Rok 1905, Storton Manor. Caroline wkłada do poszewki w żółte kwiatki małego chłopca, a następnie pozbywa się z pokoju wszystkich śladów jego obecności. Robi co może, aby nikt w posiadłości nie dowiedział się o jego istnieniu. Zabiera go do lasu i postanawia zostawić w pobliżu siedziby cyganów z nadzieją, że znajdą go i przygarną. Walczy ze sobą i jest pełna sprzecznych uczuć, bo tak naprawdę nie chce się rozstawać z chłopcem, ale jest pewna, że musi się go pozbyć ze swojego życia. Młoda dziewczyna w ciąży wie, że nigdy nie zapomni tego, co zrobiła.

Czasy współczesne, Storton Manor. Erica i Beth właśnie otrzymały w spadku po babce posiadłość, jest tylko jeden warunek – muszą w niej zamieszkać. Nie cieszą się jednak z tego powodu. Mają złe wspomnienia z czasów dzieciństwa, kiedy na otaczającym dom terenie zaginął ich kuzyn Henry. Obie nie mogą sobie poradzić z tym, co się stało, a Erica jest pewna, że właśnie od tamtej pory jej siostra cierpi na depresję, która już raz doprowadziła ją do próby samobójczej. Kobieta postanawia odkryć, co się stało z chłopcem i tym samym pomóc Beth w uporaniu się z traumą. Gdy zaczyna rozwiązywać zagadkę z przeszłości, przy okazji natrafia na kolejną – tajemniczą historię prababki…

Po „Dziedzictwie” spodziewałam się wciągającej opowieści, ale wbrew informacji na okładce, nie zapadła mi w pamięć ani mnie nie poruszyła. Powieść jest pełna kontrowersji i posiada ciekawą fabułę, a jednak nie ujęła mnie. Przede wszystkim styl autorki zupełnie do mnie nie przemówił. Zwykle nie mam problemów z opisami, jednak w tym wypadku strasznie się ciągnęły. Uważam, że wiele z nich było zbędnych, nie mających większego znaczenia dla treści – może gdyby książka była krótsza, lepiej by się ją przyswajało. Chociaż pomysł na powieść jest świetny, to według mnie gorzej jest z wykonaniem. Powieść posiada dwie narracje, a tym samym dwie różne historie - na zmianę pojawiają się losy Caroline i Eriki. Książka jest jednak nierówna - o ile wątek Caroline jest intrygujący i zagadkowy, o tyle losy Henry’ego są bardzo przewidywalne.

Powieść czyta się szybko, jednak uwagę przyciąga jedynie momentami. Zdarzały się w niej sceny, w których dreszcz przechodził po plecach, jednak było ich zdecydowanie za mało i całe wrażenie psuły okalające je dłużyzny. Jest to książka skierowana do kobiet, opowiadająca między innymi o traumatycznych wydarzeniach, szokujących decyzjach oraz szukaniu odpowiedzi. Dzięki tej powieści można przekonać się, jak ciężko jest rozwiązać zagadki przeszłości i nawet jeżeli wydaje nam się, że znaleźliśmy ich rozwiązanie, to jednak niektóre sekrety są zbyt wielkie, aby można je było odgadnąć. W książce zabrakło mi elementu, który pomógłby wstrząsnąć czytelnikiem – relacja wydarzeń jest trochę za łagodna, jak na tego typu historię.

Autor: Katherine Webb
Tytuł: Dziedzictwo
Tytuł oryginału: The Legacy
Wydawnictwo: Insignis
Liczba stron: 512

„Dziedzictwo” (znane także jako „Majątek Wideacre”) jest pierwszym tomem trylogii opowiadającej o rodzie Laceyów. Poznajemy małą dziewczynkę, Beatrice Lacey, prawdziwą córeczkę tatusia oraz ulubienicę mieszkańców Wideacre. Jednak im jest starsza, tym większa zachodzi w niej przemiana. Sielankowe życie w majątku zamienia się w istny koszmar, a to wszystko za sprawą tej jednej młodej kobiety, która kocha ziemię bardziej niż wszystko inne...

Już jako dziecko Beatrice wykazywała nadzwyczajne przywiązanie do ziemi ojca. Im była starsza, tym bardziej zwiększała się jej obsesja posiadania Wideacre na wyłączność. Jednak według ówczesnego prawa nie miała ku takim marzeniom żadnych podstaw, a spadkobiercą majątku miał zostać jej brat - Harry. Mimo to Beatrice nie poddała się i poświęciła wszystko (dosłownie wszystko!), aby osiągnąć swój cel. Żądza posiadania doprowadza ją do szaleństwa i niszczy nie tylko żyjących wokół niej ludzi, ale także doprowadza do upadku to, co dla niej najcenniejsze – ziemię Wideacre. W pewnym momencie dociera do niej, że nie ma już żadnych szans na spełnienie swych największych marzeń, jednak zmienia tylko plan i doprowadza do sytuacji, kiedy to jej potomek ma zostać dziedzicem... Aby przekonać się, jak wyglądało życie Beatrice oraz jak to wszystko się skończy, trzeba koniecznie przeczytać pierwszy tom „Sagi rodu Laceyów”.

Philippa Gregory napisała świetną powieść, pełną napięcia i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książkę czyta się z zapartym tchem, a bohaterowie (przede wszystkim Beatrice) budzą w czytelniku skrajne emocje. „Dziedzictwo” opowiada o kobiecie, która aby osiągnąć swój upragniony cel, jest zdolna do wszystkiego. Ukazuje także, jak wiele złego może wyrządzić jeden człowiek.

Osobiście książka bardzo mnie wciągnęła. Nie pamiętam bohatera, do którego zapałałabym taką nienawiścią jak do Beatrcie. Mimo tego od historii jej losów nie można się oderwać i z każdą chwilą chce się więcej. Chociaż książka jest dość gruba, to czyta się ją bardzo szybko. Nie jest to jednak lekka, spokojna lektura. Spodoba się wszystkim, których fascynują intrygi, kontrowersje oraz mocne osobowości. Polecam ją także wszystkim lubiącym, kiedy książka porusza w nich różnego rodzaju emocje.

Cykl/Seria: Saga rodu Laceyów t. 1
Autor: Philippa Gregory
Tytuł: Dziedzictwo
Tytuł oryginału: Wideacre
Wydawnictwo: Książnica
Liczba stron: 611