Student medycyny Jori jest pod ogromnym wrażeniem słynnego doktora Charcota, a przede wszystkim jego eksperymentów przeprowadzanych na histeryczkach w szpitalu Salpetriere. Młody mężczyzna ma oczywiście swoje powody, które znacząco wpłynęły na jego zainteresowania i ukierunkowały ścieżkę kariery, jednak pozostawia je dla siebie. Pewnego dnia na jego oddział trafia mała dziewczynka, która okazuje się naprawdę wyjątkowym przypadkiem, ponieważ jest odporna na wszystkie dotychczasowo stosowane metody leczenia kobiet cierpiących na histerię. Jori postanawia wykorzystać tę szansę i tym samym nierozważnie, publicznie proponuje operację na mózgu dziewczynki. Już w momencie, kiedy kończy swoją wypowiedź, zaczyna żałować pochopnie podjętej decyzji. Mała Runa z czasem okaże się być kimś o wiele więcej, niż jedną z na co dzień trafiających do Salpetriere pacjentek. Losy tej trójki osobliwych bohaterów to dopiero początek historii pełnej wzbudzających niepokój wydarzeń...

Na początku muszę przyznać, że już pojawiający się w zapowiedziach krótki opis powieści bardzo mnie zaintrygował. Chociaż nie należę do ogromnej grupy wielbicielek Paryża, to jednak zainteresowała mnie historia osadzona w jego ciemnych XIX-wiecznych zakamarkach. Czego by nie mówić o tamtych czasach, to z pewnością nie był to okres nudny, bo wręcz obfitował on w różnego rodzaju odkrycia i wydarzenia, które znacząco wpłynęły na późniejsze lata. Nie mogę tu nie wspomnieć o tym, że na samą myśl o XIX wieku przychodzi mia na myśl wszechobecny mrok, który zapanował także w literaturze. To wtedy przecież tworzyli Charles Dickens, Mary Shelley czy Edgar Allan Poe – i jak można się domyślić, nie bez powodu ich utwory utrzymane zostały w takim, a nie innym klimacie!

Wracając do samej „Runy” - upiorna atmosfera, ciągłe poczucie grozy, wszechobecne napięcie oraz przybliżenie jednych z pierwszych prób psychochirurgii, to zdecydowanie mocne strony tej powieści. Vera Buck doskonale obrazuje powiedzenie, że mniej znaczy więcej, bo chociaż „Runa” to książka o sporej objętości, to autorka często potrafi przedstawić jakąś scenę nie wdając się w szczegóły, a jednak w sposób oddziałujący na wyobraźnię. Interesującym zabiegiem okazały się również pojawiające się właściwie przez całą powieść tajemnicze napisy, których nie potrafili odczytać bohaterowie. Nawet nie wiem, ile razy zatrzymywałam się, aby spróbować rozgryźć tę zagadkę!

Tak jak zostało to podkreślone w blurbie, autorce bardzo zręcznie udało się połączyć mroczną historię medycyny z intrygująco poprowadzonym wątkiem fabularnym. „Runa” to niesamowita mieszanka, a ze względu na zestaw posiadanych przez tę powieść cech pokusiłabym się o stwierdzenie, że utwór ten jest współczesną odmianą powieści gotyckiej. Styl autorki dodatkowo podkreśla wyjątkowy klimat powieści.

Spodobał mi się sposób, w jaki autorka pokierowała fabułą i umieszczała w niej kolejnych bohaterów. Vera Buck prowadzi narrację wielotorowo, dzięki czemu przez większą część książki czytelnik nie ma pojęcia, w jakim tak naprawdę kierunku autorka zmierza. Można powiedzieć, że właściwie każdy z bohaterów ma coś na sumieniu - jedni mniej, a drudzy zdecydowanie więcej. Co najważniejsze, żadna z występujących w powieści postaci nie jest mdła ani płaska, nawet jeżeli gra rolę trzecioplanową. Autorce udało się uzyskać efekt, dzięki któremu momentami wydaje się, że poszczególni bohaterowie nie mają ze sobą nic wspólnego, nie widać łączącego ich wszystkich razem mianownika. Nadchodzi jednak czas, kiedy wszystkie klocki zaczynają wpadać we właściwe miejsca i dochodzi do wielkiej konfrontacji. Może sam ten moment nie jest tak spektakularny, jak można by się było tego spodziewać, jednak zdecydowanie pasuje do całości i co najważniejsze, zamyka poruszone wcześniej wątki.

Ciekawostka – jeden z często pojawiających się bohaterów drugoplanowych jest Polakiem, chociaż niestety nie został on przedstawiony w zbyt pozytywny sposób. Na pocieszenie dodam, że właściwie nie przychodzi mi teraz do głowy ani jedna postać występująca w powieści, która wywarłby na mnie chociaż neutralne, a nie mówiąc już o dobrym wrażeniu. Pośród plejady takich osobowości wspomniany Józef Babiński wydaje się wręcz sympatyczny i poczciwy. Dodam, że jest to jeden z bohaterów, którzy byli wzorowani na prawdziwych postaciach.

Verze Buck udało się stworzyć niesamowity, tajemniczy i mroczny klimat, którzy utrzymywał się od pierwszej do ostatniej strony. Autorka wzięła na swoje barki duży ciężar, jeżeli chodzi o poruszony przez nią temat histeryczek i początków rozwoju psychiatrii, w moim odczuciu jednak udało się go jej udźwignąć, choć znalazły się pewne drobne niedopowiedzenia. Podczas czytania widać, że autorka wie o czym pisze i że się do tego solidnie przygotowała. Nie brakuje opisów wywołujących co najmniej ciarki na plecach, bo chociaż historia opisana w „Runie” jest fikcją literacką, to jednak wiele z opisanych w niej scen, postaci i doświadczeń przeprowadzanych na kobietach miała niestety miejsce w prawdziwym świecie. Powieść zmusza też do przemyśleń, bo tak jak już wspomniałam, podobne zdarzenia miały miejsce naprawdę i jeszcze do tego nie było to aż tak dawno temu, jakby się mogło wydawać. Obecnie cieszymy się z wielu odkryć i postępu medycyny, jednak ta książka częściowo ukazuje, jak wielkim kosztem zostało to okupione. Uwaga! Ta powieść zdecydowanie nie jest skierowana do osób o słabszych nerwach!

Autor: Vera Buck
Tytuł: Runa
Tytuł oryginału: Runa
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 592

Rok 1986 nie był dla Eddiego najlepszy. Podczas wakacji był świadkiem tragicznego wypadku, a zaledwie kilka tygodni później wraz z kolegami odnaleźli w lesie poćwiartowane zwłoki. Kto by się spodziewał, że coś tak przerażającego może wydarzyć się w tak niewielkim i spokojnym angielskim miasteczku jak Anderbury? Chociaż po upływie pewnego czasu wydaje się, że sprawa została już rozwiązana, to nigdy nie odnaleziono głowy zamordowanej dziewczyny...

W 2016 roku dorosły już Ed otrzymuje liścik przedstawiający patykowatego człowieczka wiszącego na szubienicy, a w kopercie oprócz niego znajduje się jeszcze kawałek kredy. Mężczyźnie ta pozornie niewinna zawartość mrozi krew w żyłach. Kiedy Ed był dzieckiem, wraz z kolegami utworzyli swój własny kod i to właśnie za pomocą rysunków kredą przekazywali sobie różne informacje. Jednak ktoś musiał go rozszyfrować, ponieważ to właśnie dzięki takim rysunkom chłopcy odnaleźli potem zwłoki kobiety. Gdy już wydawało się, że ten rozdział życia Eda został zamknięty, przeszłość nie daje o sobie zapomnieć i wraca do niego z pełną mocą. W jego głowie coraz częściej pojawiają się pytania - co tak naprawdę wydarzyło się kilkadziesiąt lat wcześniej i dlaczego koszmar dzieciństwa trwa nadal?

Kiedy tylko zaczęły pojawiać się pierwsze wzmianki o tej powieści, od razu przyciągnęły one moją uwagę i wiedziałam, że nie mogę przejść obok nich obojętnie. Zapoznając się z zapowiedzią “Kredziarza” spodziewałam się oryginalnej, emocjonującej i wciągającej powieści, ale nawet w najśmielszych oczekiwaniach nie przypuszczałam, że będzie aż tak dobra! Tak, już teraz mogę Wam to zdradzić - “Kredziarz” to moim zdaniem pozycja naprawdę warta polecenia.

Historia opisana w książce jest tajemnicza, zagmatwana i pełna zaskakujących zwrotów akcji. W powieści naprzemiennie pojawiają się rozdziały opisujące to, co wydarzyło się w 1986 (kiedy grupa przyjaciół miała po 12 lat) oraz te, które rozgrywają się 30 lat później. Autorka doskonale buduje napięcie, do samego końca wodzi czytelnika za nos i nie zdradza mu wszystkiego. Nawet jeżeli podczas czytania macie swoje podejrzenia i część z nich się sprawdzi, to jakiś fragment zakończenia z pewnością Was zaskoczy.

W najgłębszych zakamarkach umysłu czają się potwory - nie jest tonowe stwierdzenie, ale za to doskonale pasuje ono do powieści (zresztą w blurbie pojawiło się zdanie o podobnym znaczeniu, które jest jak najbardziej trafne). Im dalej brnie się w fabułę, tym więcej człowiek odkrywa sekretów bohaterów i dowiaduje się o okolicznościach pewnych zdarzeń. Z pewnością nie jest to książka należąca do lekkich, łatwych i przyjemnych, bo przez całego “Kredziarza” utrzymuje się ponury, a wręcz depresyjny nastrój. Nie jest to też raczej historia dla osób o słabszych nerwach, ponieważ opisy autorki są bardzo obrazowe, a niejednokrotnie dość brutalne.

Jeżeli tak wygląda jej debiut, to już nie mogę doczekać się kolejnych powieści autorstwa C. J. Tudor. Nie potrafiłam się oderwać od tej historii, całkowicie mnie pochłonęła i kiedy tylko odkładałam ją na bok, nie mogłam się doczekać poznania zakończenia „Kredziarza”. Przez cały czas czytelnik ma podejrzenia i wysnuwa przypuszczenia, jak dalej potoczą się losy bohaterów, jednak potrafią się one zmieniać przy prawie każdym rozdziale. Autorka co krok próbuje wprowadzać w błąd, a dzięki przedstawianiu naprzemiennie wspomnień sprzed lat oraz aktualnych przemyśleń bohatera, ma do tego ogromne możliwości. Punkt ciężkości akcji zmienia się tak często, że “Kredziarz” jest jak jedno wielkie zawieszenie akcji dążące do tajemniczego wielkiego finału, co pobudza nie tylko ciekawość, ale przede wszystkim wyobraźnię czytelnika. Czasami aż ciarki przechodzą po plecach, kiedy zapoznajemy się z kolejnymi wydarzeniami i układamy sobie scenariusz zbrodni na nowo… Co więcej, im bliżej jest się końca, tym coraz trudniej jest domyślić się, do jakiego punktu ta historia ostatecznie zmierza.

Serdecznie polecam “Kredziarza”, przede wszystkim osobom, które lubią odkrywać mroczne sekrety, ale też poczuć przy tym dreszczyk emocji - po przeczytaniu zakończenia człowieka aż przechodzą ciarki. Powieść zrobiła na mnie duże wrażenie, jednak moim zdaniem należy pamiętać, aby przed sięgnięciem po taką pozycję zwrócić uwagę na to, czego po niej oczekujemy. Jeżeli ktoś liczy na ambitną, wielowątkową, skomplikowaną i wysublimowaną fabułę, to niestety - nie tędy droga. “Kredziarz” to książka, która ma na celu zamieszać czytelnikowi w głowie, wprowadzić go w posępny klimat i zagrać na jego emocjach. Ciężko mi wyobrazić sobie osobę, której zupełnie nie poruszy zakończenie. W moim odczuciu „Kredziarz” to jedna z tych historii, które przeżywa się jeszcze dłuższą chwilę po jej przeczytaniu i prędko się nie zapomina.

Autor: C. J. Tudor
Tytuł: Kredziarz
Tytuł oryginału: The Chalk Man
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 384

Kristin Ryder to mieszkająca w Londynie fotografka. Kobieta wydaje się wieść dość przeciętne życie, obraca się jednak w kręgach powiązanych z wszelkiego rodzaju sztuką – poczynając od artystów streetartowych po fotografów gwiazd światowego formatu. Z tego, co sama myśli o swojej ścieżce kariery, można wywnioskować, że zapowiadała się jako prawdziwy talent. Przewrotny los sprawił jednak, że gdzieś po drodze się zagubiła, a teraz przyjmuje przeważnie dość przeciętne i standardowe zlecenia. To wszystko nie zmienia jednak faktu, że jej życie płynie dość spokojnie. Codzienność Kristin nie obywa się oczywiście bez pewnych komplikacji, ale kobieta nie ma też większych problemów. Sytuacja ta jednak trwa do czasu, kiedy pewnego dnia otwiera maila o tajemniczym tytule "Odsłona 1", który rozpoczyna falę zdarzeń, zmieniających stopniowo życie kobiety w piekło...

Aga Lesiewicz doskonale wie, co to znaczy utrzymywać czytelnika w stanie ciągłego oczekiwania. Wszystkie wydarzenia przeżywamy razem z główną bohaterką, zwłaszcza że narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Tak jak Kristin od razu zaczynamy podejrzewać, że odczytanie tajemniczej wiadomości mailowej łączy się z czymś niepokojącym. Autorce udało się poprowadzić fabułę tak, że czytelnik nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, kto jest winny, bo w pewnym momencie każdy staje się podejrzany. Bohaterce wydaje się, że wpada już w paranoję, jednak osobiście wcale nie dziwię się prześladującym ją myślom, zważywszy na to, przez co musi przechodzić. Tak naprawdę już pod koniec pierwszego rozdziału Aga Lesiewicz zamieściła fragment, po którym wiedziałam, że skończę tę powieści choćby po to, aby poznać rozwiązanie. Co więcej, okazało się, że ten fragment jest jeszcze bardziej niejednoznaczny, jakby się wydawało.

Nie mogę powiedzieć, że książka jest idealna, ponieważ kilka razy się zawiodłam. Pewne fragmenty mogłyby być też trochę bardziej dopracowanie. Nie zmienia to jednak faktu, że powieść jest dobrze napisana i bardzo wciągająca - nawet jeżeli trafi się na wątek, który niezbyt pasuje do naszych oczekiwań czy gustu, to i tak chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej. Adze Lesiewicz nie da się odmówić pomysłowości, bo potrafi dręczyć (szczególnie psychicznie) swoją bohaterkę na wiele różnych sposobów. Czy zbieg okoliczności zawsze nim jest, czy wręcz przeciwnie - czasami jest starannie zaplanowany? Kiedy czytamy “Zaślepienie”, z ciarkami na plecach zaczynamy skłaniać się ku drugiej części tego pytania.

W trakcie czytania można sobie zadawać pytanie, dlaczego w momencie, kiedy zorientowała się, że ktoś próbuje zniszczyć jej życie, Kristin nie zdecydowała się pójść na policję, ani dlaczego nikt jej tego nie doradził, chociaż opowiedziała część swoich losów co najmniej kilku osobom. Z drugiej strony jednak - jeżeli policja by pomogła, to nie byłoby całej historii, a gdyby nie zadziałała tak, jak powinna, to i tak nie wniosłoby to nic nowego do tematu. Jest to dość dyskusyjny wątek, ponieważ czytelnik rzeczywiście wczuwając się w losy bohaterki, nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie postanowiła zgłosić się po pomoc do służb, które mają za zadanie dbać o bezpieczeństwo. Przy tym najgorsza jest świadomość, że podobna historia mogłaby przydarzyć się każdemu i w jak dużej części jesteśmy bezsilni w takiej sytuacji. Może splot wydarzeń nie byłaby tak obrazowy, ale zważywszy na to, co czasami się słyszy, ich przebieg mógłby być równie przerażający. Niestety ludzie są zdolni do mrożących krew w żyłach postępków, a tak naprawdę nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co ktoś może skrywać pod okazywaną nam na co dzień maską.

Chociaż udało mi się przewidzieć część zakończenia, to muszę przyznać, że autorka doskonale wykorzystała element zaskoczenia. Pod koniec tak zaplątała fabułę, że do pewnego momentu nie ma się pojęcia, w jakim kierunku ona zmierza. Mimo pewnych podejrzeń powstałych w trakcie czytania powieści, czytelnik i tak będzie zaskoczony sposobem, w jaki autorka zakończyła główny wątek. Aga Lesiewicz gra z nami w taką samą grę, jaką prowadzi prześladowca z Kristin.

Thriller psychologiczny to mój ulubiony rodzaj powieści z dreszczykiem i “Zaślepienie” wpisuje się w tę kategorię, chociaż plasuje się mniej więcej w połowie skali, która obrazuje poziom przeczytanych przeze mnie książek z tego gatunku. Chciałoby się powiedzieć, że po przeczytaniu człowiek aż boi się otworzyć wiadomość mailową, jednak aż tak źle jeszcze nie jest. Z drugiej strony lepiej, żeby do czytelników książki przez jakiś czas nie przychodziły wiadomości ze słowem “Odsłona” w tytule, bo wtedy z pewnością przejdą ich po plecach ciarki. Widać, że autorka przemyślała fabułę i starała się ją jak najlepiej dopracować, chociaż nie obyło się bez pewnych potknięć. Muszę przyznać, że w doskonały sposób połączyła główne wątki z tymi pobocznymi, chociaż nie zawsze wszystko szło w takim kierunku, jakim bym oczekiwała. Aga Lesiewicz wydaje się wychodzić z założenia, że człowiek jest tylko człowiekiem i może popełniać nawet najgłupsze błędy - jednak zawsze musi liczyć się z konsekwencjami swoich czynów. „Zaślepieni” polecam wszystkim, którzy mają ochotę na thriller, podczas czytania którego można poczuć mały dreszczyk emocji. Zbliża się Halloween, więc ta pozycja będzie na tę okazję jak znalazł - może i nie ma w niej wampirów, wiedźm czy wilkołaków, ale prześladowca zachowuje się tak, jakby był duchem…

Autor: Aga Lesiewicz
Tytuł: Zaślepienie
Tytuł oryginału: Exposure
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 402

Tina (czy też właściwe Christina), zwana obecnie Drobinką, jako dziecko wraz z matką emigrowała z niewielkiej wioski w Kongu do Kenii. Chociaż posiada pewne wspomnienia z tamtego czasu, to tak naprawdę nie wie, dlaczego musiały uciekać i niestety nie pozna odpowiedzi bezpośrednio od źródła, ponieważ jej matka już nie żyje. Po przybyciu do Kenii jej mama została pokojówką bardzo majętnego, białego człowieka, z którym wdała się w romans i poczęła córkę – młodszą siostrę Tiny. Sytuacja była o tyle skomplikowana, że mężczyzna miał już żonę i dwoje dzieci. Pewnego dnia Tina podsłuchała rozmowę Greyhilla z jej matką, a wkrótce potem została ona zamordowana. Nie znaleziono sprawcy, ale Tina jest pewna, że to on popełnił ten okrutny czyn i poprzysięga mu zemstę.

Mija kilka lat, w międzyczasie nastolatka oddaje siostrę pod opiekę sióstr zakonnych, a sama wstępuje w szeregi młodocianego gangu Goondan i zostaje złodziejką. Nadchodzi dzień, w którym dziewczyna ma okazję odkryć prawdę. Jednocześnie ma szansę dopełnić starannie zaplanowanej zemsty, jednak nieoczekiwanie w trakcie włamania wpada niespodziewanie na syna Greyhilla, a jednocześnie na swojego przyjaciela z dzieciństwa, Michaela. Od tego momentu już nic nie pójdzie zgodnie z planem, nie mówiąc już o tym, że chłopak nie wierzy w przewinę ojca i będzie starał się za wszelką cenę to udowodnić...

Chociaż sięgając po tę powieść nie za bardzo wiedziałam, czego się spodziewać, to już sam opis mnie zaintrygował. Nie miałam do tej pory okazji czytać powieści o podobnej tematyce, której akcja rozgrywa się w Afryce, a do tego jest w tak dużym stopniu realistyczna. Patrząc na wiek głównych bohaterów oraz sposób prowadzenia fabuły, powieść skierowana jest przede wszystkim do młodych czytelników. Nie chcę tutaj zdradzać zbyt wiele, bo w moim odczuciu odkrywanie wszystkiego krok po kroku, podążając za główną bohaterką, jest najlepszym rozwiązaniem. Zapewniam jednak, że w powieści dużo się dzieje i na pewno nie można się nudzić podczas jej czytania. Akcja jest dynamiczna, a zarazem pełna tajemnic, ponieważ na każdym kroku pojawiają się nowe fakty, które pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy.

Książka napisana jest prostym i przystępnym językiem. Spodobały mi się użyte w niej obcojęzyczne wtrącenia, w postaci nie tłumaczonych z suahili, wręcz slangowych słów i wyrażeń. Zabieg ten pomaga dodatkowo wczuć się w klimat panujący w powieści. Co ważne, już na samym początku książki znajduje się słowniczek z dość obszernym wyjaśnieniem, więc nie ma obaw, że nieznajomość jednego z takich słów przeszkodzi w prawidłowym odbiorze.

W moim odczuciu „Miasto świętych i złodziei” to intrygujący i napisany na dobrym poziomie kryminał dla młodzieży. Na pewno jest to książka oryginalna, zarówno ze względu na sam pomysł, jak i sposób prowadzenia fabuły. Znajdziemy w powieści pewne motywy znane z literatury Young Adult, jednak tym razem mają raczej drugoplanowe znaczenie. Autorka skupiła się przede wszystkim na opowiedzeniu kolejnych losów Tiny, jej niełatwym życiu, pragnieniu zemsty, a w końcu stopniowym odkrywaniu prawdy. Ważne dla całości historii (co zresztą podkreśla autorka we wstępie), jest ukazanie problemów, z jakimi zmaga się wielu mieszkańców Afryki, a zwłaszcza kobiet-imigrantek. W trakcie czytania nie da się odłożyć tej pozycji na półkę i o niej zapomnieć, ponieważ Natalie C. Anderson potrafi utrzymać napięcie, przez co czytelnik nie może się doczekać, co będzie dalej. Książkę polecam nie tylko młodzieży, bo tak jak już wspomniałam, jest to powieść, która się wyróżnia i jest zdecydowanie warta uwagi, co zresztą potwierdzają zdobyte przez nią liczne nagrody.

Autor: Natalie C. Anderson
Tytuł: Miasto świętych i złodziei
Tytuł oryginału: City of Saints & Thieves
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

„Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I” jest drugą książką tego autora, którą czytałam. Moja przygoda z jego twórczością rozpoczęła się od sięgnięcia po „Ostatnią Królową”. Bardzo spodobał mi się styl autora oraz sposób, w jaki przedstawił epokę i wszystkie wydarzenia (w tym te całkowicie wymyślone). Kiedy zaczęłam czytać „Sekret Tudorów”, miałam nadzieję, że i tym razem zagłębię się w równie fascynującą historię.

Będąc niemowlęciem, Brendan Prescott był sierotą i podrzutkiem. Na takich jak on czekało jedynie ciężkie życie, jednak Brendan miał wyjątkowe szczęście – wychowywał się w domu księcia Northumberland, Johna Dudleya, gdzie ochmistrzyni Alice otaczała go opieką oraz uczyła czytać i pisać. Oprócz tego podjął nauki u mnicha wynajętego przez rządcę lady Dudley. Jest rok 1553, Brendan ma już około dwudziestu lat i zostaje giermkiem syna księcia, Roberta. Już pierwszego dnia służby otrzymuje swoje pierwsze ważne zadanie, przez które trafia do świata pełnego intryg, zdrad i kłamstw…

Kiedy przeczytałam prolog, byłam podekscytowana – zapowiadał on jakąś niezwykłą tajemnicę. Zagłębiałam się coraz dalej i chociaż książkę czytało mi się bardzo dobrze, to wydawała się przewidywalna… do czasu. Kiedy sprawy zaczęły się powoli rozwiązywać, okazało się, że nie wszystko jest takie, jakie się początkowo wydawało. Autor zdecydowanie potrafi zaskoczyć!

Mocną stroną powieści są także wyraziści bohaterowie. Każdy z nich się czymś wyróżnia, nie ma tu mdłych postaci pozbawionych charakteru, a do tego ile skrywają tajemnic! Jeżeli ktoś lubi złowrogich intrygantów, znajdzie tu z pewnością niejeden taki czarny charakter. Brandon w pewnym momencie już nie wie, czy może komukolwiek ufać i nawet czytelnik nie jest mu w stanie nic doradzić. Zresztą jak powiedział jeden z jego towarzyszy, Prescott ma skłonność do pakowania się w kłopoty.

„Sekret Tudorów” to powieść zdecydowanie warta polecenia. Chociaż główny bohater jest fikcyjny, to wiele otaczających go postaci i wydarzeń jest prawdziwe, co jest dodatkowym atutem. To książka, przy której nie można się nudzić, bo za każdą przewróconą stroną kryje się nowa tajemnica lub zaskakujące rozwiązanie wcześniejszej zagadki. Mam nadzieję, że w Polsce ukaże się kolejny tom, bo chciałabym poznać dalsze losy Brendana i jego towarzyszy… oraz wrogów.

Cykl/Seria: Wyrwane z Kart Historii
Autor: Christopher W. Gortner
Tytuł: Sekret Tudorów: kroniki nadwornego szpiega Elżbiety I
Tytuł oryginału: The Tudor Secret
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 342