Beztroską Marie, dla której życie jest jedną wielką zabawą, pewnego dnia czeka brutalne zderzenie z rzeczywistością. Dziewczyna dowiaduje się, że jej starsza doskonała siostra jest ciężko chora i w związku z tym prosi Marie, aby w okresie leczenia zaopiekowała się jej dziećmi. Z czasem młoda kobieta przejmuje także obowiązki w rodzinnej firmie zajmującej się jachtami. Los postanowił spłatać jej figla, przy okazji rzucając niejedną kłodę pod nogi. Czy Marie zwycięży tę bitwę czy poniesie sromotną klęskę?

Wbrew optymistycznej letniej okładce i pozytywnie brzmiącemu tytułowi książka ta nie jest zwykłym czytadełkiem, którego fabułę po jakimś czasie dość mętnie się pamięta. Chociaż powieść rzeczywiście posiada lekką formę, to jednak poruszana w niej tematyka porusza czytelnika, dzięki czemu cała treść pozostaje w nim na dłużej. Z tym tytułem nie można się nudzić, jest wielowątkowy i naprawdę dużo się w nim dzieje. Autorka nie zapomniała również o elemencie zaskoczenia, przez co nie brak w treści zwrotów akcji.

Moim zdaniem jest to po prostu powieść drogi – historia o tym, ile musi przejść beztroska Marie, aby w końcu dorosnąć. Jej życie właściwie z dnia na dzień całkowicie się zmienia i będzie musiała sobie z tym jakoś poradzić, a oczywiście nie obędzie się bez dodatkowych trudności.

„Szczęście dla zuchwałych” należy do tych książek, które wzbudzają w czytelniku całe spektrum emocji. Jest to między innymi historia dwóch sióstr, które są zupełnie różne, jednak los sprawia, że nagle niesamowicie się do siebie zbliżają. W książce pojawia się wątek walki z rakiem piersi, jednak autorka wykorzystała go w taki sposób, że nie przytłacza on czytelnika, mimo że jest realistycznie przedstawiony. Bohaterowie jak każdy z nas muszą pokonać przeciwności losu i żyć dalej.

Powieść wręcz zmusza do przemyśleń, bo czy chcemy tego czy nie, podobne sytuacje mogą mieć miejsce w życiu każdego z nas. Okazuje się, że czasami dopiero w najtrudniejszych momentach człowiek jest w stanie przewartościować swoje życie.

Aż szkoda, że ta książka nie ukazała się wcześniej, ponieważ moim zdaniem ze względu na miejsce akcji jest to idealna lektura na wakacje. Powieść napisana jest przystępnym językiem i lekkim stylem, przez co czyta się ją bardzo szybko. Właśnie takie książki często są nam potrzebne – proste i przystępne w formie, a jednak posiadające tak wiele ważnych rzeczy do przekazania. Powieść serdecznie polecam i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę miała okazję sięgnąć po inne tytuły autorstwa Petry Hulsmann. „Szczęście dla zuchwałych” to historia o magicznej siostrzanej więzi, walce z ciężką chorobą, ale przede wszystkim o zmianach, jakie potrafią zajść w człowieku, kiedy nadejdzie odpowiedni czas. Ta pozycja niesie nadzieję i koi serce, dlatego zdecydowanie warto ją poznać.

Autor: Petra Hulsmann
Tytuł: Szczęście dla zuchwałych
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 512

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Havaldowi udaje się odnaleźć przyjaciół, jednak byłoby to za proste, gdyby wszystko odbyło się bez przeszkód i komplikacji. W międzyczasie wojownik kontaktuje się z rodziną Marinae i chce czy nie, ale zostaje wplątany w sam środek niemałego zamieszania związanego z walką o tron. Czas ucieka, a z każdą chwilą niebezpieczeństwo rośnie. Czy i tym razem drużynie, która składa się z tak bardzo specyficznej grupy ludzi, uda się wyjść z opresji obronną ręką?

W powieści pojawiają się znani już z poprzednich części „Tajemnicy Askiru” bohaterowie, jak i nowe postacie. Autor przyzwyczaił nas już do różnorodnych charakterów i barwnych jednostek, więc również tym razem nie zawiódł. Do tego Richard Schwartz umiejętnie operuje relacjami międzyludzkimi, dzięki czemu dodatkowo podbudowuje napięcie. Główną postacią w „Oku Pustyni” zdecydowanie jest Havald, jednak dowiadujemy się także, co dzieje się u pozostałych bohaterów. Zapewniam, że nie zabraknie kilku sekretów i sporych zaskoczeń! Przyznam się, że troszeczkę zabrakło mi Zokory i Armina, ponieważ uwielbiam tę dwójkę doskonale wykreowanych bohaterów. Oczywiście przewijają się przez strony powieści, jednak zdecydowanie jest ich tam za mało. Cóż, nie można mieć wszystkiego, może w kolejnym tomie znajdzie się dla nich więcej miejsca.

„Oko Pustyni” jest trzecim tomem serii „Tajemnica Askiru” i chociaż akcja trochę spowalnia w porównaniu z poprzednimi częściami, to zdecydowanie nie daje się sobą znudzić. Autor po prostu zmienia punkt ciężkości i trochę więcej poświęca opisom świata przedstawionego i panujących w nim zasad. Moim zdaniem to bardzo potrzebny zabieg, a przy okazji wydaje mi się, że może to być chwila wytchnienia dla czytelnika, zanim Richard Schwartz rzuci go w wir wydarzeń kolejnego tomu. Mimo że ta część jest troszkę spokojniejsza, to nadal wpisuje się w pełną przygód i magii powieść drogi.

Autor zdecydowanie trzyma poziom, a do tego pokazuje swoją wszechstronność i udowadnia, że nie tylko wartka akcja potrafi wciągnąć oraz zafascynować czytelnika. Richard Schwartz nadal bawi się łączeniem wielu gatunków, dodając tym razem więcej intryg politycznych. W „Oku Pustyni” mieszczą się wszystkie pozytywne cechy poprzednich części, a do tego każda z nich posiada swój specyficzny klimat. Chociaż akcja „Oka Pustyni” w porównaniu z nimi zwolniła, to niczego jej to nie ujmuje, a na ostatnich stronach powieści dzieje się tak dużo, że przepływa się przez nie na jednym wdechu. Wszystko wskazuje na to, że w kontynuacji „Tajemnicy Askiru” będzie się działo!

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 3
Autor: Richard Schartz
Tytuł: Oko Pustyni
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 400

Na moście w Duisburgu stoi policjant, który szykuje się do ostatniego w swoim życiu skoku. Ku zaskoczeniu wszystkich przyglądających się tej scenie świadków, do potencjalnego samobójcy podchodzi duchowny, wymienia z nim kilka zdań i chwilę potem... sam skacze do wody! Policjant podąża zaraz za nim, jednak już nie po to, aby odebrać sobie życie, tylko by uratować drugiego mężczyznę. Wydaje się, że Martin Bauer osiągnął swój cel i ocalił człowieka przed popełnieniem ogromnego błędu, jednak wkrótce później ciało policjanta zostaje znalezione po jego skoku z piętrowego parkingu. Bauer jednak pamięta wydarzenie sprzed kilku godzin i jego reakcję po tym, jak go uratował, w związku z czym zaczyna mieć wątpliwości, czy ta śmierć na pewno była samobójcza...

Zaintrygował mnie pomysł autorów na wprowadzenie jako głównej postaci w kryminale policyjnego duchownego, a do tego sposób, w jaki ukazują wiarę i wąrpliwości z nią związane. Do tego Bauer ma bardzo wyrazistą osobowość i specyficzne podejście do spraw, którymi się zajmuje – co zresztą widać już po zapowiedzi książki. W książce podobało mi się również, że wydarzenia pokazywane są z perspektywy różnych postaci, co dodaje im realizmu i głębi. Podczas przeskakiwania z wątku na wątek w mojej głowie pojawiały się różne pomysły, jednak długo nie miałam pojęcia, jak się łączą i do czego to wszystko zmierza. Z czasem jednak wszystko się wyjaśniło.

Spodobała mi się ta pierwsza część „Kronik Martina Bauera”. Powieść została napisana prostym i przystępnym językiem, więc nie dość, że wciąga, to jeszcze bardzo szybko się ją czyta. Polubiłam też kilka postaci, dzięki czemu miałam komu kibicować podczas rozwikływania zagadek. Książka intryguje i wciąga, jednak nie spodziewajcie się po niej zawrotnego tempa czy pędzącej do przodu akcji. Dla mnie ogromną zaletą powieści jest to, że łączy w sobie kryminał i thriller psychologiczny, dzięki czemu posiada wartość dodaną. Autorom udało się zachować także równowagę pomiędzy wątkami napędzającymi główną część akcji, a sprawami prywatnymi bohaterów. Jeżeli lubicie tego typu połączenia, to nie wahajcie się sięgnąć po książkę „Wiara, miłość, śmierć” - powinna się Wam spodobać.

Cykl/Seria: Kroniki Martina Bauera t. 1
Autor: Peter Gallert, Jorg Reiter
Tytuł: Wiara, miłość, śmierć
Tytuł oryginału: Glaube Liebe Tod
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 416

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Pojawienie się tajemniczego wędrowca Kennarda wprowadza sporo zamieszania w gospodzie Pod Głowomłotem. Dzieli się on z Havaldem i Leandrą swoją wiedzą na temat królestwa Askiru oraz działania magicznych portali. Niedługo potem Havald i jego drużyna wyruszają wypełnić ważną misję, a podczas podróży przeżyją niejedną mrożącą krew w żyłach przygodę. Nie będą mogli narzekać na brak wrażeń, bo już prawie na samym początku wyprawy jedno z nich straci wzrok, a wkrótce potem zostaną rozdzieleni...

Richard Schwartz już w pierwszej części serii „Tajemnica Askiru” pokazał swoje umiejętności i bogatą wyobraźnię. „Drugi Legion” posiada wszystko to, co czytelnicy polubili w „Pierwszym rogu”, ale nie tylko! Co więcej, nie dopatrzyłam się również drobnych niedopracowań, na które zwróciłam uwagę podczas zapoznawania się z początkiem serii. Po przeczytaniu drugiej części serii stwierdzam, że pierwszy tom był dopiero początkiem jego możliwości. Samo to, jak w „Pierwszym rogu” potrafił urozmaicić i wzbogacić akcję rozgrywającą się tak naprawdę w jednym miejscu, powinno dać czytelnikom do myślenia. W drugiej części serii bohaterowie zostają wysłani w podróż, co otwiera nowe horyzonty i pozwala rozwinąć autorowi skrzydła. Rozmaitość przeszkód stawianych na drodze Havalda i reszty, wielowątkowość oraz tempo prowadzenia akcji momentami zapierają dech w piersiach.

Książki z serii „Tajemnica Askiru” posiadają naprawdę wiele zalet, dzięki którym potrafią całkowicie pochłonąć czytelnika. Jak już wspomniałam, autor wykazuje się dużą dbałością o szczegóły, także jeżeli chodzi o język. Stara się on stylizować wypowiedzi bohaterów w taki sposób, że czasami po samej budowie zdania czy używanemu słownictwu jesteśmy w stanie wychwycić, kto wypowiada dane zdanie. Richard Schwartz często podkreśla wielokulturowość i różnorodność postaci występujących w wykreowanym przez niego świecie, co dodaje dodatkowej głębi całości historii. W książce nie zabrakło także miejsca na magię czy niesamowite stworzenia.

Dużym atutem Richarda Schwartza jest kreacja bohaterów. Nie dość, że są różnorodni, to zdecydowanie nie należą do jednoznacznych i płaskich, a wiele wskazuje na to, że autor cały czas nie zdradza nam o nich wszystkiego. W drugim tomie serii poznajemy nowe postacie (spośród których dwie szczególnie trafiły do mojego serca i jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się ich losy), ale i już wcześniej znane, które autorowi udało ukazać się także z zupełnie innej perspektywy. Już w „Pierwszym rogu” czytelnik miał okazję poznać specyficzną, oszczędną acz dobitną w wyrażaniu swoich opinii mroczną elfkę Zokorę, a teraz dodatkowo pojawia się niesamowicie charyzmatyczny i skłonny do dramatyzowania Armin di Basra, który zdolny jest chyba zagadać na śmierć swoimi wypowiedziami, będącymi jednym wielkim kwiecistym potokiem słów. Oboje są bohaterami, którzy dodają swoimi wyrazistymi i nieoczywistymi osobowościami kolorytu powieści, ale przede wszystkim są silną bazą dla charakterystycznego poczucia humoru pojawiającego się w serii. Zresztą spróbujcie sobie wyobrazić ich konfrontację - w moim odczuciu już dla samej tej dwójki warto sięgnąć po kontynuację „Pierwszego rogu”!

„Drugi Legion” to powieść, z którą z pewnością nie będziecie się nudzić. Powiem więcej – zabraknie Wam czasu na oddech! Historia jest pełna akcji i różnorodnych wydarzeń, a wszystko to połączone jest w zgrabną, logiczną całość. Świat stworzony przez Richarda Schwartza zaskakuje swoją wielkością i szczegółowością - od razu widać, że autor dokładnie przemyślał swoją wizję, zanim przelał ją na papier. Moim zdaniem jest to zdecydowanie warta uwagi powieść gatunku high fantasy. Przyznam, że z niecierpliwością czekam na kolejny tom „Tajemnicy Askiru”, ponieważ mam przeczucie, że autor ma w zanadrzu jeszcze niejedną niespodziankę.

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 2
Autor: Richard Schwartz
Tytuł: Drugi Legion
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 526

Student medycyny Jori jest pod ogromnym wrażeniem słynnego doktora Charcota, a przede wszystkim jego eksperymentów przeprowadzanych na histeryczkach w szpitalu Salpetriere. Młody mężczyzna ma oczywiście swoje powody, które znacząco wpłynęły na jego zainteresowania i ukierunkowały ścieżkę kariery, jednak pozostawia je dla siebie. Pewnego dnia na jego oddział trafia mała dziewczynka, która okazuje się naprawdę wyjątkowym przypadkiem, ponieważ jest odporna na wszystkie dotychczasowo stosowane metody leczenia kobiet cierpiących na histerię. Jori postanawia wykorzystać tę szansę i tym samym nierozważnie, publicznie proponuje operację na mózgu dziewczynki. Już w momencie, kiedy kończy swoją wypowiedź, zaczyna żałować pochopnie podjętej decyzji. Mała Runa z czasem okaże się być kimś o wiele więcej, niż jedną z na co dzień trafiających do Salpetriere pacjentek. Losy tej trójki osobliwych bohaterów to dopiero początek historii pełnej wzbudzających niepokój wydarzeń...

Na początku muszę przyznać, że już pojawiający się w zapowiedziach krótki opis powieści bardzo mnie zaintrygował. Chociaż nie należę do ogromnej grupy wielbicielek Paryża, to jednak zainteresowała mnie historia osadzona w jego ciemnych XIX-wiecznych zakamarkach. Czego by nie mówić o tamtych czasach, to z pewnością nie był to okres nudny, bo wręcz obfitował on w różnego rodzaju odkrycia i wydarzenia, które znacząco wpłynęły na późniejsze lata. Nie mogę tu nie wspomnieć o tym, że na samą myśl o XIX wieku przychodzi mia na myśl wszechobecny mrok, który zapanował także w literaturze. To wtedy przecież tworzyli Charles Dickens, Mary Shelley czy Edgar Allan Poe – i jak można się domyślić, nie bez powodu ich utwory utrzymane zostały w takim, a nie innym klimacie!

Wracając do samej „Runy” - upiorna atmosfera, ciągłe poczucie grozy, wszechobecne napięcie oraz przybliżenie jednych z pierwszych prób psychochirurgii, to zdecydowanie mocne strony tej powieści. Vera Buck doskonale obrazuje powiedzenie, że mniej znaczy więcej, bo chociaż „Runa” to książka o sporej objętości, to autorka często potrafi przedstawić jakąś scenę nie wdając się w szczegóły, a jednak w sposób oddziałujący na wyobraźnię. Interesującym zabiegiem okazały się również pojawiające się właściwie przez całą powieść tajemnicze napisy, których nie potrafili odczytać bohaterowie. Nawet nie wiem, ile razy zatrzymywałam się, aby spróbować rozgryźć tę zagadkę!

Tak jak zostało to podkreślone w blurbie, autorce bardzo zręcznie udało się połączyć mroczną historię medycyny z intrygująco poprowadzonym wątkiem fabularnym. „Runa” to niesamowita mieszanka, a ze względu na zestaw posiadanych przez tę powieść cech pokusiłabym się o stwierdzenie, że utwór ten jest współczesną odmianą powieści gotyckiej. Styl autorki dodatkowo podkreśla wyjątkowy klimat powieści.

Spodobał mi się sposób, w jaki autorka pokierowała fabułą i umieszczała w niej kolejnych bohaterów. Vera Buck prowadzi narrację wielotorowo, dzięki czemu przez większą część książki czytelnik nie ma pojęcia, w jakim tak naprawdę kierunku autorka zmierza. Można powiedzieć, że właściwie każdy z bohaterów ma coś na sumieniu - jedni mniej, a drudzy zdecydowanie więcej. Co najważniejsze, żadna z występujących w powieści postaci nie jest mdła ani płaska, nawet jeżeli gra rolę trzecioplanową. Autorce udało się uzyskać efekt, dzięki któremu momentami wydaje się, że poszczególni bohaterowie nie mają ze sobą nic wspólnego, nie widać łączącego ich wszystkich razem mianownika. Nadchodzi jednak czas, kiedy wszystkie klocki zaczynają wpadać we właściwe miejsca i dochodzi do wielkiej konfrontacji. Może sam ten moment nie jest tak spektakularny, jak można by się było tego spodziewać, jednak zdecydowanie pasuje do całości i co najważniejsze, zamyka poruszone wcześniej wątki.

Ciekawostka – jeden z często pojawiających się bohaterów drugoplanowych jest Polakiem, chociaż niestety nie został on przedstawiony w zbyt pozytywny sposób. Na pocieszenie dodam, że właściwie nie przychodzi mi teraz do głowy ani jedna postać występująca w powieści, która wywarłby na mnie chociaż neutralne, a nie mówiąc już o dobrym wrażeniu. Pośród plejady takich osobowości wspomniany Józef Babiński wydaje się wręcz sympatyczny i poczciwy. Dodam, że jest to jeden z bohaterów, którzy byli wzorowani na prawdziwych postaciach.

Verze Buck udało się stworzyć niesamowity, tajemniczy i mroczny klimat, którzy utrzymywał się od pierwszej do ostatniej strony. Autorka wzięła na swoje barki duży ciężar, jeżeli chodzi o poruszony przez nią temat histeryczek i początków rozwoju psychiatrii, w moim odczuciu jednak udało się go jej udźwignąć, choć znalazły się pewne drobne niedopowiedzenia. Podczas czytania widać, że autorka wie o czym pisze i że się do tego solidnie przygotowała. Nie brakuje opisów wywołujących co najmniej ciarki na plecach, bo chociaż historia opisana w „Runie” jest fikcją literacką, to jednak wiele z opisanych w niej scen, postaci i doświadczeń przeprowadzanych na kobietach miała niestety miejsce w prawdziwym świecie. Powieść zmusza też do przemyśleń, bo tak jak już wspomniałam, podobne zdarzenia miały miejsce naprawdę i jeszcze do tego nie było to aż tak dawno temu, jakby się mogło wydawać. Obecnie cieszymy się z wielu odkryć i postępu medycyny, jednak ta książka częściowo ukazuje, jak wielkim kosztem zostało to okupione. Uwaga! Ta powieść zdecydowanie nie jest skierowana do osób o słabszych nerwach!

Autor: Vera Buck
Tytuł: Runa
Tytuł oryginału: Runa
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 592

W pewnej krainie, pośród mroźnych górskich szczytów znajduje się zajazd Pod Głowomłotem, pod którego dachem schronienie znajduje wielu podróżnych. Z powodu śnieżycy zbudowany na uboczu budynek zostaje zasypany i zupełnie odcięty od świata zewnętrznego. Na pierwszy rzut oka widać, że uwięzionym w nim ludziom nie wróży to nic dobrego. Nie dość, że już sama sytuacja jest ciężka, to jeszcze zbieranina gości jest prawdziwą mieszanką wybuchową – poczynając od samotnego gospodarza, jego trzech córek i służby, poprzez starego rycerza i elfkę, kończąc na kupcach i potencjalnych zawodowych zabójcach. Zaznaczę przy tym, że to jeszcze nie wszyscy przybysze! Umieszczenie ich na dłuższy czas w jednym miejscu, to jak włożenie kija w mrowisko, a nikt nie ma pojęcia, ile potrwa zamieć. Gdyby tego było mało, dochodzi do brutalnego morderstwa i wiele wskazuje na to, że to robota wilkołaka - szkoda tylko, że takie istoty nie istnieją. I pomyśleć, że to dopiero początek niesamowitych wypadków...

„Pierwszy róg” w moim odczuciu jest bardzo specyficzną mieszanką. Chociaż szybko można się zorientować, że jest to high fantasy, to zawiera również elementy sensacji i kryminału, a nawet pewną domieszkę romansu. Już prawie od samego początku powieści w gospodzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy i pojawia się magia. Wszyscy, łącznie z czytelnikiem, chcą dowiedzieć się, kto jest sprawcą brutalnego morderstwo jednej z postaci występujących w powieści. Akcja brnie do przodu, cały czas wychodzą na jaw nowe szczegóły. Jeżeli komuś wydaje się, że fabuła rozgrywająca się w jednym miejscu nie może być zbyt długo dynamiczna, to koniecznie musi sięgnąć po „Pierwszy róg”, aby zmienić zdanie.

Mocną stroną książki są dobrze skonstruowani bohaterowie. Są oni różnorodni i charakterystyczni, a wielu z nich od razu da się polubić. Powieść w dużej części składa się z dialogów i autorowi doskonale udało się wyważyć te neutralne, pełne ukrytych emocji, jak i zabawne. Zdecydowanie głównymi bohaterami są rycerz Havald oraz elfka Leandra, ponieważ autor przez całą książkę skupia się na ich poczynaniach, śledząc zresztą każdy ich krok. Zarówno pomiędzy tymi, jaki i pozostałymi postaciami jest tak gęsto, że aż duszno od emocji, ale w jak najbardziej pozytywnym sensie. Zresztą nie mogłoby ich zabraknąć zważywszy na okoliczności, w jakich się znaleźli.

„Pierwszy róg” to pierwszy tom serii fantasy „Tajemnice Askiru”. Zapewniam, że czego jak czego, ale różnorakich tajemnic z pewnością w powieści nie brakuje. Ze względu na wspomnianą już dużą liczbę dialogów, książkę czyta się szybko, a akcja jest dynamiczna i zmienna. Każdy z różnorodnych bohaterów dodaje tej historii coś od siebie, dzięki czemu nie da się z nimi nudzić. Podoba mi się, że autor balansuje na granicy świata realnego, a mitu i legendy, chociaż jakby nie było umieścił akcję w świecie pełnym magicznych istot. Wiąże się to z tym, że w książce występują elfy i krasnoludy, ale dla wielu bohaterów nie tylko smoki wydają się być wytworem wyobraźni, ale nawet... delfiny. W tym miejscu ponownie podkreślę doskonałe, a zarazem specyficzne poczucie humoru autora Richarda Schwartza.

Wbrew pozorom mocną stroną powieści jest prosty język, ale też przystępny styl autora. To dodatek, który polepsza jakość całości. Nie wiem, ile jest w tym tak naprawdę roli polskiego tłumacza, ale spodobał mi się również sposób, w jaki został wystylizowany język bohaterów. Przy okazji wspomnę, że na końcu książki znajduje się przydatny spis postaci i bóstw występujących w książce. Szkoda tylko, że nie zostały one tam uporządkowane alfabetycznie.

W powieści zdecydowanie nie brakuje dwuznacznych dialogów, co więcej, są one często dość toporne – powiedziałabym, że utrzymane w męskim stylu. Zresztą wydaje mi się, że mimo wszystko jest to raczej literatura skierowana do mężczyzn, chociaż kobiety też znajdą w niej coś dla siebie. Osobiście lubię od czasu do czasu dla odmiany sięgnąć po taką mocną powieść. Ta historia mnie wciągnęła i widać, że autor ją przemyślał, bo właściwie w każdym rozdziale potrafi czymś zaskoczyć, przez co zagadkom i nowym okolicznościom nie ma końca.

„Pierwszy róg” to początek wciągającej magicznej przygody, umieszczonej w brutalnym świecie, którego autor nie próbuje na siłę upiększać. Książka jest bardzo klimatyczna i już od pierwszych stron wciąga do wykreowanej w niej rzeczywistości. Chociaż właściwie przez cały tom nie opuszczamy jednego miejsca, to jednak autorowi udaje się przedstawić czytelnikom większy kawałek magicznego świata. Udaje mu się to dzięki umiejętnie prowadzonym dialogom, ale też na przykład wykorzystaniu snu czy gawędy. Historia opisana w „Pierwszym rogu” mnie wciągnęła i bardzo ją polubiłam. Może i książka mogłaby być bardziej dopracowana, a kilka rozwiązań przedstawionych w trochę inny sposób, ale patrząc na całość, jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi. Nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejne części, dzięki którym uda się poznać dalsze losy bohaterów. Jeżeli tak wygląda debiut autora, to już jestem ciekawa, jak będą przedstawiać się te kontynuacje, a także inne książki Richarda Schwartza. Oj, czuję, że będzie się działo!

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 1
Autor: Richard Schwartz
Tytuł: Pierwszy róg
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 495

Park rozrywki Zodiac Island prosperował całkiem nieźle do momentu, w którym zostały w nim brutalnie zamordowane trzy kobiety. Lunapark zamknięto, a nazwisko grasującego w nim seryjnego mordercy otoczono legendą. Wkrótce udało się odnaleźć mężczyznę winnego zbrodniom i został on skazany na śmierć.

Od zawieszenia działalności Zodiac Island mija dwadzieścia lat i nagle coś się zmienia. Park rozrywki zyskuje nowego właściciela, który wpadł na pomysł zamienienia zaniedbanego wesołego miasteczka w jego bardziej mroczną wersję, która zostaje przemianowana na Murder Park i jest poświęcona seryjnym zabójcom. Na razie nowa odsłona lunaparku nie została jeszcze ukończona, jednak właściciel zaprosił starannie wyselekcjonowanych dwunastu przedstawicieli mediów, którzy w ramach prapremiery będą mogli skorzystać z oferowanych atrakcji, a docelowo je wypromować. Żadna z tych osób w najmniejszym stopniu nie spodziewa się tego, co zostaje dla nich przygotowane...

Uwaga, „Murder Park. Park morderców” to książka, która pochłania! Początkowo autor powoli wprowadza czytelnika w akcję, kiedy to razem z bohaterami docieramy na wyspę i dowiadujemy, że jednym z głównych fundamentów Murder Park jest stworzenie oryginalnego miejsca dla singli, którym dzięki atmosferze grozy będzie łatwiej się do siebie zbliżyć. Wiem, że wyrwane z kontekstu wydaje się to brzmieć absurdalnie, ale zapewniam, że w książce się tego zupełnie nie odczuwa, bo autor od początku przemyślał pomysł na powieść i potraktował temat naprawdę poważnie. Cała fabuła obejmuje tylko jeden weekend i już wkrótce można przekonać się, że emocji nie zabranie. Wszystko wskazuje na to, że po lunaparku grasuje morderca - jednak skoro akcja rozgrywa się na wyspie, na której odbywa się impreza zamknięta wyłącznie dla dwunastu uczestniczących w niej osób, to mordercą musi być przecież jedna z nich!

Przez całą książkę autor utrzymuje tajemniczy, pełen niepokoju, a momentami wręcz psychodeliczny klimat. Już od samego początku widać, że powieść jest bardzo specyficzna, a po jakimś czasie człowiek zaczyna się zastanawiać, czy którykolwiek z bohaterów jest w miarę stabilny psychicznie. Nie da się ukryć, że dodatkowo zachęca to do przekładania kolejnych kartek powieści, ale zdecydowanie też nie ułatwia zorientowania się, co tak naprawdę dzieje się na wyspie, nie mówiąc już o tym, jak rozwiązać zagadkę zabójcy.

Jest jedna rzecz, która momentami przeszkadzała podczas czytania książki. Wiem, że był to z góry przemyślany i zaplanowany przez autora pomysł, ale trochę irytowało mnie przykładanie przez niego tak wielkiej wagi do seksualności oraz różnego rodzaju dewiacji seksualnych. W moim odczuciu, gdyby tych opisów było trochę mniej, albo nie były przynajmniej aż tak wyraźnie eksponowane, „Murder Park” czytałoby się o wiele lepiej. Zdaję sobie jednak sprawę, że dla wielu osób może to być kolejny element podkreślający atmosferę panującą w powieści.

Nie będę ukrywała, że w tej historii jest coś, co nie pozwala się od niej oderwać. Podczas czytania odczuwa się co jakiś czas przechodzący po plecach dreszcz, bo autor doskonale buduje napięcie. Co z tego, że nie wszystko mi się podobało, a momentami szokowało podejście do tematu, kiedy powieść posiada tak wiele zalet? Wobec tej książki nie da się pozostać obojętnym. Już od przeczytania po raz pierwszy jej opisu, byłam tą pozycją bardzo zainteresowana. Patrząc wtedy na jej tematykę, w mojej głowie pojawiały się różnego rodzaju obawy co do podejścia przez Jonas'a Winner'a do tematu i jakości tej książki. Zapewniam, że nawet po zapoznaniu się z dość szczegółowym opisem nie jest łatwo domyślić się, jak powieść wygląda w rzeczywistości, a do tego autor uwielbia zaskakiwać czytelnika i ma niejednego asa w rękawie.

Jonas Winner zresztą doskonale potrafi wyprowadzać czytelnika w pole. Nawet jeżeli od samego początku ma się swojego podejrzanego pośród uczestników weekendowego wypadu na lunaparkową wyspę, to nie ma możliwości, aby podczas zapoznawania się z kolejnymi stronami nie mieć mniejszych czy większych chwil zwątpienia w przyjętą przez siebie teorię. Na marginesie dodam, że podziwiam osobę, której uda się odgadnąć całe zakończenie. Może i nie jestem do końca nim usatysfakcjonowana (dodam, że mam tu myśli dosłownie ostatnią stronę, ale ten problem występuje u mnie dość często), jednak trzeba przyznać, że samo rozwiązanie głównej zagadki jest pełne zwrotów akcji i w dużej części zaskakujące.

W książce nie obyło się bez drobnych niedopatrzeń czy niewyjaśnionych do końca pobocznych wątków, ale całość bardzo dobrze się czyta, jest logiczna i pod względem rozwoju fabuły właściwie nie ma się do czego przyczepić. Już sama budowa, która została urozmaicona poprzez wprowadzenie wywiadów z uczestnikami wyprawy, jest bardzo pomysłowa. Z jednej strony fragmenty rozmów przeprowadzonych z psychiatrą powinny przybliżać sylwetki uczestników i wyjaśniać pewne sprawy, ale przede wszystkim każdy kolejny coraz bardziej miesza czytelnikowi w głowie i zawiera często mylne tropy. Tak jak już wspomniałam, podczas czytania „Murder Parku” ma się wrażenie, że wszyscy bohaterowie mają mniejsze lub większe problemy psychiczne, co zdecydowanie nie ułatwia rozwiązania zagadki, a czasami nawet odnalezienia się w ich rzeczywistości.

Książkę serdecznie polecam, bo jest oryginalna i naprawdę warta uwagi, chociaż zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim przypadnie do gustu. „Murder Park” posiada naprawdę niesamowity klimat i kiedy już przyciągnie on czytelnika, to wbrew drobnym przeciwnościom czy chwilowym niedogodnościom i tak dobrnie do końca – chociażby po to, żeby się przekonać, czy wszystko pójdzie w obranym przez niego kierunku (a raczej tak nie będzie, przynajmniej nie do końca...). Kiedy fabuła się rozkręci, książka jest naprawdę dynamiczna, emocjonująca i potrafi wprowadzić w stan chwilowego oszołomienia. Ta historia ma naprawdę wiele bardzo mocnych stron i jeżeli chociaż w małym stopniu przyciągnął Was pomysł na nią, to moim zdaniem powinniście chociaż spróbować po nią sięgnąć. Sama raczej rzadko czytam książki z tego gatunku i moim zdaniem jest to pozycja, która potrafi zaskoczyć i zainteresować nawet osobę, która tak jak ja na co dzień zaczytuje się w zupełnie odmiennej literaturze.

Autor: Jonas Winner
Tytuł: Murder Park. Park morderców
Tytuł oryginału: Murder Park
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 480

Isolda Oberreiter, czyli tytułowa ciotka Poldi, jest rezolutną i ekscentryczną sześćdziesięciolatką. Ta Niemka nie wyruszyła jednak na podbój Sycylii – chciała tylko w końcu wypocząć i umrzeć w spokoju. Jak wiadomo, losy ludzkie chadzają własnymi drogami, więc i na Poldi czeka niejedna niespodzianka. Wszystko wydaje się iść po jej myśli, kiedy odkrywa, że zaginął jej pomocnik i ogrodnik w jednym... Poldi nie może tego tak zostawić! Kobieta wszczyna własne śledztwo, przy okazji przechodząc cały czas w poprzek drogi sycylijskiej policji, zwłaszcza przystojnego komisarza Montany. Komu pierwszemu uda się rozwiązać zagadkę i jaki będzie miało to wpływ na nowe życie Isolde? Aby się przekonać, koniecznie sięgnijcie po tę powieść!

Już patrząc na okładkę i czytając znajdujący się na niej opis, można domyślić się, że zawartość książki będzie lekka i zabawna. Pod tym względem Mario Giordano zdecydowanie nie zawodzi. Nie powiem, że jego poczucie humoru będzie odpowiadało wszystkim potencjalnym czytelnikom, ale ja nie potrafiłam się nie uśmiechać podczas czytania. Ciotka Poldi jest przeurocza, chociaż raczej starałabym się nie wchodzić jej w drogę!

Interesującym zabiegiem okazało się wykorzystanie w roli narratora bliskiego członka rodziny Poldi, który to przedstawia losy zainteresowanej na podstawie tego, co od niej usłyszał. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz spotkałam się z takim typem narracji i zaintrygował mnie on. Mario Giordano ma lekkie pióro, więc przyzwyczajenie się do stylu powieści nie sprawia większych problemów. To, co mi trochę przeszkadzało, to włoskie wtrącenia – zdaję sobie sprawę, że wprowadzają one w klimat powieści i przy okazji ją urozmaicają, jednak nie mając bliższego kontaktu z tym językiem, miałam momentami problem z utrzymaniem płynności czytania. O ile części znaczeń można było się domyślić, o tyle brak zrozumienia niektórych słów po prostu utrudniał mi całkowite wczucie się w treść. Szkoda, że chociaż na końcu powieści nie umieszczono słowniczka, który przydałby się bardziej dociekliwym czytelnikom. Przypominam jednak, że moja opinia powstała na bazie prebooka, więc w wersji ostatecznej może wyglądać to trochę inaczej.

Szczerze powiedziawszy przy okazji zapowiedzi tej pozycji pierwszy raz spotkałam się z pojęciem „cozy mystery”, którym określa się powieść kryminalną posiadającą złagodzone czy też przedstawione w żartobliwy sposób przemoc oraz podteksty seksualne. Poza tym przestępczość dotyczy małej, lokalnej i raczej zamkniętej społeczności, a detektywem jest amator i najczęściej kobieta. Patrząc na powieść „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” można stwierdzić, że wpisuje się wręcz idealnie w te ramy – takie łagodne oblicze kryminału (co wcale nie oznacza, że jest to książka skierowana wyłącznie do kobiet!).

Szkoda, że wydawnictwu nie udało się wydać tej powieści wcześniej. Premiera książki planowana jest na 12 września, a moim zdaniem byłaby to pozycja idealna na wakacje – lekka, przyjemna, pełna przygód, a do tego rozgrywająca się na gorącej Sycylii i posiadającą zwariowaną, bardzo charakterystyczną (a przy okazji charakterną!) główną bohaterką. Z drugiej strony jednak... Jeżeli tęsknicie za letnimi klimatami, to ta historia będzie idealna na zbliżające się wielkimi krokami coraz dłuższe chłodne jesienne wieczory. Książka jest tak specyficzna jak jej główna bohaterka, więc nie wszystkim przypadnie do gustu, ale wiele osób z pewnością pokocha Isolde i dla nich mam dobrą wiadomość, ponieważ „Ciotka Poldi i sycylijskie lwy” to pierwszy tom serii o przygodach tej charyzmatycznej kobiety! Ja bardzo dobrze bawiłam się z bohaterami książki i przyjemnie spędziłam czas z powieścią. Tak jak się spodziewałam, to lektura idealna na oderwanie się na chwilę od codziennych problemów, która pozwala rzucić się w wir szalonej przygody z kryminalną zagadką w tle.

Cykl/Seria: Ciotka Poldi t. 1
Autor: Mario Giordano
Tytuł: Ciotka Poldi i sycylijskie lwy
Tytuł oryginału: Tante Poldi und die sizilianischen Löwen
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 400