„Ballada o chaosiku” jest swojego rodzaju kontynuacją „Jędrnych kaktusów” – to po prostu dalszy ciąg losów rodziny publikowanych na blogu Pawła Klimczaka. Mamy tu nowego wydawcę, zmieniła się szata graficzna i przybyło stron, ale humor pozostał ten sam. Z pewnością jest to wyjątkowa pozycja w swojej kategorii.

Mówi się, że małe dzieci to mały kłopot, a duże dzieci to duży kłopot. Może dzieci Wawrzyńca nie są jeszcze duże, ale mimo to idealnie odzwierciedlają to porzekadło. Czytając o tym, co się dzieje w domu Pruskych, nie da się nie uśmiechnąć. Dzięki charakterystycznemu poczuciu humoru autora nawet rutyna nabiera barw. W „Balladzie o chaosiku” pojawia się postać zwariowanego producenta Teodora, a wraz z nim więcej wątków pobocznych. Spowodowało to także, że niektóre historie mają przypominać scenariusze filmowe.

W „Jędrnych kaktusach” najbardziej podobały mi się przezabawne anegdoty z dziećmi w roli głównej, których tutaj niestety było trochę mniej. Oczywiście jest ich nadal bardzo dużo, bo przecież na nich opiera się cała opowieść – po prostu pojawia się więcej wątków związanych z życiem codziennym państwa Pruskych. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to książka doskonała na poprawę humoru.

Autor: Wawrzyniec Prusky
Tytuł: Ballada o chaosiku
Wydawnictwo: Grasshopper
Liczba stron: 504

Czy blog może zostać wydany w papierowej formie?

Okazuje się, że tak, a przykładem są właśnie „Jędrne kaktusy”. Niech nikogo nie zmylą okładka i tytuł. W książce, w formie blogowych notatek, opisane są codzienne sytuacje z życia trzyosobowej (przynajmniej na początku) rodziny. Brzmi nudno? Może i tak. Jednak po przeczytaniu pierwszej strony od razu zmienia się zdanie na ten temat.

Wawrzyniec przedstawia wszystko w oryginalny i jednocześnie zabawny sposób. Podejrzewam, że w niejednej osobie wzbudził wiele skojarzeń związanych z własnym rodzicielstwem, a zdarzenia opisane w książce pomimo zwyczajności zostały przedstawione w taki sposób, że wywołują uśmiech na twarzy. Żeby tylko! Niejednokrotnie złapałam się na głośnym śmiechu – całe szczęście, że czytałam „Jędrne kaktusy” w domu. Jak wiadomo dzieci potrafią zaskoczyć, a dodatkowo Wawrzyniec jest na tyle spostrzegawczy, że nawet z niezauważalnego pośród szarej rzeczywistości momentu potrafi stworzyć dowcipną anegdotę.

Oprócz życia rodzinnego niejednokrotnie pojawiają się także historie z przeszłości autora – oczywiście utrzymane w tym samym klimacie. Zdarzają się też momenty poważne, przede wszystkim zakończenie zmusza do refleksji, jednak nawet nieliczne smutne, a nawet dramatyczne momenty okraszone są szczyptą humoru.

Książka jest niezwykle zabawna, a co za tym idzie – idealna na poprawę humoru. Może nie jest to pozycja dla wszystkich ze względu na specyficzne poczucie humoru autora, ale zważywszy, że powstała na podstawie blogu ogłoszonego przez internautów Blogiem Roku 2005 w kategorii Męski punkt widzenia, znajdzie się wielu, którzy z chęcią się przy niej zrelaksują. Ja osobiście będę wspominać jej lekturę z uśmiechem na twarzy.

Blog Wawrzyńca (a właściwie Pawła Klimczaka) można znaleźć tutaj.

Autor: Wawrzyniec Prusky
Tytuł: Jędrne kaktusy
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Liczba stron: 311