Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Akcja "Klątwy z przeszłości" rozpoczyna się około pół roku po wydarzeniach z zakończenia "Zemsty czarownicy". Thomas J. Ward dopiero co skończył trzynaście lat, a ponieważ stracharz nie czuje się zbyt dobrze, chłopiec otrzymuje pierwsze samodzielne zadanie. Pewien ksiądz (a zarazem brat stracharza) próbuje pokonać bogina, jednak z fatalnym skutkiem – Tom będzie musiał go uratować. To dopiero początek kłopotów. W Priestown pojawia się Kwizytor, który traktuje stracharzy jak czarownice, więc mistrz i jego uczeń znajdują się w niebezpieczeństwie. W mieście sieje grozę potężny Mór, z dnia na dzień rosnący w siłę. Już raz stracharz próbował go pokonać, ale nie udało mu się. Chłopca czeka ciężki czas i wiele trudnych wyborów […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 2
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Klątwa z przeszłości
Tytuł oryginału: The Spook's Cruse
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 356

Thomas J. Ward ma niespełna trzynaście lat i jest siódmym synem siódmego syna, dzięki czemu dysponuje niezwykłymi umiejętnościami. Pewnego dnia jego rodzice decydują, że jest idealnym kandydatem na stracharza i oddają go na ucznia do obecnego mistrza. Chociaż John Gregory chroni ludzi przed złem, jednocześnie budzi w nich grozę, co sprawia, że pozostaje samotnikiem. Czy Tom jest gotowy na takie życie? Czy poradzi sobie z próbą? Czy sprawdzi się w roli ucznia stracharza i uda mu się zgłębić tajniki tego fachu? Kim okaże się Alice? Najpierw młody bohater będzie musiał dowiedzieć się, jak pokonać strach i odróżniać sen od jawy […]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Kroniki Wardstone t. 1
Autor: Joseph Delaney
Tytuł: Zemsta czarownicy
Tytuł oryginału: The Spook's Apprentice
Wydawnictwo: Jaguar Liczba stron: 272

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Kiedy wydaje się, że największe kłopoty już minęły, to okazuje się, iż to dopiero początek… Chociaż Gaiaphage został pokonany, to w ETAP-ie zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Objawia się prorokini, której towarzyszy tajemnicza pomocnica. Pojawiają się osoby, które zostały uznane za zmarłe. Podczas gdy nowopowołana rada nie potrafi się porozumieć, Sam nie może poradzić sobie z tym, co przeżył podczas ostatniego spotkania z Drake’iem. Tytułowe kłamstwa mają w tej części szczególną rolę i występują w kilku postaciach. Czy bohaterom uda się rozpoznać prawdę na czas? Czy zdążą odpowiednio zareagować?

Trzecia część serii podobała mi się bardziej niż jej poprzedniczka. Dużo się działo, akcja płynęła watko, a oprócz znanych już problemów na drodze bohaterów pojawiło się wiele nowych. Kto by pomyślał, że aż tyle może wydarzyć się w niecałe 67 godzin? Autor w niezwykle przekonujący sposób przedstawia swoją wizję postapokalipsy. Potrafi także w niezwykły sposób zaintrygować czytelnika – z jednej strony pokazał, że za ścianą ETAP-u życie toczy się dalej, ale czy na pewno? Michael Grant zaledwie to zasygnalizował, a patrząc na to co się dzieje, wcale nie można być pewnym, czy to nie kolejna pułapka…

Przyznaję, że autor potrafi przyciągnąć uwagę. Chociaż stworzona przez niego wizja świata jest przerażająca i nieprawdopodobna, to niezwykle oddziałuje na wyobraźnię. W książce pojawia się wielu bohaterów, w kolejnych częściach wprowadzani są nowi, a każdy z nich jest inny i jego obecność ma duże znaczenie. Wielokrotne zwroty akcji zachęcają do przewracania kolejnych stron, ale też dają poczucie niepewności, bo tak naprawdę nigdy nie wiadomo, czym autor jeszcze zaskoczy. „Faza trzecia: Kłamstwa” zainteresowały mnie na tyle, że z pewnością sięgnę po kolejny tom. Jestem bardzo ciekawa, jak autor wybrnie z niektórych wątków…

Cykl/Seria: Gone: Zniknęli t. 3
Autor: Michael Grant
Tytuł: Faza trzecia: Kłamstwa
Tytuł oryginału: Lies
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 400

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Akcja drugiego tomu serii „Gone: Zniknęli” rozpoczyna się trzy miesiące po zakończeniu pierwszego i powstaniu ETAP-u. Książka nie bez powodu ma w tytule słowo „głód”. Chociaż ta specyficzna społeczność ma wiele problemów, których ilość ciągle narasta, to jednak największym jest szybko zmniejszająca się ilość pożywienia. Sam o wszystko obwinia siebie, ponieważ nie zadbał o odpowiednie racjonowanie żywności, a do tego nie może pozbyć się pasożytów, które pojawiły się na polach z kapustą. Ciągle też myśli o tym, co zamierza jego brat i co w tej sytuacji zrobić. Nie pomaga mu to, że wszystkie dzieci wymagają od niego rozwiązania nawet najmniejszego problemu. Jak sam zauważa, ma dopiero piętnaście lat, a ktoś cały czas czegoś od niego wymaga. W końcu przestaje sobie radzić i załamuje się.

Co się stanie z ETAP-em? Jak zareagują przyjaciele na zmiany zachodzące w Samie? Jakie konsekwencje przyniosą działania głodujących dzieci i młodzieży? Co zrobi Caine? Do czego doprowadzi Ciemność? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w powieści „Faza druga: Głód”.

Akcja zwalnia, chociaż nadal dużo się dzieje. Pojawia się wielu nowych bohaterów, a razem z nimi otwierają się kolejne wątki. W Perdido Beach rządzą dzieci, które zostały zmuszone zachowywać się jak dorośli i można domyślić się, że nie jest to przyjemna wizja. Autor nie szczędzi brutalności, niczego nie upiększa. Nieukształtowani jeszcze młodzi ludzie zostają wrzuceni na głęboką wodę i większość nie potrafi się odnaleźć w nowej sytuacji. Za to część robi wszystko, aby przystosować otaczające możliwości do swoich potrzeb…

Autor ma bogatą wyobraźnię i nie boi się jej użyć. Stworzył nowy świat, nowe zasady i nowe niebezpieczeństwa. Na ogół są one interesujące, niejednokrotnie przerażające, ale w jakiś sposób spójne. Jeden wątek jednak zupełnie do mnie nie przemówił – chodzi mi tu o możliwości, które posiada mały Pete. Ten autystyczny chłopiec ma tak wielkie zdolności naginania rzeczywistości, że aż razi to w oczy. Autor całkowicie popuścił wodze swojej fantazji i moim zdaniem trochę przesadził. Wiem, co chciał pokazać, jednak mógł to zrobić trochę subtelniej, co pomogłoby zresztą w rozwinięciu tego wątku (co, jak się domyślam, z pewnością będzie miało miejsce w kolejnych częściach).

Drugi tom podobał mi się trochę mniej od pierwszego, ale wszystko wskazuje na to, że w kolejnym będzie się dużo działo. Wiele zagadek nie zostało rozwiązanych, za to pojawiło się sporo nowych. Zakończenie jest tak niepokojące, że aż przechodzą człowieka dreszcze. Książka jest z pewnością oryginalna i intrygująca. Mimo kilku wad, seria nadal bardzo mi się podoba. Widać, że autor ma jeszcze wiele pomysłów i jestem ciekawa, jak je rozwinie oraz jak zakończy całą historię. Ta część wkroczyła na kolejny etap (czy też w tytułową fazę), która w dużej części jest dopiero zapowiedzią tego, co ma się wydarzyć. Czekam z niecierpliwością.

Cykl/Seria: Gone: Zniknęli t. 2
Autor: Michael Grant
Tytuł: Faza druga: Głód
Tytuł oryginału: Hunger
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 544

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Iskra jest wyjątkowo piękna i przyciąga ludzi jak magnes, ale jednocześnie wzbudza w nich także negatywne uczucia. Tę siedemnastoletnią dziewczynę wyróżniają nie tylko wyraziste zielone oczy, ale przede wszystkim włosy w odcieniach czerwonego, pomarańczowego, złotego i różowego. Pewnego dnia zostaje postrzelona, ale dziwi ją jedynie to, że kłusownik zrobił to przez przypadek. Dlaczego? Ponieważ jest potworzycą, przez co często jest narażona na ludzką agresję.

Żyjące w Dolinach potwory, które najczęściej są zwierzętami, pragną krwi, wyróżniają się barwą (na przykład mają liliowe pióra lub zieloną sierść) i… potrafią kontrolować umysły. Wkrótce kłusownik zostaje zamordowany w tajemniczych okolicznościach, a w królestwie Dolin wielkimi krokami zbliża się wojna. Iskra wyrusza ze swoim przyjacielem Łucznikiem, aby zdobyć ważne informacje. Ostatecznie zostaje wezwana, aby wykorzystać swoje umiejętności do pomocy królowi Nashowi. Dziewczyna nie jest zadowolona z takiego obrotu spraw, ponieważ nie jest lubiana na dworze ze względu na okrucieństwo ojca, który za życia był doradcą poprzedniego króla.

Iskrę czeka wiele niespodziewanych przygód i niebezpieczeństw, a na swojej drodze spotka wielu ludzi. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Czy uda jej się rozpoznać prawdziwą miłość? Czy przetrwa ona oraz ludzie, na których jej zależy? Nic nie jest łatwe i oczywiste, zwłaszcza w pełnej konfliktów krainie, gdzie zaufanie jest towarem deficytowym, a na każdym kroku czyhają rozwiązania coraz bardziej szokujących tajemnic z przeszłości.

Sięgając po „Iskrę” spodziewałam się poznać dalsze losy Katsy. Byłam ogromnie zdziwiona, kiedy po prologu zawierającym historię pochodzenia Lecka, zaczęłam czytać o przygodach zupełnie innej bohaterki, chociaż nie mniej fascynującej. Okazało się, że było to pozytywne zaskoczenie, jednak mam nadzieję, że jeszcze kiedyś poznam kontynuację historii Katsy i Po.

Podobnie jak „Wybrańcy”, ta część serii utrzymuje się w stylistyce lekkiej fantastyki z baśniowymi elementami. Nie ukrywam, że takie połączenie bardzo mi się podoba. Nie jest to jedyna cecha łącząca te powieści. Ich akcje rozgrywają się w tym samym świecie, jednak w dwóch różnych królestwach. Podobnie fabuła w dużej części skupia się na uczuciach głównych bohaterek. Podobał mi się sposób, w jaki autorka pokazywała stopniowe odkrywanie uczuć pomiędzy dwójką bohaterów w „Iskrze”. Oczywiście książki łączy postać Lecka, jednak w tej części nie ma jeszcze takiego znaczenia, ponieważ jest dopiero dzieckiem. W obu częściach pojawiają się także wyjątkowe postacie, czy też stworzenia – w pierwszym tomie są to Obdarzeńcy, a w drugim potwory. Moje odczucia po przeczytaniu obu tomów są podobne – książki pozwoliły mi się zrelaksować i oderwać na chwilę od rzeczywistości.

Jeżeli chodzi o wydanie, to wokół stron „Iskry” występują identyczne efektowne ramki jak w „Wybrańcach”. Także okładki książek utrzymane są w tej samej stylistyce. Wystąpił podobny problem z niezbyt trafnym foliowaniem, chociaż w „Iskrze” trochę lepiej się prezentuje. Znajdująca się na okładce twarz bohaterki przyciąga jeszcze bardziej, niż ta znajdująca się na poprzednim tomie.

Podobają mi się kreacje bohaterów. Z rozpoznaniem cech wielu z nich na początku można mieć problem, ponieważ powieść pisana jest z punktu widzenia Iskry, a niektórzy potrafią blokować swoje umysły. Bardzo podobało mi się sukcesywne poznawanie ich charakterów. Także Iskra, którą wydaje się, że znamy od początku, ma swoje tajemnice i potrafi zaskoczyć. Mam kilka ulubionych postaci, przede wszystkim księcia Brigana, księżniczkę Hannę oraz bliźnięta – Clarę i Garana. Jeżeli chodzi o zwierzęta, moją uwagę zwróciły Ciapek i Mały.

Podsumowując, „Iskra” jest powieścią o ciekawej fabule, niczym nie ustępująca poprzedniej części (może jest nawet trochę lepsza niż ona). Książkę czyta się szybko i przyjemnie, a losy bohaterki są interesujące i nie zawsze tak przewidywalne, jak mogłoby się początkowo wydawać. Już nie mogę się doczekać, kiedy zostanie wydany w Polsce trzeci tom serii. Jestem ciekawa, czym tym razem zaskoczy mnie autorka.

Cykl/Seria: Siedem Królestw t. 2
Autor: Cashore Kristin
Tytuł: Iskra
Tytuł oryginału: Fire
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 496

Dzień jak każdy inny: dzieci bawią się w przedszkolu, młodzież uczy się w szkole, a dorośli pracują. Jednak chociaż zaczął się normalnie, niedługo pozbawi mieszkańców Perdido Beach złudzeń. „Puff” i nagle znikają wszyscy dorośli, a dokładniej rzecz ujmując wszyscy, którzy ukończyli piętnasty rok życia. Powstaje zamieszanie i zaczynają pojawiać się pytania bez odpowiedzi, a z czasem sytuacja staje się napięta do granic możliwości. Co się właściwie stało i jak poradzą sobie bohaterowie w tym nowym, pełnym niebezpieczeństw świecie?

Na początku miałam problem z tą powieścią – zachowanie bohaterów wobec wszystkich okoliczności wydawało się zbyt nieprawdopodobne. Jednak czytałam dalej, a przy okazji zaczęłam się zastanawiać: co by się działo, gdyby takie zdarzenie miało miejsce, kiedy ja byłam w ich wieku. I co zobaczyłam? Chaos. Od tego momentu głębiej weszłam w świat książki, bo wszystko wydało mi się bardziej realne. Kiedy potem okazało się, że niektóre postacie posiadają specjalne moce, zostało to wprowadzone naturalnie – dotarło do mnie, że gdyby ta niewiarygodna sytuacja naprawdę się wydarzyła, właśnie tak mogłoby to wyglądać. Pomijając niektóre przygody głównych bohaterów, właśnie w ten sposób prawdopodobnie skończyłby świat po zniknięciu dorosłych i wszelkich zasad – przerażająca wizja.

Bohaterowie to mocna część książki. Wszyscy są bardzo dopracowani i wyraziści. Zarówno główni, jak i ci drugo, a nawet trzecioplanowi wyróżniają się charakterystycznymi cechami. Chociaż w powieści występuje wiele postaci, to nie ma się przez to większych problemów z ich rozróżnieniem. Co najważniejsze - nie znajdzie się tam ludzi idealnych, każdy ma jakieś wady, chociaż nie zawsze są one widoczne na pierwszy rzut oka.

Autor stopniuje napięcie – cały czas dowiadujemy się czegoś nowego, pojawiają się coraz to inne poszlaki. Mówi się, że im dalej w las, tym więcej drzew – tutaj jest podobnie. Im dłużej się czyta, tym więcej się odkrywa, a do zwykłego świata pozbawionego dorosłych dochodzi coraz więcej elementów fantastycznych. Dodatkowo przy każdym rozpoczynającym się rozdziale widnieje czas, który odlicza ile zostało do piętnastych urodzin jednego z głównych bohaterów, co dodatkowo podkreśla znaczenie przekroczenia granicy piętnastego roku życia.

W tej książce można znaleźć miłość, przyjaźń, zdradę, walkę, niepewność, brutalność, ból, strach i o wiele więcej. Powieść ta częściowo łączy w sobie „Igrzyska śmierci” i „X-Men”. Nie jest to pozycja, która wzbudziła we mnie zachwyt, ale z pewnością jest wciągająca, oryginalna i potrafi poruszyć, a przede wszystkim bardzo dobrze się ją czyta. Ciekawe jest to, że cała akcja nie skupia się wokół jednego bohatera, tylko kilku i nawet kiedy są rozproszeni, to wiemy co się z nimi dzieje.

„Faza pierwsza. Niepokój” to niezwykle rozbudowana i wielowątkowa powieść science fiction. Nie jest to książka pozbawiona wad, jednak według mnie nie mają one znaczącego wpływu na odbiór całości. Autor wymaga od czytelnika dużej wyobraźni i mam przeczucie, że ma jeszcze niejednego asa w rękawie. Jest to książka o młodzieży i dla młodzieży, jednak jeżeli ktoś lubi tego typu historie, to z pewnością będzie usatysfakcjonowany lekturą. Ja jestem.

Jest to pierwszy z sześciu tomów serii i gdy wydaje się, że to już koniec, okazuje się, że to dopiero początek. Jestem pewna, że sięgnę po kolejne części. Autor pobudził moją wyobraźnię i… ciekawość. W powieści bardzo dużo się dzieje, a poza problemami związanymi z wyjątkowymi okolicznościami, nadal pojawiają się zwykłe dla nastolatków rozterki. Z ogromną chęcią poznam dalsze losy bohaterów i mam nadzieję, że odnajdę odpowiedzi na wiele pytań. Jestem pewna, że zostanę jeszcze niejednokrotnie zaskoczona, tym bardziej, że nie tylko ludzie mają tutaj tajemnice.

Cykl/Seria: Gone: Zniknęli t. 1
Autor: Michael Grant
Tytuł: Faza pierwsza: Niepokój
Tytuł oryginału: Gone
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 528

Główną bohaterką „Wybrańców” jest Katsa, która żyje w Estillu, jednym z Siedmiu Królestw. Dziewczyna jest jednym z Obdarzeńców, którzy wyróżniają się Darem oraz specyficznymi oczami – każde z nich ma odmienny kolor. Katsa, mając zaledwie osiem lat, odkryła swój Dar przez przypadek. Okazał się on wyjątkowo niebezpieczny, a król Randa od początku zaczął wykorzystywać jej umiejętności do własnych celów. Teraz Katsa ma osiemnaście lat, jest pewna swoich zdolności i zaczyna do niej docierać fakt, że królewskie kary nie zawsze są adekwatne do czynów domniemanych przestępców. Poza tym chciałaby wykorzystywać swój Dar do dobrych celów, tak jak to nieoficjalnie robi w Radzie, a nie siać postrach. W końcu staje przed ciężkim wyborem, w którego podjęciu pomogą jej przyjaciele, a przede wszystkim tajemniczy książę Lienidu, którego poznała podczas jednej ze swoich tajnych misji…

Nie napiszę więcej, aby nie zdradzić za dużej części fabuły, ale jej wybór to dopiero wierzchołek góry lodowej przeciwności, które musi pokonać. „Wybrańcy” to bardzo ciekawa powieść fantasty, która spodoba się przede wszystkim nastoletnim dziewczynom. Jestem jednak pewna, że z chęcią sięgnie po nią także płeć przeciwna oraz starsi czytelnicy. Składa się na nią wiele uniwersalnych elementów, takich jak miłość czy przyjaźń, można znaleźć w niej subtelny humor. Jest to książka, dzięki której w łagodny sposób można wejść w świat fantasy. Określiłabym ją jako powieść przygodową z elementami fantastyki, które nie przytłaczają początkującego czytelnika tego gatunku, za to posiada wystarczającą ich ilość, aby zachęcić do sięgnięcia po kolejne tego rodzaju pozycje.

Książka napisana jest przystępnym językiem i błyskawicznie się ją czyta. Przyznam, że początkowo trochę można pogubić się w nowym świecie, ale warto się nie poddawać, ponieważ po kilku stronach jest coraz lepiej i odmienna rzeczywistość nie przeszkadza w lekturze. Książka jest ciekawa, a do tego lekka i przyjemna. Dobrze się z nią bawiłam i pomogła mi się zrelaksować, co uważam za duży plus.

Bardzo podoba mi się wydanie książki. Każda strona posiada delikatne obramowanie, które skojarzyło mi się z baśniami. Tekst jest przejrzysty, bardzo wygonie się go czyta, a do inicjałów została wybrana ozdobna czcionka (ta sama, która została użyta w tytule). Okładka przyciąga wzrok, a znajdująca się na niej postać dziewczyny jest intrygująca (zresztą podobnie jak bohaterka, którą przedstawia). Jedyną wadą są foliowane elementy, które pod pewnymi kątami robią dziwne wrażenie, na przykład jakby dziewczyna miała podbite oczy.

Przyznam szczerze, że sięgając po „Wybrańców” spodziewałam się czegoś innego. Okładka i opis zapowiadały coś cięższego, mocniej osadzonego w świecie fantasy. Osobiście zostałam pozytywnie zaskoczona, jednak zdaję sobie sprawę, że niektórzy mogą się rozczarować. Książka wciągnęła mnie i zainteresowała, z przyjemnością więc sięgnę po kolejny tom oraz jeżeli zaistnieje taka możliwość, po inne powieści Kristin Cashore.

Cykl/Seria: Siedem Królestw t. 1
Autor: Kristin Cashore
Tytuł: Wybrańcy
Tytuł oryginału: Graceling
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba stron: 496

Chyba każdy kojarzy hrabiego Draculę. Jego imię przewija się od jakiegoś czasu w taki, czy w inny sposób w naszej kulturze. Powstało wiele interpretacji jego historii, a „Dracula” Brama Stokera jest jedną z najbardziej znanych i rozpoznawalnych wersji. Zabierając się do czytania powieści miałam w głowie echo różnych historii, które nakładały się na siebie. Szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tej powieści zupełnie czegoś innego, jednak zostałam pozytywnie zaskoczona.

Historia rozpoczyna się w momencie, kiedy Jonathan Parker trafia do tajemniczej Transylwanii, aby pomóc hrabiemu Draculi w zakupie londyńskiej posiadłości. Im bliżej jest celu podróży, tym bardziej jego misja staje się zagadkowa, a gdy dociera na miejsce – zupełnie staje ona pod znakiem zapytania.

Tymczasem w Londynie jego narzeczona Mina wraz ze swoją przyjaciółką Lucy mierzą się z codziennością. Mina tęskni za Jonathanem, którego wyjazd się przedłuża, a Lucy musi wybrać jednego z kandydatów do jej ręki. Wkrótce także w ich otoczeniu zaczyna dochodzić do dziwnych wydarzeń, a przede wszystkim z Lucy zaczyna dziać się coś niepokojącego.

Wkrótce losy grupy bohaterów łączą się i chociaż bardzo się od siebie różnią, to mają jeden cel. Nadchodzi pora, gdy muszą zacząć działać, aby zamknąć krąg tragicznych w skutkach wydarzeń.

Rzadko zdarza mi się sytuacja, kiedy zaraz po rozpoczęciu książki jestem pewna, że mi się spodoba. W przypadku „Draculi” już po przeczytaniu pierwszej strony widziałam, że to powieść dla mnie. Bardzo przypadły mi do gustu styl autora i forma powieści. Jest to pozycja klimatyczna, która utrzymana jest w ponurym nastroju.

Historia nie ma jednej osoby, która relacjonuje wydarzenia. Książka składa się między innymi z listów i fragmentów dzienników różnych bohaterów. Każda z postaci jest charakterystyczna, przez co czytając odczuwamy zmiany w narracji. Dzięki temu zabiegowi poznajemy prawie dzień po dniu przebieg zdarzeń i to z perspektywy różnych osób.

Na bohaterów nagle spadają problemy, z którymi początkowo nie mogą sobie zupełnie poradzić. Zresztą nie ma się czemu dziwić – który przeciętny człowiek uwierzyłby, że wszystkie te nieszczęścia są spowodowane przez wampira? Kiedy w końcu uwierzyli w to, co na początku wydawało się nieprawdopodobne, zdecydowali się na odpowiednie kroki, aby temu przeciwdziałać. Z czasem bezsilność zaczęła zmieniać się w wahanie pomiędzy chwilami triumfu i nadziei, a gwałtownymi porażkami. Jednak aby książka mogła się skończyć, jedna ze stron musi wygrać, a jak wiadomo wszystko ma swoją cenę.

Powieść utrzymana jest w mrocznym i ponurym nastroju. Bardzo podobały mi się wpływające na wyobraźnię opisy, między innymi posiadłości hrabiego. Postać samego Draculi jest niezwykle tajemnicza, intrygująca i wzbudzająca niepokój. Autor kreując wampiry czerpie w dużej części z dawnych legend, wierzeń i przesądów, kiedy to były one niczym innym jak potworami. I chociaż Dracula i jego pobratymcy pozostają w dużej części ludźmi, to wyróżniają się wieloma przerażającymi atrybutami.

Trochę zawiodło mnie zakończenie całej historii. Nie mogę napisać dlaczego, ponieważ musiałabym je zdradzić. Wydaje mi się, że po prostu po punkcie kulminacyjnym akcja została zbyt szybko rozwiązana. Mimo to książka bardzo mi się podobała, przede wszystkim ze względu na utrzymujący się w niej specyficzny klimat oraz walkę z demonami, także tymi wewnętrznymi. „Dracula” to klasyka swojego gatunku.

Ponieważ uwielbiam piękne okładki, także w tym wypadku muszę o niej wspomnieć. Moim zdaniem biała róża ociekająca krwią doskonale pasuje do opisanej w książce historii. Zważywszy na symbolikę i skojarzenia, umieszczenie takiej, a nie innej ilustracji musiało być przemyślane.

Chociaż motywem przewodnim „Draculi” jest walka z wampirem, nie jest to jedyny wątek książki. Myślę, że po wyjęciu z kontekstu i niewielkiej modyfikacji ostatniego zdania powieści powstanie dobre podsumowanie – jest to opowieść o tym, jak kilku mężczyzn tak bardzo pokochało pewną kobietę, że odważyli się dla niej na bardzo, bardzo wiele. Zdanie to można teraz interpretować w dwojaki sposób, ale żeby to zrobić, należy koniecznie sięgnąć po powieść Brama Stokera, którą szczerze polecam.

Cykl/Seria: Arcydzieła Literatury Światowej
Autor: Bram Stoker
Tytuł: Dracula
Tytuł oryginału: Dracula
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Liczba stron: 448