Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Havaldowi udaje się odnaleźć przyjaciół, jednak byłoby to za proste, gdyby wszystko odbyło się bez przeszkód i komplikacji. W międzyczasie wojownik kontaktuje się z rodziną Marinae i chce czy nie, ale zostaje wplątany w sam środek niemałego zamieszania związanego z walką o tron. Czas ucieka, a z każdą chwilą niebezpieczeństwo rośnie. Czy i tym razem drużynie, która składa się z tak bardzo specyficznej grupy ludzi, uda się wyjść z opresji obronną ręką?

W powieści pojawiają się znani już z poprzednich części „Tajemnicy Askiru” bohaterowie, jak i nowe postacie. Autor przyzwyczaił nas już do różnorodnych charakterów i barwnych jednostek, więc również tym razem nie zawiódł. Do tego Richard Schwartz umiejętnie operuje relacjami międzyludzkimi, dzięki czemu dodatkowo podbudowuje napięcie. Główną postacią w „Oku Pustyni” zdecydowanie jest Havald, jednak dowiadujemy się także, co dzieje się u pozostałych bohaterów. Zapewniam, że nie zabraknie kilku sekretów i sporych zaskoczeń! Przyznam się, że troszeczkę zabrakło mi Zokory i Armina, ponieważ uwielbiam tę dwójkę doskonale wykreowanych bohaterów. Oczywiście przewijają się przez strony powieści, jednak zdecydowanie jest ich tam za mało. Cóż, nie można mieć wszystkiego, może w kolejnym tomie znajdzie się dla nich więcej miejsca.

„Oko Pustyni” jest trzecim tomem serii „Tajemnica Askiru” i chociaż akcja trochę spowalnia w porównaniu z poprzednimi częściami, to zdecydowanie nie daje się sobą znudzić. Autor po prostu zmienia punkt ciężkości i trochę więcej poświęca opisom świata przedstawionego i panujących w nim zasad. Moim zdaniem to bardzo potrzebny zabieg, a przy okazji wydaje mi się, że może to być chwila wytchnienia dla czytelnika, zanim Richard Schwartz rzuci go w wir wydarzeń kolejnego tomu. Mimo że ta część jest troszkę spokojniejsza, to nadal wpisuje się w pełną przygód i magii powieść drogi.

Autor zdecydowanie trzyma poziom, a do tego pokazuje swoją wszechstronność i udowadnia, że nie tylko wartka akcja potrafi wciągnąć oraz zafascynować czytelnika. Richard Schwartz nadal bawi się łączeniem wielu gatunków, dodając tym razem więcej intryg politycznych. W „Oku Pustyni” mieszczą się wszystkie pozytywne cechy poprzednich części, a do tego każda z nich posiada swój specyficzny klimat. Chociaż akcja „Oka Pustyni” w porównaniu z nimi zwolniła, to niczego jej to nie ujmuje, a na ostatnich stronach powieści dzieje się tak dużo, że przepływa się przez nie na jednym wdechu. Wszystko wskazuje na to, że w kontynuacji „Tajemnicy Askiru” będzie się działo!

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 3
Autor: Richard Schartz
Tytuł: Oko Pustyni
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 400

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Pojawienie się tajemniczego wędrowca Kennarda wprowadza sporo zamieszania w gospodzie Pod Głowomłotem. Dzieli się on z Havaldem i Leandrą swoją wiedzą na temat królestwa Askiru oraz działania magicznych portali. Niedługo potem Havald i jego drużyna wyruszają wypełnić ważną misję, a podczas podróży przeżyją niejedną mrożącą krew w żyłach przygodę. Nie będą mogli narzekać na brak wrażeń, bo już prawie na samym początku wyprawy jedno z nich straci wzrok, a wkrótce potem zostaną rozdzieleni...

Richard Schwartz już w pierwszej części serii „Tajemnica Askiru” pokazał swoje umiejętności i bogatą wyobraźnię. „Drugi Legion” posiada wszystko to, co czytelnicy polubili w „Pierwszym rogu”, ale nie tylko! Co więcej, nie dopatrzyłam się również drobnych niedopracowań, na które zwróciłam uwagę podczas zapoznawania się z początkiem serii. Po przeczytaniu drugiej części serii stwierdzam, że pierwszy tom był dopiero początkiem jego możliwości. Samo to, jak w „Pierwszym rogu” potrafił urozmaicić i wzbogacić akcję rozgrywającą się tak naprawdę w jednym miejscu, powinno dać czytelnikom do myślenia. W drugiej części serii bohaterowie zostają wysłani w podróż, co otwiera nowe horyzonty i pozwala rozwinąć autorowi skrzydła. Rozmaitość przeszkód stawianych na drodze Havalda i reszty, wielowątkowość oraz tempo prowadzenia akcji momentami zapierają dech w piersiach.

Książki z serii „Tajemnica Askiru” posiadają naprawdę wiele zalet, dzięki którym potrafią całkowicie pochłonąć czytelnika. Jak już wspomniałam, autor wykazuje się dużą dbałością o szczegóły, także jeżeli chodzi o język. Stara się on stylizować wypowiedzi bohaterów w taki sposób, że czasami po samej budowie zdania czy używanemu słownictwu jesteśmy w stanie wychwycić, kto wypowiada dane zdanie. Richard Schwartz często podkreśla wielokulturowość i różnorodność postaci występujących w wykreowanym przez niego świecie, co dodaje dodatkowej głębi całości historii. W książce nie zabrakło także miejsca na magię czy niesamowite stworzenia.

Dużym atutem Richarda Schwartza jest kreacja bohaterów. Nie dość, że są różnorodni, to zdecydowanie nie należą do jednoznacznych i płaskich, a wiele wskazuje na to, że autor cały czas nie zdradza nam o nich wszystkiego. W drugim tomie serii poznajemy nowe postacie (spośród których dwie szczególnie trafiły do mojego serca i jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się ich losy), ale i już wcześniej znane, które autorowi udało ukazać się także z zupełnie innej perspektywy. Już w „Pierwszym rogu” czytelnik miał okazję poznać specyficzną, oszczędną acz dobitną w wyrażaniu swoich opinii mroczną elfkę Zokorę, a teraz dodatkowo pojawia się niesamowicie charyzmatyczny i skłonny do dramatyzowania Armin di Basra, który zdolny jest chyba zagadać na śmierć swoimi wypowiedziami, będącymi jednym wielkim kwiecistym potokiem słów. Oboje są bohaterami, którzy dodają swoimi wyrazistymi i nieoczywistymi osobowościami kolorytu powieści, ale przede wszystkim są silną bazą dla charakterystycznego poczucia humoru pojawiającego się w serii. Zresztą spróbujcie sobie wyobrazić ich konfrontację - w moim odczuciu już dla samej tej dwójki warto sięgnąć po kontynuację „Pierwszego rogu”!

„Drugi Legion” to powieść, z którą z pewnością nie będziecie się nudzić. Powiem więcej – zabraknie Wam czasu na oddech! Historia jest pełna akcji i różnorodnych wydarzeń, a wszystko to połączone jest w zgrabną, logiczną całość. Świat stworzony przez Richarda Schwartza zaskakuje swoją wielkością i szczegółowością - od razu widać, że autor dokładnie przemyślał swoją wizję, zanim przelał ją na papier. Moim zdaniem jest to zdecydowanie warta uwagi powieść gatunku high fantasy. Przyznam, że z niecierpliwością czekam na kolejny tom „Tajemnicy Askiru”, ponieważ mam przeczucie, że autor ma w zanadrzu jeszcze niejedną niespodziankę.

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 2
Autor: Richard Schwartz
Tytuł: Drugi Legion
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 526

W pewnej krainie, pośród mroźnych górskich szczytów znajduje się zajazd Pod Głowomłotem, pod którego dachem schronienie znajduje wielu podróżnych. Z powodu śnieżycy zbudowany na uboczu budynek zostaje zasypany i zupełnie odcięty od świata zewnętrznego. Na pierwszy rzut oka widać, że uwięzionym w nim ludziom nie wróży to nic dobrego. Nie dość, że już sama sytuacja jest ciężka, to jeszcze zbieranina gości jest prawdziwą mieszanką wybuchową – poczynając od samotnego gospodarza, jego trzech córek i służby, poprzez starego rycerza i elfkę, kończąc na kupcach i potencjalnych zawodowych zabójcach. Zaznaczę przy tym, że to jeszcze nie wszyscy przybysze! Umieszczenie ich na dłuższy czas w jednym miejscu, to jak włożenie kija w mrowisko, a nikt nie ma pojęcia, ile potrwa zamieć. Gdyby tego było mało, dochodzi do brutalnego morderstwa i wiele wskazuje na to, że to robota wilkołaka - szkoda tylko, że takie istoty nie istnieją. I pomyśleć, że to dopiero początek niesamowitych wypadków...

„Pierwszy róg” w moim odczuciu jest bardzo specyficzną mieszanką. Chociaż szybko można się zorientować, że jest to high fantasy, to zawiera również elementy sensacji i kryminału, a nawet pewną domieszkę romansu. Już prawie od samego początku powieści w gospodzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy i pojawia się magia. Wszyscy, łącznie z czytelnikiem, chcą dowiedzieć się, kto jest sprawcą brutalnego morderstwo jednej z postaci występujących w powieści. Akcja brnie do przodu, cały czas wychodzą na jaw nowe szczegóły. Jeżeli komuś wydaje się, że fabuła rozgrywająca się w jednym miejscu nie może być zbyt długo dynamiczna, to koniecznie musi sięgnąć po „Pierwszy róg”, aby zmienić zdanie.

Mocną stroną książki są dobrze skonstruowani bohaterowie. Są oni różnorodni i charakterystyczni, a wielu z nich od razu da się polubić. Powieść w dużej części składa się z dialogów i autorowi doskonale udało się wyważyć te neutralne, pełne ukrytych emocji, jak i zabawne. Zdecydowanie głównymi bohaterami są rycerz Havald oraz elfka Leandra, ponieważ autor przez całą książkę skupia się na ich poczynaniach, śledząc zresztą każdy ich krok. Zarówno pomiędzy tymi, jaki i pozostałymi postaciami jest tak gęsto, że aż duszno od emocji, ale w jak najbardziej pozytywnym sensie. Zresztą nie mogłoby ich zabraknąć zważywszy na okoliczności, w jakich się znaleźli.

„Pierwszy róg” to pierwszy tom serii fantasy „Tajemnice Askiru”. Zapewniam, że czego jak czego, ale różnorakich tajemnic z pewnością w powieści nie brakuje. Ze względu na wspomnianą już dużą liczbę dialogów, książkę czyta się szybko, a akcja jest dynamiczna i zmienna. Każdy z różnorodnych bohaterów dodaje tej historii coś od siebie, dzięki czemu nie da się z nimi nudzić. Podoba mi się, że autor balansuje na granicy świata realnego, a mitu i legendy, chociaż jakby nie było umieścił akcję w świecie pełnym magicznych istot. Wiąże się to z tym, że w książce występują elfy i krasnoludy, ale dla wielu bohaterów nie tylko smoki wydają się być wytworem wyobraźni, ale nawet... delfiny. W tym miejscu ponownie podkreślę doskonałe, a zarazem specyficzne poczucie humoru autora Richarda Schwartza.

Wbrew pozorom mocną stroną powieści jest prosty język, ale też przystępny styl autora. To dodatek, który polepsza jakość całości. Nie wiem, ile jest w tym tak naprawdę roli polskiego tłumacza, ale spodobał mi się również sposób, w jaki został wystylizowany język bohaterów. Przy okazji wspomnę, że na końcu książki znajduje się przydatny spis postaci i bóstw występujących w książce. Szkoda tylko, że nie zostały one tam uporządkowane alfabetycznie.

W powieści zdecydowanie nie brakuje dwuznacznych dialogów, co więcej, są one często dość toporne – powiedziałabym, że utrzymane w męskim stylu. Zresztą wydaje mi się, że mimo wszystko jest to raczej literatura skierowana do mężczyzn, chociaż kobiety też znajdą w niej coś dla siebie. Osobiście lubię od czasu do czasu dla odmiany sięgnąć po taką mocną powieść. Ta historia mnie wciągnęła i widać, że autor ją przemyślał, bo właściwie w każdym rozdziale potrafi czymś zaskoczyć, przez co zagadkom i nowym okolicznościom nie ma końca.

„Pierwszy róg” to początek wciągającej magicznej przygody, umieszczonej w brutalnym świecie, którego autor nie próbuje na siłę upiększać. Książka jest bardzo klimatyczna i już od pierwszych stron wciąga do wykreowanej w niej rzeczywistości. Chociaż właściwie przez cały tom nie opuszczamy jednego miejsca, to jednak autorowi udaje się przedstawić czytelnikom większy kawałek magicznego świata. Udaje mu się to dzięki umiejętnie prowadzonym dialogom, ale też na przykład wykorzystaniu snu czy gawędy. Historia opisana w „Pierwszym rogu” mnie wciągnęła i bardzo ją polubiłam. Może i książka mogłaby być bardziej dopracowana, a kilka rozwiązań przedstawionych w trochę inny sposób, ale patrząc na całość, jest to pozycja zdecydowanie warta uwagi. Nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejne części, dzięki którym uda się poznać dalsze losy bohaterów. Jeżeli tak wygląda debiut autora, to już jestem ciekawa, jak będą przedstawiać się te kontynuacje, a także inne książki Richarda Schwartza. Oj, czuję, że będzie się działo!

Cykl/Seria: Tajemnica Askiru T. 1
Autor: Richard Schwartz
Tytuł: Pierwszy róg
Wydawnictwo: Initium
Liczba stron: 495