Presley to młoda kobieta po przejściach, która po latach wraca do rodzinnego Tennessee i niespodziewanie spotyka tam swoją nastoletnią miłość. Tylko że jego nie powinno tam być! Nadchodzi czas, kiedy kobieta wbrew sobie zaczyna wierzyć w przeznaczenie. Droga, która się przed nią rozpościera zdecydowanie nie jest prosta i usłana płatkami kwiatów. Wspomnienia wracają, rzeczywistość bywa brutalna, a Presley już nie jest tą samą osobą co kiedyś – dlaczego jednak jej uczucia wydają się pozostawać niezmienne? Czy los da jej kolejną szansę?

„Powiedz, że zostaniesz” nie było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Corinne Michaels, ponieważ wcześniej miałam okazję zapoznać się z „Consolation” i „Conviction”. Jeżeli chodzi o tamtą serię zdecydowanie bardziej podobał mi się tom pierwszy, ale w obu zauważyłam coś więcej niż przeciętny romans – książki są bardzo emocjonalne, nie brakuje w nich elementu zaskoczenia i zwrotów akcji, a poruszane w nich problemy nie są sztucznie rozdmuchane, tylko naprawdę nimi są. Z tą świadomością oraz zaintrygowana zapowiedzią książki postanowiłam sięgnąć po „Powiedz, że zostaniesz”.

Książka wciąga niesamowicie od pierwszych stron. Niestety czasami tak jest, że im dalej w las, tym więcej drzew – tutaj jest troszeczkę podobnie. Nie mam na myśli, że ten romans jest zły, jednak podobnie jak w przypadku „Conviction” odniosłam wrażenie, że autorka w pewnym momencie troszeczkę się pogubiła. Corinne Michaels ma skłonność do zbyt szybkiego rozwiązywania problemów, które stawia na drodze swoim bohaterom, przez co czasami brakuje odpowiedniego podtrzymania napięcia. W pewnym momencie zabrakło mi jakiegoś zaskakującego zwrotu akcji, który sprawiłby, że stałaby się mniej przewidywalna.

Powieść czytało się przyjemnie i zdecydowanie nie brakowało w niej różnorodnych emocji, co stało się już dla mnie cechą charakterystyczną Corinne Michaels. Autorka ma przyjemny styl, jednak powinna jeszcze troszeczkę popracować nad dopracowaniem fabuły – gdyby potrafiła utrzymać początkowy poziom, jej książka mogłyby należeć do grupy tych, których się nie zapomina. Nie jest to może powieść, która całkowicie mnie pochłonęła, jednak można z nią spędzić kilka przyjemnych chwil. Mam nadzieję, że autorka dalej będzie pracowała nad swoim warsztatem i będę miała okazję przeczytać naprawdę wyjątkowe dzieło, które wyjdzie spod jej pióra, ponieważ ma do tego predyspozycje.

Cykl/Seria: Wróć do mnie t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Powiedz, że zostaniesz
Tytuł oryginału: Say You'll Stay
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 474

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Do Natalie dociera przerażająca prawda – Aaron żyje, a przeszłości nie da się cofnąć. Nadchodzi czas, kiedy sama sobie musi odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście chciałaby zmienić ostatnie miesiące. Przecież to właśnie w momencie, kiedy już wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, jej świat ponownie został wywrócony do góry nogami. Lee jednak musi być twarda i jakoś poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. Los zdecydowanie jej tego nie ułatwia, bo pomijając i tak już skomplikowane stosunki na froncie ona-Aaron-Liam, życie ma dla niej jeszcze kilka innych niespodzianek. Jak ma z tego wybrnąć ta młoda filigranowa kobieta? Z pewnością będzie musiała wykorzystać moc swojej wewnętrznej siły, której istnienia do tej pory nawet się nie spodziewała.

Muszę niestety zacząć od tego, że o ile powieść „Consolation” pozytywnie mnie zaskoczyła, o tyle „Conviction” mnie rozczarowała. W pierwszej części opisywane przez autorkę losy Natalie posiadały konkretną fabułę, wyraźnie było widać pomysł na tę historię, a czytając zakończenie czytelnik musiał dać sobie chwilę na dojście do siebie i zadanie pytania „jak to w ogóle się mogło stać?!”. W „Conviction” jednak już tego zabrakło. Odniosłam wrażenie, jakby Corinne Michaels sama zaplątała się w tym, jak ma poprowadzić dalej narrację i skupiła się na zagubieniu oraz emocjach głównej bohaterki, a właściwie przede wszystkim na jej przeżyciach erotycznych. Kiedy sięgałam po tę powieść, miałam nadzieję, że będzie emocjonująca i pełna prawdziwych przeciwności losu, a nawet spodziewałam się jakiejś wyjątkowej tragedii. Podczas czytania jednak w pewnym momencie zaczęło mnie irytować idealizowanie na siłę bohaterów, którzy przez to znacząco stracili na wiarygodności. Niestety po kilkudziesięciu stronach miałam też dość ciągłego rozpadania się Natalie na kawałki, a zakończenie całkowicie mnie zawiodło. Nie będę tutaj zdradzać szczegółów, ale po przeczytaniu ostatniego zdania w mojej głowie pojawiła się myśl „no bez przesady!”.

Zaczęłam od tego, co mi się nie podobało, ale powieść ma także i dobre strony. Autorka bardzo wiarygodnie przedstawia emocje bohaterów. Nie można jej nic zarzucić pod tym względem, ponieważ bardzo dobrze udaje jej się opisywanie przeżyć wewnętrznych występujących w książce postaci (chociaż przyznaję - w kilku momentach odniosłam wrażenie, że zabrakło jej słów). Podobało mi się również przeplatanie rozdziałów, w których narratorami są różni bohaterowie. Nie można też zarzucić powieści braku akcji, ponieważ co jakiś czas autorka zrzuca bohaterom na barki kolejne ciężkie sytuacje.

Nie chciałabym, żebyście odrzucili tę pozycję ze względu na wymienione wcześniej przez mnie wady, ponieważ mogłam trochę je wyolbrzymić, ale chyba po prostu tym razem moje oczekiwania zwiodły mnie na manowce. Dla porównania podrzucam link do mojej opinii na temat wspomnianego już „Consolation”, dzięki któremu z taką nadzieją sięgnęłam po „Conviction”. Zdaję sobie sprawę, że wiele czytelniczek będzie usatysfakcjonowanych lekturą, jednak jeżeli tak jak ja spodziewacie się czegoś więcej niż romansu, to niestety tym razem nie mogę Wam polecić tej pozycji. Książka miała zapewnić wiele emocji i zaskoczeń, jednak o ile tych pierwszych nie brakowało, to niestety tych drugich nie byłam w stanie odnaleźć. „Conviction” skończyłam, ponieważ pierwszą część serii polubiłam na tyle, że chciałam przekonać się, jak potoczą się losy bohaterów. Bardzo mi szkoda, że autorce nie udało się mnie pozytywnie zaskoczyć, ponieważ ta historia miała moim zdaniem naprawdę duży potencjał.

Cykl/Seria: Consolation Duet t. 2
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Conviction
Tytuł oryginału: Conviction
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 302

Cathy wydaje się posiadać życie idealne. Zresztą jej historia początkowo wygląda jak pierwsze minuty komedii romantycznej. Nadchodzi jednak moment, kiedy nad jej losem zaczynają pojawiać się ciemne chmury, które w krótkim czasie zamienią się w tornado, pozostawiające jej życie w zgliszczach. Wszystko zaczyna się od tego, że kobieta nie jest w stanie utrzymać ciąży, chociaż najbardziej na świecie pragnie właśnie dziecka. W momencie największego kryzysu, kiedy zamiast prawdziwej kobiety widzi w sobie tylko pusty przedmiot, na jej drodze pojawia się Arsen i przewraca wszystko do góry nogami. To, co wydaje się jednak proste i oczywiste, wcale takie nie jest, ale o tym musicie przekonać się już sami!

Autorce bardzo dobrze udało się ukazać, jak bywa okrutny los i że w prawdziwym życiu nic nie jest po prostu czarne albo białe. Czasami okoliczności są tak skomplikowane, że chociaż ktoś robi wiele strasznych i niewybaczalnych rzeczy, to nadal przecież pozostaje istotą ludzką, posiadającą w sobie o wiele więcej niż tylko tę mroczną stronę osobowości. Chociaż postaciom występującym w książce wiele brakowało do wzorowego postępowania, a szczególnie Arsen i Cathy w wielu momentach byli po prostu nie do zniesienia, to podczas zapoznawania się z całością powieści nie dało się im chociaż trochę nie współczuć. Bardzo spodobało mi się to, że Mia Asher ukazała tę historię z perspektywy różnych bohaterów, co jeszcze bardziej podkreślało dręczące ich dylematy.

Jak już wspomniała, główna bohaterka zdecydowanie nie należy do ideałów, a w pewnym momencie swojego życia całkowicie się pogubiła. Czasami ciężko jest obiektywnie ocenić niektóre sytuacje z perspektywy czytelnika i tak jest właśnie w tym wypadku. Kobieta w pewnym momencie zaczyna sama siebie nienawidzić, a jednak nie potrafi przerwać niesamowicie toksycznego romansu, w który się wplątała. Autorka postawiła przed bohaterami mnóstwo dylematów życiowych, a przede wszystkim tych o charakterze moralnym – i nie bała się ukazać mocno kontrowersyjnej odsłony człowieczeństwa. Z drugiej strony pokazała również, jak człowiek jest skomplikowany, a nie każde wielkie uczucie ma szansę i prawo mieć szczęśliwe zakończenie.

Nie polecam „Arsena” czytelniczkom o słabszych nerwach, które nie przepadają z wątkami erotycznymi, wulgarnością oraz przemocą, ponieważ tych elementów nie brakuje na stronach powieści. W moim odczuciu jest ich nawet trochę za dużo, ponieważ czasami odwracają uwagę od tego, co w całości historii jest najważniejsze, a niektóre sceny wydają się być wprowadzone przez autorkę na siłę. Z drugiej strony jednak zdaję sobie sprawę, że wiele osób sięgając po powieść w konwencji współczesnego romansu liczy właśnie na tego rodzaju „momenty” - myślę, że Ci czytelnicy nie powinni być zawiedzeni.

Chociaż „Arsen” wydaje się być po prostu skomplikowaną historią miłosną, to jednak daje też do myślenia. Ta powieść jest napisana w taki sposób, że mimo pewnych niedociągnięć czytelnik po prostu musi wiedzieć, co będzie dalej i jak się to wszystko skończy. Czy ostatecznie wzbudzi w nim pozytywne czy negatywne wrażenia zdaje się nie mieć takiego znaczenia jak to, że z pewnością nie pozostawi go obojętnym. Autorce udało się doskonale ukazać emocje osoby, która wplątuje się w romans i zapewniam Was – nie ma w tym nic, co człowiek chciałby mieć na sumieniu. Obawiam się jednak, że w prawdziwym życiu mogłoby być jedynie gorzej...

Czasami czytając powieść łatwo jest nam jednoznacznie wypowiedzieć się na temat postępowania bohaterów – zresztą z pewnością niejednokrotnie mieliście do czynienia z postacią, którą potępialiście i której postępowania nie potrafiliście w żaden sposób zrozumieć. Mia Asher przedstawia całą historię w taki sposób, że chociaż nie zgadzamy się z decyzjami i czynami bohaterów, to przeżywamy ich rozterki razem z nimi. „Arsen” jest jak niesamowicie emocjonalny rollercoaster. Do tego wszystkiego muszę dodać, że zakończenie jest naprawdę piękne i zaskakujące. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale nie sądzę, żeby się ktoś po niej tego spodziewał. Z pewnością nie jest to książka dla każdego i jako że jest to jednak odmiana romansu, to spodoba się raczej kobietom. Moim zdaniem warto chociaż spróbować sięgnąć po „Arsena” i spróbować przekonać się na własnej skórze, że nie wszystko jest tak proste, jak się czasami z boku wydaje.

Autor: Mia Asher
Tytuł: Arsen
Tytuł oryginału: Arsen: A Broken Love Story
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 450

Natalie, nazywana przez bliskich Lee, właśnie przeżyła ogromną tragedię. Jedynym, co jej pozostało, są szczęśliwe wspomnienia oraz ukochana córeczka, która przychodzi na świat wkrótce po stracie ukochanego męża Lee, Aarona. Młoda kobieta stara się być silna i radzić sobie z nową rzeczywistością, jednak straciła jedną z najcenniejszych rzeczy w życiu i jest całkowicie rozbita. Jest jednak jedna osoba, która potrafi przebić się przez wzniesiony przez nią mur i powiedzieć jej wprost, co myśli o jej ukrywaniu się przed światem. Tym człowiekiem jest Liam, najbliższy przyjaciel jej zmarłego męża, który obiecał Aaronowi, że w razie potrzeby zaopiekuje się jego żoną i dzieckiem. Kiedy zacznie stopniowo spełniać pokładane w nim nadzieje, wszystko zacznie toczyć się w niespodziewanym dla bohaterów kierunku...

W „Consolation” autorka ukazuje, jak niełatwe i niejednokrotnie brutalne jest życie bliskich oraz rodzin oficerów marynarki wojennej, a wszystko to przekłada się przecież także życie innych osób, zwłaszcza tych zajmujących na co dzień stanowiska szczególnie narażające życie. Powieść porusza również temat tragedii i żałoby, w tym różne sposoby radzenia sobie z nimi. Chociaż można być cały czas czujnym oraz zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństwa, to nie da się przygotować na nagłą stratę ukochanej osoby. Powieść napisana jest prostym i przystępnym językiem. Bardzo podobało mi się, że autorka cały czas umiejętnie żonglowała scenami pełnymi smutku, tymi bardziej zrównoważonymi i codziennymi, a takimi tryskającymi humorem. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i charakterystyczni, nie sposób ich nie polubić. Co więcej, są również bardzo wiarygodni i dzięki temu bez trudu można sobie wyobrazić sytuacje, które mają miejsce w powieści.

Szczerze powiedziawszy nie pamiętam, kiedy ostatnio sięgnęłam po romans (pomijając pozycje YA). W książce pojawiają się pewne stałe elementy, które występują w tym gatunku: piękny on i piękna ona, on to typ niegrzecznego, przy tym jednocześnie uroczego mężczyzny; ona z jednej strony twarda jak skała, a przy tym niesamowicie wrażliwa. Co jednak najważniejsze, podczas czytania nie rzuca się aż tak bardzo w oczy, ponieważ zostało poprzeplatane innymi wątkami i okolicznościami, dzięki czemu „Consolation” zdecydowanie nie można nazwać zwykłym i przewidywalnym romansidłem. Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron i bardzo dobrze mi się ją czytało, jednak nie obyło się bez pewnych zgrzytów.

Zdaję sobie sprawę, na czym opierają się tego rodzaju książki oraz czego powinnam się mniej więcej spodziewać, ale to nie znaczy, że przy drobnych zmianach ta powieść nie mogłaby być jeszcze lepsza. Co mam dokładnie na myśli? Rozumiem, że autorka chciała pokazać kolejne fazy wychodzenia z żałoby bohaterki i rozpoczęcia przez nią nowego życia oraz to, jak trudno jest otworzyć się jej na nowe możliwości. Moim zdaniem jednak trochę za szybko weszła na tereny seksualności, chociaż trzeba Corinne Michaels przyznać, że starała się to zrobić stopniowo i w większości przypadków wydarzenia wynikały ze związków przyczynowo-skutkowych. Nie będę tutaj zdradzać szczegółów, ale występuje jeszcze jeden wątek dotyczący głównej bohaterki, w którym autorka trochę za bardzo przyspieszyła akcję. Wystarczy, że w obu przypadkach trochę by zwolniła, książka na niczym by przez to nie straciła, a wręcz jeszcze bardziej zyskała na wiarygodności.

Wydawnictwo Szósty Zmysł odważnie wchodzi na rynek i istnieje ogromna szansa, że każda kolejna ich powieść będzie coraz lepsza. Widać, że starają się poruszyć tę delikatniejszą stronę duszy swoich czytelniczek. "Consolation" mimo wielu cech mogących wskazywać na to, że jest jedną z wielu podobnych do siebie powieści należących do tego gatunku, posiada w sobie coś więcej - po pierwsze interesującą i wciągającą fabułę, a po drugie poboczne wątki, które są "o czymś" i zmuszają do przemyśleń.

Pierwszy tom serii "Consolation" jest pełen skrajnych emocji. Już po kilku rozpoczynających książkę stronach widać, że autorka jest bardzo uczuciową osobą i potrafi przenieść tę część siebie na papier. Losy Lee i Liama (które możemy poznać z perspektywy ich obojga) udowadniają, jak skomplikowane bywa życie uczuciowe, na które często mamy mniejszy wpływ, niż nam się wydaje. Emocje bywają kapryśne, a co najgorsze, czasami płynąca z nich energia jest ukierunkowana nie w taki oczywisty, a tym bardziej pożądany sposób, jakby się wydawało czy chciało. Podsumowując, jeżeli macie ochotę na połączenie, które z jednej strony Was wzruszy, a z drugiej rozbawi, pozostawi nutkę nostalgii, ale również jest uzupełnione "momentami", to nie wahajcie się, tylko sięgnijcie po "Consolation"! To historia dla kobiet, na którą z pewnością nie pozostaną obojętne. Zakończenie sprawia, że nie chce się nic więcej, tylko sięgnąć po kolejny tom, na który niestety jeszcze trochę przyjdzie nam poczekać.

Cykl/Seria: Consolation Duet t. 1
Autor: Corinne Michaels
Tytuł: Consolation
Tytuł oryginału: Consolation
Wydawnictwo: Szósty Zmysł
Liczba stron: 302