Rok 1986 nie był dla Eddiego najlepszy. Podczas wakacji był świadkiem tragicznego wypadku, a zaledwie kilka tygodni później wraz z kolegami odnaleźli w lesie poćwiartowane zwłoki. Kto by się spodziewał, że coś tak przerażającego może wydarzyć się w tak niewielkim i spokojnym angielskim miasteczku jak Anderbury? Chociaż po upływie pewnego czasu wydaje się, że sprawa została już rozwiązana, to nigdy nie odnaleziono głowy zamordowanej dziewczyny...

W 2016 roku dorosły już Ed otrzymuje liścik przedstawiający patykowatego człowieczka wiszącego na szubienicy, a w kopercie oprócz niego znajduje się jeszcze kawałek kredy. Mężczyźnie ta pozornie niewinna zawartość mrozi krew w żyłach. Kiedy Ed był dzieckiem, wraz z kolegami utworzyli swój własny kod i to właśnie za pomocą rysunków kredą przekazywali sobie różne informacje. Jednak ktoś musiał go rozszyfrować, ponieważ to właśnie dzięki takim rysunkom chłopcy odnaleźli potem zwłoki kobiety. Gdy już wydawało się, że ten rozdział życia Eda został zamknięty, przeszłość nie daje o sobie zapomnieć i wraca do niego z pełną mocą. W jego głowie coraz częściej pojawiają się pytania - co tak naprawdę wydarzyło się kilkadziesiąt lat wcześniej i dlaczego koszmar dzieciństwa trwa nadal?

Kiedy tylko zaczęły pojawiać się pierwsze wzmianki o tej powieści, od razu przyciągnęły one moją uwagę i wiedziałam, że nie mogę przejść obok nich obojętnie. Zapoznając się z zapowiedzią “Kredziarza” spodziewałam się oryginalnej, emocjonującej i wciągającej powieści, ale nawet w najśmielszych oczekiwaniach nie przypuszczałam, że będzie aż tak dobra! Tak, już teraz mogę Wam to zdradzić - “Kredziarz” to moim zdaniem pozycja naprawdę warta polecenia.

Historia opisana w książce jest tajemnicza, zagmatwana i pełna zaskakujących zwrotów akcji. W powieści naprzemiennie pojawiają się rozdziały opisujące to, co wydarzyło się w 1986 (kiedy grupa przyjaciół miała po 12 lat) oraz te, które rozgrywają się 30 lat później. Autorka doskonale buduje napięcie, do samego końca wodzi czytelnika za nos i nie zdradza mu wszystkiego. Nawet jeżeli podczas czytania macie swoje podejrzenia i część z nich się sprawdzi, to jakiś fragment zakończenia z pewnością Was zaskoczy.

W najgłębszych zakamarkach umysłu czają się potwory - nie jest tonowe stwierdzenie, ale za to doskonale pasuje ono do powieści (zresztą w blurbie pojawiło się zdanie o podobnym znaczeniu, które jest jak najbardziej trafne). Im dalej brnie się w fabułę, tym więcej człowiek odkrywa sekretów bohaterów i dowiaduje się o okolicznościach pewnych zdarzeń. Z pewnością nie jest to książka należąca do lekkich, łatwych i przyjemnych, bo przez całego “Kredziarza” utrzymuje się ponury, a wręcz depresyjny nastrój. Nie jest to też raczej historia dla osób o słabszych nerwach, ponieważ opisy autorki są bardzo obrazowe, a niejednokrotnie dość brutalne.

Jeżeli tak wygląda jej debiut, to już nie mogę doczekać się kolejnych powieści autorstwa C. J. Tudor. Nie potrafiłam się oderwać od tej historii, całkowicie mnie pochłonęła i kiedy tylko odkładałam ją na bok, nie mogłam się doczekać poznania zakończenia „Kredziarza”. Przez cały czas czytelnik ma podejrzenia i wysnuwa przypuszczenia, jak dalej potoczą się losy bohaterów, jednak potrafią się one zmieniać przy prawie każdym rozdziale. Autorka co krok próbuje wprowadzać w błąd, a dzięki przedstawianiu naprzemiennie wspomnień sprzed lat oraz aktualnych przemyśleń bohatera, ma do tego ogromne możliwości. Punkt ciężkości akcji zmienia się tak często, że “Kredziarz” jest jak jedno wielkie zawieszenie akcji dążące do tajemniczego wielkiego finału, co pobudza nie tylko ciekawość, ale przede wszystkim wyobraźnię czytelnika. Czasami aż ciarki przechodzą po plecach, kiedy zapoznajemy się z kolejnymi wydarzeniami i układamy sobie scenariusz zbrodni na nowo… Co więcej, im bliżej jest się końca, tym coraz trudniej jest domyślić się, do jakiego punktu ta historia ostatecznie zmierza.

Serdecznie polecam “Kredziarza”, przede wszystkim osobom, które lubią odkrywać mroczne sekrety, ale też poczuć przy tym dreszczyk emocji - po przeczytaniu zakończenia człowieka aż przechodzą ciarki. Powieść zrobiła na mnie duże wrażenie, jednak moim zdaniem należy pamiętać, aby przed sięgnięciem po taką pozycję zwrócić uwagę na to, czego po niej oczekujemy. Jeżeli ktoś liczy na ambitną, wielowątkową, skomplikowaną i wysublimowaną fabułę, to niestety - nie tędy droga. “Kredziarz” to książka, która ma na celu zamieszać czytelnikowi w głowie, wprowadzić go w posępny klimat i zagrać na jego emocjach. Ciężko mi wyobrazić sobie osobę, której zupełnie nie poruszy zakończenie. W moim odczuciu „Kredziarz” to jedna z tych historii, które przeżywa się jeszcze dłuższą chwilę po jej przeczytaniu i prędko się nie zapomina.

Autor: C. J. Tudor
Tytuł: Kredziarz
Tytuł oryginału: The Chalk Man
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 384

Natalie, nazywana przez bliskich Lee, właśnie przeżyła ogromną tragedię. Jedynym, co jej pozostało, są szczęśliwe wspomnienia oraz ukochana córeczka, która przychodzi na świat wkrótce po stracie ukochanego męża Lee, Aarona. Młoda kobieta stara się być silna i radzić sobie z nową rzeczywistością, jednak straciła jedną z najcenniejszych rzeczy w życiu i jest całkowicie rozbita. Jest jednak jedna osoba, która potrafi przebić się przez wzniesiony przez nią mur i powiedzieć jej wprost, co myśli o jej ukrywaniu się przed światem. Tym człowiekiem jest Liam, najbliższy przyjaciel jej zmarłego męża, który obiecał Aaronowi, że w razie potrzeby zaopiekuje się jego żoną i dzieckiem. Kiedy zacznie stopniowo spełniać pokładane w nim nadzieje, wszystko zacznie toczyć się w niespodziewanym dla bohaterów kierunku...

W „Consolation” autorka ukazuje, jak niełatwe i niejednokrotnie brutalne jest życie bliskich oraz rodzin oficerów marynarki wojennej, a wszystko to przekłada się przecież także życie innych osób, zwłaszcza tych zajmujących na co dzień stanowiska szczególnie narażające życie. Powieść porusza również temat tragedii i żałoby, w tym różne sposoby radzenia sobie z nimi. Chociaż można być cały czas czujnym oraz zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństwa, to nie da się przygotować na nagłą stratę ukochanej osoby. Powieść napisana jest prostym i przystępnym językiem. Bardzo podobało mi się, że autorka cały czas umiejętnie żonglowała scenami pełnymi smutku, tymi bardziej zrównoważonymi i codziennymi, a takimi tryskającymi humorem. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i charakterystyczni, nie sposób ich nie polubić. Co więcej, są również bardzo wiarygodni i dzięki temu bez trudu można sobie wyobrazić sytuacje, które mają miejsce w powieści.

Szczerze powiedziawszy nie pamiętam, kiedy ostatnio sięgnęłam po romans (pomijając pozycje YA). W książce pojawiają się pewne stałe elementy, które występują w tym gatunku: piękny on i piękna ona, on to typ niegrzecznego, przy tym jednocześnie uroczego mężczyzny; ona z jednej strony twarda jak skała, a przy tym niesamowicie wrażliwa. Co jednak najważniejsze, podczas czytania nie rzuca się aż tak bardzo w oczy, ponieważ zostało poprzeplatane innymi wątkami i okolicznościami, dzięki czemu „Consolation” zdecydowanie nie można nazwać zwykłym i przewidywalnym romansidłem. Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron i bardzo dobrze mi się ją czytało, jednak nie obyło się bez pewnych zgrzytów.

Zdaję sobie sprawę, na czym opierają się tego rodzaju książki oraz czego powinnam się mniej więcej spodziewać, ale to nie znaczy, że przy drobnych zmianach ta powieść nie mogłaby być jeszcze lepsza. Co mam dokładnie na myśli? Rozumiem, że autorka chciała pokazać kolejne fazy wychodzenia z żałoby bohaterki i rozpoczęcia przez nią nowego życia oraz to, jak trudno jest otworzyć się jej na nowe możliwości. Moim zdaniem jednak trochę za szybko weszła na tereny seksualności, chociaż trzeba Corinne Michaels przyznać, że starała się to zrobić stopniowo i w większości przypadków wydarzenia wynikały ze związków przyczynowo-skutkowych. Nie będę tutaj zdradzać szczegółów, ale występuje jeszcze jeden wątek dotyczący głównej bohaterki, w którym autorka trochę za bardzo przyspieszyła akcję. Wystarczy, że w obu przypadkach trochę by zwolniła, książka na niczym by przez to nie straciła, a wręcz jeszcze bardziej zyskała na wiarygodności.

Wydawnictwo Szósty Zmysł odważnie wchodzi na rynek i istnieje ogromna szansa, że każda kolejna ich powieść będzie coraz lepsza. Widać, że starają się poruszyć tę delikatniejszą stronę duszy swoich czytelniczek. "Consolation" mimo wielu cech mogących wskazywać na to, że jest jedną z wielu podobnych do siebie powieści należących do tego gatunku, posiada w sobie coś więcej - po pierwsze interesującą i wciągającą fabułę, a po drugie poboczne wątki, które są "o czymś" i zmuszają do przemyśleń.

Pierwszy tom serii "Consolation" jest pełen skrajnych emocji. Już po kilku rozpoczynających książkę stronach widać, że autorka jest bardzo uczuciową osobą i potrafi przenieść tę część siebie na papier. Losy Lee i Liama (które możemy poznać z perspektywy ich obojga) udowadniają, jak skomplikowane bywa życie uczuciowe, na które często mamy mniejszy wpływ, niż nam się wydaje. Emocje bywają kapryśne, a co najgorsze, czasami płynąca z nich energia jest ukierunkowana nie w taki oczywisty, a tym bardziej pożądany sposób, jakby się wydawało czy chciało. Podsumowując, jeżeli macie ochotę na połączenie, które z jednej strony Was wzruszy, a z drugiej rozbawi, pozostawi nutkę nostalgii, ale również jest uzupełnione "momentami", to nie wahajcie się, tylko sięgnijcie po "Consolation"! To historia dla kobiet, na którą z pewnością nie pozostaną obojętne. Zakończenie sprawia, że nie chce się nic więcej, tylko sięgnąć po kolejny tom, na który niestety jeszcze trochę przyjdzie nam poczekać.

Cykl/Seria: Consolation Duet t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Consolation
Tytuł oryginału: Consolation
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 302

Isolda Oberreiter, czyli tytułowa ciotka Poldi, jest rezolutną i ekscentryczną sześćdziesięciolatką. Ta Niemka nie wyruszyła jednak na podbój Sycylii – chciała tylko w końcu wypocząć i umrzeć w spokoju. Jak wiadomo, losy ludzkie chadzają własnymi drogami, więc i na Poldi czeka niejedna niespodzianka. Wszystko wydaje się iść po jej myśli, kiedy odkrywa, że zaginął jej pomocnik i ogrodnik w jednym... Poldi nie może tego tak zostawić! Kobieta wszczyna własne śledztwo, przy okazji przechodząc cały czas w poprzek drogi sycylijskiej policji, zwłaszcza przystojnego komisarza Montany. Komu pierwszemu uda się rozwiązać zagadkę i jaki będzie miało to wpływ na nowe życie Isolde? Aby się przekonać, koniecznie sięgnijcie po tę powieść!

Już patrząc na okładkę i czytając znajdujący się na niej opis, można domyślić się, że zawartość książki będzie lekka i zabawna. Pod tym względem Mario Giordano zdecydowanie nie zawodzi. Nie powiem, że jego poczucie humoru będzie odpowiadało wszystkim potencjalnym czytelnikom, ale ja nie potrafiłam się nie uśmiechać podczas czytania. Ciotka Poldi jest przeurocza, chociaż raczej starałabym się nie wchodzić jej w drogę!

Interesującym zabiegiem okazało się wykorzystanie w roli narratora bliskiego członka rodziny Poldi, który to przedstawia losy zainteresowanej na podstawie tego, co od niej usłyszał. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz spotkałam się z takim typem narracji i zaintrygował mnie on. Mario Giordano ma lekkie pióro, więc przyzwyczajenie się do stylu powieści nie sprawia większych problemów. To, co mi trochę przeszkadzało, to włoskie wtrącenia – zdaję sobie sprawę, że wprowadzają one w klimat powieści i przy okazji ją urozmaicają, jednak nie mając bliższego kontaktu z tym językiem, miałam momentami problem z utrzymaniem płynności czytania. O ile części znaczeń można było się domyślić, o tyle brak zrozumienia niektórych słów po prostu utrudniał mi całkowite wczucie się w treść. Szkoda, że chociaż na końcu powieści nie umieszczono słowniczka, który przydałby się bardziej dociekliwym czytelnikom. Przypominam jednak, że moja opinia powstała na bazie prebooka, więc w wersji ostatecznej może wyglądać to trochę inaczej.

Szczerze powiedziawszy przy okazji zapowiedzi tej pozycji pierwszy raz spotkałam się z pojęciem „cozy mystery”, którym określa się powieść kryminalną posiadającą złagodzone czy też przedstawione w żartobliwy sposób przemoc oraz podteksty seksualne. Poza tym przestępczość dotyczy małej, lokalnej i raczej zamkniętej społeczności, a detektywem jest amator i najczęściej kobieta. Patrząc na powieść „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” można stwierdzić, że wpisuje się wręcz idealnie w te ramy – takie łagodne oblicze kryminału (co wcale nie oznacza, że jest to książka skierowana wyłącznie do kobiet!).

Szkoda, że wydawnictwu nie udało się wydać tej powieści wcześniej. Premiera książki planowana jest na 12 września, a moim zdaniem byłaby to pozycja idealna na wakacje – lekka, przyjemna, pełna przygód, a do tego rozgrywająca się na gorącej Sycylii i posiadającą zwariowaną, bardzo charakterystyczną (a przy okazji charakterną!) główną bohaterką. Z drugiej strony jednak... Jeżeli tęsknicie za letnimi klimatami, to ta historia będzie idealna na zbliżające się wielkimi krokami coraz dłuższe chłodne jesienne wieczory. Książka jest tak specyficzna jak jej główna bohaterka, więc nie wszystkim przypadnie do gustu, ale wiele osób z pewnością pokocha Isolde i dla nich mam dobrą wiadomość, ponieważ „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” to pierwszy tom serii o przygodach tej charyzmatycznej kobiety! Ja bardzo dobrze bawiłam się z bohaterami książki i przyjemnie spędziłam czas z powieścią. Tak jak się spodziewałam, to lektura idealna na oderwanie się na chwilę od codziennych problemów, która pozwala rzucić się w wir szalonej przygody z kryminalną zagadką w tle.

Cykl/Seria: Ciotka Poldi t. 1
Autor: Mario Giordano
Tytuł: Ciotka Poldi i sycylijskie lwy
Tytuł oryginału: Tante Poldi und die sizilianischen Löwen
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 400

Księżniczka Morrighan, zwana przez bliskich Lia, w dniu swojego ślubu ucieka prawie spod samego ołtarza. Dziewczyna chce żyć po swojemu i odnaleźć prawdziwą miłość, a nie w wieku piętnastu lat wyjść za mąż z obowiązku i to jeszcze za człowieka z wrogiego rodu, którego nigdy wcześniej nie widziała na oczy. Wraz ze swoją przyjaciółką Pauline udaje się do niewielkiego miasteczka, gdzie zostaje kelnerką i postanawia wieść normalne życie z dala od okrutnej rzeczywistości wyższych sfer. Dziewczyna musi pozostać w ukryciu, ponieważ prawdopodobnie szuka jej pół królestwa, poza tym swoją ucieczką złamała sojusz z Dalbreck. Wbrew pewnym niedogodnościom Lia bardzo polubiła swoje nowe życie, zwłaszcza gdy pojawiło się w nim dwóch tajemniczych młodzieńców, z których jeden natychmiast skradł jej serce. W tym świecie jednak nikt nie jest tym, kim się wydaje, ponieważ każdy z bohaterów posiada własne i do tego niemałe tajemnice. Czy w takiej sytuacji cokolwiek może się potoczyć po myśli któregokolwiek z nich? Los nie raz udowadnia, że potrafi być niesamowicie przewrotny...

Na początku zacznę od tego, że szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tej książce czegoś trochę bardziej ambitnego. Po zapoznaniu się z nią nie mogę jednak narzekać, ponieważ powieść, mimo początkowo zawiedzionych oczekiwań, przypadła mi do gustu. „Fałszywy pocałunek” jest to romans YA rozgrywający się w świecie z pogranicza fantasy. Znaleźć można w nim znany już motyw trójkąta miłosnego, jednak mimo pewnego niedopracowania, o którym jeszcze wspomnę, wątek ten jest przedstawiony w bardzo oryginalny i interesujący sposób.

Księżniczka poznaje w tym samym czasie dwóch chłopców, jednak każdy z nich ukrywa się pod innym imieniem i profesją. Chociaż to Lia jest główną bohaterką i narratorką większej części powieści, to naprzemiennie pojawiają się w niej rozdziały ukazane z punktu widzenia całej trójki bohaterów. Dziewczyna nie ma pojęcia, kim tak naprawdę są jej nowi towarzysze, a jedyną przewagą czytelnika jest to, że zna prawdziwe tożsamości młodych mężczyzn. Jeden z nich to książę, przed ślubem z którym Lia uciekła, a drugi to jej potencjalny zabójca – jednak który jest który? Na poznanie odpowiedzi na to pytanie pozostaje poczekać czytelnikowi prawie do końca książki.

Zastanawiacie się, jak to możliwe, że nie wiadomo kto jest kim, skoro duża część rozdziałów widziana jest także oczami obu męskich bohaterów? Powiem Wam tylko, że autorka jest naprawdę sprytna i świetnie to rozegrała. Rozdziały zaczynają się nagłówkami „Kaden”, „Rafe”, „Książę” lub „Zabójca”. Widać, że obaj bohaterowie pałają uczuciem do księżniczki, lecz każdy z nich przeżywa rozterki, z których powodu musi przed nią ukrywać wiele rzeczy. Mary E. Pearson naprawdę udało się przedstawić to wszystko w taki sposób, aby nie można było mieć pewności co do ich prawdziwej tożsamości. Przez całą książkę można zgadywać i domyślać się kto jest kim, jednak autorka tak często wpuszcza czytelnika w przysłowiowe maliny, że do ostatecznego rozwiązania pod koniec powieści niczego nie może być pewnym.

Największym problemem wątku romantycznego jest to, że wszystko zaczyna się od miłości od pierwszego wejrzenia, która pojawia się właściwie znikąd i to między osobami, które wcale się nie znają. Oczywiście uczucie to od początku jest bardzo mocne, do mnie jednak nie przemówiły argumenty o tym, jaka ona jest piękna, a jej zachowanie tak różne od tego, jakiego spodziewali się po niej Kaden i Rafe. Szkoda, że autorka troszkę bardziej nie dopracowała początku tej znajomości, bo z pewnością uwiarygodniłoby to bohaterów i wzmocniło pozytywny odbiór całej książki przez czytelników.

Przyznaję, że nie polubiłam głównej bohaterki. Lia w moim odczuciu jest jak równia pochyła, która z jednej strony wykazuje się niesamowitą siłą i odwagą, a z drugiej nie wie, czego tak naprawdę chce. Do tego wbrew czyhającemu z każdej strony niebezpieczeństwu, bez żadnej refleksji rzuca się w romans z pierwszym lepszym przystojnym chłopakiem, na którego widok poczuła motyle w brzuchu. Zdecydowanie bardziej polubiłam jej momentami aż nazbyt naiwną, ale wierną i uroczą przyjaciółkę, czy nawet Kadena i Rafe’a, którzy też nie są pozbawieni wad czy chwilowego braku rozsądku, ale ukazana została złożoność ich sytuacji, przez co ich pobudki są lepiej uzasadnione.

”Fałszywy pocałunek” to nie tylko romans. Wokół trójki głównych bohaterów życie toczy się dalej swoim torem, a ich rzeczywistość przypomina znane nam średniowiecze. Spiski, walki pomiędzy królestwami, aranżowane małżeństwa, brutalna rzeczywistość wojowników i zabójców, wszelkiego rodzaju oszustwa, wszechobecna niesprawiedliwość, prawdziwa przyjaźń, skomplikowane relacje rodzinne – to część z wielu wątków pobocznych, które występują w powieści i zostały bardzo dobrze przedstawione. Szkoda, że nie zostały bardziej rozbudowane, jednak w dużym stopniu zostało to ograniczone przez główny wątek fabuły. Zważywszy na to, że już wiemy, kto jest księciem, a kto zabójcą, istnieje nadzieja, że w kolejnej części akcja zostanie rozbudowana.

Tak jak już wspomniałam, spodziewałam się czegoś innego, bardziej skomplikowanego i klimatycznego, osadzonego mocno w realiach fantasy. Chociaż akurat tego w „Fałszywym pocałunku” nie znalazłam, a powieści nie brakuje pewnych niedociągnięć i nie porusza nowego tematu, to pierwszy tom „Kronik Ocalałych” zdecydowanie jest warty uwagi, zwłaszcza ze względu na formę. Książka spodoba się wszystkim, którzy lubią romantyczne wątki rozgrywające się w wypełnionym elementami magii otoczeniu. Akcja może nie pędzi do przodu i przez większość czasu nie jest zbyt dynamiczna, a wątek tajemniczego daru księżniczki jest raczej drugoplanowy, jednak nie można powiedzieć, że w powieści brakuje emocji i wrażeń. Autorka zadbała, żeby nawet schematyczny wątek trójkąta miłosnego został ukazany w taki sposób, żeby intrygować. Zważywszy na końcówkę książki można spodziewać się, że w kolejnym tomie zmieni się środek ciężkości akcji, ponieważ główna zagadka tożsamości towarzyszy Lii została odkryta, więc teraz może skupić się na jej umiejętnościach i rozwoju akcji. Kiedy patrzy się na całość, nie mogło być inaczej - „Fałszywy pocałunek” kończy się zawieszeniem fabuły w kulminacyjnym momencie. Mimo że główny sekret został odkryty i nie wiadomo, jak to wpłynie na dalszy ciąg historii, to ja już czekam na drugi tom – po prostu chcę wiedzieć, w jakim kierunku pójdzie autorka, bo seria ma spory potencjał.

Cykl/Seria: Kroniki Ocalałych t. 1
Autor: Mary E. Pearson
Tytuł: Fałszywy pocałunek
Tytuł oryginału: The Kiss of Deception
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 432

Nadszedł zmierzch Wielkich Płaszczy, a przecież jeszcze do niedawna pełnili niezwykle ważną funkcję. Po śmierci króla z dnia na dzień z legendarnych bohaterów stali się okrzykniętymi przez ludzi zdrajcami. Jednak pierwszy kantor Wielkich Płaszczy, Falcio val Mond, wraz z dwoma przyjaciółmi wbrew wszystkiemu i wszystkim nadal starają się czynić swoją powinność oraz głosić prawa ustanowione przez nieżyjącego już od kilku lat króla. Poza tym życiowym celem Falcia stało się wykonanie powierzonego mu przez zmarłego zadania. Życie jednak jak zwykle ma swój plan i niczego nie ułatwia, więc na bohaterów powieści czyhać będzie niejedno niebezpieczeństwo. Zresztą oni sami wydają się ściągać na siebie coraz to nowe kłopoty...

„Ostrze zdrajcy” to połączenie powieści płaszcza i szpady z elementami powieści awanturniczej oraz fantastyki. Książka charakteryzuje się szybko toczącymi się wydarzeniami, licznymi scenami walki oraz szczególnym rodzajem humoru, który najlepiej obrazowałoby chyba stwierdzenie „typowo męska żartobliwość”.

Tak jak spodziewałam się sięgając po książkę, jej początek przywodzi mi na myśl losy Trzech Muszkieterów, które tak mnie kiedyś zafascynowały. Z czasem jednak to podobieństwo się rozmywa, ponieważ większa część tomu pierwszego skupia się na Falcio val Mondzie, jednak mam nadzieję, że jeszcze nie raz uda mi się zobaczyć trio Falcia, Kesta i Brastiego razem. Każdy z nich jest innych, a połączenie ich wszystkim razem tworzy mieszankę wybuchową.

Bardzo spodobał mi się pomysł na kreację Wielkich Płaszczy i otoczenie ich aurą tajemniczej wyjątkowości. Ich nazwa pochodzi od niepowtarzalnego odzienia, którym zostali obdarowani przez króla, czyli pełnych ukrytych właściwości płaszczy z czerwonej skóry. Nie będę tutaj zdradzać więcej informacji na ich temat, ale widać, że autor dokładnie przemyślał swój pomysł. Zresztą jest to tylko jeden z licznych przykładów na dopracowanie przez niego szczegółów w powieści.

Czytelnicy o wrażliwszych nerwach powinni uważać na „Ostrze zdrajcy”, ponieważ autor nie skąpił brutalnym scen czy dwuznacznych aluzji i podtekstów. Styl książki i specyficzny humor jako grupę docelową wskazuje raczej mężczyzn, ale to akurat częste zjawisko w literaturze fantasy i osobiście mi to nie przeszkadza. Zdaję sobie jednak sprawę, że niektórym czytelnikom mogłoby to przeszkadzać w odbiorze całości, dlatego postanowiłam o tym wspomnieć.

Mam problem z oceną „Ostrza zdrajcy”, ponieważ z jednej strony książka nie zaparła mi tchu w piersiach, a z drugiej styl autora sprawił, że przyłapałam się na odczuwaniu stanów emocjonalnych głównego bohatera. Zresztą z czasem naprawdę wczułam się w tę historię i z ciekawością zapoznawałam się z losami występujących w niej bohaterów. Niestety nie udało mi się wychwycić, którego elementu zabrakło, żebym mogła całkowicie zachwycić się „Ostrzem zdrajcy”, ale nie zmienia to faktu, że jest to naprawdę bardzo dobra książka!

Powieść jest pełna akcji, przygód i dynamicznych pojedynków – na jej podstawie mógłby powstać znakomity serial. Historia Wielkich Płaszczy jest nieszablonowa oraz nieprzewidywalna i co jest chyba jedną z ważniejszych cech tego gatunku – bardzo dużo się dzieje, a liczne sceny walki są opisane w naprawdę widowiskowy sposób. Sebastien de Castell ma styl bajarza, dzięki czemu jego powieść wolna jest od dłużyzn i licznych wątków pobocznych, co z pewnością dla wielu czytelników będzie ogromną zaletą. „Ostrze zdrajcy” polecam przede wszystkim tym, którzy pragną wartkiej akcji oraz odczucia dreszczyku emocji. Sama już nie mogę doczekać się dalszych losów Czerwonych Płaszczy!

Cykl/Seria: Wielkie Płaszcze t. 1
Autor: Sebastien de Castell
Tytuł: Ostrze zdrajcy
Tytuł oryginału: Traitor's Blade
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 420

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Penny szuka swojego miejsca na ziemi - no bo skąd szesnastolatka może wiedzieć, co będzie chciała robić przez resztę życia?! Do tego po ostatnich wydarzeniach zrezygnowała z prowadzenia bloga Girl Online. Teraz wrzuca notki tylko dla kilku wybranych osób i to pod wymownym nickiem Girl Offline... która już nigdy nie będzie online. Nie wszystko jednak idzie w złym kierunku, ponieważ Noah zabiera Penny w swoją pierwszą trasę koncertową. Do tego po Europie! Mają zamiar spędzać razem mnóstwo czasu, a w każdym kolejnym mieście urządzać sobie Dzień Magicznej Tajemnicy. Czy uda im się spełnić te postanowienia? Czy życie w trasie naprawdę jest takie fascynujące, jak się wydaje? Czy idealna trasa koncertowa na pewno taka będzie? Jak wiele trzeba poświęcić dla spełnienia marzeń... a czyichś marzeń? I czy w ogóle warto?

"Girl Online w trasie" to kontynuacja książki "Girl Online" popularnej vlogerki Zoelli (a właściwie Zoe Sugg). Przyznam, że "Girl Online w trasie" pozytywnie mnie zaskoczyła! Było lekko, przyjemnie, a nawet bajkowo i wydawałoby się, że będzie przewidywalnie, a jednak autorce udało się poprowadzić główny wątek w mniej oczywisty sposób. Penny zachowuje się jak zwykła nastolatka - ma lepsze i gorsze momenty. Nie jest na pewno postacią bezbarwną i płaską. Popełnia błędy i często nie zachowuje się tak jakby chciała, ale powoli zaczyna też wierzyć w siebie i promieniować wewnętrzną siłą.

Niech projekt okładki nie zmyli - ta część nie jest wcale taka różowa i cukierkowa. Nad główną bohaterką, a także jej najbliższymi, niejednokrotnie zbierają się czarne chmury. Chociaż czasami przerysowane, to jednak wykreowane postacie są prawdziwe - nie ma tu ideałów, każda z nich ma wady, zalety i swój bagaż doświadczeń. W powieści jednak panuje równowaga, bo można w niej znaleźć momenty zarówno smutne, wywołujące dreszczyk emocji, jak i zabawne. Autorka nie pozwala się nudzić!

Lektura jest niezobowiązująca i przystępna, a jednak poruszone są w niej też ciemniejsze strony życia. Po raz kolejny autorka zwraca dużą uwagę na współczesne zagrożenia wynikające z wszechobecnych nowoczesnych technologii. Czy zastanawiamy się na co dzień, jak łatwo wtargnąć w naszą prywatność? Czego można dowiedzieć się o kimś, wchodząc na jego profil na portalu społecznościowym? Jak wiele potrafi o nas powiedzieć zagubiony smartfon? Czy sławna osoba we współczesnych czasach ma w ogóle możliwość być sobą i mieć chociaż namiastkę prywatnego życia? Jak łatwo nagiąć prawdę robiąc zdjęcie w "odpowiednim momencie"? To tylko część problemów, które Zoella porusza w swojej powieści.

Osobom, którym podobała się część pierwsza, z pewnością spodoba się także część druga. Zawiedzeni mogą być tylko Ci, którzy spodziewają się idylli. Zoe Sugg stara się nam pokazać wiarygodnych bohaterów i realne problemy, a moim zdaniem jej się to udaje. Nie jest to z pewnością literatura ambitna, ale wbrew pozorom nie jest to też nic nie wnoszące czytadło. Autorce udało się sprawić, że przez całą powieść kibicowałam bohaterom książki i miałam nadzieję, że wszystko skończy się dobrze. Po przeczytaniu ostatniego rozdziału można spodziewać się, że powieść będzie miała swoją kontynuację (a może to tylko moja podświadomość mi to podpowiada?). Osobiście już nie mogę się doczekać kolejnych przygód pełnej sprzeczności i uroku osobistego Penny!

Cykl/Seria: Girl Online t. 2
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online w trasie
Tytuł oryginału: Girl Online On Tour
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 338

Uwaga! Tekst powstał w oparciu o prebook.

Bohaterką książki jest zwykła brytyjska nastolatka… no, może troszeczkę bardziej niezdarna. Do tego kłopoty zdecydowanie lubią Penny, chociaż nie można powiedzieć, że z wzajemnością. Dziewczyna prowadzi bloga pod nickiem "Girl Online", gdzie pisze anonimowo o swoim codziennym życiu i problemach, a także dzieli się swoją pasją do fotografii. Pewnego dnia w szkole ma miejsce incydent, o którym zdecydowanie chciałaby zapomnieć, więc kiedy pojawia się okazja na kilkudniowy wyjazd do Nowego Jorku, czuje, że nareszcie uśmiechnęło się do niej szczęście. Penny przeżywa niesamowitą przygodę, jakby wprost wyciągniętą ze snu, ale czy ta bajka będzie miała szczęśliwe zakończenie?

Autorką książki jest Zoe Sugg, szerzej znana jako videoblogerka Zoella. Patrząc na treść książki – kto lepiej mógłby się wczuć w rolę głównej bohaterki, niż młoda dziewczyna działająca na co dzień w sieci? To, że autorka wie, o czym pisze, przebija się ze stron powieści (o ile weźmie się pod uwagę wyolbrzymianie i upraszczanie niektórych zjawisk na potrzeby fabuły). Zresztą "Girl Online" jest jak najbardziej aktualna: znajduje się w niej wiele odniesień do współczesnej kultury masowej, często mowa jest też o mediach społecznościowych. Jeżeli już mowa o wirtualnej rzeczywistości – w książce został poruszony temat anonimowości w sieci (a raczej jej braku).

"Girl Online" to książka opowiadająca o perypetiach nastoletniej bohaterki. Autorka położyła nacisk na wirtualną działalność Penny oraz wątek uczuciowy. Powieść czyta się błyskawicznie (wręcz czyta się sama) i jeżeli po przejrzeniu kilku pierwszych stron książka się spodoba, to pozostanie już tak do końca. "Girl Online" jest dokładnie taka, jak jej okładka – słodka i romantyczna (intryguje mnie tylko jeden szczegół: skąd wziął się na nią pomysł, kiedy zdecydowanie kojarzy się ona z latem, a akcja książki przypada na zimę i Święta Bożego Narodzenia).

To, co rzuciło mi się w oczy podczas czytania, to szczerość opisu wewnętrznych przeżyć nastolatków. Może i zostały one przerysowane, ale różne sytuacje i problemy, które spotykają bohaterów, są jak najbardziej prawdziwe i aktualne. Co ciekawe, Zoelli udało się zamieścić w tekście kilka rad, jak radzić sobie z niektórymi z nich. Czasami podczas czytania czułam się, jakbym wróciła do czasów szkolnych i plotkowała z koleżankami podczas przerwy międzylekcyjnej. Zresztą każdy z nas przeżywał (lub właśnie przeżywa) okres, w którym najmniejsza wpadka urasta do niewiarygodnej skali, co pozwala w wielu momentach utożsamić z główną bohaterką.

"Girl Online" to książka, która mimo swojej nieskomplikowanej i momentami bardzo „cukierkowej” fabuły porusza tematy, które mogą prowadzić do dyskusji. Niektóre z nich, to wpływ Internetu na współczesny świat (zwłaszcza nastolatków), przeżywanie traum powypadkowych, akceptacja homoseksualizmu wśród najbliższych, a takie przykłady można by mnożyć.

Powieść Zoelli zdecydowanie nie jest literaturą z wysokiej półki, ani książką pełną akcji czy posiadającą rozbudowaną i zawiłą fabułę. Jest to książka lekka, prosta i przyjemna, może przewidywalna, nawet przesłodzona, ale jeżeli ktoś lubi niewymagające obyczajowe dziewczęce młodzieżówki, to będzie zadowolony. Patrząc na opisy i okładkę spodziewałam się powieści, przy której będę mogła się odprężyć i która poprawi mi humor. Nie zawiodłam się, bo właśnie taka była – urocza i bajkowa.

Cykl/Seria: Girl Online t. 1
Autor: Zoe Sugg
Tytuł: Girl Online
Tytuł oryginału: Girl Online
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 368