korzystania z nich. Dodatkową atrakcją są różnego rodzaju wycięcia znajdujące się na większości stron książeczek, a “Ruszaj w drogę!” dodatkowo posiada elementy wykończone materiałem przypominającym filc.

Książeczki Herve Tulleta mogą służyć do wykorzystania indywidualnego, ale najlepiej sprawdzą się podczas interakcji z rodzicami, rodzeństwem czy przyjaciółmi. Są idealne do wspólnej zabawy! Seria jest tak skonstruowana, że publikacje te można wykorzystać na wiele sposobów, a ograniczeniem jest jedynie wyobraźnia. To tak naprawdę książki-zabawki, które pomogą w prawidłowym rozwoju dziecka.



“Gra cieni” aż się prosi, żeby zorganizować przy jej pomocy teatr cieni. Wystarczy ciemne pomieszczenie, w miarę gładka powierzchnia (idealnie sprawdza się ściana, ale też sufit) i element obowiązkowy w postaci latarki, dzięki której jeden z ośmiu obrazków ożyje. Wzory są różnorodne i posiadają elementy, które mają na celu zaintrygowanie dziecka - na przykład w tajemnicze oczy ukryte w gęstwinie. W cieniach samych w sobie jest coś magicznego, ale propozycje Tulleta jeszcze bardziej wzmacniają wrażenia. Z “Gry cieni” najlepiej korzystać w co najmniej dwie osoby, ponieważ książeczka jest dość sztywna, przez ciężko ją utrzymać w odpowiedniej pozycji i jednocześnie oświetlać.





Autor: Herve Tullet
Tytuł: Gra cieni
Tytuł oryginału: The Game of Shadows
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 14



Przy “Paluszkowej olimpiadzie” z pewnością przyda się wyobraźnia. Ta publikacja to gimnastyka dla małych paluszków, które mają okazję wziąć udział w zawodach sportowych. Wystarczy na opuszkach dorysować śmieszne miny i pozwolić palcom uczestniczyć w podnoszeniu ciężarów, pływaniu stylem dowolnym czy niepowtarzalnych skokach do wody. “Paluszkowa olimpiada” to naprawdę świetna zabawa!





Autor: Herve Tullet
Tytuł: Paluszkowa olimpiada
Tytuł oryginału: The Finger Sports Game
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 14



“Ruszaj w drogę!” to tak naprawdę zabawa sensoryczna. Wykorzystuje wyobraźnię, ale przede wszystkim zmysł dotyku. Na każdej stronie książeczki znajduje się ścieżka: czasami zawiła, czasami przerywana, innym razem pełna ślepych zaułków. Co dalej? Niech dziecko zamknie oczy, a ścieżki poprowadzą je za pomocą zmysłów po miękkim zielonym dywanie! Swoją drogę można zacząć od kółka albo na nim skończyć - to już wybór uczestników zabawy.






Autor: Herve Tullet
Tytuł: Ruszaj w drogę!
Tytuł oryginału: The Game of Let's Go
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 14



Do “Zabawy w oczka” potrzebne są… oczka! Najprościej mówiąc, są to obrazki przedstawiające między innymi kota, głodnego potwora czy robota, które posiadają wycięte otwory na oczy, dzięki czemu zamieniają się w coś w rodzaju maski. Dziecko może wcielić się, w co chce - zawsze będzie mu do twarzy. Książeczka może być też odmianą “Zgadnij, kim jesteś” - ktoś inny wybiera rysunek, a maluch za pomocą prostych pytań musi spróbować dowiedzieć się, czym jest. Uwaga, może być zabawnie!





Autor: Herve Tullet
Tytuł: Zabawa w oczka
Tytuł oryginału: The Eyes Game
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 14



Zabawę proponowaną w “Znajdź różnice” zna chyba każdy. Tutaj różnice znaleźć trzeba pośród gąszczu zabawnych bazgrołów. Jedną z największych atrakcji jest to, że nie wiadomo, ile tych różniących się od siebie szczegółów tak naprawdę jest!





Autor: Herve Tullet
Tytuł: Znajdź różnice
Tytuł oryginału: The Game of Patterns
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 14

Wydawnictwo Insigis przygotowało również interesującą stronę, na której można między innymi przeczytać opis całej serii czy obejrzeć filmiki przedstawiające sposoby na zabawę z każdym z tytułów. Jeżeli macie ochotę przyjrzeć się serii bliżej, zapraszam na www.tullet.pl.

Nadszedł zmierzch Wielkich Płaszczy, a przecież jeszcze do niedawna pełnili niezwykle ważną funkcję. Po śmierci króla z dnia na dzień z legendarnych bohaterów stali się okrzykniętymi przez ludzi zdrajcami. Jednak pierwszy kantor Wielkich Płaszczy, Falcio val Mond, wraz z dwoma przyjaciółmi wbrew wszystkiemu i wszystkim nadal starają się czynić swoją powinność oraz głosić prawa ustanowione przez nieżyjącego już od kilku lat króla. Poza tym życiowym celem Falcia stało się wykonanie powierzonego mu przez zmarłego zadania. Życie jednak jak zwykle ma swój plan i niczego nie ułatwia, więc na bohaterów powieści czyhać będzie niejedno niebezpieczeństwo. Zresztą oni sami wydają się ściągać na siebie coraz to nowe kłopoty...

„Ostrze zdrajcy” to połączenie powieści płaszcza i szpady z elementami powieści awanturniczej oraz fantastyki. Książka charakteryzuje się szybko toczącymi się wydarzeniami, licznymi scenami walki oraz szczególnym rodzajem humoru, który najlepiej obrazowałoby chyba stwierdzenie „typowo męska żartobliwość”.

Tak jak spodziewałam się sięgając po książkę, jej początek przywodzi mi na myśl losy Trzech Muszkieterów, które tak mnie kiedyś zafascynowały. Z czasem jednak to podobieństwo się rozmywa, ponieważ większa część tomu pierwszego skupia się na Falcio val Mondzie, jednak mam nadzieję, że jeszcze nie raz uda mi się zobaczyć trio Falcia, Kesta i Brastiego razem. Każdy z nich jest innych, a połączenie ich wszystkim razem tworzy mieszankę wybuchową.

Bardzo spodobał mi się pomysł na kreację Wielkich Płaszczy i otoczenie ich aurą tajemniczej wyjątkowości. Ich nazwa pochodzi od niepowtarzalnego odzienia, którym zostali obdarowani przez króla, czyli pełnych ukrytych właściwości płaszczy z czerwonej skóry. Nie będę tutaj zdradzać więcej informacji na ich temat, ale widać, że autor dokładnie przemyślał swój pomysł. Zresztą jest to tylko jeden z licznych przykładów na dopracowanie przez niego szczegółów w powieści.

Czytelnicy o wrażliwszych nerwach powinni uważać na „Ostrze zdrajcy”, ponieważ autor nie skąpił brutalnym scen czy dwuznacznych aluzji i podtekstów. Styl książki i specyficzny humor jako grupę docelową wskazuje raczej mężczyzn, ale to akurat częste zjawisko w literaturze fantasy i osobiście mi to nie przeszkadza. Zdaję sobie jednak sprawę, że niektórym czytelnikom mogłoby to przeszkadzać w odbiorze całości, dlatego postanowiłam o tym wspomnieć.

Mam problem z oceną „Ostrza zdrajcy”, ponieważ z jednej strony książka nie zaparła mi tchu w piersiach, a z drugiej styl autora sprawił, że przyłapałam się na odczuwaniu stanów emocjonalnych głównego bohatera. Zresztą z czasem naprawdę wczułam się w tę historię i z ciekawością zapoznawałam się z losami występujących w niej bohaterów. Niestety nie udało mi się wychwycić, którego elementu zabrakło, żebym mogła całkowicie zachwycić się „Ostrzem zdrajcy”, ale nie zmienia to faktu, że jest to naprawdę bardzo dobra książka!

Powieść jest pełna akcji, przygód i dynamicznych pojedynków – na jej podstawie mógłby powstać znakomity serial. Historia Wielkich Płaszczy jest nieszablonowa oraz nieprzewidywalna i co jest chyba jedną z ważniejszych cech tego gatunku – bardzo dużo się dzieje, a liczne sceny walki są opisane w naprawdę widowiskowy sposób. Sebastien de Castell ma styl bajarza, dzięki czemu jego powieść wolna jest od dłużyzn i licznych wątków pobocznych, co z pewnością dla wielu czytelników będzie ogromną zaletą. „Ostrze zdrajcy” polecam przede wszystkim tym, którzy pragną wartkiej akcji oraz odczucia dreszczyku emocji. Sama już nie mogę doczekać się dalszych losów Czerwonych Płaszczy!

Cykl/Seria: Wielkie Płaszcze t. 1
Autor: Sebastien de Castell
Tytuł: Ostrze zdrajcy
Tytuł oryginału: Traitor's Blade
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 420

Książka „#WstydźSię! O jednej z najbardziej niedocenianych sił rządzących światem” to pozycja, obok której nie można przejść obojętnie. Już sama okładka przyciąga wzrok i wręcz krzyczy, żeby zwrócić na nią uwagę. Temat, który porusza wzbudza burzliwe dyskusje, ponieważ mowa tu o publicznym napiętnowaniu w mediach społecznościowych i wiążącym się z nim wstydzie. Jon Ronson w książce wspomina również o korzeniach publicznego upokarzania i jego skutkach, a wszystko o czym pisze obrazuje przykładami z życia. W książce pojawia się kilka historii osób będącymi ofiarami swoich czynów, jednak czy zawsze kara za błędy była adekwatna do winy?

Jon Ronson postanowił wziąć na swoje barki temat, który jest bardzo aktualny, ale też niesamowicie ciężki. Pomysł pojawił się w myślach autora w momencie, kiedy spambot na Twitterze ukradł jego tożsamość. Piętnowanie w mediach społecznościowych to temat rzeka, a skutki takiego postępowania bywają przerażająco brutalne i to na skalę globalną. Tak naprawdę ten problem pojawił się i błyskawicznie rozwinął w ostatnich latach, kiedy to dostęp do Internetu stał się powszechny. Czytając książkę należy pamiętać, że takie działania mają miejsce również w Polsce, co najlepiej obrazują hejterzy.

Niestety, nie tylko im można coś zarzucić... Naprawdę aż czasami nie chce się wierzyć, jak nierozważnie postępują internauci w sieci. Przeraża również to, że obecnie większość dzieci korzysta z zasobów Internetu bez żadnej kontroli i sama byłam raz świadkiem, do czego potrafią się posunąć w wirtualnym świecie, a przecież skutki takich działań pozostają w Internecie na zawsze.

Jon Ronson w swojej książce przedstawił może skrajne przypadki, ale też w krajach anglojęzycznych media społecznościowe mają większy zasięg, a tym samym siłę rażenia. W trakcie czytania książki pojawiają się w związku z tym pytania, na przykład dlaczego dla niektórych konsekwencje działań są większe niż dla innych? Tak wielu ludzi wrzuca na swoje profile społecznościowe rzeczy na każdym poziomie absurdu, a jednak nie tracą pracy czy dobrego imienia jak bohaterowie publikacji Ronsona. Niestety, mimo kilku prób autorowi nie udało się odnaleźć odpowiedzi na to pytanie.

Dzięki książce dowiedziałam się, że istnieją już firmy, które zajmują się naprawą reputacji w sieci. W rzeczywistości jest to wbrew pozorom bardzo trudne i czasochłonne, a efekty nie są wieczne, bo to, co raz znalazło się w Internecie, prawdopodobnie nigdy całkowicie nie zniknie – miejmy tego świadomość. W związku z powyższym na taką usługę stać jedynie nielicznych.

Po „#WstydźSię!” nie spodziewajcie się poważnego dzieła naukowego. Ronson jest dziennikarzem i pisze bardzo przystępnym stylem. Kiedy człowiek czyta historie ludzi opisane we „#WstydźSię!”, to dochodzi do wniosku, że nie jest z nim tak źle, jak myślał. Z drugiej strony przerażające jest, jak wiele osób ma naprawdę ogromne problemy ze sobą, a do tego często przenoszą je na innych. Mimo trudnego tematu książkę lekko i bardzo szybko się czyta. Chociaż nie wyróżnia się ona w jakiś wyjątkowy sposób, to jednak jej główną zaletą jest fakt, że uświadamia skalę okrutnego zjawiska, jakim jest publiczne zawstydzanie. Podejrzewam, że „#WstydźSię!” niejedną osobę zmusi do zastanowienia się nad sobą i swoim postępowaniem – czasami łatwo coś przyjdzie do głowy, a jeszcze łatwiej jest to zrobić, nie myśląc ani nie zdając sobie sprawy z konsekwencji takiego czynu. Ta książka to tak naprawdę ostrzeżenie przed nami samymi – uważajcie, co, jak i gdzie publikujecie w sieci. Wszystko jest dla ludzi, ale też trzeba ze wszystkiego trzeba korzystać z rozsądkiem.

Autor: Jon Ronson
Tytuł: #WstydźSię! O jednej z najbardziej niedocenianych sił rządzących światem
Tytuł oryginału: So You've Been Publicly Shamed
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 335

Kiedy tylko zobaczyłam książkę "Trzy kolory wystarczą. Rysuj!", od razu zaświeciły mi się oczy. Uwielbiam tego rodzaju publikacje i chociaż jak to zwykle bywa, nie zawsze stosuję się do wszystkich zawartych w nich wskazówek (czego efekt można zobaczyć poniżej), to i tak sprawiają mi mnóstwo frajdy. Główne hasło publikacji "Trzy kolory wystarczą. Rysuj!", to „Narysuj wszystko co chcesz czerwonym, czarnym i niebieskim długopisem”. Wielu z nas lubi bazgrolić długopisami, jeżeli ma tylko okazję – jednym wychodzi to lepiej, innym gorzej. Ta książka udowadnia, że każdy z nas, jeżeli tylko zechce, może za pomocą trzech zwykłych długopisów stworzyć ładny obrazek.

Co znajdziemy w środku? Z pewnością mnóstwo wskazówek dotyczących rysowania oraz przeuroczych i zabawnych rysunków, wraz z instrukcją, jak samemu je narysować. Oprócz tego autorka zachęca do tworzenia własnych dzieł, które mogą powstać na bazie zamieszczonych przez nią w publikacji rad. Bardzo podoba mi się uniwersalność pozycji "Trzy kolory wystarczą. Rysuj!", ponieważ coś dla siebie znajdą w nie osoby w każdym wieku.

Po krótkim wstępie Sarah Skeate wprowadza czytelnika w tajniki różnych technik rysowania linii oraz cieniowania. Następnie możemy dowiedzieć się, jak rysować urocze postacie, zwierzaki, straszne (a zarazem urocze) stworki, niekończące się miasta, zabawne buźki, kwiaty czy też pejzaże w paski. Autorka doradza również, jak korzystać z szablonów (kilka znajduje się na końcu książki), stworzyć wyjątkową postać czy też rysunkową stertę, uzyskać efekt rożnych faktur, narysować pióra, łuski oraz włosy, a nawet bordiury czy stylizowane litery. Zapewniam, że to jeszcze nie wszystko!

Jak już niejednokrotnie wspominałam, sama nie mam talentu plastycznego, jednak lubię się od czasu do czasu „artystycznie” wyżyć, a "Trzy kolory wystarczą. Rysuj"! okazała się do tego idealnym pretekstem. Poniżej zamieszczam efekt moich pierwszych prób współpracy z książką. Cieszę się, że na naszym rynku pojawiają się tego rodzaju publikacje – służące rozrywce, pobudzające wyobraźnię, wspomagające rozwój umiejętności, a do tego porządnie wydane. Wydaje mi się, że jeżeli ktoś jest zainteresowany podobnego rodzaju przewodnikami, nie muszę go dodatkowo zachęcać – mnie bardzo przypadł do gustu i nie pozostaje mi nic innego, jak złapać za najbliższy długopis i uruchomić wyobraźnię...

Autor: Sarah Skeate
Tytuł: Trzy kolory wystarczą. Rysuj!
Tytuł oryginału: The Three-Colour Drawing Book
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 107

Była już "Książka bez sensu", a teraz nadszedł czas na "Książkę bez sensu 2". Podobała Wam się pierwsza część? Z pewnością się nie zawiedziecie, ponieważ nowa jest... jeszcze bardziej bez sensu! Właśnie w tym tkwi cały jej urok i tajemnica.



"Książka bez sensu" pojawiła się na naszym rynku rok temu i muszę przyznać, że spodobała mi się jej formuła (więcej na jej temat napisałam [tutaj]). Pomysł na tę publikację zrodził się w głowie popularnego angielskiego vlogera Alfiego Deyesa i ostatecznie jego realizacja okazała się sukcesem, dlatego też powstała część druga. Także w naszym kraju "Książka bez sensu" zyskała popularność – czym sobie na to zasłużyła? Z pewnością pomysłowością autora, jego specyficznym poczuciem humoru, ale także możliwością podjęcia wyzwania i zostania współautorem "Książki bez sensu". Wszystko to razem zostało połączone atmosferą relaksu i dobrej zabawy. Niektóre zadania zaproponowane przez Alfiego są naprawdę szalone i wymagają od „czytelnika” dużego dystansu do świata i samego siebie.



To, czy "Książka bez sensu 2" jest naprawdę bez sensu, czy wręcz przeciwnie, to kwestia dyskusyjna – moim zdaniem wszystko zależy od podejścia do niej. Nie jest to z pewnością publikacja dla wszystkich. Jeżeli ktoś jednak lubi podobnego rodzaju wydawnictwa, które nazywane są często książkami kreatywnymi, to z pewnością spodoba mu się również "Książka bez sensu 2". Co ważne, można ją traktować jako odrębną całość, bo z częścią pierwszą łączy ją po prostu pomysł i budowa, a nie nierozerwalna zawartość czy treść.



Co między innymi znajdziemy w nowej książce Alfiego Deyesa? Będziemy mieli możliwość narysować swój wymarzony domek na drzewie, opisać na co wydalibyśmy wygraną o wartości miliona funtów, zrobić przyjacielowi makijaż po omacku, wymyślić własne powiedzonka, przejść labirynt, narysować coś z samych trójkątów, nauczyć się mówić tyłem, zrobić listę siedmiu pomysłów mających zmienić nasze życie na lepsze, zagrać w łowienie jabłek, zaprojektować t-shirt, narysować komiks z ulubionej sceny z teledysku albo filmu, wypisać ulubione strony internetowe, wkleić bilety do kina i ocenić obejrzane filmy czy wypisać bezsensowne przewidywania na 2017 rok oraz o wiele więcej. Za kilka czy też kilkanaście lat wypełniona "Książka bez sensu 2" może okazać się cudowną pamiątką! Ta publikacja to ponad 190-stronicowa skarbnica atrakcji zdecydowanie wykraczających dla większości z nas poza codzienną rutynę.



Razem z książką pojawiła się specjalna apka (także w wersji polskiej), która jest jej uzupełnieniem. Jest to idealna rzecz dla fanów Alfiego, ale nie tylko. Dzięki niej książka ta staje się czymś więcej, wychodzi poza papierowe ramy i w kreatywny sposób łączy tradycyjną (o ile "Książkę bez sensu 2" można w ogóle w ten sposób sklasyfikować) formę ze współczesnymi multimediami. Dzięki niej można między innymi skanować strony książki i przekonać się, jak wypełniał je autor, zrobić sobie z nim zdjęcie, zobaczyć jeszcze więcej wcześniej niepublikowanych filmików z Alfiem oraz wydrukować ponownie wypełnione już strony i zacząć zabawę od nowa.



Przede mną tak naprawdę jeszcze długa droga do wykonania wszystkich wybranych przeze mnie zadań i wypełnienia stron "Książki bez sensu 2". Nie jest to książeczka, którą da się wypełnić w pięć minut bez żadnej refleksji, chociaż i takie zadania się tam znajdą. Podobnie jak w przypadku "Książki bez sensu" i tutaj znajdują się zadania, które przekraczają pewne moje granice na tyle, że nie mam ochoty ich wykonywać. W niczym to jednak nie przeszkadza, bo cała zabawa polega na tym, aby każdy z jej współtwórców wykonał zadania na swój własny sposób i pobudził swoją wyobraźnię oraz kreatywnie podszedł do stawianych przed nim wyzwań. Prawda jest taka, że bardzo dobrze się z tą książką bawię i pozwala mi się ona zrelaksować - chociaż na chwilę oderwać się od rzeczywistości, która jak wiadomo potrafi nieraz dać w kość. Z mojej strony mogę "Książkę bez sensu 2" serdecznie polecić osobom, które przez kilka chwil chcą przestać traktować świat tak bardzo poważnie i pozwolić sobie na drobne szaleństwo (nie tylko wtedy, kiedy mają naście lat)!

Autor: Alfie Deyes
Tytuł: Książka bez sensu 2
Tytuł oryginału: The Pointless Book 2
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 191