Wrona Aggie pewnego dnia odnajduje martwego człowieka, o czym jej współlokatorka Vicki przekonuje się w doprawdy niecodzienny sposób... Kobieta niezwłocznie zgłasza sprawę na policję. Nieoczekiwanie to właśnie ona staje się główną podejrzaną w sprawie, chociaż dowody wskazują, że jest to wręcz niemożliwe, aby ona była sprawczynią zbrodni. Coś tu zdecydowanie nie gra i Vicki z przyjaciółmi będą musieli zaryzykować naprawdę wiele, aby spróbować odkryć prawdę. Jednak czy im się uda, a ostatecznie gra okaże się warta świeczki? Gdyby tego było mało, nie jest to jedyna dziwna rzecz, która w ostatnim czasie miała miejsce w miasteczku...

„Jezioro Ciszy” jest jednocześnie szóstą częścią cyklu „Inni” i samodzielną powieścią, jednak nadal osadzoną w tym samym uniwersum. Dzięki temu może być ona traktowana jako oddzielna książka, dlatego mogą po nią sięgnąć również osoby, które wcześniej nie miały okazji poznać wspomnianej wyżej serii autorstwa Anne Bishop. Bardzo lubię powieści tej autorki, ponieważ posiadają one charakterystyczny klimat oraz równowagę pomiędzy akcją, przygodą, codziennymi relacjami pomiędzy bohaterami, a humorem. „Jezioro Ciszy” w niczym nie odbiega od tego schematu. Na każdym kroku widać, że autorka bardzo dokładnie przemyślała sobie fabułę, a wykreowany przez nią świat przedstawiony jest bardzo szczegółowo przedstawiony, co dodaje mu wiarygodności.

W „Jeziorze Ciszy” autorka przenosi akcję do innego miejsca i wykorzystując okazję, przedstawia czytelnikom zupełnie nową główną bohaterkę. Chociaż bardzo polubiłam Meg i spółkę, to cieszę się, że Anne Bishop postanowiła w znanym już świecie wprowadzić podmuch świeżości i stworzyć nową grupę przyjaciół, a co za tym idzie, inne problemy. Ciężka i gęsta, ale okraszona humorem atmosfera, mnóstwo zwrotów akcji oraz fantastyczne istoty i wielowarstwowa fabuła są chyba największymi zaletami tej historii. Do tego autorka posiada wyjątkowy styl, który dodaje dodatkowego smaczku powieści. Kolejnym plusem jest to, że Anne Bishop ukazuje wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów, co dodatkowo ubarwia odbiór całości. Zapewniam, że warto sięgnąć po tę pozycję, bo jeżeli lubicie podobne klimaty, to jest wprost idealna dla Was!

Sposób, w jaki autorka ukazuje Innych, za każdym razem mnie zadziwia. Czasami te opisy są zabawne czy urocze, aby po chwili wywołać ciarki na plecach czy obrzydzenie. Podoba mi się ta skrajność, ponieważ Anne Bishop ukazuje czytelnikom jak naprawdę Inni są inni, a chociaż czasami budzą sympatię czy zaufanie, to jednak są dzicy. Zresztą opisując ich w taki, a nie inny sposób, autorka udowadnia swoją bystrość i spostrzegawczość oraz niesamowitą zdolność obserwacji oraz specyficzne poczucie humoru. Ona z najmniejszej codziennej drobnostki, na którą ludzie na co dzień nie zwracają uwagi, potrafi stworzyć niezwykle przemawiającą do wyobraźni anegdotkę ze świata Innych, a dodatkowo podkreślają to reakcje bohaterów będących ludźmi.

Chociaż książka ma spore gabaryty, to podczas czytania zupełnie się tego nie odczuwa i ostatecznie kończy się ona szybciej, niżby się chciało. Jeżeli o mnie chodzi, to wciągnęła mnie od pierwszej i trzymała w garści do ostatniej strony. Anne Bishop doskonale potrafi budować napięcie, akcja jest wielowątkowa i cały czas prze do przodu. Powiem Wam jedno: autorka zdecydowanie trzyma poziom, ba! - cały czas się rozwija. „Jezioro Ciszy” to zdecydowanie warte uwagi Urban Fantasy i pozycja, która nie pozwoli się ze sobą nudzić.

Cykl/Seria: Inni T. 6
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Jezioro Ciszy
Tytuł oryginału: Lake Silence
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Alcatraz Smedry obchodzi właśnie swoje trzynaste urodziny. Kiedy próbuje przygotować dla swoich przybranych rodziców na obiad zwykłą zupkę błyskawiczną, kuchnia zamienia się w ruinę. Alcatraz posiada bowiem pewien niezwykły dar – umiejętność psucia, czegokolwiek tylko dotknie. W międzyczasie chłopiec otrzymuje tajemniczą przesyłkę i wszystko wskazuje na to, że została ona nadana przed trzynastoma laty przez prawdziwych rodziców Alcatraza. Jednak jak to jest możliwe, skoro w ciągu swojego krótkiego życia dzięki swoim anty-zdolnościom nastolatek mieszkał już u kilkunastu par zastępczych rodziców? Wkrótce jednak okaże się, że Al tak naprawdę nic o sobie nie wie, a wszystko, co do tej pory wydawało mu się być pewne, zostanie postawione pod znakiem zapytania. W otrzymanej przez niego paczce znajduje się około garści piasku, który niebawem zostaje skradziony, a chłopiec nieświadomie wplącze się w ogólnoświatowy spisek nikczemnych Bibliotekarzy...

Brandon Sanderson zabiera czytelnika w pełną przygód drogę w przerysowanym i niewiarygodnym świecie przedstawionym. Momentami książka wydaje się wręcz niedorzeczna, ale dzięki temu jest zabawna i charakterystyczna. Grupki głównych bohaterów nie da się nie polubić i przez cały czas dopinguje się im w ich poczynaniach. Mamy tutaj pakującego się nieustannie w kłopoty nastolatka, jego wojowniczą rówieśnicę, zwariowanego staruszka, nieprzeciętnych rozmiarów pociesznego antropologa i kontrastującego z nim pod względem wyglądu lingwistę. Większość tej grupy posiada dziwne dary, takie jak wspomniane psucie wszystkiego przez głównego bohatera czy wieczne spóźnianie się jego dziadka. Pojawia się pytanie, jak można takie antytalenty w ogóle nazwać darami, ale po przeczytaniu „Piasku Raszida” nie można już mieć co do tego wątpliwości. Do tego dochodzą przeciwnicy głównych bohaterów, czyli niebezpieczni Bibliotekarze, którzy cały czas knują, jak przejąć całkowitą władzę nad światem. Ta wciągająca historia zobrazowana jest przy tym bardzo ładnymi i dobrze uzupełniającymi tekst ilustracjami Hayley Lazo.

Już sam pomysł na książkę niezwykle mi się spodobał, ale sama twórczość Brandona Sandersona jeszcze bardziej! W tej powieści wiele się dzieje, momentami panuje w niej wręcz chaos, ale wszystko razem składa się na logiczną i przemyślaną całość. Autor nie skąpił wyobraźni i wykorzystał w „Piasku Raszida” naprawdę wiele pomysłów. Jednym z intrygujących rozwiązań są nieodłączne atrybuty głównych bohaterów, czyli magiczne okulary – a każda para posiada inne możliwości! Autor wprowadził również podział świata na dwie części – Ciszlandy (czyli świat, który znamy, a przy tym opanowany w dużym stopniu przez Bibliotekarzy) oraz Wolne Królestwa (o których pozwolę sobie nie zdradzać więcej informacji, aby nie psuć potencjalnym czytelnikom zabawy).

Serdecznie polecam tę historię – sama wprost nie mogłam się od niej oderwać! Brandon Sanderson napisał tę książkę w sposób, który naprawdę lubię – jest pełna humoru i absurdalnych wydarzeń. W „Publishers Weekly” porównano powieść Sandersona ze znanym z „Serii Niefortunnych Zdarzeń” Lemonym Snicketem i muszę przyznać, że podczas czytania też pojawiło mi się w głowie takie skojarzenie w odniesieniu do stylu obu autorów. Czytałam serię Snicketa wiele lat temu i bardzo mi się podobała, ale mimo to wydaje mi się, że „Piasek Raszida” jest jeszcze lepszy. Poza tym uwielbiam wątek związany z Bibliotekrzami i ich niecnymi planami, łącznie z aluzjami do ich zakulisowego panowania nas światem – po przeczytaniu tej książki już chyba nikt nie pomyśli o nich stereotypowo. „Piasek Raszida” to fantastyczna przygoda dla osoby w każdym wieku.

Cykl/Seria: Alcatraz kontra Bibliotekarze t. 1
Autor: Brandon Sanderson
Tytuł: Piasek Raszida
Tytuł oryginału: Alcatraz Versus the Evil Librarians
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 312

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Meg i jej przyjaciółki nadal badają naturę cassandra sanguie, z myślą o młodych wieszczkach krwi. Chociaż dziewczyna zaczyna radzić sobie coraz lepiej, to w jej sytuacji nietrudno popełnić błąd, a wszyscy zdają sobie sprawę, jak ogromne konsekwencje może w tym przypadku nieść nawet niewielka pomyłka. Meg przeprowadza eksperyment, a jej wizja ma dotyczyć najbliższych dwóch tygodni na Dziedzińcu Lakeside. Kiedy Merri Lee nie chce jej zdradzić jej treści, Meg wie, że nie może być to nic dobrego...

Napięcie pomiędzy ludźmi, a mieszkańcami Dziedzińców wzrasta z dnia na dzień. Co gorsza, złe wieści docierają do terra indigena zamieszkujących Interior. Simon podejmuje szybkie, zaskakujące, a także niejednokrotnie kontrowersyjne decyzje, które będą miały niemałe konsekwencje. Jedna z małoletnich wieszczek zaczyna wyrażać siebie w nietypowy dla podobnych jej sposób. W pociągu kierującym się do Lakeside, Nathan Wilcza Straż spotyka tajemniczą dziewczynkę, której obecność będzie miała ogromne znaczenie dla nadchodzących wydarzeń. Takiego biegu wypadków nikt się nie spodziewał.

Dzięki Anne Bishop po raz kolejny miałam okazję wejść do świata terra indigena i zapomnieć na chwilę o rzeczywistości. Seria "Inni" to niezwykłe i wciągające urban fantasy, w którym po każdym tomie chce się jeszcze więcej. Zresztą z każdą częścią autorka zwiększa liczbę wątków i coraz bardziej rozbudowuje fabułę, tym samym dbając o to, aby czytelnik się nie nudził. Ile jeszcze kwestii pozostało do wyjaśnienia czy rozbudowania!

Ta część wyróżnia się tym, że każdy rozdział oznaczony jest datą. Czas akcji trwa prawie trzy tygodnie, a duże znaczenie odgrywa okres, na który Meg wygłasza przepowiednię po pierwszym kontrolowanym cięciu. Aż strach pomyśleć, jak wiele może zmienić się w tak krótkim okresie czasu...

Anne Bishop posiada niezwykłą umiejętność ukazywania świata przedstawionego. Czytelnik może poczuć się jak dziecko - nie poznaje całego świata na raz, tylko z każdą stroną odkrywa go po kawałku i wchodzi coraz głębiej w jego czeluści, jednak nadal zdając sobie sprawę, jak wiele pozostało jeszcze nieznanych obszarów. Właściwie prawdopodobnie nie ma szansy dowiedzieć się o nim wszystkiego, jednak autorka prowadzi go za rękę i powoli przyzwyczaja do niego, aż zostanie wciągnięty bez reszty... Anne Bishop doskonale dopracowała szczegóły i stworzyła spójną wizję świata, który po prostu chce się poznawać coraz lepiej.

"Srebrzyste wizje" to trzeci tom "Innych" i muszę przyznać, że chociaż nadal jest to świetna seria, to podobał mi się trochę mniej niż poprzednie. Dlaczego? Ponieważ autorka podążyła w tę mroczniejszą stronę opowieści, a osobiście podobał mi się kontrast pomiędzy mrożącym krew w żyłach światem, a zabawnymi i uroczymi scenami. To właściwie jedyne, co mogę tej pozycji zarzucić, chociaż zdaję sobie sprawę, że wielu czytelników uzna to za jej zaletę.

Autorce zdecydowanie nie można odebrać oryginalności i pomysłowości. Trzeci tom serii zaczyna odkrywać pewną niewygodną prawdę. To już nie tylko konflikt pomiędzy ludźmi, a Innymi. Teraz to ludzie zaczynają odwracać się od ludzi, a do tego próbują zrzucić odpowiedzialność za swoje postępowanie na terra indigena. W takiej sytuacji nie ma co liczyć na pokojowe nastawienie. Zło czai się wszędzie, chociaż nie zawsze tam, gdzie można by się go spodziewać. W "Srebrzystych wizjach" zostało zapoczątkowanych wiele wątków, które wymagają wyjaśnienia, więc nie pozostaje nic innego, niż oczekiwanie na wydanie kolejnej części w Polsce. Anne Bishop z pewnością jeszcze zaskoczy!

Cykl/Seria: Inni t. 3
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Srebrzyste wizje
Tytuł oryginału: Vision in Silver
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Meg Corbyn coraz bardziej przyzwyczaja się do swojego nowego życia na Dziedzińcu Lakeside, aż tu nagle... pomiędzy nią, a Simonem Wilczą Strażą dochodzi do niezręcznej sytuacji. Wydawałoby się, że to błaha sprawa, jednak żadne z nich nie potrafi porozumieć się z drugim do tego stopnia, że zaczynają się od siebie oddalać, chociaż tak bardzo siebie nawzajem potrzebują. To, czy uda im się utrzymać przyjaźń, to tylko wierzchołek góry lodowej problemów, z którymi będą musieli sobie poradzić.

Meg podczas sennej wizji widzi śnieg, pióra i krew... Wkrótce ludzie zaczynają zastawiać pułapki na Wrony, chociaż nie tylko terra indigena padają ich ofiarą. Pomiędzy ludźmi i Innymi zaczyna panować jeszcze bardziej napięta atmosfera. W międzyczasie pojawia się także coraz więcej pogłosek na temat ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko. Na rynku pojawiają się niezwykle niebezpieczne narkotyki, nazywane wilczeniem i euforką, a cassandra sangue zamiast przepowiedni, wypowiadają same przerażające wizje, zdecydowanie nie związane z zadawanymi im pytaniami. To jednak jeszcze nie wszystko - i Inni, i ludzie będą zmuszeni do poradzenia sobie z bieżącymi wydarzeniami, w tym skutkami wydarzeń z powieść "Pisane szkarłatem". Autorka nie pozwala się nudzić!

W drugiej części "Innych" czytelnik dowiaduje się więcej o terra indigena oraz poznaje coraz to inne ich gatunki. Większość powieści nadal rozgrywa się w Lakeside, jednak tym razem Anne Bishop pozwala nam zajrzeć także w inne rejony stworzonego przez nią świata oraz poznać niektórych ich mieszkańców. Przybliżona zostaje także sytuacja wieszczek krwi, w tym mamy okazję trochę lepiej poznać Jean - a jej postać okazuje się mieć o wiele większe znaczenie, niż wynikało to z pierwszej części.

"Morderstwo Wron" jest jeszcze bardziej mroczne i klimatyczne niż "Pisane szkarłatem". W powieści nadal nie brakuje humoru - zwłaszcza związanego z Innymi oraz ich próbami zrozumienia i naśladowania ludzi, ale także przystosowywania się Meg do codziennego życia na Dziedzińcu. Zabrakło mi trochę uroczych scen w wykonaniu duetu Meg-Sam, chociaż powieść nie jest całkiem ich pozbawiona, zwłaszcza kiedy na Dziedzińcu pojawia się Jedynak. Nie będę zdradzać więcej szczegółów, ale ten terra indigena potrafi rozbroić człowieka swoją osobowością!

W "Morderstwie Wron" pojawia się coraz więcej tajemnic i spraw do rozwiązania, a autorka trzyma poziom. Czytając pierwszy tom i kończąc drugi, byłam niemal pewna, jak się dalej potoczy wątek związany z Kontrolerem, wręcz wydawało mi się to oczywiste. Jakież było moje zdziwienie, gdy dotarłam do końca "Morderstwa Wron" i okazało się, jak bardzo się myliłam. Kolejny raz przekonałam się, że u Anne Bishop niczego nie można być pewnym, a to zdecydowanie działa na jej korzyść. Chcę więcej! Chcę wiedzieć, jak dalej potoczy się ta historia! Na szczęście od razu mogę sięgnąć po kolejną część...

Cykl/Seria: Inni t. 2
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Mroderstwo Wron
Tytuł oryginału: Murder of Crows
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 432

Ludzie nie są jedynym dominującym gatunkiem na ziemi, chociaż przekonali się o tym dopiero po jakimś czasie. Ogromne znaczenie mają także Inni, a właściwie terra indigena. Kim oni są? Właściwie ciężko powiedzieć. Pierwotnie ich wygląd nawiązuje w znacznym stopniu do zwierząt, z którymi dany rodzaj terra indigena jest związany (przynajmniej w pewnej części przypadków), ale z różnych względów nauczyli się przybierać ludzką postać, co jednocześnie nie sprawia, że nabywają człowieczeństwa. Na pierwszy rzut oka można się pomylić, jednak wkrótce zauważa się wyróżniające ich cechy zewnętrzne. W postaci ludzkiej posiadają oni też pewne zachowania, które pozostają z ich formy właściwej. Terra indigena są różnorodni i tajemniczy, ale łączy ich jedno - prawdziwych ludzi traktują jak pożywienie...

Inni tworzą Dziedzińce, na których żyją, odgradzając się od ludzkiej społeczności (chociaż czasami zatrudniają ich członków u siebie, głównie ze względu na umiejętności). Bywa, że Inni prowadzą otwarte dla wszystkich sklepy, jednak należy pamiętać, że na terenie Dziedzińca nie obowiązuje ludzkie prawo i w każdej chwili można zostać przez nich pożartym. Kto chciałby tam pracować? Z pewnością ktoś, kto ma coś do ukrycia - jak zmarznięta dziewczyna, która pojawia się w księgarni Zabójczo Dobre Lektury (czyż nie doskonała nazwa dla takiego miejsca?) przed przywódcą Dziedzińca...

Ta dziewczyną to Meg Corbyn, która jest główną bohaterką, jednak duża część powieści ukazana jest z perspektywy Simona Wilczej Straży (wspomnianego powyżej przywódcy), a często i innych postaci. Meg ma pewien sekret, który powoli będzie zdradzany nie tylko bohaterom, ale także czytelnikom. Z jakiegoś powodu od pierwszego spotkania pomiędzy Simonem i Meg pojawia się jakaś więź, jednak co z tego wyniknie?

Muszę się przyznać, że już od jakiegoś czasu miałam ochotę sięgnąć po tę powieść - fabuła zapowiadała się niezwykle interesująco i oryginalnie, a do tego spotkałam się z wieloma bardzo pozytywnymi recenzjami. Kiedy jednak zaczęłam czytać "Pisane szkarłatem", byłam trochę zawiedziona. Owszem, różniła się od innych książek, miała specyficzną atmosferę i była pełna tajemnic, ale czegoś mi brakowało. Próbowałam wczuć się w fabułę, ale cały czas wydawałam się być poza nią. Dobrze mi się ją czytało, ale brakowało mi w niej iskry, "tego czegoś", co by mnie porwało. Pojawiało się za dużo wątków na raz, wszystko się gmatwało, a nic nie wyjaśniało - czułam się, jakbym czytała przez mgłę. Już zaczynałam się zastanawiać, skąd te wszystkie świetne opinie, kiedy po stu parudziesięciu stronach to się zmieniło, a powieść nie wiedzieć jak i kiedy wciągnęła mnie bez reszty...

Anne Bishop jest mistrzynią budowania napięcia. Sekret skrywany przez Meg to nie jedyna rzecz, którą autorka odkrywa po kawałku. Tajemnice, niespodzianki, zagadki, niewiarygodne przygody... Pisarka tworzy bardzo obrazowe opisy i podtrzymuje niepokojącą atmosferę, dzięki czemu czasami nie pisząc wprost, potrafi sprawić, że czytelnikowi po plecach przechodzą ciarki. Gdyby tego było mało, Anne Bishop bawi się płynnym przechodzeniem z budzących zgrozę obrazów, poprzez pełne akcji i napięcia sceny, po urocze i niezwykle zabawne sytuacje. Ta historia porusza wszelkie rodzaje emocji, momentami można poczuć się jak na uczuciowym rollercoasterze!

Zafascynował mnie stworzony przez Anne Bishop świat. Postarała się ona o różnorodność Innych, a cechy łączące ich z tym, co znamy, jeszcze bardziej pobudzają wyobraźnię. Wprost uwielbiam wszystkie rodzaje manipulacji, jakie zastosowała autorka, ponieważ dzięki temu książka nie pozostaje obojętna. "Pisane szkarłatem" jest dowodem na to, jak ważne są dla nas skojarzenia - dzięki nim autorka w prosty i często żartobliwy sposób pokazuje czytelnikowi coś, co nie istnieje, a jednak w jego wyobraźni staje się realne.

Na początku książki znajdują się mapki i krótka historia świata przedstawionego, które powoli wprowadzają w klimat powieści. Tak jak wspomniałam wcześniej, może "Pisane szkarłatem" nie od razu mnie pochłonęło, ale kiedy w końcu złapałam właściwy trop, to całkowicie przepadłam. Chciałabym napisać więcej, ale nie chcę psuć nikomu zabawy i zabrać możliwości odkrywania Dziedzińca Innych wraz z Meg. Zdecydowanie nie żałuję, że sięgnęłam po tę zaskakującą powieść Anne Bishop, a wręcz cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać.

Czego można się spodziewać po tej książce? Właściwie wszystkiego! Tyle wątków, tyle możliwości, tak wiele do odkrycia... Serdecznie polecam wszystkim, których nie przeraża słowo "fantasy". Mimo objętości "Pisane szkarłatem" czyta się błyskawicznie, a po ostatniej stronie od razu chce się więcej. Dla mnie pierwszy tom "Innych" to początek, mam nadzieję, niesamowitej przygody - takie wprowadzenie między terra indigena i przywitanie się z nimi. Jestem bardzo ciekawa, co czeka bohaterów i pragnę dowiedzieć się jeszcze więcej o ich świecie. Na szczęście przede mną kolejne tomy! Gdybym miała teraz wskazać ulubioną postać, miałabym niemały problem. Bardzo polubiłam Meg i wszystkich poznanych Innych, którzy nie są tacy straszni, jak ich malują. A może jednak? Przecież gdybym ich poznała, to najprawdopodobniej by mnie po prostu zjedli...

Cykl/Seria: Inni t. 1
Autor: Anne Bishop
Tytuł: Pisane szkarłatem
Tytuł oryginału: Written in Red
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 560

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Aislinn zaczyna rozumieć swoją rolę królowej wróżek i powoli przyzwyczaja się do ich świata. Keenan stara się wzmocnić z nią więź dla dobra podwładnych, jednak nie potrafi zapomnieć o Doni. Gdyby mieli mało własnych problemów, Bananach robi wszystko, aby skłócić wszystkich władców wróżek. Pomiędzy dworami rośnie napięcie. Seth nie może pogodzić się z tym, że Keenan z dnia na dzień coraz bardziej zbliża się do Ash, a do tego jako człowiek nie może bronić jej przed wrogo nastawionymi wróżkami. Postanawia zostać wróżem, nie jest to jednak proste, a żaden z jego przyjaciół nie chce się na to zgodzić. Chłopak decyduje zgłosić się do Sorchy – jedynej osoby, która może mu pomóc…

Na początku muszę przyznać, że zawiodłam się na tej części. O ile wątek Setha prowadzony był w interesujący sposób, o tyle wszystko poza tym wydawało mi się pisane na siłę. Brakowało mi tu tej magii i specyficznego klimatu, które znalazłam w tomie pierwszym, a nawet drugim. „Krucha wieczność” w dużej części skupiała się na nic nie wnoszących rozmowach, a akcja została moim zdaniem ograniczona do minimum. Czytanie o miotającej się i użalającej nad sobą Aislinn, która sama nie wie czego chce, po kilkunastu stronach stało się nużące. Zresztą Keenan nie był dużo lepszy z jego wahaniami nastrojów i ciągłymi zmianami decyzji. Na szczęście kilkorgu innym bohaterom udało się przynajmniej w pewnym stopniu uratować książkę.

O ile w pierwszym tomie mogliśmy przyjrzeć się jak wygląda Letni Dwór, a w drugim – Mroczny Dwór, to w „Kruchej wieczności” autorka skupiła się na Wysokim Dworze. Muszę przyznać, że spodobała mi się wizja tego zamkniętego światka, pełnego sztuki i pasji. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie postać panującej w nim Sorchy, która tak wiele ukrywa za maską, którą prezentuje na co dzień. Świat wróżek stworzony przez Melissę Marr jest naprawdę intrygujący i z chęcią chłonęłam każdą informację o nim.

Chociaż „Krucha wieczność” okazała się jak do tej pory najsłabszą z całej serii, to dla kontrastu okładka podobała mi się najbardziej. Moim zdaniem ta tajemnicza dziewczyna trzymająca na dłoni motyla i tytuł doskonale oddają klimat panujący w powieści.

Pomysł na książkę był bardzo ciekawy, gorzej niestety wygląda jego realizacja. O wiele lepiej czytałoby się tę historię, gdyby było w niej mniej zbędnych dialogów, a więcej akcji. Brakowało mi tutaj napięcia, jakiegoś elementu zaskoczenia, które występowały w poprzednich tomach. Z chęcią kiedyś sięgnę po kolejną część, ponieważ zapowiada się, że będzie się w niej więcej działo (a przynajmniej mam taką nadzieję). Szkoda, że autorka nie wykorzystała do końca potencjału historii, tylko skupiła się na uczuciach głównej bohaterki. Zważywszy, że głównym bohaterem „Kruchej wieczności” miał być Seth...

Cykl/Seria: Królowa Lata t. 3
Autor: Melissa Marr
Tytuł: Krucha wieczność
Tytuł oryginału: Fragile Eternity
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 424

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Leslie nie miała ostatnio szczęścia i nic nie układało się po jej myśli. Postanowiła, że zrobi sobie tatuaż i dzięki niemu poprawi sobie humor. Ma problem ze znalezieniem wymarzonego wzoru i wtedy znajomy tatuażysta proponuje jej wyjątkowe projekty zapewniając, że jeżeli wybierze któryś z nich, nikt inny nie będzie miał takiego samego. Leslie od razu znajduje tatuaż dla siebie, jednak nie wie, że zmieni on całkowicie jej życie. Wybrany przez nią wzorzec połączy ją bowiem z królem Mrocznego Dworu wróżek…

W pierwszym tomie serii głównymi bohaterami powieści byli Aislinn i Keenan. W tej części są bohaterami drugoplanowymi, a Donia ku mojemu rozczarowaniu właściwie w ogóle się nie pojawia. Autorka przybliża za to postać Leslie (przyjaciółki Aislinn), Iriala i Nialla oraz zwyczaje wróżek z Mrocznego Dworu. Nie da się nie zauważyć zmiany nastroju na jeszcze bardziej mroczny i tajemniczy. Wróżki z „Królowej Lata” to nic, w porównaniu z podwładnymi Iriala.

Nadal jestem zauroczona szatą graficzną serii. Kolorystyka i zdjęcie na okładce przyciągają wzrok, a jednocześnie podpowiadają czytelnikowi, w jakim klimacie utrzymana jest powieść. Ciekawym elementem są foliowane i tłoczone skrzydła znajdującej się na niej dziewczyny. Roślinny motyw z „Królowej Lata” został zastąpiony przez stalówki i plamy atramentu, które także świetnie się prezentują.

„Król Mroku” jest bardziej dopracowany niż „Królowa Lata” - autorka nie zawarła tu rzeczy, które najbardziej przeszkadzały mi w tamtej pozycji i lepiej się go przez to czytało. Brakowało mi jednak interesujących dodatków, podobnych do tych, które można było znaleźć na końcu "Królowej Lata". Tutaj można za to obejrzeć projekt tatuażu Leslie. Przyznam, że ta część podobała mi się trochę bardziej niż pierwsza, a jej zakończenie zachęciło mnie do sięgnięcia po kolejny tom serii.

Cykl/Seria: Królowa Lata t. 2
Autor: Melissa Marr
Tytuł: Król Mroku
Tytuł oryginału: Ink Exchange
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Liczba stron: 352

Powieść rozpoczyna się, kiedy ginie jedna z uczennic prywatnej szkoły Duchesne. Do tej ekskluzywnej placówki uczęszcza także główna bohaterka książki, Schuyler Van Alen. Nastolatka nie zna swojego ojca, a matka leży w śpiączce. Nagle w życiu Schuyler zaczyna się dużo dziać – bierze udział w sesji zdjęciowej popularnej marki, otrzymuje zaproszenie członkowskie do elitarnego Nowojorskiego Komitetu Banku Krwi, a na jej przedramionach pojawiają się zawiłe wzory utworzone z błękitnych żył. Do tego najpopularniejszy chłopak w szkole zwraca na nią uwagę, a najlepszy przyjaciel obraża się. Dotąd dziewczyna była czarną owcą, która pod każdym względem wyróżniała się spośród pozostałych uczniów Duchesne, ale dowie się czegoś, co zbliży ją do niektórych z nich…

Pomysł na książkę bardzo mi się spodobał, niestety nie mogę powiedzieć tego o wykonaniu. Byłaby to dość dobra powieść gatunku paranormal romance, gdyby nie mnogość wad, których znaczenia nie potrafię w żaden sposób umniejszyć. To, co najbardziej mi przeszkadzało, to rzucanie przez autorkę nazwami, markami, miejscami. Prawdopodobnie jej celem było podkreślenie bogactwa i ukazanie specyficznego stylu życia bohaterów. Według mnie jednak ilość nazw własnych firm przytłacza, a przeciętny czytelnik i tak nie ma pojęcia, o co chodzi – może się tylko domyślać.

Większość bohaterów jest płytka, a ich zachowania często są sprzeczne z tym, czego się o nich wcześniej dowiedzieliśmy. Niektóre postacie zachowują się w niezwykle irytujący sposób, a jeżeli nawet polubiłam którąś z nich, to autorka szybko psuła moją wizję. Ostatecznie nie znalazłam bohatera, do którego pałałabym stałą sympatią.

Niestety książka w wielu momentach była zbyt przewidywalna. Nie chodzi mi tu o pewne motywy, które występują w podobnych książkach – czasami lubię przeczytać coś przypominającego to, co mi się podobało. Ale jeżeli nie mam problemu z rozwiązaniem zagadki, a przynajmniej autorka mnie ostatecznie czymś nie zaskoczy, to już nie mam nic do dodania – dla mnie to jedna z największych wad w powieściach tego typu.

Nie jest to całkowicie zła książka, więc przejdę teraz do zalet. Spodobał mi się pomysł na tytułowych błękitnokrwistych i całą otoczkę tego, co z nimi związane. Gdyby autorka skupiła się na nich i ich problemach oraz pogłębiła ich historię, książka byłaby o wiele lepsza. Świetnym pomysłem było wprowadzenie fragmentów starego pamiętnika. Zaintrygowała mnie także Duchesne - chętnie zgłębiłabym się bardziej w życie tej szkoły. Książka podsiada kilka wątków, które wprowadzają podmuch świeżości i dają nadzieję na rozwinięcie historii.

Największą zaletą książki, jest jej wydanie. To smutne, ale prawdziwe. Okładka jest cudowna – jej zdjęcie zupełnie nie oddaje głębi spojrzenia bohaterki, ani błyszczącej panoramy miasta. Przy każdym numerze strony znajduje się kolczasta róża, co daje ciekawy efekt. Powieść jest wydana przejrzyście – dzięki porządnej pracy edytorskiej czyta się ją błyskawicznie. Podobały mi się także strony pamiętnika, które miały przypominać prawdziwe.

Przyznam szczerze, że spodziewałam się po tej książce o wiele więcej. Właściwie, to bardzo się na niej zawiodłam. Jest to raczej przeciętna pozycja wśród innych tego typu. Szkoda, bo zapowiadała się naprawdę intrygująco, a i w treści znalazłam wiele interesujących momentów, których moim zdaniem autorka niestety nie wykorzystała. Istnieje nadzieja, że w kolejnym tomie poprawiła niektóre wady. Może kiedyś z ciekawości po niego sięgnę, ale raczej szybko to nie nastąpi.

Cykl/Seria: Błękitnokrwiści t. 1
Autor: Melissa De La Cruz
Tytuł: Błękitnokrwiści
Tytuł oryginału: Blue Bloods
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 350