Cinder jest cyborgiem należącym do wdowy, która posiada dwie córki. O ile nastolatka nie jest w najlepszych stosunkach ze starszą z sióstr, o tyle z młodszą z nich, noszącą imię Peony, bardzo się przyjaźni. Cinder jest mechanikiem o niezwykłych umiejętnościach, co zawdzięcza między innymi swoim mechanicznym ulepszeniom, które jednak skrzętnie skrywa przed światem. Wieści o jej zdolnościach trafiają nawet do księcia, który pewnego razu prosi ją o pomoc, przy okazji starając się nawiązać z nią bliższe relacje. W kraju panuje epidemia, na zdrowiu podupadł już król, a kilka godzin po spotkaniu z księciem Kaiem Cinder jest świadkiem pojawienia się objawów śmiertelnej choroby u Peony. Dziewczyna nie ma najmniejszego pojęcia, że ten dzień zapoczątkuje falę zdarzeń, która zmieni jej życie już na zawsze...

O „Cinder” i całej Sadze Księżycowej słyszałam już jakiś czas temu. Wiadomo – znane wszystkim wielbicielom powiedzenie „tak wiele książek, a tak mało czasu” sprawiło, że udało mi się po nią sięgnąć dopiero ostatnio. Przyznaję, że chociaż powieść intrygowała mnie zarówno ze względu na tematykę, jak i nawiązanie do baśni o Kopciuszku, a przy tym została obdarzona przyciągającą wzrok szatą graficzną, to jednak do końca nie miałam pojęcia, czego się po niej spodziewać. Nie powiem, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy już jednak wczułam się w charakterystyczny klimat „Cinder”, to pochłonęłam ją w błyskawicznym tempie, poświęcając jej każdą wolną chwilę, która mi się po drodze przytrafiła.

Wbrew pozorom książka wymyka się wielu schematom. Chociaż występują w niej też wątki wszystkim już znane z literatury młodzieżowej oraz wspomniany motyw Kopciuszka, to autorka wykorzystała je w naprawdę interesujący i oryginalny sposób. Przyznaję, że to połączenie zrobiło na mnie wrażenie i nie pozwoliło się oderwać od książki. W książce pojawia się jedna wielka zagadka, którą już od samego początku potrafi rozwiązać prawdopodobnie prawie każdy czytelnik. Nie zmienia to jednak faktu, że dzięki przedstawieniu całość historii w tak fascynujący sposób to niedopracowanie ostatecznie nie powinno przeszkadzać w odbiorze. Powieść ma tyle mocnych stron, że niewielkie niedociągnięcia autorki zdecydowanie schodzą na drugi plan.

Marissa Meyer ma bardzo lekkie pióro, a powieść napisana jest przystępnym językiem. Podoba mi się to, w jaki sposób płynnie wprowadza do fabuły wszelkie kwestie technologiczne, ale także elementy fantasy. Bohaterowie powieści są tak skonstruowani, że części z nich nie da się nie lubić, za to do części żywi się wręcz przeciwne uczucia. Znalazło się też kilka postaci niejednoznacznych i jestem bardzo ciekawa, jak autorka dalej pokieruje ich losami. Jak to w baśniach bywa, tak i tutaj główną rolę gra walka dobra ze złem, które wydają się być ukazane w dość jednoznaczny sposób.

W „Cinder” podoba mi się również dyskretny sposób, w jaki autorka wprowadza czytelnika do tego niesamowitego świata. Zresztą Marissa Meyer pozostawia w treści mnóstwo haczyków, przez co po zakończeniu książki człowiek nie może się doczekać sięgnięcia po kolejną część, aby poznać rozwiązania wszystkich tajemnic. Czytając powieść czytelnik ma szansę zapomnieć na chwilę o otaczającym go świecie i zatopić się w tym baśniowym, który posiada naprawdę niesamowity, wręcz magiczny klimat.

Autorka nie tylko miała świetny pomysł na tę książkę, ale również potrafiła go wykorzystać. Ta nowoczesna wersja baśni przedstawiona w odświeżonej formie jest naprawdę warta uwagi. „Cinder” jest dopiero pierwszym tomem cyklu, ale już zapowiada wyróżniającą się spośród innych młodzieżowych książek fantasy historię. Bardzo lubię kiedy autorzy czerpią ze znanych utworów, przy tym robiąc to dobrze i dodając im nowego blasku – Marissie Meyer zdecydowanie się to udało. Co więcej widać, że historia o Kopciuszku była zaledwie inspiracją do czegoś znacznie bardziej rozbudowanego. Jeżeli również lubicie książki w podobnym stylu, albo przynajmniej intrygujące dystopijne historie dla młodzieży z elementami science-fiction, to zdecydowanie powinniście poznać losy Cinder. Ja serdecznie polecam Wam tę pozycję i z niecierpliwością czekam na kolejny tom, który ukaże się już wkrótce, bo jeszcze w tym miesiącu!

Cykl/Seria: Saga Księżycowa t. 1
Autor: Marissa Meyer
Tytuł: Cinder
Tytuł oryginału: Cinder
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 424

Nadszedł dzień, w którym w wyniku wyniszczającej choroby zginęły nie tylko wszystkie dzieci, ale także dorośli. Powstał nowy świat – zamieszkany i rządzony przez nastolatków. Jak można się domyślić, każdy z nich stara się radzić sobie jak najlepiej, ale nie wszyscy tracąc grunt pod nogami potrafią się przystosować do nowej rzeczywistości. Zresztą nie jest to wcale łatwe, ponieważ w wielu młodych ludziach, którzy zostali pozbawieni czujnego oka dorosłych, pojawiają się błyskawicznie kiełkujące ziarna zła, prowokujące zachowania przekraczające granice człowieczeństwa. Do tego dochodzi świadomość, że w okolicach osiemnastych urodzin u nich również pojawią się objawy śmiertelnej choroby, więc wkrótce i tak umrą. Nie wszyscy jednak schodzą na złą drogę. Znajdują się młodzi ludzie, a wręcz całe ich społeczności, które próbują odzyskać jak najwięcej z tego, co straciły, albo takie, które próbują odbudować świat na nowych zasadach. Jefferson należy do jednej z bardziej cywilizowanych wspólnot, na której czele stoi jego starszy brat. Zbliżają się jednak urodziny Washa i wkrótce Jeff będzie musiał zastanowić się, co robić dalej, nie zostawiając członków klanu samym sobie...

„Młody świat” to pierwsza część dystopijnej serii autorstwa Chrisa Weitza, który jest znanym reżyserem. Już w zapowiedzi powieści pojawiła się informacja, że ma zostać ona zekranizowana, co dodatkowo zachęciło mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Poza tym lubię postapokaliptyczne książki dla młodzieży i chociaż temat ten nie jest już niczym nowym na rynku, to jak zapewne zdajecie sobie sprawę, najważniejsze jest dobre ujęcie tematu. Tego ostatniego nie można „Młodemu światowi” odebrać, ponieważ autor zadbał o odpowiedni klimat, w którym utrzymana została cała historia. Książka jest szczera, bezpośrednia i brutalna. Chociaż nie brakuje jej kilku słabszych stron, to z pewnością jest warta uwagi, jeżeli tylko interesuje Was podobna tematyka.

Bardzo spodobał mi się sposób prowadzenia fabuły, zwłaszcza że w książce występuje dwoje głównych narratorów, a dotyczące ich rozdziały pojawiają się naprzemiennie. Chrisowi Weitzowi bardzo dobrze udało się odpowiednio zróżnicować sposób prowadzenia narracji, bo chociaż rozdziały dotyczące każdego z bohaterów wyróżniają się graficznie dzięki zastosowaniu różnych fontów, to i bez tego zabiegu czytelnik bez problemu domyśliłby się kto jest kim po jego wypowiedziach i przemyśleniach. Nie dość, że bohaterowie pochodzą z różnych środowisk, są różnej płci, to jeszcze są zupełnie odmienni charakterologicznie.

Zdecydowanie nie chciałabym trafić do świata przedstawionego w powieści. Postapokaliptyczny Nowy Jork sprawia, że aż ciarki przechodzą po plecach, a najgorsze jest to, jak ta mroczna wizja autora brzmi bardzo wiarygodnie. Chociaż powieść jest skierowana przede wszystkim do młodzieży, to autor nie skąpi pełnych brutalności scen, nie waha się użyć przekleństwa i nie ma najmniejszego zamiaru zamiatać pod dywan niewygodnych tematów. Pisze wprost, niczego nie ukrywając i nie dbając o zachowanie delikatności. Świat po Apokalipsie (czy też Aposi, jak pieszczotliwie nazywa ją główna bohaterka) został przedstawiony bardzo obrazowo.

Oczywiście, że można by przyczepić się do pewnych niedociągnięć czy powtarzalności znanych już z innych powieści wątków i motywów, ale w moim odczuciu nie są one na tyle znaczące, żeby zepsuć odbiór całości (chociaż inni zaznajomieni z literaturą o podobnej tematyce lub bardziej wymagający czytelnicy mogą odczuć to trochę bardziej). W pewnym dość znaczącym dla fabuły momencie przeszkadzało mi trochę nagromadzenie zbiegów okoliczności, a tym, co najbardziej rzuciło mi się w oczy, jeżeli chodzi o wady jest to, że powieść wydaje się zbyt „filmowa”. Mam tu na myśli spłycenie pewnych opisów, zbytnie uproszczenie części dialogów i pójście na skróty przez autora w niektórych wątkach. O ile w filmie te zabiegi mogłyby pozostać niezauważone lub można by przymknąć na nie oko, o tyle w książce brakuje tego rozwinięcia i pogłębienia. Jednym z wyjątków jest przedstawienie dwójki głównych bohaterów, a przy okazji wspomnianych już narratorów powieści, których nie tylko mamy okazję bliżej poznać i zrozumieć, ale także spojrzeć na nich z innej perspektywy dzięki naprzemiennie występujących rozdziałach z ich narracją.

"Młody świat" to historia, którą ciężko mi polecić konkretnej grupie czytelników. Moim zdaniem, jeżeli po przeczytaniu powyżej opinii stwierdzicie, że książka Was zainteresowała, to po prostu po nią sięgnijcie - zwłaszcza ze względu na realizm przedstawionej w niej postapokaliptycznej rzeczywistości. W książce autor umieścił niejedno naprawdę trafne spostrzeżenia na temat współczesnego człowieka. Co więcej odarł go z tego, co wydaje mu się w danym momencie najważniejsze i kazał sobie radzić samemu z tym, co pozostało. Powieść jest w dużej części przerażająco realistyczna i momentami aż za łatwo jest sobie wyobrazić, że rozgrywające się w niej wydarzenia mogłyby mieć miejsce w rzeczywistości. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że wszystko to pozostanie jedynie na stronach książek i tylko w takiej postaci przyspieszy nam tętno. "Młody świat" to nie jest pozycja dla ludzi o słabych nerwach. Jak można się było spodziewać, powieść została zakończona w takim momencie, że nie pozostaje nic innego, jak po prostu czekać na kolejną część.

Cykl/Seria: Młody świat t. 1
Autor: Chris Weitz
Tytuł: Młody świat
Tytuł oryginału: The Young World
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 357

Tella Holloway wydaje się przeciętną amerykańską szesnastolatką, jednak to tylko pozory... Jej starszy brat jest śmiertelnie chory, a lekarze nie potrafią postawić diagnozy. Rodzice Telli i Cody'ego postanawiają dla dobra syna przeprowadzić się z tętniącego życiem Bostonu na całkowite odludzie. Chociaż dziewczyna bardzo kocha brata, trudno jej się pogodzić z niedostatkiem wygód, a przede wszystkim brakiem kontaktu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia znajduje w swoim pokoju tajemniczy elektroniczny przedmiot, wydaje jej się, że los się do niej uśmiechnął [...]. Dalszy ciąg mojej opinii znajdziesz [tutaj].

Cykl/Seria: Ogień i Woda
Autor: Victoria Scott
Tytuł: Ogień i woda
Tytuł oryginału: Fire & Flood
Wydawnictwo: IUVI
Liczba stron: 368

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Kosogłos" jest trzecim, a zarazem ostatnim tomem niezwykłej serii „Igrzyska śmierci”. Od początku zauważalna jest zmiana nastroju i dynamiki powieści. Autorka od pierwszego tomu stopniowała napięcie oraz przygotowywała czytelnika na wielki finał. I chociaż na początku trzeciego tomu następuje przeniesienie jej punktu ciężkości, a akcja nieznacznie zwalnia, to nadchodzi moment, kiedy narasta ze wzmożoną siłą. Wszystko w tej powieści ma swój cel.

W "Kosogłosie" Katniss musi zmierzyć się z tym, co sprowokowała, gdy po prostu chciała przeżyć. Jej losy stały się podstawą buntu, a w końcu ona sama została okrzyknięta jego symbolem. To co ją spotyka, to zdecydowanie za dużo jak na jednego człowieka, do tego tak młodego. Nigdy nie miała łatwego życia, a teraz spada na nią ogromna odpowiedzialność. Do tego już nie jest w stanie jednoznacznie odróżnić przyjaciela od wroga. Bo czy ci, którzy wydają się sprzymierzeńcami, na pewno nimi są? Katniss po raz kolejny czuje się jak pionek w czyjejś grze, jednak jest zdecydowana to zmienić. Wokół niej panuje wszechobecne zakłamanie, w którym musi się odnaleźć, a od jej decyzji i postępowania zależy bardzo wiele...

Autorka od początku przygotowywała na spektakularne zakończenie. O ile w "Igrzyskach śmierci" od iskry rozpalił się płomień, który w "W pierścieniu ognia" zamienił się w pożar, to w "Kosogłosie" rozpętało się istne piekło. Ostatnia część jest nieprzewidywalna - Suzanne Collins nie ukrywa nic za zasłoną, ani nikogo nie oszczędza. To zastanawiające, jak wpływa na czytelnika. Każda części doprowadzała mnie do nowych objawów wystawianych na próbę emocji – tym razem pojawiły się łzy.

"Igrzyska śmierci" to z pewnością wyjątkowa pod wieloma względami pozycja. Jestem pewna, że jeszcze niejednokrotnie po nią sięgnę i chociaż znam zakończenie oraz to, co do niego doprowadziło, jestem pewna, że wszystko będę przeżywać na nowo. I pomyśleć, że tak mało brakowało, a nie sięgnęłabym po te książki. Moim zdaniem streszczenia znajdujące się na okładkach są mało zachęcające i skupiają się na nieodpowiednich aspektach. Owszem, są ważne dla całości, ale niestety jako motywacja do sięgnięcia po książkę wypadają blado. Rekomendacje znanych ludzi i gazet to zdecydowanie za mało. Na całe szczęście seria obroniła się sama.

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 3
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Kosogłos
Tytuł oryginału: Mockingjay
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 376

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzedniej części.

Od tej serii ciężko się uwolnić. Powieść "W pierścieniu ognia" w niczym nie ustępuje swojej poprzedniczce. O ile przy zagłębianiu się w tamtą brały mnie we władanie wielkie emocje, podczas czytania tej aż przechodziły mnie ciarki. Autorka ma jeszcze wiele asów w rękawie i wyciąga je jeden za drugim, bez żadnych skrupułów i bez szansy na chwilę wytchnienia. Nie można nie zwrócić jednak uwagi na okalającą powieść aurę tajemniczości.

Katniss poświęcając siebie w zastępstwie siostry z pewnością nie spodziewała się tego, co ma nastąpić. Nie do końca świadome przejawy buntu w jej zachowaniu pod koniec igrzysk, okazują się mieć swoje konsekwencje i potem już nic nie jest takie samo. Ponownie rozpoczyna się gra o wszystko, jednak tym razem walka wychodzi poza arenę. Katniss stopniowo przekonuje się, do czego doprowadziła i próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji. Okazuje się, że igrzyska nigdy się tak naprawdę nie kończą. Nawet najmniejsza iskra potrafi wzniecić pożar, a co dopiero może sprowokować dziewczyna, która igra z ogniem…

Wydarzenia z każdą stroną nabierają tempa. Dochodzi do tego, że poddane w wątpliwość zostaje całkowite zniszczenie trzynastego dystryktu. Gdyby tego było mało, autorka podgrzewa atmosferę, kiedy zostaje wyjawiony plan trzeciego Ćwierćwiecza Poskromnienia, czyli odbywających się raz na dwadzieścia pięć lat specjalnych Głodowych Igrzysk, które dodatkowo mają podkreślać stłumioną rebelię dystryktów. Te igrzyska z pewnością zostaną zapamiętane na długo…

Chociaż w wielu sytuacjach Katniss wyróżnia wyjątkową jak na swój wiek dojrzałością, to jednak ma problemy z własnymi emocjami. Jej uczucia od dłuższego czasu ją przerastają, a wszystko prowadzi do bolesnej konfrontacji z rzeczywistością. I z Peetą, i z Gale’em łączy ją wiele wspomnień, ponieważ dzieliła z nimi ważne momenty swojego życia. Katniss musi zajrzeć w głąb siebie i odnaleźć tam odpowiedzi, jednak chwilowo nie ma na to czasu, a problemy tylko się piętrzą.

Coraz lepiej zaczynam rozumieć Haymitcha – każdy radzi sobie na swój sposób, niestety niektórzy wybierają bardziej zgubną drogę niż inni. Mimo pozorów, kryje on z pewnością wiele zagadek. Ostatecznie nie tylko ja dochodzę do takiego wniosku.

Peecie można tylko współczuć. Sytuacja Katniss jest ciężka, ale wydaje mi się, że mimo wszystko to on cierpi bardziej. Można sobie tylko wyobrazić, jak ciężko byłoby żyć ze świadomością, którą on posiada. Do tego wydaje mi się, że autorka zrobiła z niego ofiarę wszelkich nieszczęść. Czyżby jakaś aluzja?

Cinna po raz kolejny okazuje się niezastąpiony. I to zdecydowanie. Pojawia się także wielu nowych bohaterów i poznajemy fragmenty ich historii, niejednokrotnie nadające się na zalążek nowych powieści. Szczególnie polubiłam zagadkowego Finnicka.

Także w tej części, podobnie jak w poprzedniej, pojawiają się skojarzenia związane z historią i współczesnością. Może nawet to swego rodzaju przesłanie? Mimo to w książce nie brakuje humoru i to wprowadzonego w taki sposób, że mimo panującego ponurego klimatu, kilka razy zmuszona zostałam do głośnego śmiechu. Bardzo podoba mi się też zastosowana przez autorkę symbolika.

Odkąd skończyłam "W pierścieniu ognia", nie mogę się doczekać sięgnięcia po "Kosogłos". Jeżeli utrzyma poziom, to już na samą myśl zaczynam odczuwać niedosyt, że to tylko trylogia. Przy dobrej książce przywiązuję się do bohaterów i zawsze ciężko mi się z nimi rozstać po ostatniej stronie. Jednak teraz kołacze mi się po głowie pytanie, którzy z nich (i w jakim stanie) w ogóle tego końca dożyją…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 2
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: W pierścieniu ognia
Tytuł oryginału: Catching Fire
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 359

Sięgając po tę książkę miałam co do niej mieszane uczucia. O "Igrzyskach śmierci" słyszałam wiele pozytywnych opinii, przez co zaczęłam pokładać w nich duże czytelnicze nadzieje. Jak zwykle w takich przypadkach bywa, człowiek najczęściej się rozczarowuje. Od jakiegoś czasu mam takie „szczęście”, że im większą mam ochotę na jakąś pozycję, tym bardziej odbiega ona od moich wyobrażeń i to niestety przeważnie w niepożądany sposób. Z tą powieścią stało się zupełnie inaczej, bo sprostała moim oczekiwaniom. Powiem więcej - ona je zdecydowanie przerosła. "Igrzyska śmierci" niezwykle mnie zaskoczyły.

Na początku powieści poznajemy szesnastoletnią Katniss Everdeen oraz otaczającą ją rzeczywistość. Nie jest to optymistyczna wizja. Nadchodzi dzień dożynek i chociaż obecnie słowo to kojarzy się pozytywnie, to w świecie Katiss nie ma w tym „święcie” nic radosnego. Jest to dzień, w którym każdy z dwunastu dystryktów państwa musi wytypować po jednej dziewczynie i jednym chłopcu pomiędzy dwunastym a osiemnastym rokiem życia. Łącznie są to dwadzieścia cztery osoby, które wezmą udział w Głodowych Igrzyskach, mających na celu upamiętnić nieskuteczny bunt dystryktów przeciwko władzy.

Podczas losowania uczestników Katniss błaga w myślach, żeby nie padło na nią. Jednak los jest okrutny – wybrana zostaje jej ukochana młodsza siostra. Katniss w akcie rozpaczy zgłasza się na ochotnika i zastępuje ją. Jakby tego było mało, jednym z jej przeciwników zostaje chłopak, wobec którego odczuwa dług wdzięczności. Niedługo rozpoczyna się gra. Gra na śmierć i życie, gdzie tylko jedna osoba może zwyciężyć…

To, co dzieje się potem, to już tylko coraz bardziej rozwijająca się akcja. Ogromna wyobraźnia autorki nie pozwala czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. Zważywszy na motyw przewodni, w jakiś przerażający sposób książka jest po prostu świetna. Zawiera wszystkie niezbędne dla dobrej powieści elementy. W tej, nie ukrywajmy, dość ponurej historii autorce udało się zawrzeć potężną wartość nadziei, niemałą dawkę humoru, a nawet szczyptę romantyzmu.

Podczas czytania pojawiają się też skojarzenia, najczęściej mało optymistyczne, związane ze współczesnością czy też nawet historią. Ciekawa jestem, w jakim stopniu autorka wzbudza je w czytelniku celowo. Zresztą w powieści bardzo wiele można wyczytać pomiędzy wierszami, co jest tylko kolejnym dowodem wyjątkowości tej pozycji.

"Igrzyska śmierci" są zaskakujące. Tylko momentami zdarza się coś przewidywalnego (a może to tylko mnie tak się wydaje?). Historia jednak nic na tym nie traci, właściwie nawet zyskuje – czytelnik może się dzięki temu wcielić w jednego z widzów igrzysk i przeżywać je w ten sam sposób. Przyznam, że akcja niejednokrotnie wywoływała u mnie szybsze bicie serca czy też płonące z emocji policzki.

Im dłużej się czyta, tym bardziej ta książka wciąga. To powieść z rodzaju „jeszcze tylko jedna strona i kończę”, co jak wiadomo przez dłuższy czas nie następuje. W końcu przepadłam z kretesem i nie mogłam się już od niej oderwać. Kiedy zbliżałam się do finału był już późny wieczór i doszło do tego, że zaczęłam wysyłać wszystkich domowników spać, aby nie odrywali mnie od tych ostatnich, wyjątkowo porywających momentów.

Nie da się ukryć, że pierwsza część "Igrzysk śmierci" zrobiła na mnie oszałamiające wrażenie i właśnie mam zamiar zabrać się za kolejną. Nie powiem, że to lektura dla wszystkich, ale jestem pewna, że niezależnie od wieku i upodobań, wielu będzie zadowolonych z sięgnięcia po tę szczególną pozycję. Kto wie, może warto spróbować?

Na koniec nie mogę powstrzymać się, aby nie wspomnieć o jednym z bohaterów. Stylista Cinna nie dość, że jest ogromnym wsparciem dla Katniss, to do tego jeszcze mistrzem w swojej dziedzinie. Bardzo go polubiłam, a stworzone przez niego kreacje z wielką chęcią zobaczyłabym na żywo. W mojej wyobraźni prezentują się niezwykle imponująco…

Cykl/Seria: Igrzyska śmierci t. 1
Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Igrzyska śmierci
Tytuł oryginału: The Hunger Games
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 352

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

"Nieważcy 2" to kolejna część cyku „Brzydcy”. Aby całkowicie zagłębić się w przygody bohaterów, najlepiej jest sięgnąć po poprzednie tomy, co umożliwi zrozumienie wielu znajdujących się w niej nawiązań. Akcja rozpoczyna się po zakończeniu "Nieważkich 1" – Aya wraz ze Szczwanymi Laskami odbywa kolejny, tym razem jej ostatni, pełny nowych odkryć wypad…

.. i w końcu spełnia się jej największe marzenie – po wystrzeleniu historii o niszczycielach miast staje się jedną z najpopularniejszych twarzy w mieście. Jednak jej szczęście nie trwa długo, ponieważ w trakcie imprezy dostaje wiadomość od Tally Youngblood, z której wynika, że musi uciekać. A kto nie słucha takiej legendy jak Tally? Wraz z bratem oraz Remem i Frizzem uciekają, a za nimi podążają dziwnie zmodyfikowane istoty. Od tej pory Ayę i jej przyjaciół czeka wiele przygód, o których nawet im się nie śniło - w tym spotkanie ze słynną Tally i Nacinaczami. Łączy ich wspólny cel, jednak znowu pojawia się to samo pytanie - czy na pewno wszystko jest takie, jakie im się wydaje? Pojęcie Nieważkich w tej historii nabiera nowego znaczenia...

Bardzo interesujące jest zderzenie rzeczywistości Ayi i jej przyjaciół, żyjących w świecie po spadnięciu myślodeszczu, z żyjącą od ponad trzech lat w Głuszy Tally. Tym bardziej, że jak zauważyła Aya, Youngblood jest trochę niestabilna. Ciekawe jest to inne spojrzenie na Tally – czytelnicy znają wszystkie jej losy, jednak Aya wie tylko tyle, ile dowiedziała się o niej z lekcji historii. Niejednokrotnie można przyłapać się na satysfakcji, że rozumie się więcej niż bohaterowie, dla których wiele rzeczy do końca pozostaje tajemnicą.

Uważam, że niepotrzebnie wydanie zostało podzielone na dwie części, gdyż stanowią one jedną pełną całość. Niestety "Nieważcy 1" mogą niektórych zniechęcić do sięgnięcia po kolejną część, która według mnie jest najlepsza z całej serii. Mamy tam starych i nowych bohaterów oraz wydarzenia, dzięki którym muszą działać wspólnie. Cały czas coś się dzieje, akcja jest rozłożona równomiernie i nie można się nudzić. Zakończenie jest ciekawe, chociaż może nie do końca zaskakujące. Jedno jest jednak pewne – "Nieważkich 2" bardzo dobrze się czyta.

Cykl/Seria: Brzydcy 4.2
Autor: Scott Westerfeld
Tytuł: Nieważcy 2
Tytuł oryginału: Extras
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 272

Uwaga! Mogą pojawić się spoilery do poprzednich części.

Akcja "Nieważkich 1" ma miejsce kilka lat po rewolucji, w której brała udział Tally Youngblood. Świat się zmienił – teraz nie ma już podziału na Brzydkich i Ślicznych. Aby być kimś, człowiek musi mieć wysokie miejsce w rankingu twarzy, a trzeba się bardzo postarać, aby je osiągnąć. Teraz stawia się na indywidualność i kreatywność. Władze próbują wmówić społeczeństwu, że po pozbawiającym skaz mózgu myślodeszczu wszystko jest w porządku, jednak nie da się nie zauważyć nowych sposobów manipulacji…

Pierwszy raz główną bohaterką nie jest Tally Youngblood. Właściwie nawet nie pojawia się w powieści – tylko od czasu do czasu wspomniane jest jej nazwisko. Tym razem autor opowiada historię Ayi Fuse. Jest to piętnastoletnia dziewczyna, która zajmuje niskie miejsce w rankingu twarzy, a pragnie stać się popularna. Aya jest gotowa na wszystko, aby osiągnąć swój cel. Natrafia na grupę Szczwanych Lasek (swoją drogą to wyjątkowo niefortunna nazwa) i dołącza do nich, aby stworzyć o nich historię, dzięki której wzniesie się na wyżyny popularności. Jednak one nie chcą sławy i musi zachować wielką ostrożność, aby nie dowiedziały się, co chce zrobić. Podczas jednego z wypadów odkrywają jednak coś, co może się okazać przełomem i zaburzyć wizję wolnego świata, a na pewno pobija wybryki Szczwanych Lasek. Do tego dochodzi fascynacja Ayi popularnym, mówiącym wyłącznie prawdę i wyróżniającym się rozbrajającą szczerością Frizzem.

"Nieważcy 1" są właściwie zarysem tego, co ma wydarzyć się w kolejnej części. Akcja zostaje zawieszona w najbardziej intrygującym momencie. Chociaż to odkrycie Szczwanych Lasek będzie miało największe znaczenie, nie można pominąć samej Ayi i jej wahań pomiędzy tym co dobre, a co złe. Nie da się nie zauważyć, że pod wieloma względami Aya podobna jest do Tally – ciekawe, do czego doprowadzą jej wybory. Druga część "Nieważkich" zapowiada się interesująco i mam nadzieję, że nie zawiodę się tak, jak było to w przypadku "Wyjątkowych".

Cykl/Seria: Brzydcy 4.1
Autor: Scott Westerfeld
Tytuł: Nieważcy 1
Tytuł oryginału: Extras
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 270